Valsar-Am

INSTRUKCJA stosowania leku Valsar-Am (VALSAR-AM)

Skład:

substancje czynne: amlodypina besylan i walzartan;

1 tabletka powlekana zawiera amlodypiny besylanu 6,934 mg, co odpowiada 5 mg amlodypiny oraz 160 mg walzartanu lub amlodypiny besylanu 13,868 mg, co odpowiada 10 mg amlodypiny oraz 160 mg walzartanu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa; dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; skrobi glikolan sodu; powidon; skrobia prażelatynizowana; stearynian magnezu; Opadry 03F82429 Żółty (hipromeloza, talk, polietylenoglikol (makrogol), dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza żółty (E 172)) [tylko dla tabletek o dawce 5 mg/160 mg]; Opadry 03F82428 Żółty (hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol (makrogol), talk, tlenek żelaza żółty (E 172), tlenek żelaza czerwony (E 172)) [tylko dla tabletek o dawce 10 mg/160 mg].

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 5 mg/160 mg: żółte, owalne, dwuwypukłe tabletki powlekane o zaokrąglonych krawędziach, z oznaczeniem tłoczonym „J” po jednej stronie i „37” po drugiej stronie;

tabletki 10 mg/160 mg: jasnożółte, owalne, dwuwypukłe tabletki powlekane o zaokrąglonych krawędziach, z oznaczeniem tłoczonym „J” po jednej stronie i „38” po drugiej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki kombinowane – inhibitory angiotensyny II.

Kod ATC C09D B01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika

Valsar-Am zawiera dwa składniki przeciwnadciśnieniowe o dodatkowych mechanizmach kontroli ciśnienia tętniczego u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym: amlodypinę należącą do klasy antagonistów kanałów wapniowych oraz walsartan należący do klasy antagonistów angiotensyny II. Kombinacja tych składników wykazuje addytywny efekt przeciwnadciśnieniowy, obniżając ciśnienie tętnicze w większym stopniu niż każdy z tych składników stosowany oddzielnie.

Amlodypina.

Amlodypina hamuje przenikanie jonów wapnia przez błonę komórkową do mięśni gładkich serca i naczyń. Mechanizm działania przeciwnadciśnieniowego amlodypiny wynika z bezpośredniego rozluźnienia mięśni gładkich naczyń krwionośnych, co prowadzi do zmniejszenia oporu naczyniowego obwodowego i obniżenia ciśnienia tętniczego. Dane eksperymentalne potwierdzają, że amlodypina wiąże się z miejscami wiązania dihydropirydynowych i nie-dihydropirydynowych. Procesy kurczliwości mięśnia sercowego i mięśni gładkich naczyń krwionośnych zależą od napływu wapnia z zewnątrz komórki przez specyficzne kanały jonowe.

Po podaniu dawek terapeutycznych pacjentom z nadciśnieniem tętniczym amlodypina powoduje rozszerzenie naczyń krwionośnych, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego w pozycji leżącej i stojącej. Takie obniżenie ciśnienia tętniczego nie wiąże się z istotną zmianą częstości skurczów serca ani poziomów katecholamin w osoczu krwi przy długotrwałym stosowaniu.

Efekt koreluje z poziomami stężenia w osoczu krwi u młodszych pacjentów i u osób starszych.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i prawidłową funkcją nerek dawki terapeutyczne amlodypiny prowadzą do zmniejszenia oporu nerek oraz zwiększenia filtracji kłębuszkowej i skutecznego przepływu osocza przez nerki bez zmiany frakcji filtracji ani występowania białkomoczu.

Tak jak w przypadku innych blokerów kanałów wapniowych, badania hemodynamiczne funkcji serca w stanie spoczynku i pod obciążeniem (lub podczas chodzenia) u pacjentów z prawidłową funkcją komór, leczonych amlodypiną, ogólnie wykazały niewielki wzrost indeksu minutowego bez istotnego wpływu na dP/dt ani na ciśnienie w końcowej fazie rozkurczu, ani na objętość lewej komory. W badaniach hemodynamicznych amlodypina nie wykazywała negatywnego działania inotropowego przy zastosowaniu dawek terapeutycznych u zdrowych zwierząt i ludzi, nawet przy jednoczesnym podawaniu beta-blokerów.

Amlodypina nie zmienia funkcji węzła zatokowego-przedsionkowego ani przewodnictwa przedsionkowo-komorowego u zdrowych zwierząt ani u ludzi. W badaniach klinicznych, w których amlodypina była stosowana w połączeniu z beta-blokerami u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub chorobą wieńcową, nie zaobserwowano zmian na elektrokardiogramie.

Obserwowano pozytywne efekty kliniczne amlodypiny u pacjentów z przewlekłą stabilną dławicą piersiową, dławicą wazospastyczną i chorobą niedokrwienną potwierdzoną angiograficznie.

Zastosowanie u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym

Przeprowadzono randomizowane, podwójne ślepe badanie dotyczące zachorowań i śmiertelności – Badanie Terapii Przeciwnadciśnieniowej i Hipolipidemicznej w celu Zapobiegania Zawałowi Serca [Antihypertensive and Lipid-Lowering treatment to prevent Heart Attack Trial] (ALLHAT) – mające na celu porównanie nowych metod terapii: stosowanie amlodypiny w dawce 2,5–10 mg na dobę (bloker kanałów wapniowych) lub lizynoprylu w dawce 10–40 mg na dobę (inhibitor ACE) jako terapii pierwszego rzutu w porównaniu z zastosowaniem tiazydowego diuretyku chlortalidonu w dawce 12,5–25 mg na dobę w przypadku łagodnego i umiarkowanego nadciśnienia tętniczego.

Zrandomizowano łącznie 33357 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 55 lat z dalszą obserwacją przez średni czas 4,9 roku. Każdy pacjent miał co najmniej jeden dodatkowy czynnik ryzyka rozwoju choroby niedokrwiennej serca, w tym zawał serca lub udar mózgu w wywiadzie (> 6 miesięcy przed włączeniem do badania) lub potwierdzoną dokumentacyjnie inną chorobę układu sercowo-naczyniowego z objawami miażdżycy (łącznie 51,5 %), cukrzycę typu II (36,1 %), stężenie cholesterolu lipoprotein o wysokiej gęstości < 35 mg/dl lub < 0,906 mmol/l (11,6 %), przerost lewej komory zdiagnozowany za pomocą elektrokardiografii lub echokardiografii (20,9 %), palenie tytoniu w momencie włączenia do badania (21,9 %).

Pierwotnym punktem końcowym była choroba niedokrwienna serca z końcem śmiertelnym lub nieśmiertelnym zawałem serca. Nie zaobserwowano istotnych różnic w pierwotnym punkcie końcowym przy porównaniu terapii amlodypiną i chlortalidonom: stosunek ryzyka (SR) wyniósł 0,98, 95 % CI (0,90–1,07), p = 0,65. Wśród wtórnych punktów końcowych liczba przypadków rozwoju niewydolności serca (składnik złożonego punktu końcowego oddziaływania na układ sercowo-naczyniowy) była istotnie większa w grupie stosowania amlodypiny w porównaniu z grupą stosowania chlortalidonomu (10,2 % w porównaniu z 7,7 %, SR = 1,38, 95 % CI (1,25–1,52), p < 0,001). Jednak nie zaobserwowano istotnych różnic w śmiertelności z wszelkich przyczyn między grupami stosowania amlodypiny i chlortalidonomu, SR = 0,96, 95 % CI (0,89–1,02), p = 0,20.

Walsartan.

Walsartan jest aktywnym, silnym i specyficznym antagonistą receptorów angiotensyny II przeznaczonym do stosowania doustnego. Działa selektywnie na receptory podtypu AT1, które są rzadko rozmieszczone i odpowiadają za efekty angiotensyny II. Zwiększone poziomy angiotensyny II w wyniku blokady receptorów AT1 przez walsartan mogą stymulować wolne receptory AT2, co równoważy efekt receptorów AT1. Walsartan nie wykazuje żadnej częściowej aktywności agonistycznej receptorów AT1 i ma znacznie większą (około 20000 razy) powinność do receptorów AT1 niż do receptorów AT2.

Walsartan nie hamuje ACE, znanego również jako kininaza II, który przekształca angiotensynę I w angiotensynę II i niszczy bradykininę. Z uwagi na brak wpływu na ACE i brak wzmacniania aktywności bradykininy lub substancji P, stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny II zazwyczaj nie wiąże się z kaszlem. W badaniach klinicznych, w których walsartan porównywano z inhibitory ACE, częstość występowania suchego kaszlu była istotnie mniejsza (p < 0,05) u pacjentów leczonych walsartanem niż u pacjentów przyjmujących inhibitor ACE (2,6 % w porównaniu z 7,9 % odpowiednio). U pacjentów, którzy wcześniej leczono inhibitory ACE, rozwijał się suchy kaszel. Podczas leczenia walsartanem to powikłanie wystąpiło w 19,5 % przypadków, a podczas leczenia tiazydowym diuretykiem – w 19 % przypadków, podczas gdy w grupie chorych otrzymujących leczenie inhibitory ACE kaszel obserwowano w 68,5 % przypadków (p < 0,05). Walsartan nie wchodzi w interakcje i nie blokuje receptorów innych hormonów ani kanałów jonowych, które odgrywają ważną rolę w regulacji funkcji układu sercowo-naczyniowego.

Zastosowanie leku pacjentom z nadciśnieniem tętniczym prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego bez jednoczesnego wpływu na częstość tętna.

U większości pacjentów po podaniu doustnej pojedynczej dawki leku początek działania przeciwnadciśnieniowego obserwuje się w ciągu 2 godzin, a maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego osiągane jest w ciągu 4–6 godzin.

Efekt przeciwnadciśnieniowy utrzymuje się ponad 24 godziny po podaniu pojedynczej dawki. W warunkach regularnego stosowania leku maksymalny efekt terapeutyczny osiągany jest zazwyczaj w ciągu 2–4 tygodni i utrzymuje się na osiągniętym poziomie podczas długotrwałej terapii. Nagłe odstawienie walsartanu nie prowadzi do nawrotu nadciśnienia tętniczego ani do innych niepożądanych objawów klinicznych.

Stwierdzono, że walsartan istotnie zmniejsza liczbę hospitalizacji pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca (klasa NYHA II–IV). Większy efekt osiągany był u pacjentów, którzy nie otrzymywali inhibitorów ACE ani beta-blokerów. Stwierdzono również, że walsartan zmniejsza śmiertelność sercowo-naczyniową u klinicznie stabilnych pacjentów z patologią lewej komory lub dysfunkcją lewej komory po zawałach serca.

Inne badania: podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

W dwóch dużych randomizowanych kontrolowanych badaniach (ONTARGET – Trwające Badanie Globalne z Oceny Punktów Końcowych przy stosowaniu telmisartanu jako monoterapii i w połączeniu z ramiprylem [ONgoing Telmisartan Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial]) oraz (VA NEPHRON-D – Badanie Nefropatii przy Cukrzycy, sponzorowane przez Departament Spraw Weteranów [The Veterans Affairs Nephropathy in Diabetes]) badano stosowanie kombinacji inhibitora ACE i ARB.

Badanie ONTARGET prowadzono wśród pacjentów z chorobą sercowo-naczyniową lub mózgowo-naczyniową lub cukrzycą typu II z potwierdzonym uszkodzeniem narządów docelowych w wywiadzie. Badanie VA NEPHRON-D prowadzono wśród pacjentów z cukrzycą typu II i nefropatią cukrzycową.

W tych badaniach przy porównaniu z monoterapią nie zaobserwowano istotnych pozytywnych różnic w działaniu na nerki i/lub układ sercowo-naczyniowy oraz śmiertelność, natomiast stwierdzono zwiększone ryzyko wystąpienia hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i/lub hipotensji. Z uwagi na podobieństwo właściwości farmakokinetycznych, te wyniki są również istotne dla innych inhibitorów ACE i ARB.

W związku z tym nie należy stosować łącznie inhibitorów ACE i ARB pacjentom z nefropatią cukrzycową.

ALTITUDE (Badanie z Oceny Punktów Końcowych Chorób Sercowo-Naczyniowych i Chorób Nerek przy stosowaniu aliskirenu u chorych na cukrzycę typu II [Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal Disease Endpoints]) – badanie, którego celem było wykrycie korzyści z dodania aliskirenu do standardowej terapii inhibitora ACE lub ARB u pacjentów z cukrzycą typu II i przewlekłą chorobą nerek, chorobą sercowo-naczyniową lub połączeniem tych stanów. Badanie zostało przerwane na wczesnym etapie z powodu zwiększonego ryzyka powikłań terapii. Śmiertelny skutek z powodu choroby sercowo-naczyniowej i udary były liczbowo częstsze w grupie stosowania aliskirenu niż w grupie placebo, przy czym w grupie stosowania aliskirenu w porównaniu z grupą placebo częściej zgłaszano występowanie niepożądanych zdarzeń i poważnych niepożądanych zdarzeń szczególnego znaczenia (hiperkaliemia, hipotensja i zaburzenia funkcji nerek).

Walsartan/amlodypina.

Kombinacja amlodypiny i walsartanu zapewnia zależne od dawki addytywne obniżenie ciśnienia tętniczego w całym zakresie dawek terapeutycznych. Działanie hipotensyjne po podaniu pojedynczej dawki kombinacji utrzymuje się przez 24 godziny.

Ponad 1400 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym stosowało walsartan/amlodypinę 1 raz na dobę w dwóch badaniach kontrolowanych placebo.

Walsartan/amlodypinę badano w dwóch badaniach kontrolowanych placebo z udziałem pacjentów z niepowikłanym nadciśnieniem tętniczym pierwotnym lekkiego lub umiarkowanego stopnia (średnie ciśnienie tętnicze w pozycji siedzącej ≥ 95 i < 110 mm Hg).

Wykluczono pacjentów z wysokim ryzykiem zaburzeń sercowo-naczyniowych: niewydolnością serca, cukrzycą typu I i słabo kontrolowaną cukrzycą typu II, z potwierdzonym zawałem serca lub udarem mózgu w ciągu ostatniego roku.

W wieloośrodkowym, randomizowanym, podwójnym ślepym, aktywnie kontrolowanym badaniu z równoległymi grupami ustalono normalizację ciśnienia tętniczego (do osiągnięcia ciśnienia tętniczego rozkurczowego < 90 mm Hg na końcu badania) u pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie było odpowiednio kontrolowane monoterapią walsartanem w dawce 160 mg. Ciśnienie tętnicze znormalizowało się u 75 % pacjentów stosujących 10 mg/160 mg amlodypiny/walsartanu, u 62 % pacjentów stosujących 5 mg/160 mg amlodypiny/walsartanu, w porównaniu z 53 % pacjentów stosujących 160 mg walsartanu. Dodanie 10 mg i 5 mg amlodypiny powodowało dodatkowe obniżenie ciśnienia skurczowego/rozkurczowego o 6/4,8 mm Hg i 3,9/2,9 mm Hg odpowiednio w porównaniu z takimi wartościami przy stosowaniu tylko 160 mg walsartanu.

W wieloośrodkowym, randomizowanym, podwójnym ślepym, aktywnie kontrolowanym badaniu z równoległymi grupami ustalono normalizację ciśnienia tętniczego (do osiągnięcia ciśnienia tętniczego rozkurczowego < 90 mm Hg na końcu badania) u pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie było odpowiednio kontrolowane monoterapią amlodypiną w dawce 10 mg. Ciśnienie tętnicze znormalizowało się u 78 % pacjentów stosujących 10 mg/160 mg amlodypiny/walsartanu, w porównaniu z 67 % pacjentów, którzy kontynuowali stosowanie tylko 10 mg amlodypiny. Dodanie 160 mg walsartanu powodowało dodatkowe obniżenie ciśnienia skurczowego/rozkurczowego o 2,9/2,1 mm Hg w porównaniu z takimi wartościami przy stosowaniu tylko 10 mg amlodypiny.

Walsartan/amlodypinę badano w badaniu aktywnie kontrolowanym z udziałem 130 pacjentów chorych na nadciśnienie tętnicze pierwotne, z średnim ciśnieniem tętniczym rozkurczowym w pozycji siedzącej ≥ 110 mm Hg i < 120 mm Hg. W tym badaniu (początkowe ciśnienie tętnicze 171/113 mm Hg) stosowanie walsartanu/amlodypiny w dawce od 5 mg/160 mg do 10 mg/160 mg obniżało stabilne ciśnienie tętnicze o 36/29 mm Hg w porównaniu z 32/28 mm Hg przy stosowaniu lizynoprylu/hydrochlorotiazydu w dawce 10 mg/12,5 mg do 20 mg/12,5 mg.

W dwóch długotrwałych badaniach udowodniono, że efekt walsartanu/amlodypiny utrzymywał się ponad rok. Nagłe odstawienie leku nie prowadziło do szybkiego wzrostu ciśnienia tętniczego.

U pacjentów, u których ciśnienie tętnicze jest odpowiednio kontrolowane amlodypiną, ale występują niepożądane obrzęki, terapia kombinowana może zapewnić podobny poziom kontroli ciśnienia tętniczego przy jednoczesnym zmniejszeniu obrzęków.

Wiek, płeć, rasa oraz wskaźnik masy ciała (≥ 30 kg/m², < 30 kg/m²) pacjenta nie wpływały na kliniczną odpowiedź na stosowanie walsartanu/amlodypiny.

Nie przeprowadzono badań walsartanu/amlodypiny z udziałem innych populacji poza pacjentami z nadciśnieniem tętniczym. Istnieją badania walsartanu z udziałem pacjentów z niewydolnością serca i w okresie popołowym. Przeprowadzono badania amlodypiny z udziałem pacjentów z przewlekłą stabilną dławicą piersiową, dławicą wazospastyczną i angiograficznie potwierdzoną chorobą niedokrwienną serca.

Farmakokinetyka.

Liniowość.

Walsartan i amlodypina wykazują liniowość farmakokinetyki.

Amlodypina.

Wchłanianie. Po doustnym podaniu dawek terapeutycznych amlodypiny oddzielnie maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu krwi osiągane jest w ciągu 6–12 godzin. Obliczona absolutna biodostępność wynosi od 64 do 80 %. Spożycie posiłku nie wpływa na biodostępność amlodypiny.

Rozkład. Objętość rozkładu wynosi około 21 l/kg. W badaniach amlodypiny in vitro wykazano, że u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym pierwotnym około 97,5 % krążącego leku wiąże się z białkami osocza krwi.

Biodegradacja. Amlodypina jest intensywnie (około 90 %) metabolizowana w wątrobie do nieaktywnych metabolitów.

Wydalanie. Wydalanie amlodypiny z osocza ma charakter dwufazowy, z okresem półtrwania około 30–50 godzin. Równowagowe stężenia w osoczu krwi osiągane są po stałym podawaniu w ciągu 7–8 dni. 10 % początkowej amlodypiny i 60 % metabolitów amlodypiny wydala się z moczem.

Walsartan.

Wchłanianie. Po przyjęciu doustnie Cmax walsartanu w osoczu krwi osiągane jest w ciągu 2–4 godzin. Średnia wartość absolutnej biodostępności leku wynosi 23 %. Spożycie posiłku zmniejsza ekspozycję, co pokazuje AUC (stężenie w osoczu krwi – czas), walsartanu o około 40 %, a Cmax o 50 %, mimo że po 8 godzinach stężenie walsartanu w osoczu krwi jest takie samo dla grupy, która przyjmowała lek na czczo, i grupy pacjentów, która przyjmowała lek po posiłku. Zmniejszenie AUC nie wiąże się z klinicznie istotnym zmniejszeniem efektu terapeutycznego, dlatego walsartan można przyjmować niezależnie od spożycia posiłku.

Rozkład. Równowagowa objętość rozkładu walsartanu po podaniu dożylnej wynosi około 17 l, co wskazuje, że walsartan nie rozkłada się intensywnie w tkankach. Walsartan dobrze wiąże się z białkami osocza krwi (94–97 %), głównie z albuminą osocza.

Biodegradacja. Walsartan w znacznym stopniu nie ulega przemianom, ponieważ tylko 20 % dawki przechodzi w metabolity. W osoczu krwi w niskich stężeniach (mniej niż 10 % AUC walsartanu) zidentyfikowano metabolit hydroksylowy, który jest farmakologicznie nieaktywny.

Wydalanie. Dla walsartanu charakterystyczna jest wieloekspotencjalna kinetyka wydalania (czas półtrwania T1/2α < 1 godzina i T1/2β około 9 godzin). Walsartan wydala się głównie w niezmienionej formie z kałem (około 83 % dawki) i moczem (około 13 % dawki). Po podaniu dożylnej klirens walsartanu w osoczu krwi wynosi około 2 l/h, a jego klirens nerkowy – około 0,62 l/h (około 30 % całkowitego klirensu). Okres półtrwania walsartanu wynosi 6 godzin.

Walsartan/amlodypina.

Po doustnym podaniu walsartanu/amlodypiny Cmax walsartanu i amlodypiny w osoczu krwi osiągane jest odpowiednio po 3 i 6–8 godzinach. Szybkość i stopień wchłaniania amlodypiny/walsartanu są równoważne biodostępności walsartanu i amlodypiny przy ich stosowaniu jako leków monoterapeutycznych.

Osobliwe populacje.

Dzieci

Brak danych dotyczących farmakokinetyki leku u dzieci.

Pacjenci w wieku powyżej 65 lat

Czas osiągnięcia Cmax amlodypiny w osoczu krwi jest w przybliżeniu taki sam u młodszych pacjentów i u osób starszych. U pacjentów w wieku starszym klirens amlodypiny ma tendencję do obniżenia, co prowadzi do wzrostu AUC i wydłużenia okresu półtrwania. Średnia systemowa AUC walsartanu u osób starszych jest o 70 % wyższa niż u młodszych pacjentów, dlatego należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawki.

Niewydolność nerek.

Upośledzenie funkcji nerek nie wpływa istotnie na farmakokinetykę amlodypiny. Jak oczekiwano dla związku, którego klirens nerkowy stanowi tylko 30 % całkowitego klirensu osocza, nie zaobserwowano korelacji między stanem funkcji nerek a systemową ekspozycją walsartanu.

Upośledzenie funkcji wątroby.

U pacjentów z niewydolnością wątroby zmniejsza się klirens amlodypiny, co prowadzi do wzrostu AUC o około 40–60 %. U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi przewlekłymi chorobami wątroby ekspozycja (określona jako AUC) walsartanu jest średnio dwukrotnie wyższa niż u zdrowych ochotników (dobranych pod względem wieku, płci i masy ciała). Pacjenci z chorobami wątroby powinni zachować ostrożność przy stosowaniu leku.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze u dorosłych pacjentów, u których ciśnienie tętnicze nie jest kontrolowane za pomocą monoterapii amlodypiną lub walzartanem.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną, pochodne dihydropirydyny lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

• Ciężkie zaburzenia funkcji wątroby, zespół żółciowy wątroby lub cholestaza.

• Jednoczesne stosowanie antagonistów receptora angiotensyny (ARA), w tym walzartanu, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami funkcji nerek (eGFR < 60 ml/min/1,73 m²).

• Ciąża i planowanie ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

• Ciężka hipotensja.

• Szok (w tym szok kardiogenny).

• Obturacja drogów odpływu z lewej komory (np. przerostowa kardiomiopatia obturacyjna i ciężkie zwężenie aorty).

• Niestabilna hemodynamicznie niewydolność serca po ostrym zawałcie mięśnia sercowego.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje międzylekowe

Badania interakcji międzylekowych amlodypiny/walzartanu z innymi lekami nie były prowadzone.

Leki, przy jednoczesnym stosowaniu których należy zachować ostrożność

Inne leki przeciwnadciśnieniowe

Często stosowane leki przeciwnadciśnieniowe (np. blokery alfa, diuretyki) oraz inne leki mogące powodować wystąpienie niepożądanych zjawisk hipotensyjnych (np. trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, blokery alfa stosowane w leczeniu łagodnego przerostu gruczołu krokowego) mogą nasilać działanie hipotensyjne kombinacji.

Interakcje związane z amlodypiną

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Grapefruit lub sok z grejfruta

Nie zaleca się stosowania amlodypiny z grejfrutem lub sokiem z grejfruta, ponieważ u niektórych pacjentów może dojść do zwiększenia biodostępności, co spowoduje nasilenie efektu hipotensyjnego leku.

Leki, przy jednoczesnym stosowaniu których należy zachować ostrożność

Inhibitory CYP3A4

Jednoczesne stosowanie amlodypiny z silniejszymi lub słabszymi inhibitorami CYP3A4 (inhibitory proteazy, azolowe leki przeciwgrzybicze, makrolidy, takie jak erytromycyna lub klaritromycyna, werapamil lub diltyazem) może prowadzić do istotnego nasilenia wpływu systemowego amlodypiny. Objawy kliniczne takich zmian farmakokinetycznych mogą być nasilone u pacjentów w podeszłym wieku. Może być konieczna kontrola kliniczna i dostosowanie dawki.

Induktory CYP3A4 (leki przeciwpadaczkowe (np. karbamazepina, fenylobarbital, fenytyna, fosfenytyna, primidon), ryfampicyna, naparstnica zwyczajna (Hypericum perforatum))

Przy jednoczesnym stosowaniu znanych induktorów CYP3A4 stężenie amlodypiny we krwi może się zmieniać. Dlatego należy monitorować ciśnienie tętnicze i dostosowywać dawkowanie podczas i po jednoczesnym stosowaniu, szczególnie w przypadku silnych induktorów CYP3A4 (np. ryfampicyny, Hypericum perforatum).

Symwatyna

Wielokrotne stosowanie 10 mg amlodypiny z 80 mg symwatyny prowadzi do zwiększenia ekspozycji na symwatynę o 77% w porównaniu z samym stosowaniem symwatyny. Zaleca się obniżenie dawki dobowej symwatyny do 20 mg u pacjentów stosujących amlodypinę.

Dantrolen (infuzje)

U zwierząt obserwowano przypadki śmiertelne migotania komorowego i załamań krążeniowych związane z hiperkaliemią po podaniu werapamilu i dantrolenu dożylnie. Ze względu na ryzyko hiperkaliemii zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania blokerów kanałów wapniowych, takich jak amlodypina, u pacjentów narażonych na rozwój złośliwej hipertermii oraz w leczeniu złośliwych hipertermii.

Leki, przy jednoczesnym stosowaniu których należy zachować ostrożność

Inne

W badaniach klinicznych amlodypina nie wpływała na farmakokinetykę atorwastatyny, digoksyny, warfaryny ani cyklosporyny.

Interakcje związane z walzartanem

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Lit

Podczas jednoczesnego stosowania litu z inhibitorami ECA lub antagonistami receptora angiotensyny II, w tym walzartanem, obserwowano odwracalne podwyższenie stężenia litu w surowicy i jego toksyczność. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania walzartanu i litu. Jeśli konieczne jest zastosowanie tej kombinacji, należy dokładnie monitorować stężenie litu w surowicy. Ryzyko zwiększenia toksyczności litu może być dalsze przy jednoczesnym stosowaniu amlodypiny/walzartanu i diuretyków.

Preparaty potasu, diuretyki zatrzymujące potas, zastępcze sole zawierające potas lub inne leki mogące podnosić poziom potasu

Jeśli leki wpływające na kanały potasowe są stosowane w połączeniu z walzartanem, należy przewidzieć częste monitorowanie stężenia potasu we krwi.

Leki, przy jednoczesnym stosowaniu których należy zachować ostrożność

Leki niesteroidowe przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy (>3 g/dobę) i nieselektywne NLPZ

Jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II i NLPZ może prowadzić do osłabienia działania hipotensyjnego. Jednoczesne stosowanie antagonistów angiotensyny II i NLPZ może również zwiększać ryzyko pogorszenia funkcji nerek i podwyższenia stężenia potasu w surowicy. Dlatego na początku leczenia zaleca się kontrolę funkcji nerek oraz zapewnienie odpowiedniego nawodnienia organizmu pacjenta.

Inhibitory przenośnika akumulującego (ryfampicyna, cyklosporyna) lub przenośnika eflluksowego (rytonawir)

Wyniki badań in vitro z tkanką wątroby człowieka wykazały, że walzartan jest substancją przenośnika akumulującego wątroby OATP1B1 oraz przenośnika eflluksowego wątroby MRP2. Jednoczesne stosowanie inhibitorów przenośnika akumulującego (ryfampicyna, cyklosporyna) lub przenośnika eflluksowego (rytonawir) może zwiększać ekspozycję systemową na walzartan.

Podwójna blokada UKRA z ARA, inhibitorami ECA lub aliskirenem

Wyniki badań klinicznych wykazały, że podwójna blokada UKRA przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ECA, ARA lub aliskirenu prowadzi do zwiększenia częstości występowania takich niepożądanych zjawisk jak hipotensja, hiperkaliemia i pogorszenie funkcji nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z leczeniem jednym lekiem wpływającym na UKRA. Dlatego jednoczesne stosowanie ARA – w tym walzartanu – lub inhibitorów ECA z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami funkcji nerek (eGFR < 60 ml/min/1,73 m²).

Inne

Podczas monoterapii walzartanem nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji lekowych z następującymi lekami: cyklosporyna, warfaryna, furosemid, digoksyna, atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina, glibenklamid.

Особliwości stosowania.

Bezpieczeństwo i skuteczność amlodypiny w leczeniu nadciśnienia tętniczego nie zostały ustalone.

Pacjenci z niedoborem sodu i/lub objętością krwi krążącej.

U pacjentów z niepowikłanym nadciśnieniem tętniczym (0,4%) obserwowano nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego podczas leczenia amlodypiną/walsartanem w ramach badań placebo-kontrolowanych. U pacjentów z aktywowanym układem renina-angiotensyna (z obniżoną zawartością sodu i/lub objętością krwi krążącej oraz u osób otrzymujących wysokie dawki diuretyków), przyjmujących blokery receptorów angiotensyny, może wystąpić hipotensja objawowa. Zaleca się korektę tego stanu przed zastosowaniem amlodypiny/walsartanu lub staranne monitorowanie medyczne na początku terapii.

W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej podczas stosowania amlodypiny/walsartanu pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej i w razie potrzeby przeprowadzić wlew dożylny roztworu fizjologicznego. Po ustabilizowaniu ciśnienia tętniczego leczenie można kontynuować.

Hipokaliemia.

Należy ostrożnie stosować leki równocześnie z suplementami potasu, diuretykami zatrzymującymi potas, substytutami soli zawierającymi potas lub innymi lekami, które mogą podnosić poziom potasu (heparyna itp.), a także należy regularnie kontrolować stężenie potasu.

Stenoza tętnicy nerkowej.

Walsar-Am należy stosować z ostrożnością w leczeniu nadciśnienia tętniczego u pacjentów z jednostronną lub obustronną stenozą tętnicy nerkowej lub stenozą nerkowrotętniczą jednej nerki, ponieważ może dojść do wzrostu stężenia mocznika i kreatyniny w surowicy.

Przeszczepienie nerki.

Brak doświadczenia w bezpiecznym stosowaniu Walsar-Am u pacjentów po niedawnym przeszczepieniu nerki.

Zaburzenia funkcji wątroby.

Walsartan jest wydalany głównie w niezmienionej postaci z żółcią. Okres półwydalenia amlodypiny jest wydłużony, a wartość AUC (stężenie w osoczu – czas) podwyższona u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby; zalecenia dotyczące dawkowania nie zostały ustalone. Szczególna ostrożność jest wymagana przy stosowaniu Walsar-Am u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby lub z chorobami obturacyjnymi pęcherzyka żółciowego.

Maksymalna zalecana dawka dla pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby bez cholestazy wynosi 80 mg walsartanu.

Zaburzenia funkcji nerek.

U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek (GFR > 30 ml/min/1,73 m²) nie jest wymagana korekta dawki. W przypadku umiarkowanych zaburzeń czynności nerek zaleca się kontrolowanie stężenia potasu i kreatyniny we krwi.

Jednoczesne stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny, w tym walsartanu, lub inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ECA) z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (GFR < 60 ml/min/1,73 m²).

Pierwotny hiperaldosteronizm.

Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem nie powinni przyjmować antagonisty angiotensyny II walsartanu, ponieważ ich układ renina-angiotensyna jest zaburzony z powodu podstawowej choroby.

Obrzęk naczynioruchowy.

Obserwowano obrzęk Quinckego, w tym obrzęk krtani i szpary głosowej, który może prowadzić do obturacji dróg oddechowych i/lub obrzęku twarzy, warg, gardła i/lub języka u pacjentów stosujących walsartan. Niektórzy z tych pacjentów mieli w wywiadzie obrzęk Quinckego po stosowaniu innych leków, w tym inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ECA). Stosowanie Walsar-Am należy natychmiast przerwać w przypadku wystąpienia obrzęku Quinckego; ponowne stosowanie nie jest zalecane.

Obrzęk naczynioruchowy jelita.

Zgłaszano przypadki obrzęku naczynioruchowego jelita u pacjentów stosujących inhibitory receptorów angiotensyny II, w tym walsartan (patrz sekcja „Efekty niepożądane”). U tych pacjentów obserwowano ból brzucha, nudności, wymioty i biegunkę. Objawy ustępowały po odstawieniu inhibitorów receptorów angiotensyny II. W przypadku rozpoznania obrzęku naczynioruchowego jelita należy przerwać stosowanie walsartanu i rozpocząć odpowiednie monitorowanie do całkowitego ustąpienia objawów.

Niewydolność serca/stan po przebytym zawałcie mięśnia sercowego.

Ze względu na hamowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) u wrażliwych pacjentów możliwe są zaburzenia czynności nerek. U pacjentów z ciężką niewydolnością serca, u których czynność nerek może zależeć od aktywności RAA, stosowanie inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ECA) i antagonistów receptorów angiotensyny może prowadzić do rozwoju oligurii i/lub postępującej azotemii, a także (rzadko) ostrej niewydolności nerek i/lub skutku śmiertelnego. Podobne wyniki obserwowano przy stosowaniu walsartanu. U pacjentów z niewydolnością serca lub po przebytym zawałcie mięśnia sercowego należy ocenić czynność nerek.

W długoterminowym badaniu placebo-kontrolowanym (PRAISE-2) amlodypiny u pacjentów z niewydolnością serca nieischemicznego pochodzenia klasy III i IV wg klasyfikacji NYHA (New York Heart Association) częstość występowania obrzęku płuc była wyższa przy stosowaniu amlodypiny w porównaniu z placebo, jednak nie stwierdzono istotnej różnicy w pojawianiu się lub nasilaniu się niewydolności serca. Pacjentom z niewydolnością serca blokery kanałów wapniowych, w tym amlodypina, należy stosować z ostrożnością, ponieważ mogą one zwiększać ryzyko zdarzeń sercowo-naczyniowych i zgonów.

Stenoza aorty i zastawki mitralnej.

Tak jak przy leczeniu innymi lekami rozszerzającymi naczynia, należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z rozpoznaną stenozą zastawki mitralnej lub wyraźną stenozą aorty niskiego stopnia.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA).

Istnieją dane, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ECA, ARA lub aliskirenu zwiększa ryzyko wystąpienia hipotensji, hiperkaliemii i obniżenia czynności nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego nie zaleca się prowadzenia podwójnej blokady RAA poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ECA, ARA lub aliskirenu.

Jeśli podwójna blokada jest absolutnie konieczna, należy ją prowadzić wyłącznie pod nadzorem specjalisty z częstym i starannym monitorowaniem czynności nerek, stężenia elektrolitów i ciśnienia tętniczego. Nie należy jednoczesnie stosować inhibitorów ECA i ARA pacjentom z nefropatią cukrzycową.

Nie badano stosowania amlodypiny/walsartanu u pacjentów z innymi chorobami oprócz nadciśnienia tętniczego.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Lek jest przeciwwskazany w ciąży lub u kobiet planujących zajść w ciążę. Jeśli potwierdzi się ciążę podczas leczenia tym lekiem, należy natychmiast przerwać jego stosowanie i zastąpić innym lekiem dozwolonym w ciąży.

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogennego po ekspozycji na inhibitory ECA w I trymestrze ciąży nie były przekonujące; jednakże niewielki wzrost ryzyka nie może być wykluczony. Chociaż brak danych z kontrolowanych badań epidemiologicznych dotyczących antagonistów receptorów angiotensyny II (ARAII), podobne ryzyko może wystąpić przy stosowaniu leków tej klasy.

Wiadomo, że ekspozycja na ARAII w II i III trymestrze ciąży wywiera działanie toksyczne na płód u ludzi (obniżenie czynności nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia kości czaszki) i noworodka (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia).

Jeśli ARAII były stosowane począwszy od II trymestru ciąży, zaleca się przeprowadzenie badania ultrasonograficznego oceniającego czynność nerek i kostnienie czaszki płodu.

Noworodki matek, które przyjmowały ARAII, powinny być poddane starannemu monitorowaniu pod kątem rozwoju hipotensji tętniczej.

Okres karmienia piersią

Amlodypina przenika do mleka matki. Część dawki matki otrzymywana przez niemowlę szacuje się na zakres międzykwartylowy 3–7%, maksymalnie 15%. Wpływ amlodypiny na niemowlęta jest nieznany.

Ponieważ brakuje informacji o stosowaniu amlodypiny/walsartanu w okresie karmienia piersią, lek nie jest zalecany w tym okresie; zaleca się stosowanie alternatywnych leków z dobrze zbadanym profilem bezpieczeństwa, szczególnie w przypadku karmienia piersią noworodków lub wcześniaków.

Plodność

Nie przeprowadzono badań klinicznych oceniających wpływ na płodność.

Walsartan

Walsartan nie powodował niepożądanych reakcji ze strony układu rozrodczego u samców i samic szczurów po doustnym stosowaniu w dawkach do 200 mg/kg na dobę. Dawkę tę przekracza 6-krotnie maksymalna zalecana dawka dla człowieka przeliczona na mg/m² (w obliczeniach wykorzystano dawkę 320 mg na dobę dla pacjenta o masie ciała 60 kg).

Amlodypina

U niektórych pacjentów leczonych blokerami kanałów wapniowych zgłaszano przypadki odwracalnych zmian biochemicznych w główkach plemników. Dane kliniczne dotyczące wpływu amlodypiny na płodność są niewystarczające. W jednym z badań na szczurach stwierdzono niepożądane reakcje ze strony płodności samców.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

U pacjentów stosujących Walsar-Am może wystąpić zawroty głowy lub uczucie osłabienia po przyjęciu leku, dlatego powinni oni uwzględniać to podczas prowadzenia pojazdów i pracy z potencjalnie niebezpiecznymi mechanizmami.

Amlodypina może słabo lub umiarkowanie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami. Podczas stosowania amlodypiny u pacjentów mogą wystąpić takie objawy jak zawroty głowy, ból głowy, zmęczenie lub nudności, które mogą wpływać na szybkość reakcji.

Sposób stosowania i dawki.

Pacjenci, u których ciśnienie tętnicze nie jest odpowiednio kontrolowane przez monoterapię amlodypiną lub walzartanem, mogą być przeniesieni na terapię kombinowaną lekiem Valsar-Am. Zalecana dawka to 1 tabletka na dobę. Tabletki można przyjmować niezależnie od posiłków. Zaleca się przyjmowanie Valsar-Am, popijając je niewielką ilością wody.

Pacjentów przyjmujących walzartan i amlodypinę oddzielnie można przenieść na lek Valsar-Am zawierający te same dawki składników.

Przed przejściem na kombinację dawek stałych zaleca się indywidualne dobranie dawki dla poszczególnych składników (czyli amlodypiny i walzartanu). W przypadku klinicznej potrzeby można rozważyć bezpośrednią zamianę monoterapii na kombinację dawkami stałymi.

Zalecana maksymalna dzienna dawka to 1 tabletka leku Valsar-Am 5 mg/160 mg lub 1 tabletka Valsar-Am 10 mg/160 mg (maksymalne dopuszczalne dawki składników leku to 10 mg zawartości amlodypiny, 320 mg zawartości walzartanu).

Dawkowanie dla określonych grup pacjentów

Zaburzenia funkcji nerek

Brak dostępnych danych dotyczących stosowania kombinacji amlodypiny i walzartanu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek.

U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym stopniem zaburzeń funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek zaleca się kontrolę stężenia potasu i kreatyniny we krwi.

Współrzędne stosowanie amlodypiny i walzartanu z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (eSzN < 60 ml/min/1,73 m²).

Cukrzyca

Współrzędne stosowanie amlodypiny i walzartanu z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą.

Zaburzenia funkcji wątroby

Lek Valsar-Am jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby.

Z ostrożnością należy stosować Valsar-Am u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub chorobami obturacyjnymi dróg żółciowych. U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym stopniem zaburzeń funkcji wątroby bez cholestazy maksymalna zalecana dawka wynosi 80 mg walzartanu. Zaleceń dotyczących dawkowania amlodypiny u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby nie opracowano. Przy przenoszeniu takich pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (patrz sekcja „Wskazania”) i zaburzeniem funkcji wątroby na amlodypinę lub Valsar-Am należy przepisać najniższą z zalecanych dawek amlodypiny w monoterapii lub w ramach terapii kombinowanej.

Pacjenci w wieku podeszłym (65 lat i więcej)

Dla pacjentów w wieku podeszłym zalecane są standardowe schematy dawkowania.

Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawki leku u pacjentów w wieku podeszłym.

Przy przenoszeniu takich pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (patrz sekcja „Wskazania”) i zaburzeniem funkcji wątroby na amlodypinę lub Valsar-Am należy przepisać najniższą z zalecanych dawek amlodypiny w monoterapii lub w ramach terapii kombinowanej.

Populacje pediatryczne

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania amlodypiny i walzartanu u dzieci (do 18. roku życia) nie zostały zbadane. Brak danych.

Dzieci

Nie przeprowadzono badań leczenia tym lekiem u dzieci (do 18. roku życia). Dlatego do uzyskania pełniejszych informacji lek Valsar-Am nie powinien być stosowany w leczeniu dzieci.

Przedawkowanie.

Objawy

Do tej pory nie zgłoszono przypadków przedawkowania amlodypiny i walzartanu. Główne objawy przedawkowania walzartanu to prawdopodobnie nasilone niskie ciśnienie tętnicze z zawrotami głowy. Przedawkowanie amlodypiny może prowadzić do nasilającej się wazodilatacji obwodowej i możliwej odruchowej tachykardii. Donoszono o znaczącym i potencjalnie przedłużonym niskim ciśnieniu ogólnoustrojowym, aż do szoku i śmiertelnego skutku.

Rzadko zgłaszano niekardiogenny obrzęk płuc jako następstwo przedawkowania amlodypiny, którego początek może być opóźniony (po 24–48 godzinach od przyjęcia) i który może wymagać sztucznej wentylacji płuc. Wczesne działania resuscytacyjne (w tym obciążenie organizmu płynem) w celu utrzymania perfuzji i wyrzutu serca mogą być czynnikami wywołującymi.

Leczenie

Jeśli lek został przyjęty niedawno, należy wywołać wymioty lub przepłukać żołądek. Wchłanianie amlodypiny znacząco zmniejsza się po zastosowaniu węgla aktywowanego natychmiast lub w ciągu 2 godzin po przyjęciu amlodypiny.

Klinicznie istotne niskie ciśnienie tętnicze spowodowane przedawkowaniem amlodypiny i walzartanu wymaga aktywnej pomocy w funkcji układu sercowo-naczyniowego, w tym częstego monitorowania czynności serca i oddychania, objętości krwi krążącej i wydalania moczu. Pacjent powinien być ułożony w pozycji leżącej z podniesionymi kończynami. W celu przywrócenia tonusu naczyniowego i ciśnienia tętniczego można zastosować lek zwężający naczynia, o ile nie ma przeciwwskazań do jego stosowania. W przypadku trwałego obniżenia ciśnienia tętniczego będącego skutkiem blokady kanałów wapniowych, może być wskazane dożylne podanie glukonianu wapnia.

Wydalanie walzartanu i amlodypiny za pomocą hemodializy jest mało prawdopodobne.

Niepożądane działania.

Bezpieczeństwo amlodypiny/walsartanu oceniano w trakcie 5 kontrolowanych badań klinicznych z udziałem 5175 pacjentów, z których 2613 otrzymywało walsartan w połączeniu z amlodypiną. Najczęściej obserwowane lub istotne lub ciężkie niepożądane działania to: zakażenia nosogardzieli, grypa, nadwrażliwość, ból głowy, omdlenia, ortostatyczne niskie ciśnienie krwi, obrzęki, obrzęki tkanek miękkich, obrzęki twarzy, obrzęki obwodowe, zwiększona zmęczalność, zaczerwienienie twarzy, osłabienie i napady gorąca.

Do oceny częstości występowania niepożądanych działań zastosowano następujące kryteria: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); rzadko (≥1/1000, <1/100); niezwykle rzadko (≥1/10 000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10 000); nieznane (częstości nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

* Przede wszystkim związane z obturacyjnym żółtaczem.

Dodatkowe informacje dotyczące kombinacji

Obwodowy obrzęk, znany jako skutek uboczny amlodypiny, występował u pacjentów przyjmujących kombinację amlodypina/walsartan rzadziej niż u pacjentów przyjmujących amlodypinę monoterapią. W podwójnie ślepych, kontrolowanych badaniach klinicznych średnia częstość występowania obwodowego obrzęku, uśredniona w całym zakresie dawek, wynosiła 5,1% dla kombinacji amlodypina/walsartan.

Dodatkowe informacje dotyczące składników leku.

Niepożądane reakcje wcześniej obserwowane przy stosowaniu jednego ze składników leku (amlodypiny lub walsartanu) mogą również występować przy stosowaniu kombinacji amlodypina/walsartan, nawet jeśli nie zostały one odnotowane w trakcie badań klinicznych lub w okresie postmarketingowym.

Amlodypina.

Notowano pojedyncze przypadki zespołu pozapiramidowego.

Valsar-Am.

Poniżej wymienione dodatkowe działania niepożądane obserwowano podczas badań klinicznych z monoterapią walzartanem, niezależnie od związku przyczynowego z badanym lekiem.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w oryginalnym opakowaniu, w miejscu chronionym przed wilgocią i niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blistrze; 3 blistry w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Aurbindo Pharma Limited – Jednostka VII, Indie / Aurobindo Pharma Limited – Unit VII, India.

Adres siedziby producenta i miejsce wykonywania działalności.

Specjalna Strefa Ekonomiczna, TSIIC, Działka Nr S1, Sy. Nr 411/P, 425/P, 434/P, 435/P oraz 458/P, Green Industrial Park, wieś Polepally, Jedcherla Mandal, dystrykt Mahabubnagar, stan Telangana, 509302, Indie / Special Economic Zone, TSIIC, Plot No. S1, Sy. Nos. 411/P, 425/P, 434/P, 435/P and 458/P, Green Industrial Park, Polepally Village, Jedcherla Mandal, Mahabubnagar District, Telangana State, 509302, India.