Uviromed

INSTRUKCJA stosowania leku Uviromed (UVIROMED)

Skład:

substancja czynna: walacyklowir;

1 tabletka powlekana zawiera walacyklowiru (w postaci walacyklowiru chlorowodoranu) 1000 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa typ 101, powidon K30, krzemionka koloidalna bezwodna, stearynian magnezu;

warstwa powłokowa: Opadry® II 85F18422 White (alkohol poliwinylowy częściowo zhydrolizowany, dwutlenek tytanu (E 171), glikol polietylenowy (makrogiol), talk).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: długie, podwójnie wypukłe tabletki powlekane o barwie białej, z grawerem „U1000” po jednej stronie i bruzdą podziałową po drugiej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwwirusowe o działaniu bezpośrednim. Kod ATC J05A B11.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Walacyklowir – lek przeciwwirusowy, ester L-waliny akycyklowiru, który jest analogiem nukleozydu purynowego (guaniny). W organizmie człowieka walacyklowir szybko i niemal całkowicie przekształca się w akycyklowir i walinę za pomocą enzymu walacyklowirhydrolazy. Akycyklowir jest specyficznym inhibitorem wirusów opryszczki, wykazując aktywność in vitro wobec wirusów opryszczki pospolitej typu I i typu II, wirusa Varicella zoster, cytomegalowirusa, wirusa Epsteina-Barra oraz wirusa opryszczki ludzkiej typu VI. Akycyklowir hamuje syntezę wirusowego DNA bezpośrednio po fosforylacji i przekształceniu w aktywną formę trifosforanu akycyklowiru. Na pierwszym etapie fosforylacji wymagana jest aktywność wirusospecyficznego enzymu. Dla wirusów opryszczki pospolitej, wirusa Varicella zoster oraz wirusa Epsteina-Barra jest to wirusowa tyminokinaza (TK), obecna wyłącznie w komórkach zainfekowanych wirusem. Częściowa selektywność fosforylacji zachowana jest przy zakażeniu cytomegalowirusem i jest pośredniczona przez produkt genu fosfotransferazy UL97. Aktywacja akycyklowiru przez wirusowy enzym w znaczący sposób wyjaśnia jego selektywność.

Proces fosforylacji akycyklowiru (przekształcenie z mono- do trifosforanu) odbywa się za pomocą kinaz komórkowych. Trifosforan akycyklowiru konkurencyjnie hamuje wirusową polimerazę DNA i zostaje włączony do wirusowego DNA, co prowadzi do obligatynego (pełnego) przerwania łańcucha, zatrzymania syntezy DNA i w konsekwencji do blokady replikacji wirusa.

Odporność wynika z niedoboru wirusowej TK, co prowadzi do nadmiernej replikacji wirusa w organizmie gospodarza. Czasem zmniejszona wrażliwość na akycyklowir wynika z pojawienia się szczepów wirusa o zmienionej strukturze wirusowej TK lub polimerazy DNA. Wirusowość tych odmian wirusa przypomina wirusa typu dzikiego.

Szerokie monitorowanie klinicznych izolatów wirusa opryszczki pospolitej i wirusa Varicella zoster u pacjentów leczonych akycyklowirem pozwoliło stwierdzić, że wirus o zmniejszonej wrażliwości na akycyklowir występuje wyjątkowo rzadko u pacjentów z prawidłowym układem odpornościowym i pojawia się rzadko jedynie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami odporności, np. po przeszczepieniu narządów lub szpiku kostnego, podczas chemioterapii nowotworów złośliwych oraz u osób zakażonych HIV.

Walacyklowir przyspiesza ustępowanie bólu w leczeniu opryszczki zoster, skracając czas trwania zespołu bólowego. Zmniejsza się również liczba pacjentów z bólem zosterowym, w tym z ostrą i postherpetyczną neuralgią.

Profilaktyka infekcji cytomegalowirusowej za pomocą walacyklowiru zmniejsza ryzyko ostrych odrzucenia przeszczepu (u pacjentów po przeszczepieniu nerki), częstość występowania infekcji oportunistycznych oraz innych infekcji spowodowanych wirusami z rodziny herpes (wirus opryszczki pospolitej i wirus Herpes zoster).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Po podaniu doustnym walacyklowir jest dobrze wchłaniany, szybko i niemal całkowicie przekształca się w akycyklowir i walinę. To przekształcenie zachodzi prawdopodobnie za pomocą enzymu walacyklowirhydrolazy wyizolowanego z wątroby człowieka. Bio dostępność akycyklowiru po podaniu 1 g walacyklowiru wynosi 54% i nie zmniejsza się w trakcie przyjmowania pokarmu. Farmakokinetyka walacyklowiru nie jest zależna od dawki. Szybkość i stopień wchłaniania maleją wraz ze wzrostem dawki, co powoduje mniej proporcjonalny wzrost maksymalnej stężenia (Cmax) w zakresie terapeutycznego zwiększenia dawek oraz zmniejszenie bio dostępności przy dawkach przekraczających 500 mg. Cmax akycyklowiru wynosi 10–37 µmol (2,2–8,3 µg/ml) po podaniu pojedynczej dawki 250–2000 mg walacyklowiru zdrowym ochotnikom z prawidłową funkcją nerek, a mediana czasu osiągnięcia tego stężenia wynosi 1–2 godziny. Cmax walacyklowiru we krwi osiąga jedynie 4% stężenia akycyklowiru, osiągane średnio po 30–100 minutach i po 3 godzinach spada poniżej poziomu wykrywalnego. Parametry farmakokinetyczne walacyklowiru i akycyklowiru po podaniu jednorazowym i powtarzanym są podobne.

Rozkład.

Łączenie walacyklowiru z białkami osocza jest bardzo niskie – 15%. Przejście do płynu mózgowo-rdzeniowego (PMR), określone jako stosunek PMR/AUC (pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas”) osocza krwi, wynosi około 25% dla akycyklowiru i metabolitu 8-hydroksyakycyklowiru oraz 2,5% dla metabolitu 9-karboksymetoksymetyloguaniny.

Metabolizm.

Po podaniu doustnym walacyklowir przekształca się w akycyklowir i L-walinę poprzez metabolizm pierwszego przejścia w jelitach i/lub wątrobie. W niewielkim stopniu akycyklowir przekształca się w metabolit 9-karboksymetoksymetyloguaninę za pomocą alkoholowej i aldehydowej dehydrogenazy oraz w 8-hydroksyakycyklowir za pomocą aldehydooksydazy. Oколо 88% całkowitego narażenia na walacyklowir we krwi przypada na akycyklowir, 11% na 9-karboksymetoksymetyloguaninę i 1% na 8-hydroksyakycyklowir. Żaden z nich – ani walacyklowir, ani akycyklowir – nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450.

Wydalanie.

Okres półtrwania akycyklowiru po jednorazowym i wielokrotnym podaniu walacyklowiru pacjentom z prawidłową funkcją nerek wynosi około 3 godziny. Walacyklowir wydzielany jest z moczem głównie w postaci akycyklowiru (ponad 80% dawki) oraz jego metabolitu 9-karboksymetoksymetyloguaniny.

Osobliwe grupy pacjentów.

U pacjentów z nerek w stadium końcowym okres półtrwania akycyklowiru wynosi około 14 godzin.

Wirus opryszczki zoster i wirus opryszczki pospolitej nie wpływają istotnie na farmakokinetykę akycyklowiru i walacyklowiru po doustnym podaniu walacyklowiru.

W badaniu farmakokinetyki walacyklowiru i akycyklowiru w późnych stadiach ciąży AUC akycyklowiru w fazie plateau po podaniu walacyklowiru w dawce 1000 mg była około 2 razy wyższa niż po doustnym podaniu akycyklowiru w dawce 1200 mg na dobę.

U pacjentów zakażonych HIV farmakokinetyczne charakterystyki akycyklowiru po jednorazowym lub wielokrotnym podaniu dawki 1000 mg lub 2000 mg walacyklowiru nie różniły się od tych u zdrowych ochotników.

U biorców przeszczepów narządów przyjmujących walacyklowir w dawce 2000 mg 4 razy na dobę Cmax akycyklowiru była równa lub wyższa niż u zdrowych ochotników otrzymujących tę samą dawkę, a dobowe wartości AUC były istotnie większe.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Leczenie ospy półpasiec (Herpes zoster).
• Leczenie zakażeń skóry i błon śluzowych wywołanych wirusem opryszczki pospolitej, w tym pierwotnego i nawrotowego opryszczki narządów płciowych.
• Leczenie opryszczki wargowej (gorączki trądzikowej).
• Leczenie zapobiegawcze (supresja) nawrotów zakażeń skóry i błon śluzowych wywołanych wirusem opryszczki pospolitej, w tym opryszczki narządów płciowych.
• Zmniejszenie ryzyka przeniesienia wirusa opryszczki narządów płciowych na zdrowego partnera podczas stosowania walacyklowiru jako terapii supresyjnej w połączeniu z przestrzeganiem zasad bezpiecznego seksu.
• Profilaktyka zakażenia i choroby wywołanej wirusem cytomegalii po przeszczepieniu narządu.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na walacyklowir, acyklowir i/lub na substancje pomocnicze leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie wykazano żadnych klinicznie istotnych interakcji.

Acyklowir wydzielany jest głównie w postaci niezmienionej z moczem drogą aktywnej sekrecji kanalikowej. Wszystkie leki stosowane jednocześnie, które wpływają na ten mechanizm wydalania, mogą zwiększać stężenie acyklowiru w osoczu krwi. Po podaniu walacyklowiru w dawce 1 g, cymetydyna i probenecyd, które blokują sekrecję kanalikową, zwiększają AUC acyklowiru i zmniejszają jego klirens nerkowy, jednak nie ma potrzeby zmiany dawki ze względu na szeroki indeks terapeutyczny acyklowiru.

U pacjentów otrzymujących walacyklowir w wyższych dawkach (4 g i więcej na dobę) należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z lekami, które konkurują z acyklowirem o drogi wydalania, ponieważ może to prowadzić do zwiększenia stężenia w osoczu krwi jednego lub obu leków oraz ich metabolitów.

Przy jednoczesnym stosowaniu z mykofenolanem mofetylu (lek immunosupresyjny stosowany po przeszczepieniu narządu) zwiększa się stężenie w osoczu krwi acyklowiru oraz nieaktywnego metabolitu mykofenolanu mofetylu.

Należy również zachować ostrożność (zalecane jest monitorowanie zmian funkcji nerek) przy jednoczesnym stosowaniu wysokich dawek walacyklowiru (4 g i więcej) oraz innych leków wpływających na funkcję nerek (np. cyklosporyny, takrolimusu).

Особливости stosowania.

Reakcja na lek z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS).

Podczas stosowania walacyklowiru donoszono o wystąpieniu zespołu DRESS, który może zagrażać życiu lub mieć śmiertelny skutek. W przypadku stosowania leku pacjentów należy uprzedzić o objawach i objawach zespołu DRESS oraz dokładnie monitorować możliwe reakcje skórne, w tym gorączkę, silne wysypki, łuszczenie się skóry, obrzęk twarzy, limfadenopatię, objawy grypopodobne, żółtaczkę, duszność, suchy kaszel, ból lub dyskomfort w klatce piersiowej, odwodnienie oraz eozynofilię. Jeśli wystąpią objawy wskazujące na zespół DRESS, należy natychmiast przerwać stosowanie leku i w razie potrzeby rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta rozwinął się zespół DRESS, ponownego stosowania walacyklowiru u tego pacjenta nie można prowadzić.

Hydratacja.

Podczas stosowania leku należy utrzymywać odpowiedni poziom przyjmowanej cieczy u pacjentów z podwyższonym ryzykiem odwodnienia, szczególnie u chorych w podeszłym wieku.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek i u chorych w podeszłym wieku.

Akycyklowir jest wydalany przez nerki, dlatego dawkę leku należy zmniejszyć u chorych z zaburzeniami funkcji nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Pacjenci w podeszłym wieku mają obniżoną funkcję nerek, dlatego wymagają korekty dawki. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek oraz u chorych w podeszłym wieku zwiększa się ryzyko wystąpienia powikłań neurologicznych, dlatego wymagane jest staranne monitorowanie w celu wykrycia tych efektów. Według doniesień, takie reakcje w większości przypadków są odwracalne po przerwaniu leczenia (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Stosowanie wyższych dawek walacyklowiru u pacjentów z niewydolnością wątroby i po przeszczepieniu wątroby.

Nie ma danych dotyczących stosowania wyższych dawek walacyklowiru (4 g lub więcej dziennie) w leczeniu pacjentów z chorobami wątroby, dlatego lek należy stosować z ostrożnością u tych chorych. Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących stosowania walacyklowiru po przeszczepieniu wątroby, jednak stwierdzono, że profilaktyka przy użyciu wysokich dawek akycyklowiru zmniejsza częstość zakażeń i chorób wywołanych wirusem cytomegalii.

Stosowanie w leczeniu opryszczki pospolitej.

Podczas stosowania leku u chorych, szczególnie z osłabionym układem odpornościowym, należy dokładnie monitorować odpowiedź kliniczną. Jeśli odpowiedź na leczenie jest niewystarczająca, zaleca się stosowanie przeciwwirusowego leczenia dożylnego. Pacjentów z powikłaną opryszczką pospolitą, np. z zaangażowaniem narządów wewnętrznych, rozsianiem wirusa, neuropatią ruchową, encefalitem i zaburzeniami układu naczyniowego mózgu, należy leczyć przeciwwirusowymi lekami dożylnymi.

Dodatkowo, pacjentom z osłabionym układem odpornościowym, u których występują zmiany opryszczkowe oczu lub istnieje wysokie ryzyko rozsiania choroby i zaangażowania narządów wewnętrznych, należy stosować leki przeciwwirusowe dożylne.

Stosowanie w celu zmniejszenia ryzyka przeniesienia wirusa opryszczki genitalnej.

Terapia supresyjna walacyklowirem zmniejsza ryzyko przeniesienia opryszczki genitalnej. Nie leczy całkowicie infekcji opryszczkowej ani nie wyklucza całkowicie ryzyka przeniesienia wirusa. Oprócz terapii lekiem zaleca się, aby chorzy przestrzegali zasad bezpiecznego seksu.

Stosowanie w infekcji wirusem cytomegalii.

Dane dotyczące skuteczności walacyklowiru uzyskane w leczeniu chorych z wysokim ryzykiem infekcji wirusem cytomegalii w celu profilaktyki po przeszczepieniu narządu wykazały, że lek należy stosować tym pacjentom, jeśli z powodów bezpieczeństwa przerwano stosowanie walgancyklowiru lub gancyklowiru. Stosowanie wysokich dawek walacyklowiru, koniecznych w profilaktyce infekcji wirusem cytomegalii, może powodować częstsze występowanie reakcji niepożądanych, w tym zaburzeń ze strony układu nerwowego, w porównaniu ze stosowaniem niższych dawek stosowanych w innych wskazaniach. W przypadku stosowania leku należy dokładnie monitorować funkcję nerek pacjentów i odpowiednio dostosować dawkowanie.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Nie przeprowadzono badań klinicznych oceniających wpływ walacyklowiru na płodność człowieka, jednak po 6 miesiącach codziennego stosowania akycyklowiru w dawce od 400 mg do 1 g nie zaobserwowano zmian w liczbie, morfologii i ruchliwości plemników.

Ciąża.

Dane dotyczące stosowania walacyklowiru w okresie ciąży są ograniczone. Lek w okresie ciąży można stosować tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść z leczenia matki przewyższa możliwy ryzyko dla płodu. Istnieją udokumentowane dane z rejestru obserwacji ciężarnych, które stosowały walacyklowir lub dowolną formę akycyklowiru (aktywny metabolit walacyklowiru): odpowiednio 111 i 1 246 kobiet (29 i 756 ciężarnych stosowało odpowiednio walacyklowir lub dowolną formę akycyklowiru w I trymestrze ciąży). Wyniki tych obserwacji nie wykazały zwiększenia wad wrodzonych u noworodków wśród ciężarnych przyjmujących akycyklowir w porównaniu z ogólną populacją takich pacjentów. Żadna z wad wrodzonych nie miała unikalnego lub trwałego charakteru, aby można było określić pojedynczą przyczynę ich powstawania. Z uwagi na małą liczbę obserwowanych ciężarnych nie można sformułować wiarygodnego i ostatecznego wniosku dotyczącego bezpieczeństwa stosowania walacyklowiru przez ciężarne (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Okres karmienia piersią.

Akycyklowir, główny metabolit walacyklowiru, przenika do mleka matki. Stwierdzono, że po codziennym stosowaniu 500 mg walacyklowiru średnia wartość Cmax akycyklowiru w mleku matki była 0,5–2,3 razy (średnio 1,4 razy) wyższa niż stężenie akycyklowiru w osoczu krwi matki. Stosunek stężenia akycyklowiru w mleku matki do stężenia w osoczu krwi matki wynosił od 1,4 do 2,6 (średnio 2,2). Średnie stężenie akycyklowiru w mleku matki wynosiło 2,24 μg/ml (9,95 μmol). W przypadku przyjmowania przez matkę walacyklowiru w dawce 500 mg 2 razy dziennie dziecko otrzymuje z mlekiem matki dawkę akycyklowiru około 0,61 μg/kg na dobę. Okres półtrwania akycyklowiru w mleku matki jest analogiczny do okresu półtrwania w osoczu krwi. Nie wykryto niezmienionego walacyklowiru w osoczu krwi matki, mleku matki ani moczu noworodka.

W okresie karmienia piersią lek należy stosować z ostrożnością, wyłącznie w przypadkach klinicznej konieczności. Jednak akycyklowir stosuje się w leczeniu noworodków z infekcjami spowodowanymi przez wirusa opryszczki pospolitej, poprzez dożylne podawanie w dawkach 30 mg/kg na dobę.

Płodność.

Dane z badań na zwierzętach wskazują, że walacyklowir nie wpływał na płodność. Jednak stosowanie wysokich dawek parenteralnych akycyklowiru powodowało działanie toksyczne na jądra u szczurów i psów.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami lub obsługiwania maszyn.

Brak danych z badań klinicznych dotyczących tego zagadnienia, farmakologia walacyklowiru nie daje podstaw do oczekiwania negatywnego wpływu. Jednak przy ocenie zdolności pacjenta do kierowania pojazdami lub innymi maszynami należy uwzględnić jego stan kliniczny i profil reakcji niepożądanych walacyklowiru.

Sposób stosowania i dawki.

Lek jest przeznaczony do doustnego stosowania.

Leczenie opryszczki pęcherzykowej.

Lek stosuje się w dawce 1000 mg 3 razy na dobę przez 7 dni.

Leczenie infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej.

Pacjenci z prawidłową odpornością (dorośli).

Lek stosuje się w dawce 500 mg (1/2 tabletu) 2 razy na dobę.

W przypadku nawrotów leczenie trwa 3 lub 5 dni. W przypadku pierwotnego zakażenia, które może mieć cięższy przebieg, leczenie należy przedłużyć z 5 do 10 dni. Leczenie należy rozpocząć jak najszybciej. W przypadku nawrotów infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej, idealnym momentem na rozpoczęcie stosowania leku jest okres prodromalny lub bezpośrednio po pojawieniu się pierwszych objawów. Walecyklowir może zapobiegać rozwojowi zmian w przypadku nawrotów infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej, o ile leczenie zostanie rozpoczęte bezpośrednio po pojawieniu się pierwszych objawów choroby.

Alternatywne leczenie opryszczki wargowej (gorączki trąciowej).

Lek stosuje się w dawce 2000 mg 2 razy na dobę przez 1 dzień. Drugą dawkę należy podać około 12 godzin (nie wcześniej niż po 6 godzinach) po pierwszej dawce. Przy takim schemacie dawkowania leczenie nie powinno trwać dłużej niż 1 dzień, ponieważ wykazano, że dłuższe stosowanie nie zwiększa skuteczności leczenia. Leczenie należy rozpocząć przy pojawieniu się pierwszych wczesnych objawów opryszczki wargowej (uczucie mrowienia, swędzenia lub pieczenia w okolicy warg).

Profilaktyka (supresja) nawrotów infekcji wywołanych wirusem opryszczki pospolitej.

Pacjenci z prawidłową odpornością (dorośli).

Lek stosuje się w dawce 500 mg (1/2 tabletu) 1 raz na dobę.

Pacjenci z niedoborem odporności (dorośli).

Lek stosuje się w dawce 500 mg (1/2 tabletu) 2 razy na dobę.

Zmniejszenie ryzyka przeniesienia wirusa opryszczki narządów płciowych.

Dorośli heteroseksualiści z prawidłową odpornością, którzy mają 9 lub mniej zaostrzeń rocznie.

Lek stosuje się w dawce 500 mg (1/2 tabletu) 1 raz na dobę.

Brak danych dotyczących zmniejszenia ryzyka przeniesienia wirusa opryszczki narządów płciowych w innych grupach pacjentów.

Profilaktyka infekcji i choroby wywołanej wirusem cytomegalii po przeszczepie narządu.

Dorośli i dzieci od 12 roku życia.

Lek stosuje się w dawce 2000 mg 4 razy na dobę, jak najszybciej po przeszczepie. W przypadku niedostateczności nerek dawki należy zmniejszyć (patrz „Dawkowanie przy zaburzeniach czynności nerek”). Czas trwania leczenia wynosi zazwyczaj 90 dni, ale może być przedłużony u pacjentów z wysokim stopniem ryzyka.

Osobne kategorie pacjentów.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Należy koniecznie utrzymywać odpowiedni poziom nawodnienia organizmu.

Schemat dawkowania zależy od klirensu kreatyniny oraz wskazań (patrz tabela poniżej).

*Zastosowywać w innych postaciach leku z możliwością takiego dawkowania (tabletki w dawce 250 mg).

Pacjentom poddawanym przerywanemu dializom hemodializyjnym zaleca się stosowanie tych samych dawek walacyklowiru, co pacjentom z kliresem kreatyniny poniżej 15 ml/min. Dawki należy podawać po przeprowadzeniu hemodializy.

Klirens kreatyniny należy stale monitorować, szczególnie w okresach, kiedy funkcja nerek może szybko ulec zmianie, np. bezpośrednio po przeszczepieniu. W związku z tym należy dostosowywać dawkę leku.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Nie ma potrzeby zmiany dawki u chorych z łagodnym lub umiarkowanym stopniem marskości (z zachowaną funkcją syntezy wątroby). Dane farmakokinetyczne w późnych stadiach marskości (z zaburzoną funkcją syntezy wątroby i objawami bloku portalnego) wskazują na brak potrzeby zmiany dawkowania, jednakże doświadczenie kliniczne jest ograniczone.

O stosowaniu wyższych dawek (4000 mg i więcej) na dobę patrz rozdział „Szczególne wskazania”.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Dawkowanie leku wymaga korekty w celu uniknięcia możliwych zaburzeń funkcji nerek (patrz „Dawkowanie przy zaburzeniach funkcji nerek”). Należy utrzymywać odpowiedni poziom nawodnienia organizmu.

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci od 12. roku życia w celu zapobiegania zakażeniu wirusem cytomegalii i chorobom po przeszczepieniu narządów.

Przedawkowanie.

Objawy.

Przy przedawkowaniu walacyklowiru opisano rozwój ostrej niewydolności nerek oraz objawy neurologiczne, w tym dezorientację, halucynacje, niepokój, spadek zdolności poznawczych i śpiączkę. Możliwe są nudności i wymioty. Aby zapobiec przypadkowemu przedawkowaniu, należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku. Wiele przypadków przedawkowania wiązano ze stosowaniem walacyklowiru u chorych z niewydolnością nerek oraz u pacjentów w wieku podeszłym, u których nie zmniejszono odpowiednio dawki.

Leczenie.

W przypadku przedawkowania pacjenci powinni przebywać pod dokładnym nadzorem medycznym w celu wykrycia objawów toksyczności. Hemodializa znacząco przyspiesza wydalanie acyklowiru z krwi, dlatego może być uważana za optymalny sposób leczenia w przypadku przedawkowania z objawami.

Efekty uboczne.

Najczęstszymi efektami ubocznymi, o których donoszono w badaniach klinicznych dotyczących walacyklowiru, były ból głowy i nudności. O poważniejszych efektach ubocznych zgłaszano przypadki zespółu zakrzepowego zakrzepicy małopłytkowej/purpury hemolityczno-mocznicowej, ostra niewydolność nerek, zaburzenia neurologiczne oraz zespół DRESS (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Efekty uboczne, o których wiadomości zawarte są poniżej, sklasyfikowano według narządów i układów oraz według częstości występowania. Według częstości występowania podzielone są na następujące kategorie:

bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 i <1/10), rzadko (≥1/1000 i <1/100), rzadko (≥1/10000 i <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Na podstawie danych z badań klinicznych.

Z udziałem układu nerwowego:

często – ból głowy.

Z udziałem układu pokarmowego:

często – nudności.

Na podstawie danych z nadzoru pozarejestrowego.

Z udziałem krwi i układu chłonnego:

bardzo rzadko – leukopenia, trombocytopenia.

Leukopenia występuje głównie u pacjentów z niedoborem odporności.

Z udziałem układu odpornościowego:

bardzo rzadko – anafilaksja.

Z udziałem układu nerwowego i psychicznego:

rzadko – zawroty głowy, dezorientacja, halucynacje, spadek zdolności umysłowych; bardzo rzadko – pobudzenie, drżenie, ataksja, dysartria, objawy psychotyczne, drgawki, encefalopatia, śpiączka.

Wymienione powyżej objawy są w większości przypadków odwracalne i występują głównie u pacjentów z niewydolnością nerek lub z innymi czynnikami predyspozycyjnymi (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). U pacjentów po przeszczepie narządów, którzy stosują walacyklowir w celu zapobiegania infekcji cytomegalowirusowej w wysokich dawkach (8 g na dobę), reakcje neurologiczne występują częściej niż u pacjentów stosujących niższe dawki.

Z udziałem układu oddechowego i narządów klatki piersiowej:

rzadko – duszność.

Z udziałem układu pokarmowego:

rzadko – dyskomfort w brzuchu, wymioty, biegunka.

Z udziałem układu wątrobowo-żółciowego:

bardzo rzadko – odwracalny wzrost poziomu testów czynności wątroby.

Czasami opisywane jako zapalenie wątroby.

Z udziałem skóry i tkanki podskórnej:

rzadko – wysypka, w tym objawy fotosensybilizacji; rzadko – świąd; bardzo rzadko – pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy; częstość nieznana – reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Z udziałem nerek i układu moczowego:

rzadko – zaburzenia funkcji nerek; bardzo rzadko – ostra niewydolność nerek, ból nerek, hematuria (często związane z innymi zaburzeniami funkcji nerek); nieznane – zapalenie kanalików i miąższu nerek. Ból nerek może być związany z niewydolnością nerek.

Zgłaszano o powstawaniu osadów acyklowiru w kanalikach nerkowych. Podczas leczenia należy zapewnić odpowiedni poziom nawodnienia pacjenta (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Inne.

Zgłaszano przypadki niewydolności nerek, mikroangiopatycznej anemii hemolitycznej i trombocytopenii (czasem w połączeniu) u ciężko chorych z niedoborem odporności, szczególnie u pacjentów z późnymi stadiami choroby HIV, którzy otrzymywali wysokie dawki (8000 mg na dobę) walacyklowiru przez dłuższy czas w badaniach klinicznych. Te same zjawiska odnotowano u pacjentów z tymi samymi chorobami, którzy nie byli leczeni walacyklowirem.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych, które wystąpiły po rejestracji leku, jest bardzo ważne. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Pracownicy systemu opieki zdrowotnej powinni zgłaszać wszelkie podejrzewane efekty uboczne poprzez krajowy system farmakonadzoru.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 7 tabletów w blistrze, po 3 lub 6 blisterów w tece kartonowej; po 10 tabletów w blistrze, po 1 blisterze w tece kartonowej.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

UORLД MEDICIN ILAC SAN. VE TİC. A.Ш./

WORLD MEDICINE ILAC SAN. VE TIC. A.S.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

15 Temmuz Mahallesi Cami Yolu Caddesi No:50 Gunesli Bagcilar/Istanbul, Turcja/

15 Temmuz Mahallesi Cami Yolu Caddesi No:50 Gunesli Bagcilar/Istanbul, Turkey.

Wniosek składający.

SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „WORLD MEDICINE”, Ukraina/

WORLD MEDICINE, LLC, Ukraine.