INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU UROVAZOL (UROVAZOL)

Skład:

substancje czynne: sylfenacyny bursztynian, tamsulozyny chlorowodorek;

1 tabletka zawiera sylfenacyny bursztynianu 6 mg, co odpowiada 4,5 mg sylfenacyny, oraz tamsulozyny chlorowodorku 0,4 mg, co odpowiada 0,37 mg tamsulozyny;

substancje pomocnicze: makrogol 7 000 000, celuloza mikryształowa, ditlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu, wodorofosforan wapnia, celuloza silikatyzowana mikryształowa, hydroksypropyloceluloza niskoestryfikowana.

Powłoka filmowa Opadry 03F45072 Red: hipromeloza, makrogol 8000, tlenek żelaza czerwony (E 172).

Postać leku. Tabletka z modyfikowanym uwalnianiem.

Podstawowe właściwości fizykochemiczne: okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki pokryte czerwoną powłoką filmową, z wygrawerowaniem „6 04” po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w urologii. Alfa-adrenoblokery. Kod ATC G04C A53.

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika

Urovazol to lek kombinowany zawierający dwie substancje czynne – solifenacynę i tamsulozynę. Te substancje czynne mają niezależne i wzajemnie uzupełniające się mechanizmy działania w leczeniu objawów ze strony dolnych dróg moczowych (LUTS) przy łagodnym przerostie gruczołu krokowego (BPH), w przypadku występowania objawów napełniania pęcherza moczowego. Solifenacyna to selektywny antagonistyczny antagonist receptora muskarynowego, nie wykazujący powinowactwa do innych receptorów, enzymów ani kanałów jonowych. Solifenacyna ma najwyższe powinowactwo do receptorów muskarynowych typu M3 i mniejsze powinowactwo do receptorów muskarynowych typu M1 i M2.

Tamsulozyna to bloker receptorów α1-adrenergicznych. Tamsulozyna wiąże się selektywnie i konkurencyjnie z postsynaptycznymi receptorami α1-adrenergicznymi, szczególnie z podtypami α1A i α1D, odpowiedzialnymi za rozluźnienie mięśni gładkich dolnych dróg moczowych. Solifenacyna łagodzi objawy napełniania pęcherza moczowego (objawy irytacyjne) związane z działaniem acetylocholiny aktywującej receptory cholinergiczne typu M3 w pęcherzu moczowym. Acetylocholina aktywuje funkcję kurczową ściany pęcherza moczowego, co objawia się nagłymi parcie na oddanie moczu lub nietrzymaniem moczu.

Tamsulozyna poprawia objawy opróżniania, zwiększając maksymalną prędkość przepływu moczu, zmniejsza objawy obturacyjne, rozluźniając mięśnie gładkie gruczołu krokowego, szyjki pęcherza moczowego i cewki moczowej. Poprawia również napełnianie pęcherza moczowego.

Farmakokinetyka

Badania bioavailability po wielokrotnym przyjmowaniu wykazały, że farmakokinetyka przyjmowanego leku jest porównywalna z farmakokinetyką przy jednoczesnym przyjmowaniu solifenacyny i tamsulozyny.

Wchłanianie. Po wielokrotnym przyjmowaniu leku czas osiągnięcia maksymalnej stężenia (tmax) solifenacyny wahał się między 4,27 a 4,76 godz. w różnych badaniach, tamsulozyny – odpowiednio między 3,47 a 5,65 godz. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) solifenacyny wahało się między 26,5 a 32,0 ng/ml, tamsulozyny – między 6,56 a 13,3 ng/ml. Wartości pola pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) solifenacyny wahają się od 528 do 601 ng•godz./ml, a tamsulozyny – od 97,1 do 222 ng•godz./ml. Absolutna biodostępność solifenacyny wynosi około 90%, podczas gdy tamsulozyna jest wchłaniana w 70–79% dawki stosowanej. Przeprowadzono badanie leku po podaniu dawki pojedynczej jednocześnie z posiłkiem, podczas spożywania posiłku o niskiej zawartości tłuszczu, podczas spożywania posiłku o niskiej kaloryczności oraz podczas spożywania posiłku o wysokiej zawartości tłuszczu i wysokiej kaloryczności. Po spożyciu posiłku o wysokiej zawartości tłuszczu i wysokiej kaloryczności obserwowano zwiększenie wskaźnika Cmax dla tamsulozyny o 54% w porównaniu z przyjmowaniem leku na czczo, przy którym AUC wzrasta o 33%. Farmakokinetyka solifenacyny nie zmienia się przy spożywaniu posiłku o niskiej zawartości tłuszczu, podczas niskokalorycznego śniadania oraz przy spożywaniu posiłku o wysokiej zawartości tłuszczu i wysokiej kaloryczności. Jednoczesne stosowanie solifenacyny i tamsulozyny OCAS prowadzi do zwiększenia Cmax o 1,19 raza oraz zwiększenia AUC tamsulozyny o 1,24 raza w porównaniu z AUC tamsulozyny OCAS w monoterapii. Brak danych dotyczących wpływu tamsulozyny na farmakokinetykę solifenacyny.

Eliminacja. Po jednorazowym przyjęciu leku okres półtrwania t1/2 solifenacyny wahał się od 49,5 do 53 godzin, tamsulozyny – od 12,8 do 14 godzin. Wielokrotne stosowanie werapamilu w dawce 240 mg jednocześnie z lekiem prowadzi do zwiększenia solifenacyny: Cmax o 60% oraz AUC o 63%, podczas gdy u tamsulozyny Cmax wzrasta do 115% i AUC – do 122%. Zmiany Cmax i AUC nie są klinicznie istotne. Analiza danych farmakokinetycznych podczas przeprowadzania badań klinicznych fazy III wskazuje na zmienność w farmakokinetyce tamsulozyny w zależności od wieku, wzrostu oraz stężenia α1-glikoproteiny kwasowej we krwi. Zwiększenie AUC wiąże się ze wzrostem stężenia α1-glikoproteiny kwasowej i wiekiem, podczas gdy zmniejszenie AUC wiąże się ze zmniejszeniem wzrostu. Ponadto zwiększenie poziomu gamma-glutamylotransferazy związane jest z wysokimi wartościami AUC. Te zmiany wskaźników AUC nie są klinicznie istotne. Informacja dotycząca farmakokinetyki substancji czynnych leku kombinowanego uzupełnia właściwości farmakokinetyczne tego leku.

Solifenacyna

Wchłanianie. Tmax nie zależy od dawki i wynosi od 3 do 8 godzin po przyjęciu kilku dawek. Wartości Cmax i AUC rosną proporcjonalnie do dawki w zakresie od 5 do 40 mg. Absolutna biodostępność wynosi około 90%.

Rozkład. Objętość rozkładu solifenacyny po dożylnej podaniu leku wynosi około 600 l. Około 98% solifenacyny wiąże się z białkami osocza, przede wszystkim z α1-glikoproteiną kwasową.

Biota transformacja. Solifenacyna metabolizowana jest powoli, ma niski efekt pierwszego przejścia. Solifenacyna jest aktywnie metabolizowana w wątrobie, głównie za pomocą CYP3A4. Istnieją jednak alternatywne drogi metabolizmu, które mogą wpływać na metabolizm solifenacyny. Klirens systemowy solifenacyny wynosi około 9,5 l/godz. Po doustnym przyjęciu w osoczu krwi stwierdzono (oprócz solifenacyny) jeden farmakologicznie aktywny metabolit (4R-hydroksysolifenacyna) i trzy metabolity nieaktywne (N-glukuronid, N-tlenek i 4R-hydroksy-N-tlenek solifenacyny).

Eliminacja. Po jednorazowym zastosowaniu dawki 10 mg 14C-oznaczonej solifenacyny około 70% radioaktywności wykryto w moczu i 23% w kale w ciągu 26 dni. W moczu około 11% radioaktywności wykryto w niezmienionej formie jako substancję aktywną, około 18% – jako metabolit N-tlenek, 9% – 4R-hydroksy-N-tlenek metabolit i 8% – w postaci 4R-hydroksymetabolitu (aktywny metabolit).

Tamsulozyna

Wchłanianie. Dla tamsulozyny w formie OCAS tmax znajduje się w zakresie od 4 do 6 godzin po kilku dawkach po 0,4 mg na dobę. Cmax i AUC rosną proporcjonalnie do dawki w zakresie od 0,4 do 1,2 mg. Absolutna biodostępność wynosi około 57%.

Rozkład. Objętość rozkładu tamsulozyny po dożylnej podaniu wynosi około 16 l. Około 99% tamsulozyny wiąże się z białkami osocza krwi, przede wszystkim z α1-glikoproteiną kwasową.

Biota transformacja. Tamsulozyna ma niski efekt pierwszego przejścia, metabolizowana jest powoli. Tamsulozyna jest aktywnie metabolizowana w wątrobie, głównie za pomocą CYP3A4 i CYP2D6. Klirens systemowy tamsulozyny wynosi około 2,9 l/godz. Większość stosowanej tamsulozyny występuje w osoczu w niezmienionej formie aktywnej substancji. Żaden z metabolitów nie był aktywniejszy niż substancja wyjściowa.

Eliminacja. W przypadku zastosowania dawki pojedynczej 0,2 mg 14C-oznaczonej tamsulozyny po jednym tygodniu leczenia około 76% radioaktywności wydalało się z moczem i 21% – z kale. W moczu wykryto około 9% radioaktywności w niezmienionej formie jako tamsulozynę, około 16% – jako siarczan o-dietylowanej tamsulozyny i 8% – jako kwas o-etoksifenoksyl-octowy.

Pacjenci w podeszłym wieku. W badaniach farmakologii klinicznej i bioavailability wiek pacjentów wahał się od 19 do 79 lat. Po zastosowaniu leku najwyższe stężenia stwierdzano u pacjentów w podeszłym wieku, choć indywidualne wskaźniki niemal całkowicie pokrywały się z tymi u młodszych pacjentów. Lek można stosować również pacjentom w podeszłym wieku.

Niewydolność nerek. Lek stosuje się pacjentom z niewydolnością nerek lekkiego i średniego stopnia nasilenia, należy jednak zachować ostrożność przy stosowaniu pacjentom z ciężką niewydolnością nerek. Farmakokinetyka leku nie była badana u pacjentów z niewydolnością nerek. Poniżej podane dane odzwierciedlają informacje dotyczące niewydolności nerek charakterystyczne dla każdej z substancji czynnych leku.

Solifenacyna. AUC i Cmax solifenacyny u pacjentów z niewydolnością nerek lekkiego i średniego stopnia nasilenia nieznacznie różnią się od odpowiednich wskaźników u zdrowych ochotników. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤30 ml/min) ekspozycja na solifenacynę jest znacznie wyższa: wzrost Cmax wynosi około 30%, AUC – ponad 100% i t1/2 – ponad 60%. Zarejestrowano statystycznie istotny związek między klirens kreatyniny a klirens solifenacyny. Farmakokinetyka u pacjentów poddawanych hemodializie nie była badana.

Tamsulozyna. Przeprowadzono porównanie farmakokinetyki tamsulozyny u 6 pacjentów z niewydolnością nerek lekkiego i średniego stopnia nasilenia (30 ≥ klirens kreatyniny <70 ml/min/1,73 m²) lub od średniego do ciężkiego stopnia nasilenia (<30 ml/min/1,73 m²) oraz u 6 zdrowych ochotników (klirens kreatyniny >90 ml/min/1,73 m²). Zarejestrowano zmiany całkowitego stężenia tamsulozyny w osoczu krwi w wyniku zmiany wiązania z α1-glikoproteiną kwasową; aktywne stężenie tamsulozyny hydrochloranu, jak również klirens wewnętrzny pozostawały względnie stabilne. Farmakokinetyka tamsulozyny u pacjentów z końcowym stadium niewydolności nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min/1,73 m²) nie była badana.

Niewydolność wątroby. Lek stosuje się pacjentom z niewydolnością wątroby umiarkowanego i średniego stopnia nasilenia, ale jest przeciwwskazany pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby. Farmakokinetyka leku nie była badana u pacjentów z niewydolnością nerek. Poniżej podane dane odzwierciedlają informacje dotyczące niewydolności wątroby charakterystyczne dla każdej z substancji czynnych leku.

Solifenacyna. U pacjentów z niewydolnością wątroby średniego stopnia nasilenia (7–9 punktów według skali Childa-Pugh) wartość Cmax nie zmienia się, AUC – wzrasta o 60%, t1/2 wzrasta dwukrotnie. Farmakokinetyka u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby nie była badana.

Tamsulozyna. Przeprowadzono porównanie farmakokinetyki tamsulozyny u 8 pacjentów z niewydolnością wątroby średniego stopnia nasilenia (7–9 punktów według skali Childa-Pugh) i u 8 zdrowych ochotników. Zarejestrowano zmiany całkowitego stężenia tamsulozyny w osoczu krwi w wyniku zmiany wiązania z α1-glikoproteiną kwasową; aktywne stężenie tamsulozyny hydrochloranu znacząco się nie zmieniało, a wewnętrzny klirens nieaktywnej tamsulozyny zmieniał się umiarkowanie (32%). Farmakokinetyka tamsulozyny u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby nie była badana.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Leczenie objawów napełnienia pęcherza moczowego (parcie na oddanie moczu, częstsze oddawanie moczu) od umiarkowanego do ciężkiego stopnia oraz objawów opróżniania pęcherza moczowego (objawy obturacyjne) związanych z łagodnym przerostem gruczołu krokowego (LPH) u mężczyzn, u których nieskuteczna była monoterapia.

Przeciwwskazania

Podwyższona wrażliwość na substancje czynne lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku. Hemodializa.

Ciężka niewydolność wątroby. Ciężka niewydolność nerek, przy której stosuje się silne inhibitory cytochromu P450 (CYP) 3A4, np. ketokonazol. Umiarkowane zaburzenia funkcji wątroby, przy których stosuje się również silne inhibitory CYP3A4, np. ketokonazol. Ciężkie choroby przewodu pokarmowego (w tym toksyczny megakolon), miastenia brzyszczowa lub jaskra zamkniętociśnieniowa oraz obecność czynników ryzyka rozwoju tych chorób. W wywiadzie obecność ortostatycznej hipotensji.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Jednoczesne stosowanie leku Urovazol z innymi lekami o działaniu antycholinergicznym może prowadzić do nasilenia działania terapeutycznego i działań niepożądanych. Odstęp czasu między przyjmowaniem tych leków powinien wynosić około jednego tygodnia. Działanie terapeutyczne solifenacyny może być osłabione podczas jednoczesnego stosowania agonistów receptora cholinergicznego.

Interakcje z inhibitorami CYP3A4 i CYP2D6

Jednoczesne stosowanie solifenacyny z ketokonazolem (silny inhibitor CYP3A4) w dawce 200 mg na dobę prowadziło do 1,4- i 2-krotnego wzrostu Cmax i AUC solifenacyny, natomiast przyjmowanie ketokonazolu w dawce 400 mg na dobę prowadziło do 1,5- i 2,8-krotnego wzrostu Cmax i AUC solifenacyny. Jednoczesne stosowanie tamsulozyny z ketokonazolem w dawce 400 mg na dobę wiązało się z 2,2- i 2,8-krotnym wzrostem Cmax i AUC tamsulozyny odpowiednio. Ponieważ jednoczesne stosowanie z silnymi inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol, rytonawir, nelfinawir i itrakonazol, może prowadzić do zwiększonej ekspozycji zarówno solifenacyny, jak i tamsulozyny, lek należy stosować z ostrożnością w połączeniu z silnymi inhibitorami CYP3A4. Leku nie należy stosować jednocześnie z silnymi inhibitorami CYP3A4 u pacjentów o fenotypie charakteryzującym się niskim poziomem metabolizmu CYP2D6 lub u pacjentów, którzy już stosują silne inhibitory CYP2D6. Jednoczesne stosowanie leku z werapamilem (umiarkowany inhibitor CYP3A4) prowadziło do około 2,2-krotnego wzrostu Cmax i AUC tamsulozyny oraz około 1,6-krotnego wzrostu Cmax i AUC solifenacyny. Lek należy stosować z ostrożnością w połączeniu z umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4.

Jednoczesne stosowanie tamsulozyny z cymetydyną, słabym inhibitorem CYP3A4 (400 mg co 6 godzin), wiązało się z 1,44-krotnym wzrostem AUC tamsulozyny, natomiast Cmax nie ulegała istotnej zmianie. Lek można stosować jednocześnie ze słabymi inhibitorami CYP3A4.

Jednoczesne stosowanie tamsulozyny z paroksetyną, silnym inhibitorem CYP2D6 (20 mg na dobę), prowadziło do 1,3- i 1,6-krotnego wzrostu Cmax i AUC tamsulozyny odpowiednio. Lek można stosować jednocześnie z inhibitorami CYP2D6. Wpływ indukcji enzymów na właściwości farmakokinetyczne solifenacyny i tamsulozyny nie był badany. Ponieważ solifenacyna i tamsulozyna są metabolizowane przy udziale CYP3A4, możliwe są interakcje farmakokinetyczne z induktorami CYP3A4 (np. ryfampicyną), które mogą obniżać stężenie solifenacyny i tamsulozyny we krwi.

Inne interakcje

Solifenacyna

Solifenacyna może osłabiać działanie leków stymulujących motorykę przewodu pokarmowego, takich jak metoklopramid czy cyzapryd. W badaniach in vitro solifenacyny stwierdzono, że solifenacyna w stężeniach terapeutycznych nie hamuje CYP1A1/2, 2B6, 2C8, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 ani 3A4, dlatego nie należy się spodziewać interakcji między solifenacyną a lekami metabolizowanymi przez te enzymy CYP. Stosowanie solifenacyny nie zmienia farmakokinetyki R-warfaryny ani S-warfaryny ani ich wpływu na czas protrombinowy. Wykazano, że przyjmowanie solifenacyny praktycznie nie wpływa na farmakokinetykę dигоксину.

Tamsulozyna

Jednoczesne stosowanie tamsulozyny z innymi blokerami alfa1-adrenoreceptorów może prowadzić do działania hipotensyjnego. W badaniach in vitro stwierdzono, że stężenie wolnej frakcji tamsulozyny we krwi człowieka nie zmieniało się podczas jednoczesnego stosowania takich leków jak diazepan, propranolol, trichlormetyazyna, chloromadinon, amitryptylina, diklofenak, glibenklamid, symwastatyna lub warfaryna. Tamsulozyna nie zmienia stężenia wolnej frakcji diazepamu, propranololu, trichlormetyazyny ani chloromadinonu, choć diklofenak i warfaryna mogą zwiększać szybkość wydalania tamsulozyny. Jednoczesne stosowanie z furosemidem prowadzi do obniżenia stężenia tamsulozyny we krwi, jednak ponieważ poziom tamsulozyny pozostaje w granicach zakresu terapeutycznego, jednoczesne stosowanie tamsulozyny i furosemidu jest akceptowalne. Badania in vitro tamsulozyny wykazały, że w stężeniach terapeutycznych tamsulozyna praktycznie nie hamuje CYP1A2, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 ani 3A4. Dlatego nie należy się spodziewać żadnych interakcji między tamsulozyną a lekami metabolizowanymi przez te enzymy CYP. Nie odnotowano przypadków interakcji tamsulozyny podczas jednoczesnego stosowania z atenololem, enalaprylem lub teofiliną.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania

Lek Urovazol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, ryzykiem wystąpienia zatrzymania moczu, zaburzeniami obturacyjnymi przewodu pokarmowego, ryzykiem wystąpienia spowolnienia motoryki przewodu pokarmowego, z przepukliną rozworu przełykowego przepony / refluksu żołądkowo-przełykowego i/lub jednoczesnym przyjmowaniem leków, które mogą wywołać lub nasilić rozwój zapalenia przełyku (np. bisfosfonianów), u pacjentów z neuropatią autonomiczną.

Przed rozpoczęciem leczenia należy ocenić inne możliwe przyczyny częstomoczu (niewydolność serca lub choroby nerek). W przypadku obecności zakażenia dróg moczowych należy podać odpowiednie leczenie antybakteryjne.

U pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT, takimi jak wcześniej rozpoznany zespół wydłużonego QT i hipokaliemia, podczas leczenia sukcyminianem solifenacyny odnotowano wydłużenie odcinka QT oraz migotanie komór serca (torsade de pointes).

U niektórych pacjentów stosujących sukcyminian solifenacyny i tamsulozynę zgłaszano obrzęk Quinckego z obturacją dróg oddechowych. W przypadku wystąpienia obrzęku Quinckego należy przerwać stosowanie leku i nie przyjmować go ponownie. Należy podjąć odpowiednie działania i zastosować niezbędne leczenie. U niektórych pacjentów przyjmujących sukcyminian solifenacyny zgłaszano reakcje anafilaktyczne. W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznych należy przerwać przyjmowanie leku, podjąć odpowiednie działania i zastosować niezbędne leczenie.

Tak jak przy stosowaniu innych blokerów alfa1-adrenoreceptorów, w pojedynczych przypadkach podczas leczenia tamsulozyną może dojść do obniżenia ciśnienia tętniczego, co rzadko może prowadzić do omdlenia. Pacjentów, którzy rozpoczęli stosowanie leku, należy uprzedzić, że w przypadku pojawienia się pierwszych objawów ortostatycznej hipotensji (zawroty głowy, osłabienie) powinni usiąść lub położyć się, aż do ustąpienia objawów.

U niektórych pacjentów przyjmujących tamsulozyny chlorowodorek podczas operacji za zaćmą lub jaskrą lub w przypadku wcześniejszego leczenia tamsulozyną chlorowodorkiem obserwowano zespół atonicznej źrenicy (IFIS, wariant zespołu zwężonej źrenicy). Zespół IFIS może zwiększać ryzyko wystąpienia powikłań okulistycznych podczas i po operacji. Dlatego nie zaleca się rozpoczynania leczenia lekiem pacjentów, u których planuje się operację zaćmy lub jaskry. Teoretycznie uznaje się za korzystne przerwanie stosowania leku 2 tygodnie przed operacją zaćmy lub jaskry, jednak nie udowodniono jednoznacznie korzyści z przerwania leczenia. W okresie przedoperacyjnym chirurdzy i okulisci planujący operację zaćmy lub jaskry powinni zapytać pacjentów, czy aktualnie przyjmują lub wcześniej przyjmowali lek, aby zapewnić odpowiednie środki zaradcze w przypadku wystąpienia IFIS podczas operacji.

Lek Urovazol należy stosować z ostrożnością przy jednoczesnym przyjmowaniu umiarkowanych i silnych inhibitorów CYP3A4 (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”), nie należy go stosować w połączeniu z silnymi inhibitorami CYP3A4, takimi jak ketokonazol, u pacjentów z obecnością fenotypu o obniżonym poziomie CYP2D6 lub u pacjentów przyjmujących silne inhibitory CYP2D6, np. paroksetynę.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią

Lek nie jest wskazany do stosowania u kobiet.

Plodność

Nie oceniano wpływu leku na płodność. Badania solifenacyny lub tamsulozyny na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na płodność i wczesny rozwój embrionalny.

Zaburzenia ejakulacji obserwowano w krótkotrwałych i długotrwałych badaniach klinicznych tamsulozyny. W okresie pospierakcji zgłaszano zaburzenia ejakulacji, ejakulację wsteczną i niewydolność ejakulacji.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność kierowania pojazdami lub pracy z innymi maszynami. Pacjentów należy jednak poinformować o możliwości wystąpienia takich reakcji, jak zawroty głowy, zaburzenia widzenia, zmęczenie oraz (rzadko) nasilona senność, które mogą negatywnie wpływać na zdolność kierowania pojazdami lub pracy z innymi maszynami (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Sposób stosowania i dawki

Dorośli mężczyźni, w tym mężczyźni starsi

Lek należy przyjmować doustnie, 1 tabletę środka leczniczego (6 mg/0,4 mg) 1 raz dziennie niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Maksymalna dobową dawką środka leczniczego jest 1 tabletka (6 mg/0,4 mg). Tabletki należy przyjmować w całości, nie żuć i nie dzielić.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Wpływ niewydolności nerek na farmakokinetykę środka leczniczego nie był badany, jednakże wpływ na farmakokinetykę poszczególnych substancji czynnych środka leczniczego jest dobrze poznany (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Środek leczniczy można przepisać pacjentom z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny >30 ml/min). Pacjentom z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤30 ml/min) należy stosować środek leczniczy z ostrożnością i nie przekraczać maksymalnej dawki dobowej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby

Wpływ niewydolności wątroby na farmakokinetykę środka leczniczego nie był badany. Jednakże wpływ na farmakokinetykę poszczególnych substancji czynnych środka leczniczego jest dobrze poznany (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Środek leczniczy można przepisać pacjentom z łagodną niewydolnością wątroby (ocena wg skali Childa-Pugh ≤7). Pacjentom z umiarkowaną niewydolnością wątroby (ocena wg skali Childa-Pugh 7–9) należy stosować środek leczniczy z ostrożnością i nie przekraczać maksymalnej dawki dobowej. Stosowanie środka leczniczego jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (ocena wg skali Childa-Pugh >9).

Średnie i silne inhibitory cytochromu P450 3A4

Środek leczniczy należy stosować z ostrożnością u pacjentów, którzy jednocześnie otrzymują leczenie średnimi lub silnymi inhibitorami CYP3A4 (takimi jak werapamil, ketokonazol, rytonawir, nelfinawir, itrakonazol).

Dzieci

Środek leczniczy nie jest przeznaczony do stosowania u dzieci i młodzieży (do 18 roku życia).

Przedawkowanie

Objawy

Przedawkowanie w wyniku stosowania kombinacji solifenacyny i tamsulozyny może potencjalnie prowadzić do ciężkiego działania antycholinergicznego z rozwojem ostrej hipotensji tętniczej. Najwyższe dawki przyjęte przypadkowo podczas badań klinicznych odpowiadały 126 mg solifenacyny bursztynianu i 5,6 mg tamsulozyny chlorowodoranu. Te dawki były dobrze tolerowane, po przyjmowaniu przez 16 dni leczenia obserwowano łagodne suchość w ustach.

Leczenie

W przypadku przedawkowania pacjent powinien przyjąć węgiel aktywowany. Przeszczepienie żołądka może być pomocne w ciągu pierwszej godziny po przyjęciu środka leczniczego, jednak nie należy wywoływać wymiotów.

Objawy przedawkowania solifenacyny, tak jak innych leków antycholinergicznych, można leczyć następująco:

• ciężki wpływ antycholinergicznego na ośrodkowy układ nerwowy, halucynacje lub inne wyraźne zaburzenia: leczenie z zastosowaniem fizostygminy lub karbokolu;
• drgawki lub wyraźne pobudzenie: leczenie z zastosowaniem benzodiazepin;
• niewydolność oddechowa: leczenie z zastosowaniem sztucznego oddychania;
• tachykardia: leczenie objawowe, jeśli to konieczne; beta-blokery należy stosować z ostrożnością, ponieważ współistniejące przedawkowanie tamsulozyny potencjalnie może spowodować ciężką hipotensję tętniczą;
• zatrzymanie oddawania moczu: kateteryzacja.

Tak jak w przypadku stosowania innych środków antymuskarynowych, w przypadku przedawkowania należy zwrócić szczególną uwagę na pacjentów z ustalonym ryzykiem wydłużenia się odcinka QT (np. z hipokaliemią, bradykardią i jednoczesnym stosowaniem leków, które mogą wydłużać odcinek QT) oraz wcześniejsze istniejące choroby serca (np. niedokrwienie mięśnia sercowego, zaburzenia rytmu, niewydolność serca).

Ostrą hipotensję tętniczą, która może wystąpić przy przedawkowaniu tamsulozyny, należy leczyć objawowo. Ponieważ tamsulozyna bardzo dobrze wiąże się z białkami osocza, hemodializa jest mało prawdopodobna.

Niepożądane działania

Lekarstwo może powodować skutki uboczne o działaniu antycholinergicznym o lekkim i średnim nasileniu. Najczęstsze działania niepożądane to suchość w ustach (9,5%), zaparcia (3,2%) oraz dolegliwości dyspeptyczne (w tym ból brzucha (2,4%)). Często obserwowano również inne działania niepożądane, takie jak zawroty głowy (1,4%), zamazanie wzroku (1,2%), zmęczenie (1,2%) oraz zaburzenia ejakulacji (w tym ejakulację wsteczną (1,5%)). Najpoważniejszym działaniem niepożądanym zaobserwowanym podczas badań klinicznych była ostra retencja moczu (0,3%, rzadko). Częstość występowania działań niepożądanych określa się następująco: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10); nieczęsto (≥1/1000 do <1/100); rzadko (≥1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

W tabelę włączono działania niepożądane charakterystyczne dla solifenacyny i tamsulozyny, wymienione we skróconych charakterystykach tych leków.

* Dane z okresu posrejestrowego. Ponieważ o tych zjawiskach zgłaszano spontanicznie w okresie posrejestrowym, częstość występowania zjawisk oraz związek przyczynowo-skutkowy nie mogą być wiarygodnie ustalone.

** Dane z okresu posrejestrowego; obserwowano podczas operacji katarakty i jaskry.

*** Zob. rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Bezpieczeństwo stosowania leku w długotrwałym leczeniu

Profil działań niepożądanych obserwowanych podczas leczenia trwającego do jednego roku był zbliżony do zarejestrowanych działań obserwowanych w trakcie 12-tygodniowego badania.

Pacjenci w podeszłym wieku

Lek jest wskazany w leczeniu objawów napełniania pęcherza moczowego (pilne parcie na mocz, częste oddawanie moczu) od umiarkowanego do ciężkiego stopnia oraz objawów opróżniania pęcherza moczowego (objawy obturacyjne) związanych z łagodnym przerośnięciem prostaty (LPP), występujących u pacjentów w podeszłym wieku. Badania kliniczne prowadzono u pacjentów w wieku od 45 do 91 roku życia, średnia wieku wynosiła 65 lat. Działania niepożądane u pacjentów w podeszłym wieku były podobne do działań w populacji młodszej.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania

Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 15 tabletek w blistrze. Po 2 blistery w tece kartonowej.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent

Adamed Pharma S.A.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia jego działalności

ul. Marszałka Józefa Piłsudskiego 5, Pabianice, 95-200, Polska.