Uratore

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leczniczego leku Uratore (URATOR)

Skład:

substancja czynna: torasemid (torasemide);

1 tabletka zawiera torasemidu 5 mg lub 10 mg, lub 20 mg;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, celuloza mikrokrystaliczna, krosplawidon, powidon, stearyna magnezu.

Postać farmaceutyczna. Tabletka.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletka 5 mg: tabletka biała lub prawie biała, o kształcie owalnym, z ryflowaniem i oznaczeniem „56” po jednej stronie i „H” — po drugiej;

tabletka 10 mg: tabletka biała lub prawie biała, o kształcie owalnym, z ryflowaniem i oznaczeniem „57” po jednej stronie i „H” — po drugiej;

tabletka 20 mg: tabletka biała lub prawie biała, o kształcie owalnym, z ryflowaniem i oznaczeniem „59” po jednej stronie i „H” — po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki moczopędne. Diuretyki o wysokiej aktywności. Proste leki z grupy sulfonamidów.

Kod ATC C03C A04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Torasemid hamuje system transportera Na+/K+/2Cl (poprzez wpływ na miejsce wiązania chlorków) w просocznicy grubej części wstępującej pętli Henlego, co prowadzi do zmniejszenia ponownego wchłaniania sodu i chlorków. Powoduje to zwiększenie szybkości dopływu płynu kanalikowego i elektrolitów do odcinków dystalnych wydzielania jonów wodoru i potasu, podczas gdy skurczenie objętości osocza zwiększa produkcję aldosteronu. Zwiększony dopływ i wysokie stężenia aldosteronu sprzyjają ponownemu wchłanianiu sodu w kanalikach dystalnych. Zwiększając dopływ sodu do dystalnych kanalików nerkowych, torasemid pośrednio zwiększa wydalenie potasu poprzez mechanizm wymiany sodowo-potasowej. Efektów torasemidu w innych segmentach nefronu nie wykazano. W ten sposób torasemid zwiększa wydalenie sodu, chlorków i wody z moczem, ale istotnie nie zmienia szybkości filtracji kłębuszkowej, przepływu osoczowego przez nerki ani bilansu kwasowo-zasadowego. Działanie przeciw nadciśnieniowe torasemidu wynika z jego działania moczopędnego. Poprzez zwiększenie diurezy poprzez zmniejszenie objętości płynu pozakomórkowego i osocza tymczasowo obniża ciśnienie tętnicze, a także zmniejsza minutowe objętościowe wyrzut serca.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po doustnym podaniu torasemid jest szybko i niemal całkowicie wchłaniany, maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu osiągane jest w ciągu 1 godziny po podaniu. Cmax oraz pole pod krzywą stężenia w osoczu w funkcji czasu (AUC) po podaniu doustnym są proporcjonalne do dawki w zakresie od 2,5 mg do 200 mg. Jednoczesne spożycie pokarmu opóźnia czas osiągnięcia Cmax o około 30 minut, ale ogólna dostępność biologiczna (AUC) oraz działanie moczopędne nie ulegają zmianie. U pacjentów z dysfunkcją nerek lub wątroby wchłanianie leku praktycznie nie jest obserwowane.

Wiązanie z białkami osocza krwi. Ponad 99 % torasemidu wiąże się z białkami osocza krwi.

Rozkład. Objętość rozkładu torasemidu wynosi od 12 do 15 litrów u zdrowych dorosłych, a także u pacjentów z niewydolnością nerek o lekkim i umiarkowanym nasileniu oraz u pacjentów z niewydolnością serca. U pacjentów z marskością wątroby objętość rozkładu zwiększa się około dwukrotnie.

Metylacja. Torasemid metabolizuje się do trzech metabolitów — M1, M3 i M5 — drogą stopniowego utleniania, hydroksylacji lub hydroksylacji pierścienia.

Wydalanie. Okres półtrwania (t1/2) torasemidu i jego metabolitów wynosi u zdrowych ochotników 3–4 godziny. Całkowity klirens torasemidu wynosi 40 ml/min, a klirens nerkowy — około 10 ml/min. U zdrowych ochotników około 80 % podanej dawki wydala się z moczem w postaci torasemidu i jego metabolitów w następujących proporcjach: torasemid — około 24 %, metabolit M1 — około 12 %, metabolit M3 — około 3 %, metabolit M5 — około 41 %. Przy niewydolności nerek t1/2 torasemidu nie ulega zmianie.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Do leczenia obrzęków spowodowanych niewydolnością serca, chorobami nerek lub wątroby.

Do leczenia nadciśnienia esencjalnego — stosować jako monoterapię lub w terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, leki sulfonamidowe lub dowolną z substancji pomocniczych leku;
• niewydolność nerek z anurią;
• śpiączka wątrobowa lub stan przedśpiączkowy;
• hipotensja tętnicza;
• arytmia;
• hipowolemia; hiponatremia; hipokaliemia;
• ostre zaburzenia oddawania moczu, np. w wyniku przerośnięcia gruczołu krokowego;
• podagra;
• jednoczesne stosowanie z aminoglikozydami lub cefalosporynami;
• niewydolność nerek po zażyciu leków powodujących uszkodzenie nerek;
• okres ciąży i karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

W przypadku jednoczesnego stosowania torasemidu z glikozydami nasierdziowymi może wzrosnąć wrażliwość mięśnia sercowego na te leki z powodu niedoboru potasu i/lub magnezu. W przypadku jednoczesnego stosowania z mineralokortykosteroidami, glukokortykosteroidami lub środkami przeczyszczającymi może nasilić się wydalanie potasu.

W przypadku jednoczesnego stosowania torasemid wzmacnia działanie leków obniżających ciśnienie, w szczególności inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (IEK).

Leczenie sekwencyjne lub skojarzone lub rozpoczęcie nowego leczenia jednoczesnego z inhibitorem IEK może prowadzić do ciężkiej hipotensji. Można ją zminimalizować, zmniejszając dawkę początkową inhibitora IEK i/lub zmniejszając lub tymczasowo przerywając stosowanie torasemidu 2 lub 3 dni przed rozpoczęciem stosowania inhibitora IEK.

Torasemid może osłabiać działanie zwężające naczynia, np. adrenaliny, noradrenaliny.

Torasemid, szczególnie w wysokich dawkach, może nasilać działanie ototoksyczne i nefrotoksyczne aminoglikozydowych antybiotyków oraz kwasu etakrynowego, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek; może nasilać toksyczność leków z grupy cisplatyny, nefrotoksyczne działanie cefalosporyn oraz działanie kardio- i neurotoksyczne litu.

Może nasilać działanie miorelaksantów o działaniu kurarepodobnym oraz teofiliny.

W przypadku stosowania łącznie z wysokimi dawkami salicylanów toksyczne działanie salicylanów wzrasta.

Torasemid może obniżać skuteczność leków przeciwcukrzycowych.

Niesterydowe leki przeciwzapalne (np. indometacyna) oraz probenecyd mogą zmniejszać działanie hipotensyjne i moczopędne torasemidu.

Jednoczesnego stosowania torasemidu i cholestryraminy u ludzi nie badano, jednak w badaniach na zwierzętach jednoczesne stosowanie cholestryraminy zmniejszało wchłanianie torasemidu podawanego doustnie.

Szczególne zagadnienia dotyczące stosowania.

Ostrzeżenia

Choroby wątroby z marskością i wodobrzuszem. Torasemid należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów z chorobami wątroby towarzyszącymi marskości wątroby i wodobrzuszem, ponieważ nagłe zmiany równowagi wodno-elektrolitowej mogą prowadzić do śpiączki wątrobowej. Leczenie torasemidem (tak jak innymi moczopędami) u pacjentów z tej grupy należy prowadzić w warunkach szpitalnych. Aby zapobiec hipokaliemii i alkalozie metabolicznej, lek należy podawać w połączeniu z lekami przeciwdziałającymi aldosteronowi lub z lekami zatrzymującymi potas.

Ototoxiczność. Po zażyciu torasemidu obserwowano przypadki ototoksyczności (szumy w uszach i spadek słuchu), które miały charakter odwracalny, jednakże bezpośredni związek z zastosowaniem leku nie został potwierdzony. Ototoxiczność obserwowano również w badaniach na zwierzętach, w których stwierdzono bardzo wysoki poziom torasemidu we krwi.

Hipowolemia i zaburzenia równowagi elektrolitowej. W przypadku stosowania środków moczopędnych należy dokładnie monitorować objawy kliniczne zaburzeń równowagi elektrolitowej, hipowolemii, azotemii pozanerkowej i innych zaburzeń, które mogą objawiać się suchością w ustach, pragnieniem, osłabieniem, wiotkością, sennością, pobudzeniem, bólem mięśniowym lub skurczami, miastenią, hipotensją tętniczą, oligurią, tachykardią, nudnościami, wymiotami. Nadmierna diureza może prowadzić do odwodnienia organizmu, zmniejszenia objętości krwi krążącej, tworzenia się skrzeplin i zatorów naczyń krwionośnych, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku.

U pacjentów z zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej, hipowolemią, pozanerkową azotemią możliwe są zmiany wyników badań laboratoryjnych: hiper- lub hiponatremia, hiper- lub hipochloremia, hiper- lub hipokaliemia, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej, wzrost stężenia mocznika we krwi. U takich pacjentów należy przerwać stosowanie leku, a po ustąpieniu niepożądanych skutków wznowić terapię torasemidem, rozpoczynając od niższych dawek.

W trakcie kontrolowanych badań przeprowadzanych w Stanach Zjednoczonych torasemid podawano pacjentom z nadciśnieniem tętniczym w dawkach 5 lub 10 mg dziennie. W ciągu roku obserwacji nie odnotowano zmian średniego poziomu potasu w surowicy krwi. Hipokaliemia zależna od dawki występowała częściej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, marskością wątroby lub chorobą nerek, którzy otrzymywali torasemid w dawkach wyższych niż w badaniach antyhipertensyjnych.

U pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego wywołana przez moczopędy hipokaliemia może prowadzić do rozwoju arytmii, szczególnie u pacjentów przyjmujących doustnie doustne glikozydy nasercowe.

Największe ryzyko rozwoju hipokaliemii występuje u pacjentów z marskością wątroby, zwiększonym moczem, dietą bezsodową oraz przy jednoczesnym stosowaniu kortykosteroidów lub hormonu adrenokortykotropowego.

Przy długotrwałym stosowaniu torasemidu konieczna jest regularna kontrola laboratoryjna równowagi elektrolitowej, w szczególności poziomu potasu w surowicy krwi.

Składniki pomocnicze

Lek zawiera laktozę, dlatego nie należy go podawać chorym z wrodzonym niedoborem laktoazy, nietolerancją galaktozy lub zaburzeniami metabolizmu glukozy/galaktozy. W przypadku stwierdzenia nietolerancji niektórych cukrów należy skonsultować się z lekarzem przed zażyciem tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nie ma wiarygodnych danych dotyczących wpływu torasemidu na zarodek i płód u ludzi. W badaniach na zwierzętach wykazano toksyczność reprodukcyjną torasemidu. Torasemid przenika przez barierę łożyskową. Z tego powodu nie zaleca się stosowania torasemidu w okresie ciąży. Torasemid może być stosowany w okresie ciąży wyłącznie ze wskazań życiowych i w minimalnej dawce efektywnej. Diuretyki nie nadają się do standardowego leczenia nadciśnienia tętniczego lub obrzęków u ciężarnych, ponieważ mogą obniżać perfuzję łożyska i wywierać toksyczny wpływ na rozwój płodu wewnątrzmacierznego. Jeśli torasemid jest stosowany w leczeniu ciężarnych z niewydolnością serca lub nerek, konieczne jest dokładne monitorowanie poziomów elektrolitów i hematokrytu oraz rozwoju płodu.

Okres laktacji

Nie ustalono, czy torasemid przenika do mleka matki u zwierząt lub u ludzi. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/dzieci karmionych piersią w przypadku stosowania leku. Dlatego stosowanie torasemidu w okresie laktacji jest przeciwwskazane. Jeśli konieczne jest zastosowanie torasemidu w tym okresie, należy przerwać karmienie piersią.

Plodność

Nie przeprowadzono badań wpływu torasemidu na płodność u ludzi. W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono wpływu torasemidu na płodność.

Poród

Wpływ torasemidu na poród jest nieznany.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Pacjentów przyjmujących torasemid należy uprzedzić, że może on powodować zmiany ciśnienia tętniczego i wpływać na szybkość reakcji. Dlatego pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów mechanicznych ani pracować z innymi urządzeniami, jeśli występują u nich zawroty głowy lub związane z nimi objawy.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki można przyjmować w dowolnym czasie niezależnie od spożycia pokarmu.

Chroniczna niewydolność serca.

Standardowa dawka początkowa wynosi 10–20 mg 1 razy na dobę. W przypadku braku odpowiedniego działania moczopędnego dawkę należy podwoić (20–40 mg na dobę) aż do osiągnięcia wymaganego efektu.

Niewydolność nerek.

Standardowa dawka początkowa wynosi 20 mg 1 razy na dobę. W przypadku braku odpowiedniego działania moczopędnego dawkę należy podwoić (40 mg na dobę) aż do osiągnięcia wymaganego efektu.

Zapalenie wątroby.

Standardowa dawka początkowa wynosi 5–10 mg 1 razy na dobę w połączeniu z lekami – antagonistami aldosteronu lub z moczopędnikami zatrzymującymi potas. W przypadku braku odpowiedniego działania moczopędnego dawkę należy podwoić (10–20 mg na dobę) aż do osiągnięcia wymaganego efektu.

Brak danych dotyczących jednorazowego przyjmowania dawek przekraczających 40 mg na dobę.

Pacjenci z niewydolnością wątroby.

Leczenie tych pacjentów należy prowadzić ostrożnie, ponieważ możliwe jest zwiększenie stężenia torasemidu w osoczu krwi.

Hipertensja esencjalna.

Standardowa dawka początkowa wynosi 5 mg 1 razy na dobę. Jeżeli taki schemat dawkowania nie zapewni odpowiedniego obniżenia ciśnienia tętniczego po 4–6 tygodniach, dawkę należy zwiększyć do 10 mg 1 razy na dobę. W razie potrzeby należy stosować terapię skojarzoną z innymi lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze.

Obrzęki.

Standardowa dawka początkowa wynosi 5 mg 1 razy na dobę, w razie potrzeby dawkę można stopniowo zwiększyć do 20 mg 1 razy na dobę. W pojedynczych przypadkach podawano do 40 mg na dobę.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Nie jest wymagane specjalne doboru dawki.

Dzieci.

Nie należy stosować torasemidu u dzieci ze względu na brak wystarczającego doświadczenia klinicznego.

Przedawkowanie.

Objawy zatrucia. Typowa symptomatologia nie jest znana. Przedawkowanie może spowodować silny efekt moczopędny z ryzykiem nadmiernych utrat wody i elektrolitów, senność, dezorientację, hipotensję tętniczą objawową, niewydolność sercowo-naczyniową (rozwój kolapsu cyrkulacyjnego) oraz zaburzenia ze strony układu pokarmowego.

Leczenie przedawkowania. Nieznany jest specyficzny antydot. Objawy zatrucia zazwyczaj ustępują po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu leku oraz odpowiednim uzupełnieniu płynów i elektrolitów (należy kontrolować poziom elektrolitów we krwi). Torasemid nie jest usuwany z krwi za pomocą hemodializy.

Leczenie w przypadku hipowolemii: uzupełnienie objętości płynów.

Leczenie w przypadku hipokaliemii: podanie leków potasu.

Leczenie niewydolności sercowo-naczyniowej: ułożyć pacjenta w pozycji leżącej i, jeśli to konieczne, zastosować terapię objawową.

Reakcja anafilaktyczna (natychmiastowe działania). W przypadku wystąpienia objawów skórnych (takich jak pokrzywka lub zaczerwienienie skóry), pobudzenia pacjenta, bólu głowy, nadmiernego pocenia się, nudności, sinicy należy przeprowadzić katetryzację żyły; pacjenta ułożyć w pozycji poziomej, zapewnić swobodny dopływ powietrza, podać tlen. W razie potrzeby stosować podanie adrenaliny, roztworów uzupełniających objętość płynów, hormonów glikokortykosteroidowych.

Niepożądane działania.

Do oceny częstości występowania niepożądanych działań zastosowano następujące kryteria: bardzo często: ≥ 1/10; często: od ≥ 1/100 do < 1/10; rzadko: od ≥ 1/1000 do < 1/100; bardzo rzadko: od ≥ 1/10000 do < 1/1000; bardzo rzadko: < 1/10000; częstość nieznana: niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych.

Ze strony metabolizmu.

Często – nasilenie się alkalozy metabolicznej; hiperglikemia; hipokaliemia przy współistniejącej diecie ubogiej w potas, przy wymiotach, biegunkach, po nadmiernym stosowaniu środków przeczyszczających, a także u pacjentów z przewlekłą niewydolnością wątroby. W zależności od dawki i długości leczenia mogą rozwijać się zaburzenia równowagi wodnej i elektrolitowej, np. hipowolemia, hipokaliemia i/lub hiponatremia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Przy dość silnym działaniu moczopędnym, szczególnie na wstępnym etapie leczenia i u pacjentów w podeszłym wieku, mogą wystąpić objawy i oznaki obniżenia stężenia elektrolitów i ich objętości, np. ból głowy, zawroty głowy, hipotensja tętnicza, osłabienie, senność, dezorientacja, utrata apetytu oraz drgawki. Wymagana jest korekta dawki.

Ze strony układu krwi i układu krwiotwórczego.

Bardzo rzadko – skondensowanie krwi, zmniejszenie liczby trombocytów, erytrocytów i/lub leukocytów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Ze strony układu odpornościowego, skóry i tkanek podskórnych.

Bardzo rzadko: reakcje alergiczne (w tym świąd, wysypka), reakcje fotouczulenia, ciężkie reakcje skórne.

Ze strony układu nerwowego.

Często: ból głowy, zawroty głowy (szczególnie na początku leczenia), senność.

Rzadko: parestezje, drgawki kończyn dolnych (szczególnie na początku leczenia).

Bardzo rzadko: omdlenia, niedokrwienie mózgu, dezorientacja.

Ze strony narządu wzroku.

Bardzo rzadko: zaburzenia widzenia.

Ze strony narządu słuchu i błędnika.

Bardzo rzadko: szumy w uszach, utrata słuchu.

Ze strony serca.

Rzadko: ekstrasystolia, uczucie przyspieszonego rytmu serca, tachykardia, zaczerwienienie twarzy.

Bardzo rzadko: niedokrwienie mięśnia sercowego, arytmia, dławica piersiowa, ostry zawał mięśnia sercowego.

Częstość nieznana: ostry zawał mięśnia sercowego, omdlenia, niedokrwienie mózgu, zatorowość, hipotensja.

Ze strony układu naczyniowego.

Bardzo rzadko: powikłania zakrzepowo-zatorowe, hipotensja tętnicza, a także zaburzenia krążenia i czynności serca.

Ze strony układu oddechowego.

Rzadko: krwawienia z nosa.

Ze strony przewodu pokarmowego.

Często: zaburzenia przewodu pokarmowego (w tym brak apetytu, ból w żołądku, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia), szczególnie na początku leczenia.

Rzadko: ból brzucha, wzdęcia, suchość w ustach.

Bardzo rzadko: zapalenie trzustki.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych.

Często: podwyższenie stężenia niektórych enzymów wątrobowych (gamma-glutamylotranspeptydazy) we krwi.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Często: skurcze mięśni (szczególnie na początku leczenia).

Ze strony nerek i dróg moczowych.

Często: zwiększenie częstości oddawania moczu, poliuria, nokturia.

Rzadko: naglące pękanie do oddania moczu, zatrzymanie moczu, rozszerzenie pęcherza moczowego (przy przerostowej gruczołowej nadżądze prostaty zwiększone wytwarzanie moczu może prowadzić do jego zatrzymania i nadmiernego rozciągania pęcherza moczowego).

Objawy ogólne.

Często: zwiększona zmęczalność, ogólne osłabienie (szczególnie na początku leczenia).

Rzadko: osłabienie, pragnienie, zwiększona aktywność, pobudzenie nerwowe.

Zmiany parametrów laboratoryjnych.

Często: podwyższenie poziomu trombocytów, podwyższenie stężenia kwasu moczowego, glukozy oraz lipidów (triglicerydy, cholesterol) we krwi.

Rzadko: zwiększenie poziomu mocznika i kreatyniny w osoczu krwi.

Częstość nieznana: trombocytopenia, leukopenia.

Inne niepożądane działania mogą objawiać się w postaci impotencji, zakrzepów sztucznego przepływu.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego produktu leczniczego. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań oraz braku skuteczności produktu leczniczego poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

30 tabletek w pojemniku; 1 pojemnik w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

Hetero Labs Limited / Hetero Labs Limited.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Jednostka III, Plac budowy Formuła nr 22 - 110 IDA, Jeedimetla, Hyderabad, 500 055 Telangana, Indie / Unit III, Formulation Plot No 22 - 110 IDA, Jeedimetla, Hyderabad, 500 055 Telangana, India.