INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leczniczego leku UNIDOX SOLUTAB® (UNIDOX SOLUTAB®)

Sk³ad:

substancja czynna: doksycyklina;

1 tabletka zawiera doksycyklina w postaci doksycykliny monohydratu 100 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryszta³yczna, sakaryna, hydroksypropyloceluloza niskozast¹piona, hydroksypropylometyloceluloza, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu, laktoza monohydrat.

Postaæ leku. Tabletki rozpadalne.

G³ówne w³aœciwoœci fizykochemiczne: tabletki okr¹g³e, dwuwypuk³e, od œwietle-¿ó³tej — szaro-¿ó³tej do br¹zowej barwy, z domieszkami, z wyt³oczonym napisem „173” po jednej stronie i ryfkiem po drugiej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Antibiotyki do stosowania systemowego. Tetracykliny. Doksycyklina. Kod ATC J01A A02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Doksy cyclina wykazuje działanie bakteriostatyczne; jej efekt przeciwdrobnoustrojowy realizuje się poprzez hamowanie syntezy białek. Lek jest skuteczny wobec szerokiego zakresu bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych oraz niektórych innych mikroorganizmów.

Farmakokinetyka.

Tetracykliny są łatwo wchłaniane i wiążą się z białkami osocza krwi. Kształtują się w wątrobie, wydzielane są z żółcią i wydalane w formie biologicznie aktywnej w wysokich stężeniach z moczem i kałem.

Doksy cyclina jest praktycznie w pełni wchłaniana po podaniu doustnym. Badania wykazują, że wchłanianie doksy cycliny różni się od innych tetracyklin i nie jest wpływowane przez jednoczesne spożycie pokarmu (w tym mleka).

Po przyjęciu dawki 200 mg maksymalne stężenie doksy cycliny w surowicy krwi zdrowych dorosłych ochotników wynosiło średnio 2,6 μg/ml po 2 godzinach i spadało do 1,45 μg/ml po 24 godzinach.

Doksy cyclina jest substancją o wysokiej lipofilowości i niskim powinowactwie do wapnia. Charakteryzuje się wysoką stabilnością w osoczu krwi. Doksy cyclina nie ulega metabolizmowi do formy epi-anhydro.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Unidox Solutab® stosować w leczeniu infekcji wywołanych wrażliwymi szczepami mikroorganizmów Gram-dodatnich i Gram-ujemnych oraz niektórymi innymi mikroorganizmami, a mianowicie:

Infekcje dróg oddechowych: zapalenie płuc i inne choroby dolnych dróg oddechowych wywołane wrażliwymi szczepami Streptococcus pneumoniae, Haemophilus influenzae, Klebsiella pneumoniae i innymi. Zapalenie płuc wywołane przez Mycoplasma pneumoniae. Leczenie przewlekłego zapalenia oskrzeli, zatok.
Infekcje układu moczowo-płciowego: infekcje wywołane wrażliwymi szczepami rodzaju Klebsiella, Enterobacter oraz bakteriami Escherichia coli, Streptococcus faecalis i innymi.
Choroby przenoszone drogą płciową: infekcje wywołane przez Chlamydia trachomatis, w tym niepowikłane infekcje cewki moczowej i szyjki macicy oraz infekcje odbytu. Niegonokokowe zapalenie cewki moczowej wywołane przez Ureaplasma urealyticum (T-mycoplasma). Mięczak, chlamydia gruzłowata, granuloma weneryczne. Unidox Solutab® jest lekiem alternatywnym w leczeniu gruźlicy i kiły.
Infekcje skóry: trądzik, gdy konieczne jest zastosowanie terapii antybiotykiem.

Ponieważ substancją czynną leku Unidox Solutab® jest doksycyklina, należącą do grupy antybiotyków tetracyklinowych, może być stosowana w infekcjach wywołanych przez mikroorganizmy wrażliwe na tetracykliny, a mianowicie:

Infekcje oczu: infekcje wywołane wrażliwymi bakteriami gonokoki, stafilokoki oraz Haemophilus influenzae. Infekcja powodująca trachomę nie zawsze jest eliminowana, co potwierdza się badaniem immunofluorescencyjnym. W leczeniu paratrachomy Unidox Solutab® może być stosowany jako monoterapia lub w połączeniu z innymi lekami.
Infekcje rzickettsyjne: gorączka plamista Gór Skalistych, grupa tyfusów plamistych, gorączka Q, endokardyt wywołany przez Coxiella, gorączka kleszczowa.
Inne infekcje: ornitoza, bruceloza (w połączeniu ze streptomycyną), cholera, dżuma dymna, powrotny tyfus epidemiczny; powrotna gorączka kleszczowa; tularemia; melioidoza; malarii tropikalnej opornej na chlorochinę oraz ostrego amebowego zapalenia jelita (w połączeniu z lekiem amebobójczym).

Unidox Solutab® jest lekiem alternatywnym w leczeniu leptospirozy, gangreny gazowej i tężca.

Unidox Solutab® wskazany jest w profilaktyce następujących stanów: japońska gorączka rzeczna, biegunka podróżnych (wywołana enterotoksyczną Escherichia coli), leptospiroza, malaria. Profilaktykę malarii należy przeprowadzać zgodnie z obowiązującą praktyką ze względu na możliwość rozwoju oporności.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na doksycyklina lub tetracykliny lub na którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Połączenie ciężkiego stopnia niewydolności nerek i/lub wątroby. Ciężka dysfunkcja wątroby. Ciąża lub okres karmienia piersią. Wiek dziecięcy poniżej 12 lat.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wchłanianie doksycykliny może być obniżone przy jednoczesnym stosowaniu środków przeciwwymiotnych zawierających glinę, wapń, magnez lub innych leków zawierających te kationy, przy doustnym stosowaniu cynku, preparatów żelaza lub bizmutu. Stosowanie doksycykliny wraz z takimi lekami powinno być maksymalnie rozdzielone w czasie.

Węgiel aktywowany oraz żywice jonowymienne (cholestyramina) mogą obniżać wchłanianie doksycykliny. Dlatego należy stosować te leki 2–3 godziny przed przyjęciem doksycykliny.

Kwina prył może zmniejszać szybkość wchłaniania doksycykliny z powodu wysokiego zawartości magnezu w tabletkach kwina pryłu.

Leki zwiększające poziom kwasowości żołądka mogą negatywnie wpływać na wchłanianie tetracyklin, które lepiej rozpuszczają się w środowisku kwasowym niż w zasadowym.

Leki bakteriostatyczne mogą wpływać na działanie bakteriobójcze penicyliny, dlatego zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania doksycykliny z penicyliną.

Były doniesienia o wydłużeniu czasu protrombiny u pacjentów przyjmujących warfarynę i doksycyklina. Tetracykliny obniżają aktywność protrombiny osocza, dlatego może być konieczne zmniejszenie dawki leków przeciwkrzepliwych.

Przy jednoczesnym stosowaniu barbituranów, karbamazepiny, difenylohydantoiny, primidony i fenytoiny okres półtrwania doksycykliny może się skrócić. Dlatego należy rozważyć możliwość zwiększenia dawki dobowej leku Unidox Solutab®.

Alkohol może skracać okres półtrwania doksycykliny.

Były doniesienia o kilku przypadkach ciąży i krwawienia przebijowego przy jednoczesnym stosowaniu doksycykliny i doustnych środków antykoncepcyjnych.

Doksycyklina może zwiększać stężenia cyklosporyny w osoczu. Jednoczesne stosowanie tych leków powinno odbywać się pod ścisłą kontrolą.

Doksycyklina wzmacnia działanie hipoglikemiczne pochodnych sulfonilomocznika. Należy dokładnie kontrolować poziom cukru we krwi przy jednoczesnym stosowaniu tych leków i, jeśli to konieczne, zmniejszyć dawki pochodnych sulfonilomocznika.

Jeśli doksycyklina jest podawana tuż przed, w trakcie lub po leczeniu retinoidami (np. acytrekinem, izotretynoiną), istnieje ryzyko, że wzajemne wzmocnienie działania tych leków spowoduje odwracalne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania tych leków.

Jednoczesne stosowanie z metotreksatem może prowadzić do zwiększenia toksyczności tego ostatniego.

Przy jednoczesnym leczeniu digoksyną lub pochodnymi digoksyny istnieje niebezpieczeństwo zwiększenia stężenia digoksyny w osoczu, co może prowadzić do zatrucia digoksyną (nudności, wymioty, zawroty głowy, zmęczenie, zaburzenia rytmu serca).

Jednoczesne stosowanie teofiliny i doksycykliny zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego.

Tetracyklina może hamować rozkład alkaloidów kąkolka w wątrobie (możliwe indywidualne przypadki ergotyzmu).

Były doniesienia o toksycznym działaniu na nerki z letalnym skutkiem przy jednoczesnym stosowaniu tetracyklin i metoksyfluranu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Należy unikać jednoczesnego stosowania izotretynoiny lub innych retinoidów systemowych z doksycykliną. Każdy z tych leków, stosowany oddzielnie, w niektórych przypadkach może powodować odwracalne zwiększenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego (pseudotumor cerebri) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Wskaźniki laboratoryjne.

Może występować fałszywe zwiększenie poziomu katecholamin w moczu w wyniku interakcji z testem fluorescencyjnym. Tetracykliny przeszkadzają w reakcjach z glukozą w moczu.

Testy na glukozę w moczu mogą wykazywać fałszywie pozytywne wyniki przy stosowaniu metody z siarczanem miedzi (Benedikta). Testy na cukier w moczu przy stosowaniu odczynników z glukozooksydazą mogą dawać fałszywie negatywne wyniki.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Może występować krzyżowa oporność i krzyżowa wrażliwość na inne antybiotyki z grupy tetracyklin.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby. Tetracykliny mogą wykazywać działanie hepatotoksyczne, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek lub jednoczesnym przyjmowaniu innych leków hepatotoksycznych, a także w przypadku istniejącej już niewydolności wątroby i nerek. Unidox Solutab® należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby (patrz dział «Przeciwwskazania»), a także u osób przyjmujących jednocześnie potencjalnie hepatotoksyczne leki. Z rzadka opisywano zaburzenia wskaźników funkcji wątroby, które pojawiały się zarówno przy doustnym, jak i dożylnym stosowaniu tetracyklin, w tym doksycykliny.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek wydalanie doksycykliny z moczem wynosi około 40% w ciągu 72 godzin. Wartość ta może obniżyć się do 1–5% w ciągu 72 godzin u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny – poniżej 10 ml/min). Badania wykazały, że nie ma istotnej różnicy w okresie półtrwania doksycykliny w surowicy u pacjentów z prawidłową funkcją nerek i u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek. Hemodializa nie wpływa na okres półtrwania doksycykliny w surowicy.

Działanie anty-anaboliczne tetracyklin może podnosić poziom mocznika we krwi. Badania wykazały, że taki efekt anty-anaboliczny nie występuje przy stosowaniu u pacjentów z niewydolnością nerek. Jednak może dojść do nasilenia się azotemii u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Tetracykliny należy stosować z ostrożnością u pacjentów z umiarkowaną i średnim stopniem niewydolności nerek pod kontrolą lekarza.

Ciężkie reakcje skórne. Podczas stosowania doksycykliny odnotowano takie ciężkie reakcje skórne, jak: egzofoliatywny rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa–Johsona, toksyczny epidermalny zespół martwiczy (TEN), zespół DRESS (lekowe wysypki z eozynofilią i objawami ogólnymi) (patrz dział «Działania niepożądane»). W przypadku wystąpienia ciężkich reakcji skórnych należy natychmiast przerwać stosowanie doksycykliny i rozpocząć odpowiednią terapię.

Zwiększona wrażliwość na światło. Ten efekt objawia się zwiększoną reakcją na promieniowanie słoneczne i obserwowano go u niektórych pacjentów przyjmujących tetracykliny, w tym doksycyklinę. Pacjentów, którzy muszą przebywać na otwartym słońcu lub pod działaniem promieniowania ultrafioletowego, należy poinformować o możliwości wystąpienia tej reakcji oraz o konieczności przerwania leczenia przy pierwszych objawach rumienia.

Zgłaszano wystąpienie fotoukłucia paznokci u pacjentów przyjmujących doksycyklinę (patrz dział «Działania niepożądane»). Podczas leczenia doksycykliną należy unikać przebywania na słońcu i odwiedzin solarium.

Zwiększone namnażanie mikroorganizmów. Leczenie doksycykliną może prowadzić wskutek selekcji do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów na skórze lub błonach śluzowych (w dróg rodnych, jamie ustnej i przewodzie pokarmowym) nieczułych patogenów (np. Candida) (patrz dział «Działania niepożądane»). Pojawiające się infekcje należy leczyć.

Zgłaszano wystąpienie kolitu pseudobłoniastego u pacjentów stosujących antybakteryjne leki, w tym doksycyklinę. Stopień ciężkości choroby wahał się od łagodnego do zagrożonego życia. Ważne jest, aby rozważyć możliwość rozwoju kolitu pseudobłoniastego i enteropatii spowodowanej przez Staphylococcus aureus u pacjentów z biegunką będącą skutkiem terapii antybakteryjnej. W zależności od rozpoznania, do leczenia kolitu pseudobłoniastego należy stosować wancomycynę lub teykoplaninę, a do leczenia enteropatii spowodowanej przez Staphylococcus aureus – kloksacylinę. W takiej sytuacji nie należy stosować inhibitorów perystaltyki jelit.

Podczas stosowania leków antybakteryjnych, w tym doksycykliny, zgłaszano rozwój biegunki związanej z Clostridium difficile (CDAD), od łagodnej do kolitu zakończonego śmiercią. Stosowanie leków antybakteryjnych wpływa na normalną florę jelitową i prowadzi do nadmiernego wzrostu C. difficile.

C. difficile wytwarza toksyny A i B, które z kolei sprzyjają rozwojowi CDAD.

Szczepy C. difficile wytwarzające toksyny mogą zwiększać zachorowalność i śmiertelność, ponieważ takie infekcje są oporne na terapię antybakteryjną i mogą wymagać kolektomii. Ważne jest, aby rozważyć możliwość tego rozpoznania u pacjentów z biegunką będącą skutkiem terapii antybakteryjnej. Konieczna jest dokładna analiza wywiadu, ponieważ donoszono o rozwoju CDAD nawet po 2 miesiącach od zakończenia terapii antybakteryjnej.

Zapalenie przełyku. Zgłaszano rozwój zapalenia przełyku i owrzodzeń przełyku podczas stosowania tetracyklin, w tym doksycykliny, w postaci tabletek i kapsułek. Większość pacjentów z takimi skargami przyjmowała lek bezpośrednio przed snem lub z niewystarczającą ilością płynu. Ten lek należy przyjmować z dużą ilością płynu (wody), aby zapobiec podrażnieniu przełyku i powstawaniu owrzodzeń (patrz dział «Sposób dawkowania i stosowania»). Tabletki należy połykać w pozycji siedzącej lub stojącej.

O zgłoszeniach wypukłości ciemiączka u noworodków i dobroczynnej nadciśnienia wewnątrzczaszkowego u dzieci i dorosłych informowano po stosowaniu pełnych dawek terapeutycznych tetracyklin. Stan ten szybko ustępuje po przerwaniu leczenia.

Dobroczyne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe. Zgłaszano wypukłość ciemiączka u niemowląt leczonych tetracyklinami. Dobroczyne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe (pseudotumor cerebri) było związane ze stosowaniem tetracyklin, w tym doksycykliny. Dobroczyne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe jest zazwyczaj tymczasowe, ale po stosowaniu tetracyklin, w tym doksycykliny, zgłaszano przypadki nieodwracalnej utraty wzroku spowodowanej dobroczynnym nadciśnieniem wewnątrzczaszkowym. W przypadku wystąpienia zaburzeń wzroku podczas leczenia konieczne jest niezwłoczne badanie okulistyczne. Ponieważ ciśnienie wewnątrzczaszkowe może pozostawać podwyższone przez kilka tygodni po przerwaniu przyjmowania leku, pacjentów należy obserwować aż do ustabilizowania się ich stanu. Należy unikać jednoczesnego stosowania izotretynoiny lub innych retinoidów systemowych z doksycykliną, ponieważ wiadomo, że izotretynoina może również powodować dobroczynne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe (patrz dział «Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji»).

Porfiria. Rzadko zgłaszano rozwój porfirii u pacjentów przyjmujących tetracykliny.

Choroby weneryczne. Podczas leczenia chorób wenerycznych, w przypadku podejrzenia współistniejącej infekcji kiłą, należy przeprowadzić odpowiednią diagnostykę, w tym badanie mikroskopowe w ciemnym polu. W takich przypadkach badania serologiczne należy przeprowadzać co miesiąc przez co najmniej 4 miesiące.

Infekcje spowodowane przez β-hemolizującego streptokoka. W infekcjach spowodowanych przez β-hemolizujące streptokoki grupy A leczenie należy prowadzić przez co najmniej 10 dni.

Miastenia gravis. Z uwagi na możliwość słabej blokady nerwowo-mięśniowej, lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z miastenią gravis.

Systemowy toczeń rumieniowaty. Stosowanie tetracyklin może prowadzić do nasilenia przebiegu systemowego toczenia rumieniowatego.

Metoksyfluran. Metoksyfluran należy stosować z ostrożnością razem z tetracyklinami.

Reakcja Jarischa–Herxheimer. U niektórych pacjentów z infekcjami spirochetowymi może natychmiast po rozpoczęciu leczenia doksycykliną wystąpić reakcja Jarischa–Herxheimer. Pacjentom należy wyjaśnić, że reakcja ta jest skutkiem leczenia antybiotykami infekcji spowodowanych przez spirochety.

Stosowanie tetracyklin może wpływać na krzepnięcie krwi (wydłużenie czasu protrombinowego). Dlatego pacjentom z zaburzeniami krzepnięcia krwi tetracykliny należy stosować z szczególną ostrożnością (patrz dział «Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji»).

Podczas długotrwałego leczenia należy okresowo prowadzić kontrolę laboratoryjną funkcji narządów i układów, w tym badań funkcji układu krwiotwórczego, nerek i wątroby. W przypadku stwierdzenia odchyleń należy przerwać leczenie.

Zgłaszano, że długotrwałe stosowanie tetracyklin powoduje zmianę barwy tarczycy na brązowo-czarną, stwierdzoną w mikroskopii. W żadnym przypadku nie odnotowano zaburzeń funkcji tarczycy.

Długotrwałe stosowanie tetracyklin może prowadzić do niedoboru witamin z grupy B z powodu eliminacji bakterii produkujących witaminę B.

Podczas leczenia tetracyklinami obserwowano zwiększone wydalanie kwasu askorbinowego i kwasu foliowego, jednak zazwyczaj nie ma to znaczenia klinicznego.

Lek zawiera laktozę, dlatego nie należy go stosować pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktoazy lub zespołem malabsorpcji glukozy-galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży. Ryzyko związane ze stosowaniem tetracyklin w czasie ciąży wynika głównie z ich wpływu na rozwój zębów, kości i szkieletu (patrz dział «Dzieci» w zakresie stosowania w okresie rozwoju zębów).

W czasie ciąży istnieje zwiększona niebezpieczeństwo uszkodzeń wątroby podczas przyjmowania tetracyklin.

Karmienie piersią.

Tetracykliny przenikają do mleka matki, dlatego stosowanie leku jest przeciwwskazane w czasie karmienia piersią (patrz dział «Dzieci» w zakresie stosowania w okresie rozwoju zębów).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Wpływ doksycykliny na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn nie był badany. W przypadku wystąpienia takich niepożądanych reakcji, jak hipotensja tętnicza, zawroty głowy, szumy w uszach, zacienienie wzroku, skotoma, diplopii lub długotrwała utrata wzroku, należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi maszynami (patrz dział «Działania niepożądane»).

Sposób stosowania i dawki.

Unidox Solutab® przeznaczony jest wyłącznie do doustnego stosowania.

Tabletkę należy dodać do szklanki wody i dokładnie wymieszać do uzyskania jednolitej mieszaniny. Mieszaninę należy natychmiast wypić. Lek należy przyjmować w pozycji siedzącej lub stojącej, długą chwilę przed snem, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia zapalenia przełyku lub wrzodu przełyku. Mieszaninę zaleca się przyjmować razem z posiłkiem.

Znak na tablecie nie służy dzieleniu jej na równe dawki – jest jedynie estetyczny.

Dorośli. Zwykła dawka leku Unidox Solutab® u dorosłych w leczeniu zakażeń ostrych wynosi 200 mg w pierwszym dniu leczenia (jednorazowo lub 100 mg co 12 godzin) oraz 100 mg na dobę w kolejnych dniach. W leczeniu ciężkich zakażeń lek należy stosować w dawce 200 mg na dobę przez cały okres leczenia.

Przekroczenie zalecanej dawki może prowadzić do zwiększenia częstości występowania działań niepożądanych. Leczenie należy kontynuować przez 24–48 godzin po ustąpieniu objawów choroby i gorączki.

W zakażeniach streptokokowych stosowanie leku należy kontynuować przez 10 dni w celu zapobiegania rozwojowi gorączki reumatycznej lub kłębuszkowego zapalenia nerek.

Dzieci. Dzieciom w wieku od 12 roku życia o masie ciała do 45 kg zalecana dawka wynosi 4,4 mg/kg masy ciała (w pierwszym dniu leczenia zalecaną dawkę stosuje się w jednym lub dwóch dawkach), w kolejnych dniach dawka wynosi 2,2 mg/kg masy ciała (w jednej lub dwóch dawkach); w przypadku cięższych zakażeń może być przepisana dawka do 4,4 mg/kg masy ciała.

Dzieciom o masie ciała powyżej 45 kg przepisuje się zwykłą dawkę dla dorosłych.

Stosowanie leku w leczeniu określonych zakażeń.

Trądzik: zalecana dawka wynosi 50 mg na dobę razem z posiłkiem (w tym napojem) przez 6–12 tygodni.
Choroby przenoszone drogą płciową: w leczeniu takich chorób jak niepowikłane zakażenia gonokokowe (z wyłączeniem zakażeń anorektalnych u mężczyzn), niepowikłane zakażenia cewki i endocerwiksu, zakażenia odbytnicy spowodowane Chlamydia trachomatis, niegonokokowe zapalenia cewki spowodowane Ureaplasma urealyticum, zalecana dawka wynosi 100 mg dwa razy na dobę przez 7 dni.

W leczeniu ostrego epidydymo-orchitis spowodowanego Chlamydia trachomatis lub Neisseria gonorrhoeae lek należy stosować w dawce 100 mg dwa razy na dobę przez 10 dni.

W leczeniu pierwotnego i wtórnego kiły zalecana dawka leku u pacjentów bez potwierdzonej ciąży i z alergią na penicyliny wynosi 200 mg doustnie dwa razy na dobę przez 2 tygodnie (jako alternatywa terapii penicyliną).

Plamisty tyfus epidemiczny, plamisty tyfus kleszczowy: zalecana dawka leku wynosi 100–200 mg jednorazowo, w zależności od stopnia ciężkości choroby.
Małaria tropikalna oporna na chlorochinę: zalecana dawka wynosi 200 mg na dobę przez co najmniej 7 dni ze względu na potencjalnie ciężki przebieg choroby zakaźnej.

Zawsze jako terapię wspomagającą do leku Unidox Solutab® należy stosować szybko działający schizontocyd (np. chininę), którego dawka zależy od przypadku, ze względu na potencjalnie ciężki przebieg choroby zakaźnej.

Profilaktyka malarii: zalecana dawka leku u dorosłych wynosi 100 mg na dobę. Dzieciom w wieku od 12 roku życia zalecana dawka leku wynosi od 2 mg/kg na dobę do całkowitej dawki 100 mg na dobę. Profilaktykę można rozpocząć 1–2 dni przed podróżą do regionu endemicznego pod względem malarii. Stosowanie profilaktyczne leku należy kontynuować codziennie podczas pobytu w regionie endemicznym pod względem malarii oraz przez 4 tygodnie po opuszczeniu tego regionu. Należy również uwzględnić obowiązujące standardy leczenia malarii.
Profilaktyka gorączki japońskiej: zalecana dawka leku wynosi 200 mg jednorazowo.
Profilaktyka biegunki podróżnych u dorosłych: zalecana dawka leku wynosi 200 mg w pierwszym dniu podróży (w postaci jednorazowej dawki 200 mg lub 100 mg co 12 godzin) oraz 100 mg na dobę w kolejnych dniach podróży. Brak informacji dotyczących stosowania leku dłużej niż 21 dni w celach profilaktycznych.
Profilaktyka leptospiriozy: zalecana dawka leku wynosi 200 mg raz w tygodniu przez cały czas pobytu w regionie endemicznym pod względem leptospiriozy oraz 200 mg na zakończenie podróży. Brak informacji dotyczących stosowania leku dłużej niż 21 dni w celach profilaktycznych.
Stosowanie leku u pacjentów w podeszłym wieku: lek można stosować w zwykłych dawkach bez szczególnych ostrzeżeń. Nie ma potrzeby dostosowywania dawki przy zaburzeniach czynności nerek. Unidox Solutab® może być lekiem z wyboru dla pacjentów w podeszłym wieku, ponieważ jego stosowanie wiąże się z mniejszym ryzykiem podrażnień i wrzodów przełyku.
Stosowanie leku u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby – patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.
Stosowanie leku u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek – badania wykazały, że stosowanie leku w zalecanych dawkach nie prowadzi do akumulacji antybiotyku u tej grupy pacjentów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci. Lek Unidox Solutab® jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12 roku życia. Podobnie jak inne tetracykliny, Unidox Solutab® tworzy trwałe kompleksy wapniowe w każdej tkance kostnej. Zmniejszenie tempa wzrostu małej kości goleni obserwowano u noworodków przedwczesnych, które doustnie przyjmowały tetracykliny w dawce 25 mg/kg co 6 godzin. Ten efekt niepożądany jest odwracalny po odstawieniu leku. Stosowanie tetracyklin w okresie rozwoju zębów (druga połowa ciąży, niemowlęta i dzieci do 12 roku życia) może prowadzić do trwałej zmiany koloru zębów (żółto-brązowo-szary). Ten efekt niepożądany występuje częściej przy długotrwałym stosowaniu, ale może również występować po powtarzanych krótkich kurach leczenia. Zgłaszano również przypadki hipoplazji szkliwa.

Przedawkowanie.

Ostre przedawkowanie antybiotyków występuje rzadko. W przypadku przedawkowania należy przerwać stosowanie leku. Objawy zatrucia mogą obejmować uszkodzenie wątroby, które objawia się wymiotami, napadami gorączki, żółtaczką, krwawotokami, melena, azotemią, podwyższeniem poziomu transaminaz, wydłużeniem czasu protrombinowego oraz rozwój zapalenia trzustki.

Leczenie zatrucia

Przedawkowanie może powodować podrażnienie i wrzody przełyku, objawiające się bólami za mostkiem, dysfagią i zapaleniem przełyku. Jest to spowodowane tym, że tabletki mogą utknąć w przełyku. W takim przypadku należy wypić do 200 ml wody (125 ml u dzieci). Nie zaleca się wywoływania wymiotów, aby uniknąć dalszego podrażnienia przełyku. Stosowanie węgla aktywowanego i środka przeczyszczającego może być wystarczającą interwencją w celu zmniejszenia wchłaniania. Hemodializa nie wpływa na eliminację doksycykliny. Leczenie należy prowadzić objawowo pod kontrolą równowagi wodno-elektrolitowej.

Działania niepożądane

Poniżej wymieniono działania niepożądane według układów narządów i częstości zgodnie z klasyfikacją MedDRA. Częstość określa się następująco: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), rzadko (≥1/10000, <1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

U pacjentów stosujących tetrazykliny, w tym doksycyklinę, zaobserwowano poniższe działania niepożądane.

Infekcje i inwazje

Często: wulwit.

Rzadko: kandydoza.

Zaburzenia układu krwi i chłonnego

Rzadko: anemia hemolityczna, trombocytopenia, neutropenia, obniżenie poziomu protrombiny, eozynofilia, leukocytoza, limfocytopenia, limfadenopatia, obecność atypowych limfocytów oraz toksyczna ziarnistość granulocytów.

Nieznane: wydłużenie czasu protrombinowego (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Zaburzenia układu immunologicznego

Często: reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny, anafilaksja, reakcje anafilaktyczne, purpura Schonleina-Henocha, obrzęk naczynioruchowy; hipotensja; zapalenie osierdzia; nasilenie przebiegu tocznia układowego; duszność; choroba surowicza; obrzęki obwodowe; tachykardia; pokrzywka.

Rzadko: lekowy wysyp z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS), reakcja Jarischa-Herxheimer’a (podczas leczenia doksycykliną infekcji spirochetowych).

Zaburzenia układu endokrynnego

Rzadko: mikroskopijne brunatno-czarne zabarwienie tkanki tarczycy (przy długotrwałym stosowaniu tetrazyklin, patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”) – bez zaburzeń funkcji tarczycy.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania

Rzadko: porfiria, anoreksja, utrata apetytu.

Zaburzenia układu nerwowego

Często: ból głowy.

Rzadko: niepokój, parestezje, niepokój, łagodna nadciśnienie wewnątrzczaszkowe (pseudotumor cerebri)*, wypukłość ciemiączka, zaburzenia lub utrata węchu i smaku, w niektórych przypadkach częściowo nieodwracalne.

Bardzo rzadko: drgawki, depresja, halucynacje.

* O wypukłości ciemiączka u noworodków oraz łagodnym nadciśnieniu wewnątrzczaszkowym u niepełnoletnich i dorosłych informowano po stosowaniu pełnych dawek terapeutycznych tetrazyklin. U dorosłych i starszych dzieci obserwowano łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe związane ze stosowaniem tetrazyklin, w tym doksycykliny, towarzyszone podrażnieniem opon mózgowych i obrzękiem tarczy nerwu wzrokowego. Objawy łagodnego nadciśnienia wewnątrzczaszkowego mogą obejmować ból głowy, nudności, szum w uszach, zawroty głowy, zamazanie widzenia, halucynacje, skotomę i podwójne widzenie. Objawy te zanikają w ciągu kilku dni lub tygodni po zakończeniu leczenia. Zgłaszano przypadki nieodwracalnej utraty wzroku.

Zaburzenia narządu słuchu i układu przedsionkowego

Rzadko: szum w uszach, zawroty głowy.

Zaburzenia naczyniowe

Rzadko: uczucie ciepła.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego

Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego są zazwyczaj łagodne i nie wymagają odstawienia leku.

Często: nudności, wymioty, przebarwienie języka na czarno.

Niezbyt często: dyspepsja (oparzenie żołądka/żołądka).

Rzadko: ból brzucha, dysfagia, enterokolit (w tym enteropatia stafilokokowa), zapalne zmiany (z nadmiernym wzrostem Candida) w okolicy anogenitalnej, swędzenie w okolicy odbytu, zapalenie trzustki, kolit pseudomembranowy (z nadmiernym wzrostem Clostridioides difficile, patrz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), biegunka, reka, zapalenie jamy ustnej, hamowanie wzrostu bakterii syntezujących witaminę B, zapalenie przełyku i owrzodzenia przełyku (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Nieznane: zmiana koloru zębów (o odwracalnej powierzchniowej zmianie koloru zębów stałych zgłaszano przy stosowaniu doksycykliny, ale częstości nie można oszacować na podstawie dostępnych danych), hipoplazja szkliwa zębów (głównie po długotrwałym stosowaniu).

Zaburzenia układu wątrobowo-pęcherzykowego

Rzadko: hepatotoksyczność z przejściowym wzrostem aktywności enzymów wątrobowych, zapalenie wątroby, żółtaczka, niewydolność wątroby i zaburzenia funkcji wątroby.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych

Często: wysypki, w tym makulopapularne i rumieniowe, reakcje fotosensytywności skóry (patrz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Rzadko: zapalenie skóry z odłuszczaniem, zespół wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, fotounguicolyza, hiperpigmentacja skóry (przy chronicznym stosowaniu doksycykliny).

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego

Często: zaburzenia rozwoju kości i zębów (kruche kości i nieodwracalna zmiana koloru zębów).

Rzadko: artrodyne, miodyne.

Zaburzenia układu moczowego

Niezbyt często: hematuria.

Rzadko: wzrost stężenia mocznika we krwi.

Bardzo rzadko: uszkodzenia nerek, takie jak nefryt śródmiąższowy, ostra niewydolność nerek, anuria.

Nieznane: nasilenie azotemii u pacjentów z niewydolnością nerek. Zespół typu Fanconiego, obejmujący albuminurię, glukozurię, aminokwasurię, hipofosfatemię, hipokaliemię oraz kanalikowy kwasycę nerkowy.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blistrze, po 1 blistrze w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Astellas Pharma Europe B.V., Holandia / Astellas Pharma Europe B.V., the Netherlands.

Adres producenta. Hogemaat 2, 7942 JG Meppel, Holandia / Hogemaat 2, 7942 JG Meppel, the Netherlands.

Wnioskodawca.

CHEPLAPHARM Arzneimittel GmbH

Adres wnioskodawcy.

Ziegelhof 24, 17489 Greifswald, Niemcy