Ultracef

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leczniczego leku Ultracef

Skład:

substancja czynna: ceftryaksjon;

1 fiolka zawiera ceftryaksjon sodu odpowiadający ceftryaksjonowi 0,5 g lub 1,0 g.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: krystaliczny proszek biały lub żółtawy.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki beta-laktamowe. Cefalosporyny trzeciej generacji. Ceftryaksjon.

Kod ATC J01D D04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Ceftryaksjon hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP). Powoduje to przerwanie biosyntezy ściany komórkowej (peptydoglikanu), co prowadzi do lizy i śmierci komórki bakteryjnej.

Odporność

Odporność bakterii na ceftryaksjon może być związana z następującymi mechanizmami:

• hydroliza przez β-laktamazy, w tym β-laktamazy o szerokim spektrum działania (ESBL), karbapenemazy oraz enzymy typu Amp C, które mogą być produkowane lub trwale derepresowane u niektórych gatunków beztlenowych bakterii Gram-ujemnych;
• obniżona powinność białek wiążących penicylinę (PBP) do ceftryaksjonu;
• niewnikalność zewnętrznej błony mikroorganizmów Gram-ujemnych;
• bakteryjny pompę efliuksową.

Granice wartości przy oznaczaniu wrażliwości

Granice wartości minimalnego stężenia hamującego (MIC) zostały określone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST):

1. Informacja dotycząca stosowania wartości progowych w nawiasach może być znaleziona pod adresem: https://www.eucast.org/eucastguidancedocuments/.
2. Odczynniki wrażliwe na benzylopenicylinę mogą być uznawane za wrażliwe na wszystkie antybakteryjne środki beta-laktamowe, dla których określono wartości progowe (w tym te z uwagi), bez dodatkowego testowania. Odczynniki oporne na benzylopenicylinę należy testować pod kątem wrażliwości na poszczególne leki.
3. Wrażliwość stafilokoków na cefalosporyny określa się na podstawie wrażliwości na cefoksym, z wyjątkiem cefiksymu, ceftazydimu, ceftazydimu-awibaktamu, ceftybutenu i ceftolozanu-tazobaktamu, dla których nie określono wartości progowych i których nie należy stosować w leczeniu zakażeń spowodowanych przez stafilokoki. W przypadku leków stosowanych doustnie należy zapewnić wystarczające nasycenie w ognisku infekcji. Jeżeli dla stafilokoków wrażliwych na metycylinę zgłaszana jest wrażliwość na cefotaksym i ceftryaksym, powinna być ona oznaczona jako „Wrażliwy pod warunkiem zwiększonego nasycenia” (I). Niektóre metycylinooporne S. aureus są wrażliwe na ceftarolinę i ceftopbroł (patrz uwagi 6/D i 8/F).
4. Wrażliwość streptokoków grup A, B, C i G na cefalosporyny określa się na podstawie wrażliwości na benzylopenicylinę.

Skuteczność kliniczna w odniesieniu do poszczególnych patogenów

Rozprzestrzenienie nabytej oporności może się różnić w zależności od regionu geograficznego, a także zmieniać w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego pożądane jest posiadanie lokalnych informacji dotyczących oporności, szczególnie przy leczeniu ciężkich infekcji. Jeżeli lokalne rozpowszechnienie oporności jest takie, że przydatność ceftryaksymu, przynajmniej w przypadku niektórych rodzajów infekcji, budzi wątpliwości, należy skonsultować się z ekspertami.

£ Wszystkie oporne na metycylinę szczepy stafylokoków są oporne na ceftryksolon.

• Współczynniki oporności >50 % co najmniej w jednym regionie.

% Odporność szczepów wytwarzających β-laktamazy szerokospektralne (ESBL) jest zawsze obecna.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po podaniu ceftryksolonu w postaci wlewów dożylnych dawki 500 mg i 1 g średnie stężenia szczytowe ceftryksolonu w osoczu wynoszą odpowiednio około 120 i 200 mg/l. Po wlewie dożylnym ceftryksolonu w dawkach 500 mg, 1 g i 2 g stężenia ceftryksolonu w osoczu wynoszą odpowiednio około 80, 150 i 250 mg/l. Po wstrzyknięciu domięśniowym średnie stężenia szczytowe ceftryksolonu w osoczu wynoszą około połowy tych obserwowanych po dożylnej aplikacji równoważnej dawki. Maksymalne stężenie w osoczu po pojedynczej domięśniowej dawce 1 g wynosi około 81 mg/l i osiągane jest po 2–3 godzinach od podania.

Pole pod krzywą stężenie-osocze/czas po domięśniowym podaniu jest równoważne temu obserwowanemu po dożylnej aplikacji równoważnej dawki.

Rozkład

Objętość rozkładu ceftryksolonu wynosi 7–12 l. Stężenia znacznie przekraczające minimalne stężenia hamujące dla większości aktualnych patogenów wykrywane są w tkankach organizmu, w tym w płucach, sercu, dróg żółciowych/wątrobie, migdałkach, uchu środkowym i błonie śluzowej nosa, kościach i płynie mózgowo-rdzeniowym, płynie opłucnowym, wydzielinie gruczołu krokowego i płynie stawowym. Stwierdza się wzrost średniego stężenia szczytowego w osoczu o 8–15 % (Cmax) po wielokrotnym podawaniu; stan równowagi osiągany jest w większości przypadków w ciągu 48–72 godzin, w zależności od drogi podania.

Przenikanie do poszczególnych tkanek

Ceftryksolon przenika przez opony mózgowe. Przenikanie jest największe przy zapaleniu opon. Średnie stężenia szczytowe ceftryksolonu w płynie mózgowo-rdzeniowym u pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych osiągają do 25 % stężenia osocza, w porównaniu do 2 % stężenia osocza u pacjentów z niezapalonymi oponami. Szczyt stężenia ceftryksolonu w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągany jest około 4–6 godzin po wstrzyknięciu dożylnym. Ceftryksolon przenika przez barierę łożyskową i do mleka matki w niskich stężeniach (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Łączenie z białkami osocza

Ceftryksolon wiąże się odwracalnie z albuminą. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95 % przy stężeniu w osoczu poniżej 100 mg/l. Wiązanie jest nasycalne, a część związana zmniejsza się wraz ze wzrostem stężenia (do 85 % przy stężeniu w osoczu 300 mg/l).

Biortransformacja

Ceftryksolon nie jest systemowo metabolizowany, a jedynie przekształcany przez florę jelitową do nieaktywnych metabolitów.

Wydalanie

Oczyszczanie osoczowe całkowitego ceftryksolonu (związanego i niezwiązanego) wynosi 10–22 ml/min. Oczyszczanie nerkowe wynosi 5–12 ml/min. 50–60 % ceftryksolonu wydalane jest w postaci niezmienionej z moczem, głównie przez filtrację kłębuszkową, podczas gdy 40–50 % wydalane jest w postaci niezmienionej z żółcią. Okres półtrwania całkowitego ceftryksolonu u dorosłych wynosi około 8 godzin.

Pacjenci z zaburzoną funkcją nerek lub wątroby

U chorych z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby farmakokinetyka ceftryksolonu zmienia się jedynie minimalnie, z nieco dłuższym okresem półtrwania (mniej niż 2-krotnie), nawet u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.

Stosunkowo niewielki wzrost okresu półtrwania przy niewydolności nerek wynika z kompensacyjnego przyspieszenia klirensu pozanerkowego w wyniku zmniejszenia się wiązania z białkami i odpowiedniego zwiększenia się klirensu pozanerkowego całkowitego ceftryksolonu.

U pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby okres półtrwania ceftryksolonu nie wydłuża się dzięki kompensacyjnemu przyspieszeniu klirensu nerkowego. Jest to również związane ze wzrostem frakcji wolnej ceftryksolonu w osoczu, co sprzyja paradoksalnemu przyspieszeniu całkowitego klirensu leku przy jednoczesnym wzroście objętości rozkładu równolegle do całkowitego klirensu.

Osoby starsze

U osób powyżej 75 roku życia średni okres półtrwania jest zazwyczaj 2–3 razy dłuższy niż u młodych dorosłych.

Populacja pediatryczna

U noworodków okres półtrwania ceftryksolonu jest wydłużony. U dzieci do 14 dnia życia stężenia wolnego ceftryksolonu mogą dodatkowo wzrastać przy obecności takich czynników jak zmniejszona filtracja kłębuszkowa i zaburzenia wiązania z białkami osocza. U starszych dzieci okres półtrwania jest krótszy niż u noworodków i dorosłych.

Oczyszczanie osoczowe i objętość rozkładu całkowitego ceftryksolonu u noworodków, niemowląt i starszych dzieci są większe niż u dorosłych.

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka ceftryksolonu ma charakter nieliniowy, a wszystkie główne parametry farmakokinetyczne, z wyjątkiem okresu półtrwania, są zależne od dawki, oparte na całkowitych stężeniach leku, z przyrostem mniejszym niż proporcjonalnym do dawki. Nieliniowość wynika z nasycenia wiązania z białkami osocza i dlatego dotyczy całkowitego ceftryksolonu w osoczu, a nie wolnego (niezwiązanego) ceftryksolonu.

Związek farmakokinetyczny/farmakodynamiczny

Podobnie jak w przypadku innych beta-laktamów, indeks farmakokinetyczno-farmakodynamiczny, który wykazuje najlepszą korelację z efektywnością in vivo, to procent przedziału dawkowania, w którym stężenie niezwiązane pozostaje powyżej minimalnego stężenia hamującego (MIC) ceftryksolonu dla poszczególnych docelowych gatunków (czyli % T > MIC).

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Istniejące dane badań na zwierzętach wskazują, że wysokie dawki soli wapniowej ceftryksolonu powodowały powstawanie kamieni i osadów w pęcherzyku żółciowym psów i małp, które okazały się odwracalne. Badania na zwierzętach nie wykazały toksyczności dla układu rozrodczego ani genotoksyczności. Badania kancerogenności ceftryksolonu nie były prowadzone.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Ceftryaksone stosuje się w leczeniu następujących infekcji u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków dojrzałych (od momentu urodzenia):

• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• zapalenie płuc nabyte poza szpitalem;
• zapalenie płuc nabyte w szpitalu;
• ostre zapalenie ucha środkowego;
• infekcje wewnątrzbrzuszne;
• powikłane infekcje dróg moczowych (w tym naczyniowica);
• infekcje kości i stawów;
• powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich;
• rzęsistkowica;
• kiła;
• bakteryjne zapalenie wsierdzia.

Ceftryaksone można stosować:

• w leczeniu zaostrzeń przewlekłej obturacyjnej choroby płuc u dorosłych;
• w leczeniu rozsianej boreliozy Lyme’a [wczesnej (etap II) lub późnej (etap III)] u dorosłych i dzieci, w tym u noworodków od 15. dnia życia;
• w profilaktyce przedoperacyjnej infekcji w miejscu zabiegu chirurgicznego;
• u chorych z neutropenią, u których wystąpiła gorączka z podejrzeniem infekcji bakteryjnej;
• w leczeniu chorych z bakteriemią, związanej lub prawdopodobnie związanej z którąkolwiek z powyższych infekcji.

Ceftryaksone należy stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi, jeśli zakres przypuszczalnych bakterii wywołujących chorobę nie mieści się w zakresie jego działania.

Decyzję o stosowaniu ceftryaksonu należy podejmować zgodnie z oficjalnymi wytycznymi dotyczącymi właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na ceftryaksone lub na którykolwiek inny antybiotyk z grupy cefalosporyn.

Wyraźna nadwrażliwość (np. reakcja anafilaktyczna) w wywiadzie na którykolwiek inny antybiotyk beta-laktamowy (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryaksone jest przeciwwskazane u wcześniaków w wieku ≤ 41 tygodni z uwzględnieniem okresu rozwoju wewnątrzmacierznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu).*

Ceftryaksone jest przeciwwskazane u noworodków dojrzałych (≤ 28-dniowym wieku):

• z hiperbilirubinemią, żółtaczką lub hipoproteinemią czy acidozą, ponieważ są to stany, w których wiązanie bilirubiny jest prawdopodobnie zaburzone;*
• u których istnieje wskazanie (lub przewidywane wskazanie) do leczenia wapniem do wstrzykiwania dożylnego lub infuzji zawierających wapń ze względu na ryzyko powstawania osadów soli ceftryaksone-wapń.

* Badania in vitro wykazały, że ceftryaksone może wypierać bilirubinę z miejsc wiązania z albuminą surowicy, co stwarza ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Jeśli lidokainę stosuje się jako rozpuszczalnik, przed wykonaniem wstrzyknięcia domięśniowego ceftryaksonu należy upewnić się o braku przeciwwskazań do lidokainy (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Zobacz również instrukcję dotyczącą stosowania lidokainy, szczególnie sekcję „Przeciwwskazania”.

Roztworów ceftryaksonu zawierających lidokainę nie należy podawać dożylnie.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Nie należy stosować roztworów zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania zawartości fiolki z ceftryaksonem ani do dodatkowego rozcieńczenia już rozpuszczonej zawartości fiolki do podania dożylnej ze względu na możliwość powstawania osadów. Osad ceftryaksone-wapń może również powstawać, gdy ceftryaksone miesza się z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym. Ceftryaksone nie należy podawać jednocześnie z roztworami dożylnymi zawierającymi wapń, w tym z ciągłymi infuzjami zawierającymi wapń, takimi jak żywienie pozajelitowe za pomocą systemu Y. Jednak pacjentom, z wyjątkiem noworodków, ceftryaksone i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno po sobie, pod warunkiem że systemy infuzyjne zostaną dokładnie przemyte odpowiednią cieczą między infuzjami. Badania in vitro z wykorzystaniem plazmy noworodkowej z krwi pępowinowej i plazmy dorosłych wykazały, że noworodki mają zwiększone ryzyko powstawania osadów ceftryaksone-wapń.

Jednoczesne stosowanie z doustnymi lekami przeciwpłytkowymi może wzmocnić działanie antywitaminy K i zwiększyć ryzyko krwawienia. Zaleca się częste monitorowanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) oraz odpowiednią korektę dawkowania leków antywitaminy K podczas i po leczeniu ceftryaksonem.

Dane dotyczące potencjalnego nasilenia nefrotoksyczności aminoglikozydów przy stosowaniu ich w połączeniu z cefalosporynami są sprzeczne. W takich przypadkach w praktyce klinicznej zaleca się dokładne monitorowanie stężenia aminoglikozydów (oraz funkcji nerek).

W badaniu in vitro zaobserwowano efekty antagonystyczne przy jednoczesnym stosowaniu chloramfenikolu i ceftryaksonu. Kliniczne znaczenie tego zjawiska jest nieznane.

Nie ma doniesień o interakcji między ceftryaksonem a doustnymi lekami zawierającymi wapń ani o interakcji domięśniowego ceftryaksonu z lekami zawierającymi wapń (dożylne lub doustne).

U pacjentów, którzy otrzymywali ceftryaksone, reakcja Coombsa może dawać wyniki fałszywie dodatnie.

Ceftryaksone, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badań na galaktozemię.

Ponadto, fałszywie dodatnie wyniki mogą wystąpić przy nieenzymatycznych metodach oznaczania glukozy w moczu. Z tego powodu oznaczanie stężenia glukozy w moczu podczas terapii ceftryaksonem należy przeprowadzać metodą enzymatyczną.

Po jednoczesnym podaniu dużych dawek ceftryaksonu i silnych moczegonnych (np. furosemidu) nie obserwowano pogorszenia funkcji nerek.

Jednoczesne podanie probenecydu nie zmniejsza eliminacji ceftryaksonu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Reakcje nadwrażliwości

Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków β-laktamowych, donoszono o przypadkach ciężkich reakcji nadwrażliwości, czasem zakończonych śmiercią (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounis, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku ciężkich reakcji nadwrażliwości stosowanie Ultracef należy natychmiast przerwać i podjąć odpowiednie działania nagłe. Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent miał wcześniej ciężkie reakcje nadwrażliwości na Ultracef, inne cefalosporyny lub inne leki β-laktamowe. Ultracef należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki β-laktamowe.

Podczas stosowania Ultracef odnotowano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (zespół Stevensa-Johnsona lub zespół Lyella / toksyczny epidermalny nekroliz oraz reakcje z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS)), które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne; jednak częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Reakcja Jarischa-Herxheima (JHR)

U niektórych pacjentów z chorobami spirochetowymi może wystąpić reakcja Jarischa-Herxheima (JHR) na początku leczenia Ultracef. JHR jest zazwyczaj stanem samoograniczającym się lub może wymagać leczenia objawowego. W przypadku wystąpienia takiej reakcji nie należy przerywać leczenia antybiotykiem.

Interakcje z lekami zawierającymi wapń

Opisano przypadki śmiertelnych reakcji u wcześniaków i noworodków urodzonych w terminie w wieku do 1 miesiąca, związane z powstawaniem osadów soli wapniowej ceftryaksymu w płucach i nerkach. W co najmniej jednym przypadku pacjent otrzymywał Ultracef i wapń w różnych czasach i za pomocą różnych systemów dożylnych. Nie ma doniesień o potwierdzonych wewnątrzosączowych osadach u pacjentów poza noworodkami, którzy otrzymywali Ultracef i roztwory zawierające wapń lub inne leki zawierające wapń. Badania in vitro wykazały, że noworodki mają zwiększone ryzyko powstawania osadów ceftryaksym-wapń w porównaniu z innymi grupami wiekowymi.

U pacjentów w każdym wieku Ultracef nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z żadnym roztworem dożylnym zawierającym wapń, nawet za pomocą oddzielnych systemów lub przez infuzję w różnych miejscach. Jednak pacjentom w wieku od 28 dnia życia Ultracef i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeśli stosuje się systemy infuzyjne w różnych miejscach lub jeśli linie infuzyjne są wymieniane lub dokładnie przemywane roztworem soli fizjologicznej w celu zapobiegania powstawaniu osadów. Jeśli pacjenci wymagają ciągłej infuzji roztworów zawierających wapń do żywienia parenteralnego całkowitego (PPN), personel medyczny powinien rozważyć możliwość zastosowania alternatywnej terapii antybakteryjnej, która nie niesie takiego ryzyka powstawania osadów. Jeśli dla pacjentów wymagających ciągłego żywienia stosowanie Ultracef jest uznawane za konieczne, roztwory PPN i Ultracef mogą być podawane jednocześnie, ale za pomocą oddzielnych systemów infuzyjnych w różnych miejscach. Ponadto infuzję roztworu PPN można zatrzymać na czas infuzji Ultracef, a linie infuzyjne należy przemyć między podaniami.

Populacja pediatryczna

Bezpieczeństwo i skuteczność Ultracef u noworodków, niemowląt i starszych dzieci zostały potwierdzone w odniesieniu do dawkowania podanego w sekcji „Sposób podania i dawki”.

Przeprowadzone badania wykazały, że Ultracef, podobnie jak niektóre inne cefalosporyny, może wypierać bilirubinę z albuminy osocza.

Ultracef jest przeciwwskazany u wcześniaków i urodzonych w terminie noworodków z ryzykiem rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Autoimmunologiczna anemia hemolityczna

Autoimmunologiczna anemia hemolityczna występuje u pacjentów przyjmujących antybiotyki z grupy cefalosporyn, w tym Ultracef. Zarejestrowano przypadki ciężkiej anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, podczas leczenia Ultracef zarówno u dorosłych, jak i u dzieci.

Jeśli u pacjenta podczas leczenia Ultracef wystąpi anemia, może ona być związana z przyjmowaniem leku, dlatego należy przerwać terapię Ultracef do ustalenia etiologii procesu.

Długotrwałe leczenie

Podczas długotrwałego leczenia należy okresowo wykonywać rozwinięty badanie krwi.

Kolity / nadmierne rozmnażanie mikroorganizmów opornych

O kolitach i kolitach pseudobłoniastych związanych z lekami antybakteryjnymi donoszono przy stosowaniu prawie wszystkich środków antybakteryjnych, w tym Ultracef, przy czym nasilenie może wahać się od łagodnego do zagrażającego życiu. Dlatego jeśli pacjenci mają objawy biegunki podczas lub po podaniu Ultracef, ważne jest pamiętać o tym rozpoznaniu. Należy rozważyć możliwość przerwania terapii Ultracef i przepisania specyficznego leczenia Clostridium difficile. Nie zaleca się stosowania leków hamujących perystaltykę.

Podobnie jak przy stosowaniu innych środków antybakteryjnych, przyjmowanie Ultracef może prowadzić do rozwoju nadinfekcji spowodowanej mikroorganizmami opornymi.

Ciężka niewydolność nerek i wątroby

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zalecane jest kliniczne monitorowanie bezpieczeństwa i skuteczności.

Zafałszowanie wyników badań serologicznych

Może występować zafałszowanie reakcji Coombsa, ponieważ Ultracef może powodować fałszywie dodatnie wyniki. Ultracef może również powodować fałszywie dodatnie wyniki badań na galaktozemię.

Nieenzymatyczne metody oznaczania glukozy w moczu mogą również dawać fałszywie dodatnie wyniki. Oznaczanie glukozy w moczu podczas terapii Ultracef należy przeprowadzać przy użyciu metod enzymatycznych.

W przypadku stosowania niektórych systemów kontroli glikemii obecność Ultracef może powodować fałszywie obniżone wyniki stężenia glukozy we krwi. Należy zapoznać się z instrukcją obsługi każdego zestawu testowego. W razie potrzeby należy stosować alternatywne metody kontroli.

Sód

Każdy gram Ultracef zawiera 3,6 mmol sodu. Należy to uwzględnić przy przepisywaniu leku pacjentom na diecie o ograniczonej zawartości sodu.

Właściwości antybakteryjne

Ultracef ma ograniczony zakres działania antybakteryjnego i nie nadaje się do stosowania jako monoterapia w leczeniu niektórych rodzajów infekcji, jeśli ich etiologia została już potwierdzona. W przypadkach infekcji polimikrobowych, w których podejrzewane patogeny obejmują mikroorganizmy oporne na Ultracef, należy rozważyć możliwość podania dodatkowego antybiotyku.

Stosowanie lidokainy

W przypadku stosowania roztworu lidokainy jako rozpuszczalnika roztwory Ultracef należy stosować wyłącznie do wstrzykiwań wewnątrzmięśniowych. Przed zastosowaniem należy wziąć pod uwagę przeciwwskazania, środki ostrożności i inną istotną klinicznie informację zawartą w instrukcji do lidokainy. Roztworu lidokainy nie należy podawać dożylnie.

Formowanie kamieni żółciowych

Jeśli podczas badania ultrasonograficznego obserwuje się cienie, należy pamiętać o możliwości powstawania osadów. Cienie, które błędnie zostały uznane za kamienie pęcherzyka żółciowego, były obserwowane na ultrasonografii pęcherzyka żółciowego i rejestrowane częściej przy stosowaniu Ultracef w dawkach 1 g na dobę i wyższych. Szczególną uwagę należy zwrócić na populację pediatryczną. Takie osady znikają po odstawieniu terapii Ultracef. Rzadko osad soli wapniowej Ultracef powoduje objawy kliniczne. W przypadku wystąpienia objawów klinicznych zaleca się zachowawcze, niechirurgiczne postępowanie i odstawienie terapii Ultracef według uznania lekarza na podstawie indywidualnej oceny stosunku korzyści do ryzyka.

Zastój żółci

Zarejestrowano przypadki zapalenia trzustki, które prawdopodobnie związane były z obturacją dróg żółciowych u pacjentów przyjmujących Ultracef. Większość pacjentów miała czynniki ryzyka zastoju żółci i mułu żółciowego, takie jak wcześniejsza terapia, ciężka choroba i żywienie pozajelitowe. Nie można wykluczyć czynnika wyzwalającego lub współczynnika powstawania mułu żółciowego związanego z zastosowaniem Ultracef.

Formowanie kamieni w nerkach

Donoszono o przypadkach powstawania kamieni w nerkach, które były odwracalne po odstawieniu Ultracef. W przypadku wystąpienia objawów klinicznych należy przeprowadzić badanie ultrasonograficzne. Pacjentom z kamieniami w nerkach lub hiperkalciurią w wywiadzie Ultracef należy przepisać lekarz po indywidualnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Encefalopatia

Donoszono o rozwoju encefalopatii podczas stosowania Ultracef (patrz sekcja „Działania niepożądane”), szczególnie u starszych pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób podania i dawki”) lub zaburzeniami układu nerwowego. Jeśli podejrzewa się encefalopatię związaną z zastosowaniem Ultracef (np. obniżenie poziomu świadomości, zmiany stanu psychicznego, mioklonie, drgawki), należy rozważyć konieczność przerwania stosowania Ultracef.

Unieszkodliwienie nieużywanego leku lub leku z przeterminowanym terminem ważności: należy zminimalizować wpływanie leku na środowisko. Leku nie należy wyrzucać do kanalizacji ani do śmieci domowych. Do unieszkodliwienia należy wykorzystać tzw. „system zbierania odpadów”, jeśli taki jest dostępny.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Ultracef przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania Ultracef u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na rozwój embrionalny/porodowy, okołoporodowy i poporodowy. Ultracef można przepisać w czasie ciąży, w tym w I trymestrze, tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Karmienie piersią

Ultracef w niskich stężeniach przenika do mleka matki, jednak przy stosowaniu Ultracef w dawkach terapeutycznych nie oczekuje się żadnych efektów na dzieci karmione piersią. Jednak nie należy wykluczać ryzyka rozwoju biegunki i grzybiczych infekcji błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Decyzję o celowości kontynuowania lub przerwania karmienia piersią lub kontynuowania/odstawienia terapii Ultracef należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści karmienia piersią dla dziecka i korzyści terapii dla kobiety.

Plodność

Badania rozrodczości nie wykazały żadnych oznak niekorzystnego wpływu na płodność mężczyzn ani kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Podczas leczenia Ultracef mogą wystąpić działania niepożądane (np. zawroty głowy), które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z mechanizmami, co należy uwzględnić przy decyzji o prowadzeniu pojazdów i pracy z mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie

Dawka leku zależy od ciężkości, wrażliwości, lokalizacji i typu infekcji, a także od wieku pacjenta oraz czynności wątroby i nerek.

Dawki podane w poniższych tabelach są ogólnie zalecanymi dawkami dla tych wskazań. W szczególnie ciężkich przypadkach należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg)

* W przypadku potwierdzonej dokumentacją bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W razie potrzeby zastosowania dawek wyższych niż 2 g na dobę możliwe jest podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12 godzin).

Wskazania u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg), w których należy stosować specjalne schematy dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego

Ceftryaksjon można stosować w formie pojedynczej dawki wstrzykiwanej do mięśni w dawce 1–2 g. Niektóre dane wskazują, że w przypadkach ciężkiego stanu pacjenta lub nieskuteczności poprzedniej terapii ceftryaksjon może okazać się skuteczny przy podawaniu do mięśni w dawce 1–2 g na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w miejscu zabiegu chirurgicznego przed operacją

2 g w formie pojedynczej dawki podanej przed zabiegiem operacyjnym.

Przypuszczalna gonyorea

500 mg w formie pojedynczej dawki wstrzykiwanej do mięśni.

Przypuszczalna kiła

Zwykle zalecane dawki to 500 mg – 1 g raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 2 g raz na dobę przez 10–14 dni w przypadku kiły nerwowej. Rekomendacje dotyczące dawkowania w kiłę, w tym kiłę nerwową, oparte są na ograniczonej liczbie danych. Przy przepisywaniu leku należy kierować się wytycznymi krajowymi lub lokalnymi.

Rozsiane borelioza Lyme (wczesna [etap II] i późna [etap III])

2 g raz na dobę przez 14–21 dni. Zalecana długość leczenia może się różnić, należy kierować się wytycznymi krajowymi lub lokalnymi.

Populacja pediatryczna

Dzieci noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 roku życia (<50 kg)

Dzieciom o masie ciała 50 kg i więcej zazwyczaj przepisuje się dawki stosowane u dorosłych.

* W przypadku potwierdzonej bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

** W razie potrzeby podania dawek wyższych niż 2 g na dobę możliwe jest podawanie leku dwa razy na dobę (w odstępach 12 godzin).

Wskazania u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku od 15 dnia życia do 12 lat (<50 kg), w których należy stosować specjalne schematy dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego

Wstępną terapię ostrego zapalenia ucha środkowego można przeprowadzać jednorazową dawką ceftryksotonu w dawce 50 mg/kg, podawaną w sposób wewnątrzmięśniowy. Niektóre dane wskazują, że w przypadkach ciężkiego stanu dziecka lub nieskuteczności wstępnej terapii ceftryksoton może być stosowany w dawce 50 mg/kg masy ciała w trybie wewnątrzmięśniowym raz na dobę przez 3 dni.

Profilaktyka zakażeń w okolicy zabiegu chirurgicznego przed operacją

50–80 mg/kg jako jednorazowa dawka podana przed zabiegiem chirurgicznym.

Przeziębienie (lues)

Zalecane dawki to 75–100 mg/kg (maksymalnie 4 g) raz na dobę przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w przeziębieniu, w tym w przeziębieniu ośrodkowym (neuro-lues), oparte są na ograniczonej liczbie danych. Przy przepisywaniu leku należy kierować się wytycznymi krajowymi lub lokalnymi.

Rozsiane boreliozy Lyme’a (wczesne [etap II] i późne [etap III])

50–80 mg/kg raz na dobę przez 14–21 dni. Czas trwania leczenia może się różnić – należy kierować się wytycznymi krajowymi lub lokalnymi.

Noworodki w wieku od 0 do 14 dni

Ceftryksoton jest przeciwwskazany u przedwczesnych noworodków w wieku ≤ 41 tygodni, uwzględniając okres rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek powieleniowy).

* W przypadku potwierdzonej dokumentacją bakteriemii należy rozważyć zastosowanie najwyższej dawki z zalecanego zakresu.

Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej 50 mg/kg masy ciała.

Wskazania u noworodków w wieku od 0 do 14 dni, w których należy stosować indywidualne schematy dawkowania:

Ostre zapalenie ucha środkowego

W leczeniu przewlekłego zapalenia ucha środkowego ceftryaksone można stosować w formie jednorazowej dawki domięśniowej w dawce 50 mg/kg masy ciała.

Profilaktyka zakażeń przedoperacyjnych w miejscu zabiegu chirurgicznego

20–50 mg/kg masy ciała jako jednorazową dawkę podawaną przed zabiegiem operacyjnym.

Zesztywnienie

Zalecana dawka to 50 mg/kg masy ciała raz dziennie przez 10–14 dni. Rekomendacje dotyczące dawkowania w zesztywnieniu, w tym neurozesztywnieniu, oparte są na ograniczonej liczbie danych. Przy przepisywaniu leku należy kierować się wytycznymi krajowymi lub lokalnymi.

Czas trwania terapii

Czas trwania terapii zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnymi zasadami terapii antybakteryjnej, podawanie ceftryaksone należy kontynuować przez 48–72 godziny po osiągnięciu normalnej temperatury ciała lub potwierdzeniu eliminacji bakterii.

Osoby starsze

U osób starszych, przy braku zaburzeń funkcji nerek i wątroby, należy stosować dawki zalecane dla dorosłych bez potrzeby dodatkowej korekty.

Pacjenci z zaburzoną funkcją wątroby

Dostępne dane nie wskazują na potrzebę korekty dawki przy łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniu funkcji wątroby przy zachowaniu normalnej funkcji nerek.

Brak danych badań dotyczących pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby.

Pacjenci z zaburzoną funkcją nerek

U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek nie ma potrzeby zmniejszania dawki ceftryaksone, o ile funkcja wątroby jest zachowana. Tylko w przypadkach przedostatecznej niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 10 ml/min) dawka ceftryaksone nie powinna przekraczać 2 g na dobę.

Jeśli pacjenci są na dializie, po przeprowadzeniu zabiegu nie ma potrzeby dodatkowego podania dawki. Ceftryaksone nie jest usuwany metodą dializy otrzewnowej ani hemodializy. Zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności.

Pacjenci z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby i nerek

U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Sposób podania

Ceftryaksone można podawać za pomocą dożylnej infuzji przez co najmniej 30 minut (zalecana metoda podania) lub dożylnie powoli w ciągu 5 minut, a także drogą głębokiej iniekcji domięśniowej. Dożylne podanie strumieniowe należy wykonywać przez co najmniej 5 minut, najlepiej do dużych żył. Dawki dożylne wynoszące 50 mg/kg masy ciała lub więcej u noworodków i dzieci do 12 roku życia należy podawać drogą infuzyjną. W celu zmniejszenia potencjalnego ryzyka encefalopatii bilirubinowej, dawki dożylne u noworodków należy podawać w formie infuzji trwającej co najmniej 60 minut. Iniekcje domięśniowe należy wykonywać w mięsieństwo dużego mięśnia i nie więcej niż 1 g w jednym miejscu. Podanie domięśniowe należy rozważyć w przypadku niemożności lub mniejszej celowości stosowania drogi dożylnej dla pacjenta. Dawki przekraczające 2 g należy podawać dożylnie.

Jeśli lidokaina jest stosowana jako rozpuszczalnik, otrzymany roztwór nie powinien być podawany dożylnie. Należy wziąć pod uwagę informacje zawarte w ulotce do lidokainy.

Ceftryaksone jest przeciwwskazany u noworodków (≤ 28 dni), u których istnieje wskazanie (lub przewidywane wskazanie) do stosowania roztworów zawierających wapń do podania dożylnego, w tym ciągłych infuzji zawierających wapń, takich jak żywienie pozajelitowe, ze względu na ryzyko wytrącenia osadu ceftryaksone z wapniem (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Roztwory zawierające wapń (np. roztwór Ringera lub roztwór Hartman’a) nie powinny być stosowane do rozpuszczania zawartości fiolki z ceftryaksone ani do dodatkowego rozcieńczania już rozpuszczonej zawartości fiolki do podania dożylnego ze względu na możliwość powstawania osadu. Osad soli wapniowej ceftryaksone może również powstawać, gdy ceftryaksone miesza się z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie dożylnej infuzji. W związku z tym ceftryaksone i roztwory zawierające wapń nie powinny być mieszane ani podawane jednocześnie.

W celu profilaktyki zakażeń przedoperacyjnych w miejscu zabiegu chirurgicznego ceftryaksone należy podawać 30–90 minut przed operacją.

Rozcieńczanie leku

Lek przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użytku. Nieużywany lek lub odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi wymaganiami.

Przygotowanie roztworów do iniekcji i infuzji

Zaleca się stosowanie świeżo przygotowanych roztworów. Warunki przechowywania odtworzonego leku patrz w sekcji „Warunki przechowywania”.

Ceftryaksone całkowicie rozpuszcza się w odpowiednim rozpuszczalniku w ciągu 150 sekund.

Ceftryaksone nie należy mieszać w jednej strzykawce z żadnym lekiem, z wyjątkiem 1 % roztworu hydrochloroku lidokainy (tylko do podania domięśniowego). Po każdym podaniu linię infuzyjną należy przemyć.

Podanie dożylne (iniekcja lub infuzja)

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg masy ciała)

Zawartość fiolki z 1 g ceftryaksone rozpuścić w 10 ml wody do wstrzykiwań.

Zawartość fiolki z 0,5 g ceftryaksone rozpuścić w 5 ml wody do wstrzykiwań (do podania dożylnej).

Fiolkę należy ostrożnie potrząsnąć między dłońmi i wizualnie przejrzeć. Roztwór powinien być klarowny. Nie należy stosować roztworu, w którym znajdują się nierozpuszczone cząstki. Iniekcję podawać przez 5 minut bezpośrednio do żyły lub przez rurkę do infuzji dożylnej (patrz sekcja „Niezgodność”).

Jako alternatywę, dla infuzji dożylnej otrzymany roztwór (do dawkowania 1 g) należy rozpuścić w 10 ml jednego z następujących roztworów infuzyjnych wolnych od jonów wapnia: 0,9 % chlorek sodu, 0,45 % chlorek sodu + 2,5 % glukoza, 5 % glukoza, 10 % glukoza, 6 % dekstran w roztworze dekstrozy 5 %, woda do wstrzykiwań. Infuzję należy przeprowadzać przez co najmniej 30 minut (patrz sekcja „Niezgodność”).

Zastosowanie w populacji pediatrycznej

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15 dnia do 12 roku życia (<50 kg masy ciała)

Noworodkom dawki dożylne należy podawać przez 60 minut, aby zmniejszyć potencjalne ryzyko encefalopatii bilirubinowej.

Objętość wypierania 1 g ceftryaksone wynosi 0,71 ml w wodzie do wstrzykiwań i w 1 % roztworze hydrochloroku lidokainy. Wymaga to kompensacji objętości rozpuszczalnika w celu ułatwienia dawkowania zależnego od masy ciała (głównie u dzieci do 12 roku życia), jeśli mierzy się i podaje tylko część całkowitego roztworu. Aby przygotować końcową stężenie roztworu 100 mg/ml, należy rozpuścić 1 g leku w 9,4 ml wody do wstrzykiwań.

Podanie domięśniowe

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat (≥ 50 kg masy ciała)

Zawartość fiolki z 1 g ceftryaksone rozpuścić w 3,5 ml 1 % roztworu hydrochloroku lidokainy.

Zawartość fiolki z 0,5 g ceftryaksone rozpuścić w 1,7 ml 1 % roztworu hydrochloroku lidokainy.

Fiolkę należy ostrożnie potrząsnąć między dłońmi i wizualnie przejrzeć. Roztwór powinien być klarowny. Nie należy stosować roztworu, w którym znajdują się nierozpuszczone cząstki. Roztwór należy podawać drogą głębokiej iniekcji domięśniowej. Dawki przekraczające 1 g należy podzielić i podać w kilku różnych miejscach.

Zastosowanie w populacji pediatrycznej

Noworodki, niemowlęta i dzieci w wieku od 15 dnia do 12 roku życia (<50 kg masy ciała)

Objętość wypierania dla 1 g ceftryaksone wynosi 0,71 ml w 1 % roztworze hydrochloroku lidokainy. Wymaga to kompensacji objętości rozpuszczalnika w celu ułatwienia dawkowania zależnego od masy ciała (głównie u dzieci do 12 roku życia), jeśli mierzy się i podaje tylko część całkowitego roztworu. Aby przygotować końcowe stężenie roztworu 285 mg/ml, należy rozpuścić 1 g ceftryaksone w 2,9 ml 1 % roztworu hydrochloroku lidokainy.

Dzieci.

Lek należy stosować dzieciom zgodnie z dawkowaniem wskazanym w sekcji „Sposób podania i dawki”.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania mogą wystąpić nudności, wymioty i biegunka. Stężenia ceftryaksone nie można obniżyć za pomocą hemodializy ani dializy otrzewnowej. Nie istnieje specyficzny antydotum. Leczenie przedawkowania powinno być objawowe.

Efekty uboczne.

Najczęściej zgłaszane niepożądane reakcje po zastosowaniu ceftryksoponu to eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia, biegunka, wysypka oraz podwyższenie stężenia enzymów wątrobowych.

Dane dotyczące częstości występowania niepożądanych reakcji pochodzenia lekowego (NRL) dla ceftryksoponu pochodzą z badań klinicznych.

Reakcje sklasyfikowano według częstości następująco:

Bardzo często (≥ 1/10)
Często (od ≥ 1/100 do < 1/10)
Nieczęsto (od ≥ 1/1000 do < 1/100)
Rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000)
Nieznana (częstość nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje: niepowszechne – grzybicze zakażenia narządów płciowych; rzadko – kolit pseudomembranozny^b; częstość nieznana^a – nadkażenie^b.

Układ krwionośny i układ limfatyczny: powszechne – eozynofilia, leukopenia, trombocytopenia; niepowszechne – granulocytopenia, anemia, zaburzenia krzepnięcia; częstość nieznana^a – anemia hemolityczna^b, agranulocytoza.

Układ serca: częstość nieznana^a – zespół Kounisa.

Układ odpornościowy: częstość nieznana^a – wstrząs anafilaktyczny, reakcje anafilaktyczne, reakcje anafilaktydopodobne, reakcje nadwrażliwości^b, reakcja Jarischa–Herxheimer’a (patrz „Szczególne wskazania stosowania”).

Układ nerwowy: niepowszechne – ból głowy, zawroty głowy; rzadko – encefalopatia; częstość nieznana^a – drgawki.

Układ słuchu i równowagi: częstość nieznana^a – zawroty głowy.

Układ oddechowy, klatka piersiowa i śródpiersie: rzadko – skurcz oskrzeli.

Układ pokarmowy: powszechne – biegunka^b, stolec wodnisty; niepowszechne – nudności, wymioty; częstość nieznana^a – zapalenie trzustki^b, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka.

Układ wątrobowo-żółciowy: powszechne – podwyższenie stężenia enzymów wątrobowych; częstość nieznana^a – osady w pęcherzu żółciowym^b, żółtaczka jądrowa, zapalenie wątroby^c, cholestazyjne zapalenie wątroby^b,c.

Skóra i tkanka podskórna: powszechne – wysypka; niepowszechne – świąd; rzadko – pokrzywka; częstość nieznana^a – zespół Stevensa–Johnsona^b, toksyczny zespół martwicy nabłonka^b, rumień wielopostaciowy, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (zespołu DRESS) (patrz „Szczególne wskazania stosowania”), ostra ogólnoustrojowa pustulka egzantematyczna.

Układ moczowy i nerki: rzadko – krwiomocz, glukozomocz; częstość nieznana^a – oliguria, powstawanie osadów w nerkach (odwracalne).

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania leku: niepowszechne – zapalenie żył, ból w miejscu wstrzyknięcia, dreszcze; rzadko – obrzęk, dreszcze.

Badania laboratoryjne: niepowszechne – podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi; częstość nieznana^a – fałszywie dodatni wynik testu Coombsa^b, fałszywie dodatni wynik badania na galaktozemię^b, fałszywie dodatni wynik nieenzymatycznych metod oznaczania glukozy^b.

^a Dane pochodzą z doniesień po wprowadzeniu na rynek. Ponieważ informacje te są zgłaszane dobrowolnie przez populację o nieokreślonej liczbie, nie można wiarygodnie oszacować częstości tych reakcji, dlatego częstość została sklasyfikowana jako nieznana.
^b Patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”
^c Zazwyczaj odwracalne po odstawieniu ceftryksoponu.

Zakażenia i inwazje.

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryksoponu mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Osady soli wapniowej ceftryksoponu.

Zarejestrowano rzadkie przypadki ciężkich niepożądanych reakcji, czasem zakończone śmiertelnie, u noworodków przedwczesnych i dojrzałych (w wieku < 28 dni), którym podawano wewnętrznie ceftryksopon i leki zawierające wapń. Podczas sekcji zwłok w płucach i nerkach wykryto osady soli wapniowej ceftryksoponu. Wysokie ryzyko powstawania osadów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi oraz dłuższego niż u dorosłych okresu półtrwania ceftryksoponu (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazania stosowania” oraz „Farmakodynamika”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów w nerkach, głównie u dzieci w wieku powyżej 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe (np. ≥ 80 mg/kg/dobę) lub dawki całkowite powyżej 10 g, a także u których występowały dodatkowe czynniki ryzyka (np. ograniczone spożycie płynów lub leżenie w łóżku). Ryzyko powstawania osadów wzrasta u pacjentów pozbawionych ruchomości lub u chorych z odwodnieniem. Osady mogą występować z objawami lub być bezobjawowe, mogą prowadzić do niewydolności nerek i anurii oraz ustępują po odstawieniu ceftryksoponu (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania osadów soli wapniowej ceftryksoponu w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. Według danych z badań prospektywnych częstość powstawania osadów po podaniu dożylnym u dzieci była różna – w niektórych badaniach powyżej 30%. Przy powolnym wstrzykiwaniu leku (w ciągu 20–30 minut) częstość powstawania osadów jest niższa. Powstawanie osadów zazwyczaj nie jest objawowe, ale w rzadkich przypadkach pojawiały się objawy kliniczne takie jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po odstawieniu ceftryksoponu osady zazwyczaj ustępują (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Zgłaszanie niepożądanych reakcji po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzanych niepożądanych reakcji oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 36 miesięcy.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Po rozcieńczeniu przechowywać nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze 2–8 °C.

Niezgodność.

Ceftryksopon jest niezgodny z amszakryną, wancomycyną, flukonazolem i aminoglikozydami.

Roztworów zawierających ceftryksopon nie należy mieszać z innymi lekami ani dodawać do nich, z wyjątkiem tych, które są wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Ceftryksoponu nie wolno mieszać z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, ze względu na możliwość powstawania osadów. Ceftryksoponu nie należy mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami do żywienia pozajelitowego (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazania stosowania”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Efekty uboczne”).

W przypadku stosowania w połączeniu z innymi antybiotykami należy używać oddzielnych strzykawek lub roztworów do infuzji.

Opakowanie.

0,5 g lub 1,0 g proszku do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań w fiolce. 1 fiolka lub 10 fiol z proszkiem w pudełku tekturowym.

Warunki odпуска z apteki. Na receptę.

Producent.

NSPS Hebei Huamin Pharmaceutical Company Limited.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności

Nr 98 Huan Road, Economic and Technological Development Zone, Shijiazhuang, CH 052165, Chiny.