Ulsepan

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leku ULSEPAN (ULSEPAN)

Skład:

substancja czynna: pantoprazol;

1 fiolka zawiera pantoprazolu (w formie pantoprazolu sodu seskwihydratu) 40 mg;

substancja pomocnicza: wodorotlenek sodu.

Postać leku. Liofilizat do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek liofilizowany biały lub prawie biały; odtworzony roztwór: przezroczysty, bezbarwny lub lekko żółtawy.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane w chorobach zależnych od kwasu. Inhibitory pompy protonowej. Kod ATC A02B C02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Pantoprazol – pochodna benzimidazolu, która hamuje wydzielanie kwasu solnego w żołądku poprzez specyficzne blokowanie pomp protonowych komórek okładzinowych. Pantoprazol przekształca się w formę aktywną w środowisku kwasowym komórek okładzinowych, gdzie hamuje enzym H+-K+-ATPazę, czyli blokuje końcowy etap produkcji kwasu solnego w żołądku. Inhibicja zależy od dawki i tłumi zarówno wydzielanie kwasu podstawowego, jak i wywołane stymulacją. U większości pacjentów objawy ustępują w ciągu 2 tygodni. Stosowanie pantoprazolu, podobnie jak innych inhibitorów pompy protonowej (IPP) i inhibitorów

receptorów H2-histaminowych, obniża kwasowość w żołądku i w ten sposób zwiększa wydzielanie gastryny proporcjonalnie do zmniejszenia się kwasowości. Zwiększenie wydzielania gastryny jest odwracalne. Ponieważ pantoprazol wiąże się z enzymem poniżej poziomu komórkowego receptora, może hamować wydzielanie kwasu solnego niezależnie od stymulacji przez inne substancje (acetylocholina, histamina, gastryna). Efekt po podaniu doustnym i dożylnej aplikacji pantoprazolu jest taki sam.

W trakcie stosowania pantoprazolu stężenie gastryny na czczo wzrasta. Przy krótkotrwałym stosowaniu poziom gastryny zazwyczaj nie przekracza górnej granicy normy. Przy długotrwałym leczeniu stężenia gastryny w większości przypadków podwajają się. Nadmierne ich zwiększenie występuje jednak tylko w pojedynczych przypadkach. W konsekwencji przy długotrwałym leczeniu czasem obserwuje się słabe lub umiarkowane zwiększenie liczby komórek enterochromafinopodobnych (ECL) w żołądku (podobnie jak w hiperplazji adenomatoidalnej). Jednakże, zgodnie z dotychczas przeprowadzonymi badaniami, powstawanie komórek prekursorowych nowotworów neuroendokrynnych (hiperplazja atypowa) lub nowotworów neuroendokrynnych żołądka, które zaobserwowano w badaniach na zwierzętach, u ludzi nie występuje.

Na podstawie wyników badań na zwierzętach nie można wykluczyć wpływu długotrwałego (ponad rok) leczenia pantoprazolem na parametry hormonalne tarczycy.

W trakcie leczenia lekami antysekrecyjnymi stężenie gastryny w surowicy krwi wzrasta w odpowiedzi na obniżenie wydzielania kwasu. Ponadto, w wyniku obniżonego pH w żołądku, zwiększa się stężenie chromograniny A (CgA). Podwyższone stężenie CgA może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Dostępne opublikowane dane wskazują, że leczenie inhibitorami pompy protonowej należy przerwać w okresie od 5 dni do 2 tygodni przed pomiarą stężenia CgA. Pozwala to na powrót stężenia CgA do zakresu normy, które może być błędnie podwyższone po leczeniu IPP.

Farmakokinetyka.

Właściwości farmakokinetyczne nie zmieniają się po pojedynczym ani wielokrotnym podaniu. W zakresie dawek od 10 do 80 mg farmakokinetyka pantoprazolu w osoczu krwi pozostaje liniowa zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym.

Rozkład.

Wiązanie pantoprazolu z białkami osocza krwi wynosi około 98%. Objętość rozkładu wynosi około 0,15 l/kg.

Biotransformacja.

Pantoprazol metabolizowany jest niemal wyłącznie w wątrobie. Główną drogą metaboliczną jest demetylowanie przy udziale CYP2C19 z późniejszą koniugacją siarczanową; do innych dróg metabolicznych należy utlenianie przy udziale CYP3A4.

Wydalanie.

Okres półtrwania końcowego wynosi około 1 godziny, klirens – 0,1 l/godz/kg. Zaobserwowano kilka przypadków opóźnienia wydalania. Ze względu na specyficzne wiązanie pantoprazolu z pompami protonowymi komórek okładzinowych, okres półtrwania nie koreluje z znacznie dłuższą długością działania (hamowanie wydzielania kwasu).

Główna część metabolitów pantoprazolu wydzielana jest z moczem (około 80%), reszta z kałem. Głównym metabolitem zarówno w osoczu krwi, jak i w moczu, jest desmetylopantoprazol skoniugowany z siarczanem. Okres półtrwania (T1/2) głównego metabolitu (około 1,5 godziny) nieznacznie przekracza T1/2 pantoprazolu.

Osoby z grup szczególnych.

Osoby wolno metabolizujące.

Około 3% Europejczyków ma niską czynność enzymu CYP2C19; określa się je jako wolne metabolizatory. U takich osób metabolizm pantoprazolu prawdopodobnie katalizowany jest głównie przez enzym CYP3A4. Po podaniu pojedynczej dawki 40 mg pantoprazolu średnie pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie w osoczu – czas” (AUC) było około 6 razy większe u wolnych metabolizatorów niż u osób z funkcjonalnie aktywnym enzymem CYP2C19 (szybkie metabolizatory). Średnie stężenie szczytowe w osoczu (Cmax) wzrosło o około 60%. Wyniki te nie wpływają na dawkowanie pantoprazolu.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek.

Nie ma zaleceń dotyczących obniżenia dawki przy stosowaniu pantoprazolu u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek (w tym u pacjentów poddawanych dializie). Tak jak u zdrowych osób, T1/2 pantoprazolu u nich jest krótki. Dializowane są jedynie bardzo niewielkie ilości pantoprazolu. Pomimo że główny metabolit ma umiarkowanie długie T1/2 (2-3 godziny), wydalanie nadal jest szybkie, więc nie dochodzi do kumulacji.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby.

Chociaż u pacjentów z marskością wątroby (klasy A i B wg skali Childa-Pugha) T1/2 wydłuża się do 7-9 godzin, a AUC zwiększa się 5-7-krotnie, Cmax wzrasta jedynie nieznacznie – 1,5-krotnie w porównaniu z osobami zdrowymi.

Pacjenci starsi.

Niewielkie zwiększenie AUC i Cmax u osób starszych w porównaniu z młodszych nie ma również znaczenia klinicznego.

Dzieci.

Po pojedynczym dożylnej podaniu pantoprazolu w dawkach 0,8 lub 1,6 mg/kg dzieciom w wieku od 2 do 16 lat nie zaobserwowano istotnej zależności między klirensem pantoprazolu a wiekiem lub masą ciała pacjenta. Wartości AUC i objętość rozkładu odpowiadały danym uzyskanym w badaniach przeprowadzonych u dorosłych.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Lek jest wskazany u dorosłych w przypadku:

• refluksowego zapalenia przełyku;
• wrzodu dwunastnicy;
• wrzodu żołądka;
• zespołu Zollingera-Ellisona oraz innych stanów hipersekretywnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na pantoprazol, pochodne benzimidazolu i/lub substancje pomocnicze leku.

Współdziałanie z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Leki, których wchłanianie zależy od pH.

Ze względu na całkowite i długotrwałe hamowanie sekrecji kwasu solnego pantoprazol może wpływać na wchłanianie leków, dla których wartość pH soku żołądkowego jest ważnym czynnikiem ich dostępności biologicznej (np. niektórych leków przeciwpłochawniczych, takich jak ketoconazol, itrakonazol, posakonazol, lub innych leków, takich jak erlotynib).

Inhibitory proteazy HIV.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (np. atazanawirem), których wchłanianie zależy od pH wewnątrzżołądkowego, ze względu na istotne zmniejszenie ich dostępności biologicznej.

Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania inhibitorów proteazy HIV z inhibitorem pompy protonowej (IPP), zaleca się dokładne monitorowanie kliniczne (np. obciążenia wirusem). Nie należy przekraczać dobowej dawki pantoprazolu 20 mg. Może być konieczna korekta dawki inhibitorów proteazy HIV.

Kumaryny (fenprokumon i warfaryna).

Jednoczesne stosowanie pantoprazolu z warfaryną lub fenprokumonem nie wpływało na farmakokinetykę warfaryny, fenprokumonu ani INR (międzynarodowy wskaźnik znormalizowany). Jednakże donoszono o zwiększeniu INR i wydłużeniu czasu protrombiny u pacjentów stosujących jednocześnie IPP oraz warfarynę lub fenprokumon. Zwiększenie INR i wydłużenie czasu protrombiny mogą prowadzić do rozwoju patologicznego krwawienia, a nawet do skutku śmiertelnego. W przypadku takiego jednoczesnego stosowania konieczne jest monitorowanie INR i czasu protrombiny.

Metylotreksat.

Donoszono o wzroście stężenia metotreksatu we krwi osocza u niektórych pacjentów przy jednoczesnym stosowaniu wysokich dawek metotreksatu (np. 300 mg) i IPP. Pacjentom stosującym wysokie dawki metotreksatu, np. z powodu nowotworów lub łuszczycy, zaleca się tymczasowe przerwanie leczenia pantoprazolem.

Leki hamujące lub indukujące CYP2C19.

Inhibitory CYP2C19, takie jak fluwoksamina, mogą zwiększać działanie systemowe pantoprazolu. Należy rozważyć konieczność zmniejszenia dawki leku u pacjentów otrzymujących długotrwałą terapię pantoprazolem w wysokich dawkach oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Induktory enzymów wpływające na CYP2C19 i CYP3A4, takie jak ryfampicyna i ziele św. Jana (Hypericum perforatum), mogą obniżać stężenia plazmatyczne IPP metabolizowanych przez te układy enzymatyczne.

Inne interakcje.

Pantoprazol jest w znacznej mierze metabolizowany w wątrobie poprzez układ enzymów cytochromu P450. Główną drogą metabolizmu jest demetylowanie za pomocą CYP2C19 z późniejszą koniugacją siarczanową; do innych dróg metabolizmu należy utlenianie za pomocą CYP3A4. Badania z udziałem leków, które również są metabolizowane przez te drogi, takich jak karbamazepina, diazepan, gliBenklamid, nifedypina oraz doustne środki antykoncepcyjne zawierające lewonorgestrel i etynylowy estradiol, nie wykazały klinicznie istotnych interakcji. Nie można wykluczyć interakcji pantoprazolu z innymi lekami metabolizowanymi przez ten sam układ enzymatyczny.

Wyniki szeregu badań dotyczących możliwych interakcji wskazują, że pantoprazol nie wpływa na metabolizm substancji czynnych metabolizowanych przez CYP1A2 (np. kofeina, teofilina), CYP2C9 (np. piroksykam, diklofenak, naproksen), CYP2D6 (np. metoprolol), CYP2E1 (np. etanol), nie wpływa na

P-białko, związane z wchłanianiem cyklosporyny.

Nie stwierdzono interakcji z jednoczesnym podawaniem środków przeciwwskrzepowych.

Przeprowadzono badania dotyczące interakcji pantoprazolu z jednoczesnym podawaniem niektórych antybiotyków (klarytromycyna, metronidazol, amoksycylina). Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji między tymi lekami.

Wpływ leku na wyniki badań laboratoryjnych.

Donoszono o fałszywie pozytywnych wynikach niektórych badań przesiewowych moczu na obecność tetrahydrokanabinolu u pacjentów stosujących pantoprazol. Aby potwierdzić wyniki, należy rozważyć możliwość zastosowania alternatywnych metod badania.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Nowotwory złośliwe żołądka.

Objawowe działanie leku pantoprazolu może maskować objawy nowotworów złośliwych żołądka i opóźniać ich rozpoznanie. W przypadku występowania alarmujących objawów (np. znacznej utraty masy ciała, napadowego wymiotowania, dysfagii, wymiotów z krwią, anemii, meliny), a także przy podejrzeniu lub stwierdzeniu wrzodu żołądka, należy wykluczyć możliwość procesu złośliwego.

Jeśli objawy utrzymują się pomimo odpowiedniego leczenia, należy przeprowadzić dodatkowe badania diagnostyczne.

Uszkodzenie wątroby.

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby należy regularnie kontrolować poziom enzymów wątrobowych. W przypadku wzrostu stężenia enzymów wątrobowych należy przerwać leczenie lekiem (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Inhibitory proteazy HIV.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania pantoprazolu z inhibitorami proteazy HIV (np. atazanawirem), których wchłanianie zależy od pH w żołądku, ze względu na istotne zmniejszenie ich dostępności biologicznej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Zakażenia przewodu pokarmowego wywołane bakteriami.

Stosowanie leku może nieznacznie zwiększyć ryzyko wystąpienia zakażeń przewodu pokarmowego wywołanych bakteriami takimi jak Salmonella, Campylobacter lub C. difficile.

Hipomagnezemia.

Obserwowano rzadkie przypadki ciężkiej hipomagnezemii u pacjentów przyjmujących inhibitory pompy protonowej (IPPs), takie jak pantoprazol, przez co najmniej trzy miesiące, a w większości przypadków – przez rok. Hipomagnezemia może powodować poważne objawy kliniczne, które początkowo mogą być niezauważalne: osłabienie, tężyczka, delirium, drgawki, zawroty głowy oraz arytmia komorowa. Hipomagnezemia może prowadzić do rozwoju hipokalcemii i/lub hipokaliemii (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku hipomagnezemii (oraz hipokalcemii i/lub hipokaliemii związanych z hipomagnezemią) stan pacjentów poprawiał się w większości przypadków po podaniu zastępczego leczenia magnezem oraz po przerwaniu przyjmowania IPP.

U pacjentów wymagających długotrwałej terapii lub u pacjentów przyjmujących IPP równocześnie z doustnym cyfostanem lub lekami, które mogą powodować hipomagnezemię (np. diuretykami), należy określić poziom magnezu przed rozpoczęciem leczenia IPP oraz okresowo podczas terapii.

Złamania kości.

Długotrwałe leczenie (ponad 1 rok) wysokimi dawkami IPP może nieznacznie zwiększyć ryzyko złamania kości udowej, nadgarstka i kręgosłupa, szczególnie u osób starszych lub przy obecności innych czynników ryzyka.

Badania obserwacyjne wskazują, że stosowanie inhibitorów pompy protonowej może zwiększyć ogólne ryzyko złamania od 10 do 40%. Niektóre z nich mogą być spowodowane innymi czynnikami ryzyka. Pacjenci z ryzykiem rozwoju osteoporozy powinni otrzymywać leczenie zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi oraz spożywać odpowiednią ilość witaminy D i wapnia.

Ciężkie działania niepożądane na skórę.

Podczas stosowania pantoprazolu zgłaszano ciężkie działania niepożądane na skórę związane ze stosowaniem pantoprazolu, które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do śmierci, w tym zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, wielopostaciową rumień i reakcję lekową z eozynofilią i objawami systemowymi (zespoł DRESS). Częstość występowania tych reakcji jest nieznana (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentów należy poinformować o objawach i dokładnie obserwować. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na te reakcje, należy natychmiast przerwać stosowanie pantoprazolu i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego.

Podostre zaczerwienienie skórne (lupus).

Stosowanie IPP wiąże się z bardzo rzadkimi przypadkami rozwoju podostrego zaczerwienienia skórnego (lupus). Jeśli wystąpią zmiany skórne, szczególnie w miejscach narażonych na działanie światła słonecznego, towarzyszące bólowi stawów, pacjent powinien natychmiast skonsultować się z lekarzem, który rozważy konieczność przerwania leczenia. Wystąpienie podostrego zaczerwienienia skórnego u pacjentów podczas poprzedniej terapii IPP może zwiększyć ryzyko jego rozwoju podczas stosowania innych IPP.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Podwyższony poziom chromograniny A (CgA) może wpływać na wyniki badań diagnostycznych nowotworów neuroendokrynnych. Aby uniknąć takiego wpływu, stosowanie leku należy tymczasowo przerwać co najmniej 5 dni przed wykonaniem oznaczenia CgA. Jeśli poziomy CgA i gastryny nie powrócą do normy po wstępnym oznaczeniu, należy powtórzyć pomiar po 14 dniach od przerwania leczenia IPP.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Dostępne dane dotyczące stosowania u kobiet w ciąży (około 300–1000 doniesień o przebiegu ciąży) wskazują na brak toksyczności embrionalnej lub fetonalnej/neonatalnej pantoprazolu. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną. Z uwagi na środki ostrożności, należy unikać stosowania leku w czasie ciąży.

Karmienie piersią.

Badania na zwierzętach wykazały wydzielanie pantoprazolu do mleka matki. Brakuje wystarczających danych dotyczących wydzielania pantoprazolu do mleka ludzkiego, jednakże o takim wydzielaniu donoszono. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/niemowląt. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub o przerwaniu/utrzymaniu się od stosowania leku należy podjąć, uwzględniając korzyści wynikające z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla kobiety.

Płodność.

Pantoprazol nie wpływał na płodność w badaniach na zwierzętach.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Pantoprazol nie wpływa lub ma bardzo niewielki wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów. Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy i zaburzenia widzenia. W przypadku wystąpienia takich objawów należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki

Lek stosować dorosłym na receptę i pod bezpośrednim nadzorem lekarza. Stosowanie dożylnego leku zaleca się tylko w przypadku niemożności podania doustnego. Dane dotyczące bezpieczeństwa dotyczą stosowania dożylnego przez okres do 7 dni. Dlatego, gdy jest to klinicznie możliwe, należy przejść ze stosowania dożylnego pantoprazolu na doustne podawanie pantoprazolu w dawce 40 mg.

Dawkowanie

Refluksowe zapalenie przełyku, wrzód dwunastniczy, wrzód żołądka

Lek stosować w dawce 40 mg (1 fiolka) na dobę dożylnie.

Zespół Zollingera-Ellisona i inne stany hipersekretoryjne

Lek stosować w zalecanej dawce początkowej 80 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można dobrać indywidualnie, zwiększając lub zmniejszając ją w zależności od wskaźników sekrecji kwasu żołądkowego. Dawki przekraczające 80 mg na dobę należy podzielić na dwie podania. Możliwe jest tymczasowe zwiększenie dawki pantoprazolu powyżej 160 mg, jednak czas stosowania powinien być ograniczony tylko do okresu niezbędnego do odpowiedniego kontrolowania sekrecji kwasu.

W przypadku, gdy konieczne jest szybkie zmniejszenie kwasowości, dla większości pacjentów wystarczająca jest dawka początkowa 80 mg 2 razy, aby osiągnąć pożądany poziom (< 10 mEq/godz.) w ciągu 1 godziny.

Zaburzenia funkcji wątroby

Pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie należy przekraczać dobowej dawki 20 mg (½ fiolki).

Zaburzenia funkcji nerek

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek nie wymagają korekty dawki.

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie ma potrzeby korekty dawkowania.

Sposób stosowania

Proszek rozpuścić w 10 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu. Roztwór można podawać bezpośrednio lub po zmieszaniu z 100 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub 5 % roztworu glukozy w plastikowych lub szklanych fiolkach.

Przygotowany roztwór jest stabilny przez 12 godzin w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Jednakże ze względu na zachowanie czystości mikrobiologicznej zaleca się natychmiastowe użycie rozcieńczonego roztworu leku.

Leku nie można przygotowywać ani mieszać z innymi rozpuszczalnikami poza wymienionymi powyżej.

Wprowadzanie leku dożylnego należy przeprowadzać w ciągu 2–15 minut.

Fiolka przeznaczona jest tylko do jednorazowego użytku. Przed zastosowaniem należy wizualnie sprawdzić fiolki z lekiem (w szczególności pod kątem zmiany koloru, obecności osadu).

Rozcieńczony roztwór powinien być bezbarwny lub mieć lekko żółty kolor.

Dzieci

Leku nie zaleca się stosować dzieciom (do 18 roku życia), ponieważ dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności pantoprazolu w tej grupie wiekowej są ograniczone. Obecnie dostępna informacja została opisana w sekcji „Farmakokinetyka”, jednak nie można podać rekomendacji dotyczących dawkowania.

Przedawkowanie

Objawy przedawkowania są nieznane. Dawki do 240 mg podane dożylnie w ciągu 2 minut były dobrze tolerowane. Ponieważ pantoprazol silnie wiąże się z białkami osocza, nie należy do leków, które mogą być łatwo usuwane za pomocą dializy.

W przypadku przedawkowania z objawami klinicznymi zatrucia należy stosować leczenie objawowe i wspierające. Nie ma rekomendacji dotyczących terapii specyficznej.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne klasyfikuje się według częstości występowania na następujące kategorie: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000 i < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), nieznane (częstość nieokreślona na podstawie dostępnych danych).

Ze strony krwi i układu chłonnego:

rzadko – agranulocytoza; bardzo rzadko – leukopenia, trombocytopenia, pancytopenia.

Ze strony układu odpornościowego:

rzadko – reakcje nadwrażliwości (w tym reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny).

Ze strony metabolizmu i zaburzeń odżywiania:

rzadko – hiperlipidemia i podwyższenie poziomu lipidów (triglicerydy, cholesterol), zmiany masy ciała; nieznane – hiponatremia, hipomagnezemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”), hipokalcemia1, hipokaliemia1.

Ze strony psychiki:

nierzadko – zaburzenia snu; rzadko – depresja (w tym nasilenie); bardzo rzadko – dezorientacja (w tym nasilenie); nieznane – halucynacje, dezorientacja (szczególnie u pacjentów predysponowanych do tych zaburzeń, a także nasilenie tych objawów w przypadku ich wcześniejszego występowania).

Ze strony układu nerwowego:

nierzadko – ból głowy, zawroty głowy; rzadko – zaburzenia smaku; nieznane – parestezje.

Ze strony narządu wzroku:

rzadko – zaburzenia wzroku/rozmycie widzenia.

Ze strony przewodu pokarmowego:

często – polipy z jajek gruczołów podstawnych (łagodne); nieczęsto – biegunka, nudności, wymioty, wzdęcia, zaparcia, suchość w ustach, ból brzucha i dyskomfort; nieznane – kolit mikroskopowy.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzowego:

nierzadko – podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (transaminaz, γ-GT); rzadko – podwyższenie poziomu bilirubiny; nieznane – uszkodzenie hepatocytów, żółtaczka, niewydolność wątrody.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych:

nierzadko – wysypka skórna, egzantem, świąd; rzadko – pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy; nieznane – zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella (toksyczny nekrolizy epidermalny), rumień wielopostaciowy, fotosensybilizacja, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS), podostre rumieniowe toczeń skóry (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:

nierzadko – złamania kości udowej, nadgarstka, kręgosłupa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”); rzadko – artrologia, miologia; nieznane – skurcze mięśni2.

Ze strony nerek i układu moczowego:

nieznane – nefryt naczyniowo-śródmiąższowy (z możliwością rozwoju niewydolności nerek).

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

rzadko – ginekomastia.

Ze strony organizmu jako całości:

często – tromboflebita w miejscu wstrzyknięcia; nieczęsto – osłabienie, zmęczenie, niedyspozycja; rzadko – podwyższenie temperatury ciała, obrzęki obwodowe.

1. Hipokalcemia i/lub hipokaliemia mogą być związane z rozwojem hipomagnezemii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).
2. Skurcze mięśni jako skutek zaburzeń równowagi elektrolitów.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu chronionym przed światłem i niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

1 fiolka z liofilizatem do roztworu do wstrzykiwań w opakowaniu blisterowym, po 1 opakowaniu blisterowym w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Mefar Ilac San. A.S., Turcja /
Mefar Ilac San. A.S., Turkey.

Adres miejsca produkcji i działalności.

Ramazanoglu Mah. Ensar Cad. Nr 20, 34906 Kurtkoy - Pendik/Istanbul /
Ramazanoglu Mah. Ensar Cad. No: 20, 34906 Kurtkoy - Pendik/Istanbul.

Wnioskodawca.

WORLD MEDICINE, Sp. z o.o., Ukraina /
WORLD MEDICINE, LLC, Ukraine.