Ubistezin

INSTRUKCJA do stosowania leczniczego leku UBISTESIN (Ubistezin)

Skład:

substancje czynne: 1 ml roztworu zawiera artykaini hydrochloridum 40 mg, adrenalinum hydrochloridum 0,006 mg (równoważne 0,005 mg adrenaliny);

substancje pomocnicze: natrium sulfitus anhydricus (E 221), acidum hydrochloridum 14 %, natrium hydroxidum roztwór 9 %, natrium chloridum, aqua pro injectione.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: przejrzysta, bez opalescencji, bezbarwna ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki do znieczulenia miejscowego. Amidy. Artikaїna, kombinacje.

Kod ATC N01B B58.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Ubistezin zawiera artykainę, która jest miejscowym lekiem znieczulającym typu amidowego stosowanym w stomatologii. Powoduje odwracalne zahamowanie przewodzenia w włóknach nerwowych czuciowych, współczulnych i ruchowych. Mechanizm działania artykainy polega według przypuszczeń na blokowaniu zależnych od potencjału kanałów sodowych błony włókna nerwowego.

Charakterystyczne są szybkie nadejście działania przeciwbólowego (okres oczekiwania – od 1 do 3 minut w przypadku znieczulenia infiltacyjnego oraz nieco dłuższy okres wczesny w przypadku znieczulenia przewodowego – około 9 minut po wstrzyknięciu), skuteczne silne działanie przeciwbólowe oraz dobra lokalna tolerancja.

Czas działania Ubistezinu przy znieczuleniu miazgi wynosi co najmniej 45 minut, przy znieczuleniu tkanek miękkich – od 120 do 240 minut.

Adrenalina (epinefryna) powoduje miejscowe zwężenie naczyń i zmniejszenie ukrwienia, co spowalnia wchłanianie artykainy. W efekcie stężenie leku miejscowego w miejscu wstrzyknięcia jest wyższe, a czas działania dłuższy, a także zmniejsza się ryzyko wystąpienia skutków ubocznych o charakterze ogólnoustrojowym. W przypadku zabiegów chirurgicznych zmniejsza się skłonność do krwawienia.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Ubistezin jest szybko i niemal całkowicie wchłaniany.

Maksymalny poziom artykainy w osoczu osiągany jest około 10–15 minut po wstrzyknięciu dożuchwowym.

Rozkład.

Objętość rozkładu wynosi 1,67 l/kg, okres półwydalenia (T1/2) – około 20 minut, czas osiągnięcia maksymalnej stężenia w osoczu (Tmax) – 10–15 minut.

Artykaina wiąże się z białkami osocza krwi w 95%.

Biotransformacja i wydalanie.

Artykaina jest szybko hydrolizowana przez esterazy tkanek i osocza krwi do jej głównego metabolitu – kwasu artykainowego, który następnie jest metabolizowany do glukuronidu kwasu artykainowego. Badania in vitro wykazały, że izoenzymatyczny system P450 mikrosomów wątroby człowieka metabolizuje około 5–10% dostępnej artykainy, przekształcając ją niemal całkowicie w kwas artykainowy. Artykaina i jej metabolity są głównie wydalane z moczem. Artykaina przenika przez barierę krew-mózg i barierę łożyskową.

Adrenalina (epinefryna) jest szybko rozkładana w wątrobie i innych tkankach. Metabolity są wydalane z moczem.

Grupy specjalne pacjentów.

Wiek. Badania farmakokinetyki leku Ubistezin u dzieci nie były prowadzone. Farmakokinetyka artykainy nie ulega istotnym zmianom wraz z wiekiem.

Niewydolność nerek i wątroby.

Nie przeprowadzono badań stosowania leku Ubistezin u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby. Dysfunkcja wątroby nie ma istotnego wpływu na metabolizm artykainy. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek okres półwydalenia nieaktywnego metabolitu – kwasu artykainowego – może być wydłużony.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Znieczulenie miejscowe (infiltracyjne i przewodowe) w stomatologii przy niewielkich zabiegach.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona indywidualna wrażliwość na artykainę lub inne miejscowe leki znieczulające typu amidowego, epinefrynę (adrenalina), siarczany, a także na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku;
• tachyarytmia paroksystalna i inne tachyarytmie;
• ostra niewydolność serca, niestabilna dławica piersiowa, niedawny zawał mięśnia sercowego (3–6 miesięcy temu), niedawna operacja przeszczepienia aorto-wieńcowego (3 miesiące temu), arytmia oporna, tachyarytmia paroksystalna lub długotrwała wysokoczęstotliwościowa arytmia, nieleczona lub niekontrolowana niewydolność serca, zaburzenia przewodnictwa serca (blok przedsionkowo-komorowy II–III stopnia, udokumentowana bradykardia), ciężka (nieleczona lub niekontrolowana) nadciśnienie tętnicze, ciężka hipotensja tętnicza;
• ciężka astma oskrzelowa oraz podwyższona wrażliwość na siarczany;
• zamkniętobłonna jaskra;
• jednoczesne stosowanie nieselectywnych blokerów β-adrenergicznych;
• ciężka niewydolność wątroby (porfiria);
• zaburzenia krzepliwości krwi (pobudliwość krwawienia), szczególnie przy stosowaniu znieczulenia przewodowego;
• zaburzenia aktywności cholinesterazy w osoczu krwi w wywiadzie (w tym formy choroby spowodowane lekami);
• hiperterioza;
• feochromocytoma;
• methehemoglobinemia, hipoksja, nietolerancja grup siarczkowych (szczególnie przy astmie oskrzelowej);
• ciężka cukrzyca;
• jednoczesne znieczulenie terminalne;
• wstrzyknięcie do zapalonego obszaru (zmniejsza skuteczność znieczulenia miejscowego);
• jednoczesna terapia trójcyklicznymi lekami przeciwdrgawkowymi lub inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) oraz okres 14 dni po zakończeniu leczenia inhibitorami MAO;
• wiek dziecięcy do 4 lat (masa ciała do 20 kg).

Nie można stosować leku Ubistezin w częściach akralnych kończyn.

Wstrzykiwanie dożylnego leku jest przeciwwskazane!

Środki ostrożności.

Przed zastosowaniem tego leku należy koniecznie uzyskać informacje o wywiadzie chorobowym pacjenta i aktualnie stosowanej terapii.

Testy skórne z lokalnymi anestetykami należy wykonać osobom, u których wystąpiły potwierdzone reakcje na te leki. Szczególną uwagę należy zwrócić na testowanie miejscowych anestetyków zawierających adrenalina, ze względu na większą częstość fałszywie negatywnych reakcji. W przypadku uzyskania negatywnych wyników testów skórnych zaleca się wykonanie testów prowokacyjnych. Testowanie pacjentów z potwierdzoną alergiczną reakcją na miejscowe anestetyki powinni przeprowadzać wyłącznie alergolodzy posiadający doświadczenie w dziedzinie znieczulenia miejscowego.

Wstrzyknięcie należy wykonywać powoli, wykonując test ssania co najmniej w dwóch płaszczyznach (obrót igły – 180°), aby uniknąć wstrzyknięcia do naczynia. Należy utrzymywać kontakt werbalny z pacjentem.

Po wystąpieniu znieczulenia istnieje ryzyko przypadkowego urazu spowodowanego przygryzieniem błony śluzowej wargi, policzka lub języka. Pacjenta należy uprzedzić, że nie należy wykonywać ruchów żucia w czasie działania znieczulenia.

Należy unikać wstrzykiwań do tkanek zainfekowanych lub zapalonych (zmniejsza skuteczność znieczulenia miejscowego).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane w przypadku pacjentów przyjmujących inhibitory MAO lub trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Działanie sympatymimetyczne epinefryny może być nasilone przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów MAO lub trójcyklicznych leków przeciwdrgawkowych.

Nierekomendowane kombinacje:

• guanetydyna i pokrewne jej leki (leki przeciwjaskrowe). Znaczny wzrost ciśnienia tętniczego (nadreaktywność związana ze zmniejszeniem tonusu współczulnego i/lub spowolnieniem wnikania adrenaliny do włókien współczulnych). Jeśli tej kombinacji nie można uniknąć, należy ostrożnie stosować mniejsze dawki leków sympatymimetycznych (adrenalina);
• halogenowane lekkie znieczulenia (np. halotan): poważne arytmie komorowe (zwiększona pobudliwość serca). Należy ograniczyć dawkowanie znieczulenia, np. mniej niż 0,1 mg adrenaliny w ciągu 10 minut lub 0,3 mg w ciągu 1 godziny u dorosłych. Należy, jeśli to możliwe, unikać stosowania leku Ubistezin podczas lub po zastosowaniu ogólnego znieczulenia inhalacyjnego;
• leki przeciwdrgawkowe z grupy imipraminy: paroksystalne nadciśnienie z możliwymi arytmiami (hamowanie wnikania adrenaliny do włókien współczulnych). Należy ograniczyć dawkowanie znieczulenia, np. mniej niż 0,1 mg adrenaliny w ciągu 10 minut lub 0,3 mg w ciągu 1 godziny u dorosłych;
• leki serotonergiczne i noradrenergiczne (lekami z grupy selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny – charakterystyczne dla minalspiranu i wenlafaksyny). Możliwe paroksystalne nadciśnienie z możliwymi arytmiami (hamowanie wnikania adrenaliny do włókien współczulnych). Należy ograniczyć dawkowanie znieczulenia, np. mniej niż 0,1 mg adrenaliny w ciągu 10 minut lub 0,3 mg w ciągu 1 godziny u dorosłych. Działanie znieczulające artykainy wzmacniają i wydłużają leki zwężające naczynia.

Nie należy przepisywać leku w trakcie leczenia nieselectywnymi blokerami β-adrenergicznymi, ponieważ w takim przypadku zwiększa się ryzyko wystąpienia kryzu nadciśnieniowego i wyraźnej bradykardii.

Adrenalina może blokować wydzielanie insuliny przez trzustkę, co powoduje obniżenie skuteczności doustnych leków przeciwcukrzycowych.

Niektóre leki stosowane do znieczulenia inhalacyjnego (np. halotan) mogą zwiększać wrażliwość mięśnia sercowego na katecholaminy, sprzyjając rozwojowi arytmii.

Zaleca się zachowanie ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu artykainy z epinefryną i innych miejscowych anestetyków. Działania toksyczne miejscowych anestetyków mają charakter addytywny.

Fenotiazyny mogą zmniejszyć lub zniwelować działanie wazopresyjne adrenaliny. Należy unikać jednoczesnego stosowania tych leków. W sytuacjach, gdy jednoczesne stosowanie jest konieczne, wymagane jest staranne monitorowanie stanu pacjenta.

Przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwkrzepliwych (heparyna, kwas acetylosalicylowy) zwiększa się częstość występowania krwawień. Przypadkowe przebicie naczynia krwionośnego podczas znieczulenia miejscowego może spowodować poważne krwawienie.

Lek należy stosować z ostrożnością razem z lekami hipoglikemicznymi, przeciwarytmicznymi (prokaina, mleksylityna, dysopiramina, chinidyna, amiodaron), przeciwpadaczkowymi, glikozydami nasercowymi, hormonami tarczycy.

Nie zaobserwowano różnic w oddziaływaniach Ubistezinu z innymi lekami u dzieci/podrostków w porównaniu z dorosłymi.

Szczególne środki ostrożności.

Ubistezin należy stosować z dużą ostrożnością w następujących przypadkach:

• zaburzenia funkcji nerek i wątroby o ciężkim stopniu;
• choroba wieńcowa (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Sposób stosowania i dawki”);
• miażdżyca;
• znaczne pogorszenie krzepnięcia krwi; leczenie lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryną) lub inhibitorami agregacji płytek krwi (np. heparyną lub kwasem acetylosalicylowym). Zwiększa się ogólny ryzyko krwawienia (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”);
• cukrzyca;
• choroby płuc, szczególnie astma alergicznego pochodzenia;
• zaburzenia funkcji układu sercowo-naczyniowego spowodowane obniżoną zdolnością do kompensacji przedłużonej przewodnictwa przedsionkowo-komorowego.

Ponieważ miejscowe leki znieczulające typu amidowego są również metabolizowane w wątrobie, Ubistezin należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami wątroby. Pacjenci z ostrymi chorobami wątroby mają zwiększone ryzyko wystąpienia toksycznych stężeń artykainy we krwi.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego (np. niewydolność serca, choroba niedokrwienna serca, przebyty zawał mięśnia sercowego, arytmia serca, nadciśnienie tętnicze), ponieważ ich zdolność kompensacji zmian funkcjonalnych związanych z przedłużeniem przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, które wywołują te leki, jest mniejsza.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem padaczki; należy szczególnie unikać stosowania wysokich dawek, a także u pacjentów z wyraźnym niepokojem, zaburzeniami krążenia mózgowego, z wywiadem udaru mózgu.

Osoby opiekujące się małymi dziećmi należy uprzedzić o możliwości uszkodzenia tkanek miękkich w wyniku ich ugryzienia spowodowanego dłuższym czasem znieczulenia tkanek miękkich po znieczuleniu.

U sportowców może wystąpić pozytywny wynik testu dopingowego.

Należy wziąć pod uwagę, że podczas leczenia inhibitorami krzepnięcia krwi (np. heparyną lub aspiryną) przypadkowa punkcja naczynia krwionośnego podczas wstrzykiwania środka znieczulającego miejscowego może prowadzić do poważnego krwawienia oraz ogólnego zwiększenia ryzyka krwawienia (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Należy unikać wstrzykiwań do tkanki zapalonej. Zmniejszone wnikanie artykainy do tkanki zapalonej może prowadzić do niewystarczającej skuteczności znieczulenia.

Należy unikać przypadkowego wstrzyknięcia do naczyń krwionośnych (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, podsekcja „Metoda wstrzykiwania”). Przypadkowe wstrzyknięcie do naczyń krwionośnych lub przypadkowe przedawkowanie może prowadzić do drgawek, depresji ośrodkowego układu nerwowego (OUN) lub niedostateczności kardiologiczno-oddechowej. Sprzęt do resuscytacji, tlen oraz leki do terapii nagłych stanów zagrożenia życia powinny być dostępne w celu natychmiastowego zastosowania.

Pacjentowi należy zalecić zachowanie ostrożności w celu uniknięcia przypadkowych urazów warg, języka, błony śluzowej policzka lub podniebienia miękkiego, dopóki te obszary pozostają pod wpływem znieczulenia. Dlatego pacjent powinien unikać spożywania pokarmów, dopóki działanie środka znieczulającego nie ustąpi.

Podczas leczenia jamy zęba lub przygotowywania zęba do korony należy wziąć pod uwagę, że ze względu na zawartość adrenaliny w leku dochodzi do zmniejszenia przepływu krwi w tkankach miazgi, co z kolei wiąże się z ryzykiem niezauważenia przypadkowego odsłonięcia miazgi.

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na 1,7 ml, co oznacza, że lek praktycznie nie zawiera sodu.

Ubistezin należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów przyjmujących fenytoazyny lub kardioselektywne blokery β-adrenergiczne (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Ostrożność

Zawsze podczas stosowania środka znieczulającego miejscowego należy mieć dostępne następujące leki/środki terapii:

• leki przeciwdrgawkowe (leki do leczenia napadów, np. benzodiazepiny lub barbiturany), glikokortykosteroidy, leki rozkurczające mięśnie szkieletowe (leki obniżające napięcie mięśni działających dowolnie), atropinę, leki zwężające naczynia (leki do leczenia niskiego ciśnienia tętniczego), roztwory elektrolitów lub adrenalina w przypadku ostrych reakcji alergicznych lub anafilaktycznych;
• sprzęt do resuscytacji (szczególnie źródła tlenu) do sztucznego oddychania w razie potrzeby;
• dokładne i ciągłe monitorowanie wskaźników układu sercowo-naczyniowego i oddechowego (adekwatność oddychania) oraz stanu świadomości pacjenta po każdej iniekcji środka znieczulającego miejscowego.

Niepokój, lęk, szum w uszach, zawroty głowy, osłabienie wzroku, drżenie, depresja lub senność są pierwszymi objawami toksycznego wpływu na OUN (patrz sekcja „Przedawkowanie”).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Nie ma danych klinicznych dotyczących stosowania leku u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Bezpieczeństwo stosowania znieczulających miejscowych w czasie ciąży pod względem wpływu na rozwój płodu nie zostało ustalone. Badania na zwierzętach dotyczące stosowania artykainy nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego negatywnego wpływu na ciążę, rozwój embrionalny/fetalny, poród lub rozwój poporodowy. Badania na zwierzętach dotyczące adrenaliny wykazały toksyczność reprodukcyjną. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane.

Ubistezin należy stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy korzyści z jego stosowania przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu.

Niewielka ilość artykainy przenika do mleka matki. Jednak dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa sugerują, że stężenie artykainy w mleku matki nie osiąga poziomu klinicznie istotnego. Dlatego kobietom karmiącym piersią należy zalecić odbieranie pierwszego mleka po znieczuleniu zawierającym artykainę.

W badaniach na zwierzętach nie zaobserwowano negatywnego wpływu Ubistezinu na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Chociaż badania z udziałem pacjentów nie wykazały pogorszenia normalnych reakcji podczas prowadzenia pojazdów, u wrażliwych pacjentów wstrzyknięcie leku Ubistezin może prowadzić do tymczasowego pogorszenia reakcji, np. podczas prowadzenia pojazdów, dlatego lekarz musi decydować w każdym przypadku indywidualnie, czy pacjent jest w stanie prowadzić pojazdy i obsługiwać inne mechanizmy. Po wstrzyknięciu pacjent powinien pozostać w gabinecie stomatologicznym przez co najmniej 30 minut.

Sposób stosowania i dawki.

TYLKO DO ZABEZPIECZENIA PRZECIWBOLOWEGO W STOMATOLOGII.

Sprzęt do reanimacji musi być dostępny do natychmiastowego użycia.

Przeznaczony dla dorosłych i dzieci od 4. roku życia.

Zalecenia dotyczące dawkowania

W celu zapewnienia skutecznej anestezji należy stosować niezbędną minimalną ilość roztworu.

Dorośli

Do usuwania zębów górnych zazwyczaj wystarcza 1,7 ml Ubistezinu na jeden ząb, bez konieczności bolesnych zastrzyków podniebionych. W przypadku kolejnego usuwania sąsiednich zębów możliwa jest redukcja dawki zastrzyku.

Jeśli konieczne jest nacięcie podniebienia lub założenie szwów, należy wykonać anestezję podniebioną w dawce ok. 0,1 ml na jeden zastrzyk.

Przy niepowiknanym usuwaniu zębów bocznych dolnych pod znieczuleniem infiltacyjnym zazwyczaj wystarcza 1,7 ml Ubistezinu na jeden ząb. W pojedynczych przypadkach może być konieczna dodatkowa iniekcja w obrębie policzkowym w dawce od 1 do 1,7 ml. Rzadko można podać zastrzyk do otworu żuchwowego.

Iniekcje w przedsionku jamy ustnej w dawce od 0,5 do 1,7 ml Ubistezinu na jeden ząb umożliwiają leczenie koron zębów bocznych dolnych pod protetykę i konstrukcje ortopedyjne w przypadkach niepowikłanych.

Anestezję przewodową można stosować w leczeniu zębów bocznych dolnych.

Dzieci

Dawkę leku należy dostosować do wieku, masy ciała dziecka oraz zakresu zabiegu.

Ogólnie dzieciom o masie ciała 20–30 kg wystarcza dawka 0,25–1 ml; dzieciom o masie ciała 30–50 kg – od 0,5 do 2 ml; dzieciom o masie ciała ≥ 50 kg stosuje się dawkę dla dorosłych.

Ponieważ articaina szybko rozprowadza się w tkankach, a jej gęstość w tkance kostnej dzieci jest niższa niż u dorosłych, dzieciom i młodzieży można stosować anestezję przewodową zamiast infiltacyjnej.

Ubistezin nie można stosować dzieciom poniżej 4. roku życia.

Osoby z grup szczególnych

U pacjentów w podeszłym wieku może występować podwyższony poziom Ubistezinu we krwi z powodu osłabionego metabolizmu i niskiej objętości rozproszenia. Ryzyko kumulacji Ubistezinu wzrasta szczególnie po powtarzanych zastrzykach (np. dodatkowy zastrzyk).

Podobny efekt może wystąpić przy ogólnym osłabieniu organizmu, a także przy zaburzeniach czynności serca, wątroby i nerek. W takich przypadkach zaleca się zmniejszenie dawki (minimalna ilość zapewniająca wystarczające znieczulenie).

Dawkę należy również zmniejszyć u pacjentów z niektórymi chorobami (np. choroba wieńcowa, miażdżyca).

Maksymalna zalecana dawka

Dorośli

Maksymalna dawka dla zdrowych dorosłych wynosi 7 mg articainy/kg masy ciała (500 mg dla pacjenta o masie ciała 70 kg), co odpowiada 12,5 ml Ubistezinu.

Maksymalna dawka to 0,175 ml roztworu/kg masy ciała.

Dzieci od 4. roku życia

Dawkę leku należy dostosować do wieku, masy ciała dziecka i czasu trwania zabiegu. Nie należy przekraczać równoważnika 7 mg articainy/kg masy ciała (0,175 ml Ubistezinu/kg masy ciała).

Ubistezin można również stosować do krótkotrwałych zabiegów i/lub w przypadkach, gdy kontrola krwawienia w polu operacyjnym nie ma znaczenia (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne” w celu uzyskania szczegółowych informacji dotyczących czasu trwania znieczulenia).

Dostępny jest również lek Ubistezin Forte, którego zastosowanie może być bardziej wskazane w przypadku dłuższych zabiegów, a także gdy istnieje ryzyko znacznego krwawienia do pola operacyjnego.

Sposób podania

Do wstrzykiwania w śluzówkę jamy ustnej.

TYLKO DO ZABEZPIECZANIA ZNIECZULENIA W STOMATOLOGII.

Przed zastosowaniem lek należy wizualnie ocenić pod kątem obecności pojedynczych cząstek, odbarwienia oraz uszkodzenia pojemnika. Nie należy stosować strzykawki kartrydżowej w przypadku wystąpienia takich objawów i wad.

Do podania leku należy stosować specjalne wielokrotnego użytku strzykawki kartrydżowe. Bezpośrednio przed użyciem gumowy korek, przebijany igłą wstrzykową i uszczelniony aluminiową osłonką, należy zdezynfekować alkoholem.

Nigdy nie wolno zanurzać kartuszy w żadnych roztworach.

Roztworu do wstrzykiwania nie wolno mieszać z żadnym innym lekiem w tej samej strzykawce.

Aby uniknąć wstrzyknięcia do naczyń krwionośnych, należy zawsze dokładnie przeprowadzić test aspiracyjny co najmniej w dwóch płaszczyznach (obrót igły – 180°), choć ujemny wynik aspiracji nie wyklucza przypadkowego i niezauważonego wstrzyknięcia do naczyń krwionośnych.

Większości reakcji układowych jako wyniku przypadkowego wstrzyknięcia do naczyń krwionośnych można uniknąć dzięki odpowiedniej technice wstrzykiwania: po aspiracji wykonuje się powolne wstrzyknięcie 0,1–0,2 ml oraz powolne podanie reszty nie wcześniej niż po 20–30 sekundach.

Szybkość podania leku nie powinna przekraczać 0,5 ml na 15 sekund, tj. 1 kartusza na 1 minutę.

Kartusze z resztką roztworu po zakończeniu zabiegu stomatologicznego należy zniszczyć. Nie wolno stosować kartuszy z resztką roztworu u innych pacjentów.

Dzieci.

Ubistezin można stosować wyłącznie u dzieci od 4. roku życia, ponieważ skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku u dzieci młodszych nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Ostre stany nagłe w wyniku stosowania znieczulic miejscowych są głównie związane z wysokimi stężeniami we krwi podczas terapii lub przypadkowym i szybkim wstrzyknięciem do naczyń krwionośnych znieczulic miejscowych. Objawy przedawkowania mogą występować natychmiast, w przypadku przypadkowego wstrzyknięcia do naczyń krwionośnych lub patologicznie zmienionych warunków wchłaniania, np. w tkance zapalnej lub tkance o wysokim stopniu ukrwienia, lub po pewnym czasie, właściwie w przypadku przedawkowania po wstrzyknięciu nadmiarowej ilości znieczulic, i objawiać się jako objawy uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego i/lub układu naczyniowego.

W okresie po rejestracji nie odnotowano żadnego przypadku przedawkowania.

Objawy, które mogą być spowodowane artykainą

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: nadciśnienie tętnicze, hipotensja tętnicza, pobudzenie, uczucie przyspieszonego bicia serca, dławica piersiowa, uogólniona wazokonstrykcja, zaburzenia przewodnictwa, arytmia, bradykardia, kolaps sercowo-naczyniowy, zatrzymanie serca.

Ze strony ośrodkowego układu nerwowego: ból głowy, niepokój, niepokój psychiczny, niepokój ruchowy, oszołomienie, śpiączka, dezorientacja, zawroty głowy, dysgezja, szumy w uszach, zaburzenia smaku, nudności, wymioty, drżenie, mimowolne skurcze mięśni, tachypnea, niepokój, senność, utrata przytomności, drgawki toniczno-kloniczne, zatrzymanie oddechu.

Najbardziej niebezpieczne są następujące objawy: hipotensja tętnicza, zatrzymanie serca, zaburzenia przewodnictwa, drgawki toniczno-kloniczne, porażenie oddechu oraz senność/śpiączka.

Objawy, które mogą być spowodowane adrenaliną (epinefryną)

Zaburzenia krążeniowe: podwyższenie ciśnienia tętniczego skurczowego, podwyższenie ciśnienia tętniczego rozkurczowego, podwyższenie ciśnienia w żyłach, podwyższenie ciśnienia w tętnicy płucnej, hipotensja tętnicza.

Zaburzenia serca: bradykardia, tachykardia, arytmia (np. tachykardia przedsionkowa, blok AV, tachykardia komorowa, ekstrasystolia komorowa).

Te objawy, a także obrzęk płuc, zatrzymanie serca, niewydolność nerek i kwasica metaboliczna mogą prowadzić do stanów zagrażających życiu.

Leczenie

Jeśli podczas podania leku wystąpią początkowe objawy reakcji niepożądanej lub działania toksycznego, należy przerwać wstrzykiwanie i ułożyć pacjenta w pozycji poziomej. Należy zapewnić przejrzystość dróg oddechowych, kontrolować puls i ciśnienie tętnicze. Zaleca się rozpoczęcie wlewu dożylnego środków objawowych, nawet jeśli objawy nie wydają się poważne, w celu zapewnienia niezawodnego dostępu dożylnego. W przypadku zaburzeń oddychania należy podawać tlen w zależności od nasilenia stanu; w razie potrzeby stosować sztuczne oddychanie (usta do nosa) lub intubację tchawicy w połączeniu z kontrolowaną wentylacją płuc.

Leki analeptyczne działające na ośrodkowy układ nerwowy są przeciwwskazane.

Mimowolne skurcze mięśni lub uogólnione drgawki mięśni wymagają wstrzyknięcia dożylnego barbituranów o krótkim lub ultrakrótkim działaniu. Należy zapobiegać powstawaniu towarzyszących urazów u pacjentów; w razie potrzeby stosuje się benzodiazepiny (np. diazepan dożylnie).

Zaleca się powolne podawanie barbituranów, w zależności od zaobserwowanego działania, kontynuując przy tym podawanie tlenu i obserwację czynności serca, aby uniknąć zaburzeń krążenia i depresji oddychania. Podawanie barbituranów powinno być towarzyszone wlewem płynów przez wcześniej założoną kanulę. Przeciwdziałanie tachykardii i obniżeniu ciśnienia tętniczego często możliwe jest poprzez proste ułożenie pacjenta w pozycji poziomej, w szczególności z podniesionymi kończynami dolnymi.

W przypadku hipotensji tętniczej należy ułożyć pacjenta w pozycji poziomej, w razie potrzeby wykonać wewnątrznaczyniowy wlew roztworu fizjologicznego elektrolitów, zastosować wazopresyjne środki.

W przypadku bradykardii można podać atropinę dożylnie.

W przypadku ciężkich zaburzeń krążenia, a także wstrząsu, niezależnie od przyczyny, należy po przerwaniu wstrzykiwania podjąć następujące działania: zapewnić pozycję poziomą pacjenta z podniesionymi kończynami dolnymi, a także przejrzystość dróg oddechowych, insuflację tlenu. Ponadto należy zapewnić dożylne wlewanie zrównoważonego roztworu elektrolitów: podanie dożylne glikokortykosteroidów (np. 250–1000 mg metyloprednizolonu), uzupełnienie płynów (w razie potrzeby również substytuty osocza i albumina ludzka). W przypadkach zagrożenia kolapsem krążeniowym i nasilającej się bradykardii – natychmiastowe dożylne wstrzyknięcie adrenaliny (epinefryny). W tym celu należy rozcieńczyć 1 ml roztworu adrenaliny 1:1000 do 10 ml i podać najpierw powoli

0,25–1 ml tego roztworu (0,025–0,1 mg adrenaliny). Należy kontrolować częstość pulsu i ciśnienie tętnicze. Nie podawać więcej niż 1 ml tego roztworu (0,1 mg adrenaliny) na raz. Jeśli dawka ta okaże się niewystarczająca, należy dodać adrenaliny do roztworu wlewowego (szybkość wlewu ustala się w zależności od częstości pulsu i ciśnienia tętniczego).

Ciężkie postacie tachykardii lub tachyarytmii można również wyeliminować za pomocą leków przeciwarytmicznych (ale nie nieselektywnych blokerów β-adrenergicznych).

Podawanie tlenu i kontrola parametrów krążenia w tych przypadkach są obowiązkowe. W przypadku wzrostu ciśnienia tętniczego u chorych z nadciśnieniem tętniczym należy stosować leki rozszerzające naczynia obwodowe. Należy podnieść górną część ciała pacjenta w pozycji leżącej, w razie potrzeby zastosować nifedypinę podjęzykowo.

W przypadku zatrzymania serca wymagana jest natychmiastowa resuscytacja krążeniowo-oddechowa.

Niepożądane działania.

Ogólnie stosowanie Ubistezinu uważa się za bardzo bezpieczne. W przypadku wystąpienia niepożądanych działań trudno jest ocenić związek przyczynowo-skutkowy (dokładna różnicowanie nie jest możliwe), ponieważ przyczyny niepożądanych działań mogą być związane z podstawową chorobą zębów, interwencją stomatologiczną lub zastosowaniem znieczulenia miejscowego.

Najczęściej w badaniach klinicznych obserwowano następujące niepożądane działania: ból lub ból spowodowany przeprowadzeniem interwencji (4%), a także uczucie mrowienia, ból głowy i obrzęk (1–1,3%). Pojawienie się zaburzeń nerwowych jako niepożądane działania w badaniach klinicznych obserwowano rzadko lub bardzo rzadko. Dane z badań pozarejestrowych potwierdziły profil niepożądanych działań wskazanych w opublikowanych badaniach klinicznych, ale wskazywały na niższą ogólną częstość ich występowania.

Na podstawie badań pozarejestrowych ogólny ryzyko zaburzeń czuciowych (np. hipestezja, parestezja, zaburzenia smaku) należy uznać za niskie. W przypadku podejrzewanych reakcji nadwrażliwości zaleca się wykonanie odpowiedniego testu alergicznego.

Siarczyn sodu (E 221) może rzadko powodować reakcje nadwrażliwości i skurcz oskrzeli.

W zależności od częstości występowania niepożądane działania wymienione poniżej zostały sklasyfikowane do następujących kategorii: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10 000, < 1/1000), nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). Wszystkie działania niepożądane oznaczone jako „nieznane” obserwowano podczas okresu pozarejestrowego.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego: nieznane – reakcje alergiczne, w ciężkich przypadkach – wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy różnego stopnia nasilenia (w tym obrzęk warg górnych i/lub dolnych i/lub szyi, szpary głosowej z trudnością w połykaniu, pokrzywkę, trudności w oddychaniu).

Zaburzenia ze strony psychiki: nieznane – niepokój, niepokój psychiczny.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: często – ból głowy; rzadko – parestezja, hipo- i dizestezja, zawroty głowy; bardzo rzadko – zaburzenia smaku, neuropatie obwodowe, senność, zaburzenia świadomości; nieznane – metaliczny smak w ustach, szum w uszach, ziewanie, omdlenie, drżenie, nerwowość, pobudzenie, bezsenność, dezorientacja, zamroczenie, utrata świadomości, utrata smaku, niestagmus, logoreja, hipergezja, hipestezja twarzy, obniżenie napięcia mięśniowego, porażenie nerwu VI czaszkowego, porażenie nerwu twarzowego, presyncope, drgawki mięśni, drgawki toniczno-kloniczne, śpiączka, porażenie oddechowe, zaburzenia czuciowe.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy śródpiersia: bardzo rzadko – zatkany nos; nieznane – dysfonia, duszność, obrzęk krtani, obrzęk gardła, obrzęk płuc, skurcz oskrzeli, zapalenie nosa, tachypnea, bradypnea, które może kończyć się apneą.

Zaburzenia ze strony układu krążenia: bardzo rzadko – przyspieszone tętno, tachykardia, krwawienie, bladość; nieznane – obniżenie ciśnienia tętniczego, podwyższenie ciśnienia tętniczego, bradykardia, depresja sercowo-naczyniowa z hipotensją tętniczą, która może prowadzić do kolapsu, arytmia serca (ekstrasystole komorowe i migotanie komór), zaburzenia przewodnictwa (blok przedsionkowo-komorowy). Te objawy mogą prowadzić do zatrzymania serca.

Zaburzenia ze strony narządów wzroku: bardzo rzadko – blefarospazm; nieznane – midriaza, ptosis, mioza, enoftalm, zamglenie w oczach, rozmazany wzrok, chwilowa ślepota, obniżenie ostrości wzroku, podwójne widzenie, zapalenie spojówek.

Zaburzenia ze strony narządów słuchu i układu przedsionkowego: rzadko – zawroty głowy, ból w uszach; nieznane – dźwięki w uszach.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych: rzadko – swędzenie, hiperhidroza, wysypka; nieznane – zaczerwienienie skóry, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: bardzo rzadko – ból pleców, napięcie mięśni, trismus; nieznane – osteonekroza.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: rzadko – zapalenie dziąseł, nudności, wymioty; bardzo rzadko – biegunka, ból brzucha, zapalenie warg, zaparcia, suchość w ustach, dyspepsja, owrzodzenia jamy ustnej, nudności/wymioty, utrata zęba, nadmierna ślinność, zwiększona wrażliwość zębów, zapalenie jamy ustnej; nieznane – hipestezja jamy ustnej, obrzęk jamy ustnej, parestezje jamy ustnej.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania leku: często – ból, osłabienie, obrzęk; rzadko – obrzęk twarzy, obrzęk w miejscu iniekcji, ból w miejscu iniekcji, siniak w miejscu iniekcji; bardzo rzadko – osłabienie, dreszcze, zwiększona zmęczliwość, niedowolność, pragnienie; nieznane – ból przy ucisku, martwica w miejscu podania, zapalenie błony śluzowej, obrzęk błony śluzowej, podwyższenie temperatury, przy nieprawidłowej technice iniekcji – uszkodzenie nerwu (aż do rozwoju porażenia).

Bardzo rzadko przypadkowa iniekcja wewnątrznaczyniowa może prowadzić do rozwoju stref niedokrwienia w miejscu podania, które czasem postępują do martwicy tkanki.

Badania: rzadko – obniżenie ciśnienia tętniczego, zwiększenie częstości skurczów serca, podwyższenie ciśnienia tętniczego; bardzo rzadko – objawy niedokrwienia mięśnia sercowego (na EKG), zaburzenia funkcji życiowych, dodatni test alergiczny; nieznane – niemożność zmierzenia ciśnienia tętniczego, zmniejszenie częstości skurczów serca.

Urazy, zatrucia i komplikacje procedury: często – ból związany z interwencją; bardzo rzadko – urazy w jamie ustnej, nieprawidłowa droga podania, uszkodzenie nerwu; nieznane – urazy dziąseł, komplikacje ran, uszkodzenie V pary nerwów.

Obserwacje wskazują, że ryzyko niepożądanych działań w wyniku stosowania miejscowego znieczulenia stomatologicznego preparatem Ubistezin jest bardzo niskie.

Opis poszczególnych niepożądanych działań

Dwa typy niepożądanych działań mają szczególne znaczenie kliniczne, ale nie są najczęściej zgłaszanymi niepożądanymi działaniami. Opis opiera się głównie na danych z okresu pozarejestrowego.

Zaburzenia funkcji nerwów

Zaburzenia funkcji nerwów w stomatologii mogą występować z różnych przyczyn. Mogą być spowodowane podstawową chorobą stomatologiczną, leczeniem zębów, a także bezpośrednimi niepożądanymi działaniami związanymi z zastosowaniem leków przeciwbólowych miejscowych. Biorąc pod uwagę częstość występowania tych dwóch niepożądanych działań, ryzyko takich zaburzeń jest niskie. Dyskusja danych koncentruje się na poważnych niepożądanych działaniach, ponieważ ich znaczenie kliniczne polega na ryzyku nieodwracalnego uszkodzenia. Większość tych niepożądanych skutków jest odwracalna.

Reakcje nadwrażliwości

Reakcje nadwrażliwości rzadko obserwowano w badaniach pozarejestrowych. Większość reakcji nie była naprawdę poważna, ale nie można całkowicie wykluczyć reakcji zagrażających życiu.

W przypadku podejrzewanych reakcji nadwrażliwości zaleca się wykonanie odpowiedniego testu alergicznego, który obejmuje również testowanie poszczególnych składników preparatu.

Siarczyn sodu (E 221) może rzadko powodować ciężkie reakcje nadwrażliwości i skurcz oskrzeli.

Dzieci

Obserwacje pozarejestrowe nie wykazały żadnych różnic w profilu bezpieczeństwa u dzieci w porównaniu z dorosłymi.

U dzieci częściej obserwowano przypadkowe uszkodzenia tkanek miękkich w wyniku przedłużonego znieczulenia tkanek miękkich.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po dopuszczeniu leku do obrotu jest ważne. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Osoby pracujące w ochronie zdrowia proszone są o zgłaszanie wszelkich podejrzewanych niepożądanych działań poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Nie stosować po upływie okresu ważności.

Niezgodność.

Roztworu do wstrzykiwania nie wolno mieszać z żadnym innym lekiem w jednej strzykawce.

Opakowanie.

Po 1,7 ml roztworu w kartuszach; po 50 kartuszy w puszce metalowej.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Solventum Germany GmbH.

Miejsce produkcji i adres miejsca prowadzenia działalności.

ESPÉ Platz, 82229 Seefeld, Niemcy.