Tulixon

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Tulixon (Tulixone)

Skład:

substancje czynne: ceftriakson, sulbaktam;

1 fiolka zawiera ceftriaksonu sodu odpowiadającego ceftriaksonowi 1 g oraz sulbaktamu sodu odpowiadającegogo sulbaktamowi 500 mg.

Postać leku. Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: biały lub prawie biały proszek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego, inne antybiotyki β-laktamowe. Ceftriakson, kombinacje. Kod ATC J01D.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Tulixon to kombinacja ceftryksazonu i sulbaktamu sodu.

Ceftryksazon to parenteralny antybiotyk z grupy cephalosporyn III pokolenia o przedłużonym działaniu. Działanie bakteriobójcze ceftryksazonu wynika z hamowania syntezy błon komórkowych. Ceftryksazon wykazuje aktywność in vitro wobec większości bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Ceftryksazon charakteryzuje się bardzo dużą odpornością na większość β-laktamaz (zarówno penicylinaz, jak i cefalosporynaz) bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Ceftryksazon wykazuje aktywność in vitro oraz w zakażeniach klinicznych wobec następujących mikroorganizmów (patrz „Wskazania”): Gram-dodatnie bakterie tlenowe: Staphylococcus aureus ( wrażliwy na metycylinę), bakterie kwasu koagulazy ujemne, Streptococcus pyogenes (β-hemolityczny, grupa A), Streptococcus agalactiae (β-hemolityczny, grupa B), większość innych gatunków β-hemolitycznych streptokoków, Streptococcus viridans, Streptococcus pneumoniae.

Uwaga. Lasy odpornościowe na metycylinę Staphylococcus spp. są oporne na cefalosporyny, w tym na ceftryksazon. Ponadto Enterococcus faecalis, Enterococcus faecium oraz Listeria monocytogenes wykazują oporność na ceftryksazon;

Bakterie Gram-ujemne tlenowe: Acinetobacter lwoffi, Acinetobacter anitratus (głównie A. baumanii)*, Aeromonas hydrophila, Alcaligenes faecalis, Alcaligenes odorans, bakterie podobne do alcaligenes, Borrelia burgdorferi, Capnocytophaga spp., Citrobacter diversus (w tym C. amalonaticus), Citrobacter freundii*, Escherichia coli, Enterobacter aerogenes*, Enterobacter cloacae*, Enterobacter spp. (inne)*, Haemophilus ducreyi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Hafnia alvei, Klebsiella oxytoca, Klebsiella pneumoniae**, Moraxella catarrhalis (wcześniej nazywane Branhamella catarrhalis), Moraxella osloensis, Moraxella spp. (inne), Morganella morganii, Neisseria gonorrhoea, Neisseria meningitidis, Pasteurella multocida, Plesiomonas shigelloides, Proteus mirabilis, Proteus penneri*, Proteus vulgaris*, Pseudomonas fluorescens*, Pseudomonas spp. (inne)*, Providencia rettgeri*, Providencia spp. (inne), Salmonella typhi, Salmonella spp. (nienaczyniowce), Serratia marcescens*, Serratia spp. (inne)*, Shigella spp., Vibrio spp., Yersinia enterocolitica, Yersinia spp. (inne).

* Niektóre izolaty tych gatunków są oporne na ceftryksazon, głównie z powodu wytwarzania chromosomowo kodowanych β-laktamaz.

** Niektóre izolaty tych gatunków są oporne na ceftryksazon z powodu wytwarzania szeregu plazmidowo pośrednionych β-laktamaz.

Uwaga. Wiele szczepów wymienionych wyżej mikroorganizmów, które wykazują wielolekooporność na takie antybiotyki, jak aminopenicyliny i ureidopenicyliny, cefalosporyny I i II generacji, aminoglikozydy, są wrażliwe na ceftryksazon, z wyjątkiem klinicznych szczepów P. aeruginosa opornych na ceftryksazon. Treponema pallidum jest wrażliwa na ceftryksazon in vitro oraz w badaniach na zwierzętach. Badania kliniczne wykazały, że ceftryksazon jest skuteczny w leczeniu kiły pierwotnej i wtórnej;

Beztlenowce: Bacteroides spp. (wrażliwe na żółć)*, Clostridium spp. (z wyjątkiem C. difficile), Fusobacterium nucleatum, Fusobacterium spp. (inne), Gaffkia anaerobica (wcześniej nazywane Peptococcus), Peptostreptococcus spp.

* Niektóre izolaty tych gatunków są oporne na ceftryksazon z powodu wytwarzania β-laktamaz.

Uwaga. Wiele szczepów Bacteroides spp., które wytwarzają β-laktamazy (w szczególności B. fragilis), jest opornych na ceftryksazon. Clostridium difficile jest oporne.

Sulbaktam sodu jest pochodną podstawowego jądra penicylinowego. Jest nieodwracalnym inhibitorem β-laktamazy i stosowany wyłącznie parenteralnie. Pod względem struktury chemicznej jest to sód sulfonu penicylinatu. Zawiera 92 mg sodu (4 mEq) na 1 g. Sulbaktam to bardzo dobrze rozpuszczalny w wodzie, kryształowy proszek prawie białego koloru. Masa cząsteczkowa wynosi 255,22.

Sulbaktam nie wykazuje wyraźnej aktywności antybakteryjnej, z wyjątkiem aktywności wobec Neisseriaceae i Acinetobacter. Jednak badania biochemiczne przeprowadzone na bezkomórkowych bakteryjnych układach wykazały, że sulbaktam jest nieodwracalnym inhibitorem najważniejszych β-laktamaz produkowanych przez mikroorganizmy oporne na antybiotyki β-laktamowe.

Potencjał sulbaktamu w zapobieganiu destrukcji penicylin i cefalosporyn przez oporne mikroorganizmy został potwierdzony w badaniach szczepów opornych na całych mikroorganizmach, w których sulbaktam wykazał wyraźny synergizm z penicylinami i cefalosporynami. Ponieważ sulbaktam wiąże się również z niektórymi białkami wiążącymi penicyliny, szczepy wrażliwe stają się bardziej wrażliwe na działanie Tulixonu niż na działanie samego cefoperazonu.

Farmakokinetyka.

Nie badano.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Infekcje dolnych dróg oddechowych;
• ostry bakteryjny zapalenie ucha środkowego;
• infekcje miękkich tkanek, skóry;
• infekcje nerek i dróg moczowych;
• infekcje kości, stawów;
• sepsa;
• infekcje jamy brzusznej (zapalenie otrzewnej, infekcje dróg żółciowych i przewodu pokarmowego);
• meningitis;
• rzęsistek;
• profilaktyka infekcji w chirurgii.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryksoton lub na dowolny inny cefalosporynę. W wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwościowe (np. reakcje anafilaktyczne) na dowolny inny typ antybiotyków beta-laktamowych (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy); niewydolność nerek i/lub wątroby; choroby przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie nieswoiste zapalenie okrężnicy, enteropatia lub kolitis związany z przyjmowaniem leków przeciwbakteryjnych.

Ceftryksoton jest przeciwwskazany:

noworodkom przedwczesnym w wieku ≤ 41 tygodni z uwzględnieniem okresu rozwoju wewnątrzmacicznego (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*;

noworodkom dojrzałym (w wieku ≤ 28 dni):

• z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipalbuminemią lub acidosis, ponieważ w takich stanach wiązanie bilirubiny jest prawdopodobnie zaburzone*;
• którzy wymagają (lub u których przewiduje się konieczność) podania wewnętrznie żylnej leków zawierających wapń lub roztworów do infuzji zawierających wapń, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryksotonu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Działania niepożądane”).

* W badaniach in vitro wykazano, że ceftryksoton może wypierać bilirubinę z połączenia z albuminą surowicy krwi, co może prowadzić do ryzyka rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem domięśniowym ceftryksotonu należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli jest ona stosowana jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Zobacz instrukcję do stosowania medycznego lidokainy, szczególnie przeciwwskazania.

Roztwory ceftryksotonu zawierające lidokainę nigdy nie powinny być podawane dożylne.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie wolno stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania ceftryksotonu w fiolkach ani do rozcieńczania odzyskanego roztworu do podania dożylnego ze względu na możliwość powstawania osadów soli wapniowej ceftryksotonu. Powstawanie osadów soli wapniowej ceftryksotonu może również wystąpić przy mieszaniu ceftryksotonu z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożylnego. Ceftryksoton nie może być jednocześnie podawany dożylne z roztworami zawierającymi wapń, w tym z roztworami zawierającymi wapń do długotrwałych infuzji, takimi jak roztwory do żywienia pozajelitowego, za pomocą systemu typu Y. Jednak pozostałym pacjentom, z wyjątkiem noworodków, ceftryksoton i roztwory zawierające wapń mogą być podawane kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przepłukania systemu cieczą zgodną między infuzjami.

Opisano niewielką liczbę przypadków śmiertelnych w wyniku powstawania osadów soli wapniowej ceftryksotonu w płucach i nerkach noworodków. W niektórych przypadkach dostęp do żył oraz czas podania ceftryksotonu i roztworów zawierających wapń były różne.

W badaniach in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazano, że noworodki są narażone na zwiększone ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryksotonu (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Działania niepożądane”).

Ceftryksoton w stężeniu do 1 mM (nadmiarowe stężenia osiągane in vivo po dożylnej infuzji 2 g ceftryksotonu w ciągu 30 minut) stosowano w połączeniu z wapniem w stężeniu do 12 mM (48 mg/dl). Odbudowa ceftryksotonu z osocza krwi zmniejszała się przy stężeniu wapnia 6 mM (24 mg/dl) lub wyższym w osoczu krwi dorosłych lub 4 mM (16 mg/dl) lub wyższym w osoczu krwi noworodków. Może to odzwierciedlać powstawanie osadów soli wapniowej ceftryksotonu.

Wspólne stosowanie leku z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi może nasilać działanie przeciw witaminie K i ryzyko krwawienia. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku oraz odpowiednie dostosowanie dawki antywitaminy K zarówno podczas, jak i po terapii ceftryksotonem (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia toksycznego wpływu aminoglikozydów na nerki przy ich stosowaniu razem z cefalosporynami. W takich przypadkach należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania poziomu aminoglikozydów (i funkcji nerek) w praktyce klinicznej.

Ceftryksoton nie może być mieszany z amsakryną, wancomycyną, fluconazolem i aminoglikozydami.

Przy jednoczesnym stosowaniu wysokich dawek ceftryksotonu i silnych moczopędnych, takich jak furosemid, nie obserwowano zaburzeń funkcji nerek.

Po spożyciu alkoholu bezpośrednio po przyjęciu ceftryksotonu nie zaobserwowano efektów przypominających działanie disulfiramu (tetruram).

Ceftryksoton zawiera grupę N-metylotiotetrazolową, która może powodować nietolerancję etanolu, a także krwawienia charakterystyczne dla niektórych innych cefalosporyn.

W badaniu in vitro przy stosowaniu chloramfenikolu w połączeniu z ceftryksotonem obserwowano efekty antagonizujące. Kliniczna istotność tych danych jest nieznana.

Nie ma doniesień o interakcji między ceftryksotonem a produktami do doustnego spożycia zawierającymi wapń oraz o interakcji między ceftryksotonem podawanym domięśniowo a produktami zawierającymi wapń (dożylne lub doustne).

U pacjentów stosujących ceftryksoton możliwe są fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa.

Ceftryksoton, podobnie jak inne antybiotyki, może powodować fałszywie dodatnie wyniki badania na galaktozemię.

Podobnie, przy oznaczaniu glukozy w moczu metodami nieenzymatycznymi wyniki mogą być fałszywie dodatnie. Z tego powodu w okresie stosowania ceftryksotonu należy oznaczać poziom glukozy w moczu metodami enzymatycznymi.

Środki bakteriostatyczne mogą wpływać na działanie bakteriobójcze cefalosporyn.

Ceftryksoton może zmniejszać skuteczność hormonalnych doustnych środków antykoncepcyjnych. Z tego powodu zaleca się stosowanie dodatkowych (niehormonalnych) metod antykoncepcji podczas leczenia i przez 1 miesiąc po zakończeniu leczenia.

Probenecyd nie wpływa na wydalanie ceftryksotonu.

Alkohol. Podczas przyjmowania alkoholu w trakcie leczenia i przez 5 dni po zakończeniu leczenia cefoperazonem obserwowano takie reakcje jak zaczerwienienie twarzy, nasilone pocenie, ból głowy, tachykardię. Analogiczne reakcje obserwowano również przy stosowaniu innych cefalosporyn. Pacjenci powinni zachować ostrożność przy spożyciu napojów alkoholowych podczas leczenia Tulixonem. Przy stosowaniu sztucznego odżywiania (doustnego lub pozajelitowego) nie należy stosować roztworów zawierających etanol.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

W żadnym wypadku nie wolno stosować Tulixonu z roztworami zawierającymi wapń (roztwór Ringera itp.). Roztwory zawierające wapń nie powinny być stosowane w ciągu 48 godzin po ostatnim podaniu ceftryaksonego.

Reakcje nadwrażliwości.

Tak jak w przypadku innych antybiotyków z grupy cefalosporyn zawierających ceftryakson, po stosowaniu Tulixonu opisywano przypadki reakcji anafilaktycznych (w tym wstrząs anafilaktyczny) zakończone letalnie, nawet u pacjentów, u których nie stwierdzono wcześniejszych odpowiednich wskazówek w wywiadzie.

Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić, czy pacjent miał w wywiadzie ciężkie reakcje nadwrażliwości na ceftryakson, inne cefalosporyny lub inne leki z grupy beta-laktamów. Ceftryakson należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem nieciężkiej nadwrażliwości na inne leki beta-laktamowe.

W przypadku wystąpienia reakcji alergicznych lek należy natychmiast odstawić i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Prawdopodobieństwo wystąpienia reakcji anafilaktycznych jest większe u chorych z wywiadem anafilaksji oraz u osób cierpiących na reakcje nadwrażliwości na różne alergeny; należy zachować ostrożność u pacjentów z tendencją do alergicznego diatezy.

Zarejestrowano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (zespołu Stevensa-Johnsona lub zespołu Lyella/ toksycznego nekrodermy epidermalnej); jednakże częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Lek może wydłużać czas protrombinowy. Z tego powodu w przypadku podejrzenia niedoboru witaminy K należy oznaczyć czas protrombinowy.

Zapalenie okrężnicy / nadmierny wzrost mikroorganizmów opornych.

Podczas stosowania praktycznie wszystkich antybiotyków, w tym ceftryaksonu i sulbaktamu, możliwe jest wystąpienie biegunki spowodowanej Clostridium difficile, od łagodnego stopnia do zapalenia okrężnicy zakończonego śmiercią. Leki antybakteryjne zmieniają normalną florę jelita grubego, co prowadzi do nadmiernego wzrostu Clostridium difficile. Clostridium difficile wytwarza toksyny A i B, które sprzyjają rozwojowi biegunki związanej z Clostridium difficile. Szczepy Clostridium difficile nadmiernie produkujące toksyny powodują zwiększoną zachorowalność i śmiertelność, ponieważ te infekcje mogą być oporne na środki przeciwmikrobowe i mogą wymagać kolektomii. Biegunkę związaną z Clostridium difficile należy wykluczyć u wszystkich pacjentów podczas stosowania antybiotyków. Należy zebrać szczegółowy wywiad medyczny, ponieważ biegunka związana z Clostridium difficile może wystąpić nawet do 2 miesięcy po zakończeniu stosowania środków antybakteryjnych.

W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia biegunki związanej z Clostridium difficile, należy odstawić antybiotykoterapię, która nie wpływa na Clostridium difficile.

Należy wziąć pod uwagę możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po stosowaniu ceftryaksonu wystąpiła biegunka (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Należy rozważyć odstawienie terapii ceftryaksonem i zastosowanie odpowiednich środków przeciw Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

W zależności od wskazań klinicznych należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów, dodatki białkowe, antybiotykoterapię skuteczną wobec Clostridium difficile oraz rozważyć badanie chirurgiczne.

Podczas długotrwałego stosowania ceftryaksonu możliwe są trudności w kontrolowaniu mikroorganizmów opornych na lek. Z tego powodu wymagana jest staranna opieka nad pacjentem. W przypadku wystąpienia infekcji nawrotowej należy podjąć odpowiednie działania.

Choroba kamicy żółciowej.

Po stosowaniu leku, zwykle w dawkach przekraczających standardowe zalecane dawki, podczas badania ultrasonograficznego pęcherza żółciowego mogą występować cienie błędnie interpretowane jako kamienie. Są to prekursory soli wapniowej ceftryaksonu, które znikają po zakończeniu lub przerwaniu terapii ceftryaksonem.

Zacienienia błędnie interpretowane jako kamienie żółciowe obserwowano na sonogramach pęcherza żółciowego, a częstość ich występowania wzrastała przy stosowaniu ceftryaksonu w dawce 1 g na dobę i wyższej. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leku u dzieci. Takie prekursory znikają po przerwaniu terapii ceftryaksonem. W rzadkich przypadkach powstawanie prekursorów soli wapniowej ceftryaksonu wiązało się z objawami klinicznymi. Takie zmiany rzadko są towarzyszone jakimikolwiek objawami. Jednak nawet w takich przypadkach zaleca się jedynie leczenie zachowawcze. Jeśli te zjawiska towarzyszą objawom klinicznym, decyzję o odstawieniu leku podejmuje lekarz. W przypadku wystąpienia objawów zaleca się zachowawcze, niechirurgiczne leczenie, a lekarz powinien podjąć decyzję o przerwaniu stosowania leku, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w danym przypadku (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zastój żółci.

U pacjentów, którym podawano ceftryakson, opisano pojedyncze przypadki zapalenia trzustki, które mogły rozwinąć się w wyniku obturacji dróg żółciowych. Większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka zastoju w drogach żółciowych, takie jak wcześniejsze leczenie, rozwój cholestazy i powstawanie błota żółciowego, np. poprzednie intensywne leczenie, ciężka choroba i całkowite żywienie pozajelitowe. Nie można wykluczyć, że inicjującym lub dodatkowym czynnikiem rozwoju tego zaburzenia może być powstawanie prekursorów w drogach żółciowych w wyniku stosowania ceftryaksonu/sulbaktamu. W tym kontekście nie można wykluczyć roli prekursorów powstających pod wpływem Tulixonu w drogach żółciowych w rozwoju zapalenia trzustki.

Choroba kamicy nerkowej.

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które znikają po przerwaniu stosowania ceftryaksonu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamicy nerkowej lub hiperkalciurii podejmuje lekarz, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w danym przypadku.

Opisano wystąpienie immunozależnej anemii hemolitycznej u pacjentów otrzymujących cefalosporyny, w tym ceftryakson. Opisywano przypadki ciężkiej anemii hemolitycznej, w tym zakończone śmiercią, u dorosłych i dzieci. W przypadku rozwoju anemii podczas stosowania ceftryaksonu należy wykluczyć anemię spowodowaną przez ceftryakson i odstawić lek do ustalenia etiologii anemii.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie kontrolować obraz krwi.

Ceftryaksonu nie wolno mieszać ani stosować jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, nawet przy podawaniu za pomocą różnych systemów infuzyjnych. Opisano przypadki powstawania prekursorów w płucach i nerkach noworodków i niemowląt przedwcześnie urodzonych, które spowodowały skutki śmiertelne przy jednoczesnym podawaniu ceftryaksonu i leków zawierających wapń. Opisywano również przypadki powstawania prekursorów wewnątrznaczyniowych u pacjentów innych grup wiekowych po jednoczesnym stosowaniu ceftryaksonu z roztworami do wstrzykiwania w żyłę zawierającymi wapń. Z tego powodu nie wolno stosować roztworów zawierających wapń do wstrzykiwania w żyłę noworodkom i pacjentom innych grup wiekowych co najmniej przez 48 godzin po podaniu ostatniej dawki Tulixon (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Dzieci.

Ceftryakson, będący składnikiem leku, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą surowicy krwi. Z tego powodu stosowanie ceftryaksonu jest przeciwwskazane u noworodków przedwcześnie urodzonych i urodzonych terminowo z hiperbilirubinemią, u których istnieje zagrożenie rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Ciężka niewydolność nerek i wątroby.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zalecane jest staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek przy zachowanej normalnej funkcji wątroby nie ma potrzeby zmniejszania dawki ceftryaksonu/sulbaktamu. W przypadku niewydolności nerek (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) dobowe dawki ceftryaksonu nie należy przekraczać 2 g.

U pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby przy zachowanej funkcji nerek nie ma potrzeby zmniejszania dawki ceftryaksonu/sulbaktamu.

W przypadkach jednoczesnego występowania ciężkiej patologii wątroby i nerek konieczna jest regularna kontrola stężenia ceftryaksonu w surowicy krwi. U pacjentów poddawanych hemodializie nie ma potrzeby zmiany dawki leku po przeprowadzeniu tej procedury.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu ceftryaksonu u pacjentów z niewydolnością nerek, którzy jednocześnie otrzymują aminoglikozydy i leki moczopędne.

W pojedynczych przypadkach podczas leczenia Tulixonem u pacjentów mogą występować fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa. Jak inne antybiotyki, Tulixon może powodować fałszywie dodatni wynik testu na galaktozemię. Fałszywie dodatnie wyniki mogą również wystąpić przy oznaczaniu glukozy w moczu, dlatego podczas leczenia Tulixonem glukozurię, w razie potrzeby, należy oznaczać wyłącznie metodą enzymatyczną.

U pacjentów poddawanych hemodializie nie ma potrzeby zmiany dawki leku po przeprowadzeniu tej procedury, jednak należy kontrolować stężenie leku w surowicy krwi, ponieważ u tych pacjentów szybkość wydalenia może być skrócona.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Ceftryakson przenika przez barierę łożyskową. Dane dotyczące stosowania ceftryaksonu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ na zarodek/łódź, rozwój okołoporodowy i poporodowy. W okresie ciąży, w szczególności w I trymestrze, ceftryakson można stosować tylko wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko.

Nie należy przepisywać Tulixonu tuż przed porodem w III trymestrze ciąży ze względu na zwiększone ryzyko encefalopatii bilirubinowej.

Karmienie piersią.

Ceftryakson przenika do mleka matki w niskich stężeniach, ale przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych nie przewiduje się żadnego wpływu na niemowlęta karmione piersią. Niemniej nie można wykluczyć ryzyka rozwoju biegunki i grzybicy błon śluzowych. Należy wziąć pod uwagę możliwość sensybilizacji. Należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub zaprzestaniu/odrzuceniu stosowania ceftryaksonu, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Niepłodność.

Badania funkcji rozrodczych nie wykazały objawów niepożądanego wpływu na płodność mężczyzn i kobiet.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń.

Nie ma danych dotyczących wpływu ceftryaksonu na szybkość reakcji, jednak w przypadku wystąpienia zawrotów głowy należy unikać prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z złożonymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki

Przy przepisywaniu Tulixon należy przestrzegać oficjalnych zaleceń dotyczących antybiotykoterapii, a w szczególności zaleceń dotyczących zapobiegania antybiotykooporności.

Roztwory należy przygotowywać bezpośrednio przed zastosowaniem. Po dodaniu rozpuszczalnika należy wizualnie ocenić kompletność rozpuszczenia. Tulixon można stosować dożylnie lub domięśniowo.

Dorośli i dzieci od 12. roku życia: zazwyczaj przepisuje się 1–2 g (przeliczając na ceftryaksone) Tulixonu raz na dobę (co 24 godziny). W przypadku ciężkich zakażeń lub zakażeń wywołanych drobnoustrojami o umiarkowanej wrażliwości na lek, dawkę dobową można zwiększyć do 4 g (przeliczając na ceftryaksone).

Dzieci

Niemowlęta i dzieci do 12. roku życia

Niemowlęta (do 2 tygodni): 20–50 mg/kg masy ciała (przeliczając na ceftryaksone) raz na dobę. Z uwagi na niedorozwój układu enzymatycznego dawka dobowa nie powinna przekraczać 50 mg/kg masy ciała. Dawki dla noworodków urodzonych w terminie i przedterminowych nie różnią się.

Tulixon jest przeciwwskazany u noworodków w wieku ≤ 28 dni, u których istnieje potrzeba (lub przewidywana potrzeba) leczenia za pomocą roztworów do wstrzykiwań dożylnych zawierających wapń, w tym wlewów dożylnych zawierających wapń, np. żywienia dojelitowego, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftryaksonu.

Niemowlęta i dzieci w wieku od 15. dnia życia do 12. roku życia: 20–80 mg/kg masy ciała (przeliczając na ceftryaksone) raz na dobę.

Dzieciom o masie ciała powyżej 50 kg należy przepisać dawki przeznaczone dla dorosłych.

Ogólna dawka dobowa dla dzieci nie powinna przekraczać 2 g (przeliczając na ceftryaksone).

Dawki dożylne 50 mg/kg (przeliczając na ceftryaksone) lub wyższe należy podawać powoli w infuzji trwającej 30–60 minut.

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana korekta dawki.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami antybiotykoterapii, pacjenci powinni kontynuować przyjmowanie Tulixon co najmniej przez kolejne 48–72 godziny po normalizacji temperatury ciała i uzyskaniu wyników badań potwierdzających brak obecności drobnoustrojów.

Terapia skojarzona

Badania wykazały synergizm między Tulixon a aminoglikozydami w odniesieniu do wielu bakterii Gram-ujemnych. Pomimo że zwiększoną skuteczność takich kombinacji nie zawsze można przewidzieć, należy ją brać pod uwagę w przypadku ciężkich, zagrażających życiu zakażeń spowodowanych przez Pseudomonas aeruginosa. Ze względu na niestabilność fizyczną ceftryaksonu i aminoglikozydów, należy je podawać oddzielnie, w zalecanych dawkach.

Dawkowanie w szczególnych przypadkach

Meningitis

W przypadku bakterialnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych u niemowląt i dzieci w wieku od 15. dnia życia do 12. roku życia, leczenie należy rozpocząć od dawki 100 mg/kg (ale nie więcej niż 4 g przeliczając na ceftryaksone) raz na dobę. Gdy tylko zostanie zidentyfikowany drobnoustroj oraz określona jego wrażliwość, dawkę można odpowiednio zmniejszyć. Najlepsze wyniki osiągano przy następującym czasie trwania leczenia:

Gonoreja (w przeliczeniu na ceftriakson). W leczeniu gonorei (spowodowanej szczepami produkującymi lub nie produkującymi penicylinazy) zaleca się podawanie dawki pojedynczej 250 mg wstrzyknięciem domięśniowym.

Profilaktyka zakażeń w chirurgii

W celu zapobiegania infekcjom pooperacyjnym w chirurgii zaleca się podawanie dawki pojedynczej 1–2 g (w przeliczeniu na ceftriakson) Tulixona w zależności od stopnia ryzyka zakażenia, 30–90 minut przed rozpoczęciem zabiegu operacyjnego. W przypadku operacji jelita grubego i odbytnicy dobrze sprawdza się jednoczesne (lecz oddzielne) podawanie Tulixona oraz jednego z 5-nitroimidazoli, np. ornidazolu.

Niewydolność nerek i wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie ma potrzeby zmniejszania dawki, jeśli funkcja wątroby pozostaje w normie.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie ma potrzeby zmniejszania dawki, jeśli funkcja nerek pozostaje w normie. Jedynie w przypadku niewydolności nerek w stadium przedterminalnym (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) dobowe dawki nie powinny przekraczać 2 g (w przeliczeniu na ceftriakson). U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie ma potrzeby zmniejszania dawki, jeśli funkcja nerek pozostaje w normie. W przypadku jednoczesnej ciężkiej niewydolności nerek i wątroby należy regularnie oznaczać stężenie ceftriaksonu w osoczu krwi i w razie potrzeby korygować dawkę leku.

Pacjentom poddawanym hemodializie nie ma potrzeby dodatkowego podawania leku po dializie. Należy jednak kontrolować stężenie ceftriaksonu w surowicy krwi w celu możliwej korekty dawki, ponieważ u tych pacjentów może występować zmniejszona szybkość wydalania. Dobowa dawka Tulixona u pacjentów poddawanych hemodializie nie powinna przekraczać 2 g (w przeliczeniu na ceftriakson).

Przygotowanie roztworów

Roztwory należy przygotowywać bezpośrednio przed ich zastosowaniem.

Świeżo przygotowane roztwory zachowują stabilność fizyczną i chemiczną przez 6 godzin w temperaturze pokojowej (lub przez 24 godziny w temperaturze 2–8 °C). W zależności od stężenia i czasu przechowywania kolor roztworów może się wahać od bladożółtego do bursztynowego. Ta właściwość substancji czynnej nie wpływa na skuteczność ani tolerancję leku.

Wstrzyknięcie domięśniowe

Do wstrzyknięcia domięśniowego 1,5 g leku należy rozpuścić w 3,5 ml 1 % roztworu lidokainy; wstrzyknięcie wykonywać głęboko w mięsień pośladkowy. Zaleca się podawanie nie więcej niż 1 g do jednej pośladkowej (w przeliczeniu na ceftriakson).

Roztworu zawierającego lidokainę nie wolno podawać dożylnie.

Wstrzyknięcie dożylne

Do wstrzyknięcia dożycznego zawartość jednego fiolki Tulixona należy rozpuścić w 10 ml wody do wstrzykiwań; podawać powoli (2–4 min) wstrzyknięcie dożylne.

Wlewanie dożylne

Wlewanie dożylne powinno trwać nie krócej niż 30 minut. Do przygotowania roztworu do wlewania należy rozpuścić 3 g Tulixona w 40 ml jednego z poniższych roztworów do infuzji, wolnych od jonów wapnia: 0,9 % chlorek sodu, 0,45 % chlorek sodu + 2,5 % glukoza, 5 % glukoza, 10 % glukoza, 6 % dekstran w roztworze glukozy 5 %, 6–10 % hydroksyetylowany skrobi, woda do wstrzykiwań. Ze względu na możliwą niestabilność roztwory zawierające Tulixon nie wolno mieszać z roztworami innych antybiotyków, zarówno przy przygotowywaniu, jak i podczas podawania. Nie wolno stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania Tulixona w fiolkach ani do rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnego ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftriaksonu. Powstawanie osadów soli wapniowych ceftriaksonu może również wystąpić przy mieszaniu Tulixona z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do podania dożylnego. Nie wolno podawać Tulixona dożylnie jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z długotrwałymi infuzjami zawierającymi wapń, np. żywieniem dojelitowym (patrz „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Dzieci

Zaleca się stosowanie u dzieci (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Tulixon jest przeciwwskazany u noworodków w wieku ≤ 28 dni w przypadku konieczności (lub przewidywanej konieczności) leczenia roztworami dożyciowymi zawierającymi wapń, w tym wlewami dożyciowymi zawierającymi wapń, np. żywieniem dojelitowym, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowych ceftriaksonu (patrz „Sposób stosowania i dawki”).

Opisano przypadki powstawania osadów w płucach i nerkach u noworodków i urodzonych przedwcześnie dzieci, które doprowadziły do śmiertelnych skutków przy jednoczesnym podawaniu ceftriaksonu i leków wapniowych. W niektórych z tych przypadków stosowano ten sam system infuzyjny do podania dożylnego Tulixona i roztworów zawierających wapń, a w niektórych systemach infuzyjnych obserwowano powstawanie osadów.

Przedawkowanie.

Objawy: istnieje ograniczona informacja o przypadkach przedawkowania leku u ludzi.

W przypadku przedawkowania może wystąpić nudności, wymioty, biegunka. Wysokie stężenia antybiotyków β-laktamowych w płynie mózgowym mogą powodować reakcje neurologiczne, w tym napady padaczkowe.

Leczenie: nadmiernych stężeń ceftriaksonu w osoczu krwi nie można zmniejszyć za pomocą hemodializy ani dializy otrzewnowej. Nie istnieje specyficzny antydotum. W leczeniu przypadków przedawkowania zaleca się leczenie objawowe.

Niepożądane działania.

Infekcje i inwazje: kandydoza, grzybica dróg rodnych, wtórne infekcje grzybicze oraz infekcje spowodowane mikroorganizmami opornymi, nadkażenia.

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: eozynofilia, neutropenia (związana z długotrwałym stosowaniem, odwracalna), leukopenia, leukocytoza, limfopenia, granulocytopenia, anemia, w tym anemia hemolityczna, trombocytopenia, trombocytoza, bazofilia, wydłużenie/skrócenie czasu protrombinowego, zaburzenia krzepnięcia, hipoprotrombinemia, agranulocytoza (poniżej 500 mm³), głównie po podaniu dawki całkowitej 20 g. W przypadku długotrwałego leczenia należy regularnie kontrolować obraz krwi.

Ze strony przewodu pokarmowego: stany wodniste, biegunka, nudności, wymioty, wzdęcia, stomatyt, zaburzenia smaku, glosyt; zapalenie trzustki, które mogło rozwinąć się wskutek obturacji dróg żółciowych, krwawienie przewodu pokarmowego. Nie można wykluczyć roli precpitatów w rozwoju zapalenia trzustki, które powstały pod wpływem ceftryaksonezu w drogach żółciowych; donoszono o enterokolicie pseudobłoniastej.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: kamica pozorna pęcherza żółciowego, precpitatu soli wapniowej ceftryaksonezu w pęcherzu żółciowym z odpowiednią objawowością u dzieci, odwracalna kamica żółciowa u dzieci, podwyższenie aktywności aminotransferaz wątrobowych i fosfatazy alkalicznej, hiperbilirubinemia, żółtaczka jądrzasta.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: wysypka skórna; zapalenie skóry alergiczne; swędzenie; pokrzywka; obrzęki, w tym obrzęk naczynioruchowy; ostra ogólna pustularna egzantema, egzantema; wielopostaciowa rumień egzematodes, zespół Stevensa-Johnsona; toksyczny epidermalny nekrolioza (zespołu Lyella).

Ze strony nerek i układu moczowego: podwyższenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, oliguria, hematuria, glukozuria; cylindruria, zapalenie nerek śródmiążdżowe.

Zaburzenia neurologiczne: ból głowy, zawroty głowy, drżenie, drgawki.

Zaburzenia serca: podwyższenie lub obniżenie ciśnienia tętniczego, uczucie przyspieszonego rytmu serca.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy międzybłoniowej: duszność, skurcz oskrzeli.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje anafilaktyczne lub anafilakto-idne, wstrząs anafilaktyczny, nadwrażliwość.

Ze strony narządów słuchu i równowagi: zawroty głowy.

Ogólne zaburzenia: uczucie gorąca, dreszcze, choroba surowicza, obrzęki, krwawienia z nosa, osłabienie.

Reakcje miejscowe: przy podaniu dożylnej – zapalenie żył, ból, zgrubienie wzdłuż żyły; przy podaniu domięśniowym – ból w miejscu wstrzyknięcia. Iniekcja domięśniowa bez zastosowania lidokainy jest bolesna.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi. W pojedynczych przypadkach u pacjentów leczonych lekiem mogą występować fałszywie pozytywne wyniki testu Coombsa. Jak i inne antybiotyki, lek może powodować fałszywie pozytywne wyniki próby na galaktozemię. Fałszywie pozytywne wyniki mogą również wystąpić przy oznaczaniu glukozy w moczu, dlatego podczas leczenia ceftryaksonezem/sulbaklaktem oznaczanie glukozurii, jeśli konieczne, należy przeprowadzać wyłącznie metodą enzymatyczną.

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryaksonezu mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (patrz rozdział „Szczególne wskazania”).

Precypitatu soli wapniowej ceftryaksonezu.

Rzadkie przypadki ciężkich działań niepożądanych, czasem zakończone śmiertelnie, odnotowano u noworodków przedwczesnych i dojrzałych (w wieku < 28 dni), którym podawano w sposób dożylnej ceftryaksonez i leki zawierające wapń. Podczas autopsji w płucach i nerkach wykryto precpitatu soli wapniowej ceftryaksonezu. Wysokie ryzyko powstawania precpitatów u noworodków wynika z ich małej objętości krwi i dłuższego okresu półwydalenia ceftryaksonezu niż u dorosłych (patrz rozdziały „Przeciwwskazania”, „Szczególne wskazania”).

Zarejestrowano przypadki powstawania precpitatów w nerkach, głównie u dzieci w wieku powyżej 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (≥ 80 mg/kg na dobę) lub dawki kumulacyjne powyżej 0 g, a także u których występowały dodatkowe czynniki ryzyka (ograniczone przyjmowanie płynów, leżenie). Ryzyko powstawania precpitatów wzrasta u pacjentów pozbawionych ruchomości lub u chorych w stanie odwodnienia. Powstawanie precpitatów w nerkach może przebiegać bezobjawowo lub objawiać się klinicznie, może prowadzić do niewydolności nerek, która ustępuje po przerwaniu leczenia ceftryaksonezem.

Zarejestrowano przypadki powstawania precpitatów soli wapniowej ceftryaksonezu w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. U dzieci, według danych z badań prospektywnych, częstość powstawania precpitatów przy podaniu dożylnej leku była różna – w niektórych badaniach powyżej 30%. Przy powolnym podawaniu leku (przez 20-30 minut) częstość powstawania precpitatów jest wyraźnie niższa. Powstawanie precpitatów zazwyczaj nie jest towarzyszone objawami, ale w rzadkich przypadkach pojawiały się objawy kliniczne takie jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po przerwaniu stosowania ceftryaksonezu precpitatu zazwyczaj znikają (patrz rozdział „Szczególne wskazania”).

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w suchym, chronionym przed światłem i niedostępnym dla dzieci miejscu.

Niezgodność.

Tulixon nie można mieszać z roztworami zawierającymi wapń, takimi jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana.

Ceftryaksonez jest niezgodny z amsakryny, wancomycyną, flukenazolem i aminoglikozydami.

Nie należy mieszać z innymi rozpuszczalnikami niż te, które są wymienione w rozdziale „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

Proszek po 1,5 g w fiolkach szklanych o pojemności 20 ml, zamkniętych korkami i uszczelnionych aluminiowymi nakrętkami z plastikowymi pokrywkami typu „flip-op”. Po 1 fiolce w tekturowym opakowaniu.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Zydus Pharmaceuticals Pvt. Ltd.;

Swiss Parenterals Ltd.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Działnica nr 72, EPZP, faza-1, Dżarmadżri, Baddi, Rejon-Solan, Himachal Pradesh, Indie.;

Jednostka II, działka 402, 412-414 Kerala Industrial Estate, GIDS, Nier Bawla, Ahmedabad, Gujarat, 382220, Indie