Triphas® 10 ampułki

INSTRUKCJA stosowania leku leczniczego TRIphas® 10 ampułki (TRIFAS® 10 AMPOULES)

Skład:

substancja czynna: torasemid;

1 ampułka (2 ml) roztworu do wstrzykiwań zawiera 10,631 mg torasemidu sodowego (równowartość 10 mg torasemidu);

substancje pomocnicze: sodu hydroxidum, trometamolum, polietylenglikol 400, aqua pro injectione.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór, praktycznie pozbawiony zanieczyszczeń mechanicznych. pH Triphas® 10 ampułki: 8,5–9,5.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki moczopędne. Diuretyki o działaniu pętlowym.

Kod ATC C03CA04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Torasemid działa jako środek saluretyczny, jego działanie związane jest z hamowaniem nerkowego wchłaniania jonów sodu i chlorkowych w odcinku wstępującym pętli Henlego.

Właściwości farmakodynamiczne

U człowieka efekt moczopędny szybko osiąga maksimum w ciągu pierwszych 2–3 godzin po podaniu dożylnym i doustnym odpowiednio i utrzymuje się stabilnie przez około 12 godzin. U zdrowych ochotników w zakresie dawek 5–100 mg obserwowano proporcjonalny do logarytmu dawki wzrost diurezy (działanie pętlowe diuretyku). Wzrost diurezy obserwowano również w przypadkach, gdy inne środki moczopędne, np. działające dystalnie diuretyki tiazydowe, nie wykazywały już odpowiedniego efektu, np. przy niewydolności nerek. Dzięki takiemu mechanizmowi działania torasemid prowadzi do zmniejszenia obrzęków. W przypadku niewydolności serca torasemid zmniejsza objawy choroby i poprawia funkcjonowanie mięśnia sercowego poprzez zmniejszenie obciążenia wstępne i końcowe.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i rozdział

Wiązanie torasemidu z białkami osocza krwi przekracza 99%, dla metabolitów M1, M3 i M5 wynosi odpowiednio 86%, 95% i 97%. Widoczny wolumen rozdziału (Vz) wynosi 16 l.

Biota transformacja

W organizmie człowieka torasemid ulega metabolizmowi z powstaniem trzech metabolitów: M1, M3 i M5. Brak dowodów na istnienie innych metabolitów. Metabolity M1 i M5 powstają w wyniku stopniowego utlenienia metylowej grupy przyłączonej do pierścienia fenylenowego do kwasu karboksylowego, metabolit M3 powstaje w wyniku hydroksylacji pierścienia. U człowieka nie wykryto metabolitów M2 i M4, które stwierdzono w eksperymentach na zwierzętach.

Wydalanie

Okres półtrwania (t1/2) torasemidu i jego metabolitów u zdrowych ochotników wynosi 3–4 godziny. Całkowity klirens torasemidu wynosi 40 ml/min, klirens nerkowy – około 10 ml/min. U zdrowych ochotników około 80% podanej dawki wydala się z moczem w postaci torasemidu i jego metabolitów w następujących średnich proporcjach: torasemid – około 24%, metabolit M1 – około 12%, metabolit M3 – około 3%, metabolit M5 – około 41%. Główny metabolit M5 nie wykazuje działania moczopędnego, natomiast udział działających metabolitów M1 i M3 razem wziętych stanowi około 10% całkowitego działania farmakokinetycznego. Przy niewydolności nerek całkowity klirens i okres półtrwania torasemidu nie zmieniają się, natomiast wydłuża się okres półtrwania metabolitów M3 i M5. Jednak właściwości farmakodynamiczne pozostają niezmienione, a stopień nasilenia niewydolności nerek nie wpływa na długość działania. Torasemid i jego metabolity praktycznie nie są usuwane podczas hemodializy i hemofiltracji.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub z niewydolnością serca okres półtrwania torasemidu i metabolitu M5 wydłuża się nieznacznie, natomiast ilość substancji wydalonej z moczem jest niemal równa tej u zdrowych ochotników, dlatego nie dochodzi do gromadzenia się torasemidu i jego metabolitów.

Liniowość

Farmakokinetyka torasemidu i jego metabolitów charakteryzuje się zależnością liniową. Oznacza to, że maksymalne stężenie w osoczu krwi oraz pole pod krzywą stężenia we krwi rośnie proporcjonalnie do dawki.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

W badaniach farmakologicznej bezpieczeństwa, toksyczności chronicznej, mutagenności i kancerogenności na zwierzętach nie uzyskano danych wskazujących na podwyższone ryzyko stosowania leku u ludzi. W badaniach toksyczności narządów rozrodczych na zwierzętach nie zaobserwowano efektów teratogennych leku. Jednak u ciężarnych królików i szczurów, którym podawano lek w wysokich dawkach, obserwowano objawy toksyczności płodowej i toksyczności względem matki. Stwierdzono, że torasemid przenika przez barierę łożyskową u szczurów. Na płodność lek nie wpływa.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie obrzęków i/lub wylewów spowodowanych niewydolnością serca, gdy konieczne jest wstrzyknięcie dożylnie, np. w przypadku obrzęku płucnego w przebiegu ostrej niewydolności serca.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, leki z grupy sulfonamidów oraz na którąkolwiek substancję pomocniczą leku.

Niewydolność nerek z anurią.

Wątrobowa śpiączka lub stan poprzedzający śpiączkę.

Hipotensja tętnicza.

Hipowolemia.

Hiponatremia.

Hipokaliemia.

Ostre zaburzenia oddawania moczu, np. spowodowane przerostem gruczołu krokowego. Okres karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Leki, których nie zaleca się stosować łącznie

Torasemid, szczególnie w wysokich dawkach, może nasilać działanie oto- i nefrotoksyczne antybiotyków aminoglikozydowych, np. kanamycyny, gentamycyny, tobramycyny oraz środków cytotoksycznych – aktywnych pochodnych platyny, a także działanie nefrotoksyczne cefalosporyn.

Jednoczesne stosowanie torasemidu i leków litu może prowadzić do wzrostu stężenia litu w osoczu krwi, co może spowodować nasilenie działania oraz zwiększenie efektów niepożądanych litu.

Leki, których stosowanie wymaga ostrożności

Torasemid nasila działanie innych leków przeciwhypotensyjnych, w szczególności inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę, co może prowadzić do nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego podczas jednoczesnego stosowania. Jednoczesne stosowanie torasemidu z lekami z grupy digitalis może powodować niedobór potasu wywołany działaniem diuretyków, co z kolei może prowadzić do nasilenia i wzmocnienia działania niepożądanego obu leków. Torasemid może zmniejszać skuteczność leków przeciwcukrzycowych. Probencydyna oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. indometacyna, kwas acetylosalicylowy) mogą hamować działanie moczopędne i przeciwhypotensyjne torasemidu. Podczas leczenia salicylanami w wysokich dawkach torasemid może nasilić ich toksyczne działanie na ośrodkowy układ nerwowy. Torasemid może nasilać działanie teofiliny, a także wpływ leków o działaniu kurarepodobnym na rozluźnienie mięśni. Leki przeczyszczające, a także mineralokortykosteroidy i glukokortykosteroidy mogą nasilać utratę potasu spowodowaną przez torasemid. Torasemid może osłabiać działanie zwężające naczynia katecholamin, np. adrenaliny i noradrenaliny.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Nie należy stosować torasemidu w następujących przypadkach:

• podagra;
• zaburzenia rytmu serca, np. blok sinoatrialny, blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia;
• zaburzenia kwasowo-zasadowego metabolizmu;
• terapia współbieżna z lekami litu, aminoglikozydami lub cefalosporynami;
• patologiczne zmiany morfologii krwi, np. trombocytopenia lub anemia u pacjentów bez niewydolności nerek;
• zaburzenia czynności nerek spowodowane substancjami nefrotoksycznymi;
• dzieci i młodzież do 18. roku życia.

Ze względu na możliwość wystąpienia podczas leczenia torasemidem wzrostu stężenia glukozy we krwi, u pacjentów z cukrzycą utajoną lub wyraźną należy regularnie kontrolować metabolizm węglowodanów. Szczególnie na początku leczenia oraz u pacjentów w wieku podeszłym należy zwracać szczególną uwagę na objawy hemozagęszczenia i objawy utraty elektrolitów. Przy długotrwałym stosowaniu torasemidu konieczna jest regularna kontrola równowagi elektrolitowej, w szczególności stężenia potasu w surowicy. Należy również regularnie kontrolować poziom glukozy, kwasu moczowego, kreatyniny i lipidów we krwi. Ponadto należy regularnie kontrolować ogólny obraz krwi (erytrocyty, leukocyty, trombocyty).

Skutki nieprawidłowego stosowania jako doping

Stosowanie leku Triphas® 10 ampułki może prowadzić do uzyskania pozytywnego wyniku testu na doping. Nie można przewidzieć wpływu na stan zdrowia, jeśli lek Triphas® 10 ampułki został zastosowany nieprawidłowo, tj. w celu dopingowania – w takim przypadku nie można wykluczyć szkodliwego wpływu na zdrowie.

Substancje pomocnicze

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w 1 ampułce, co oznacza, że można uznać, iż ten lek praktycznie nie zawiera sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Nie ma wiarygodnych danych dotyczących wpływu torasemidu na kobiety w ciąży. W badaniach na zwierzętach wykazano toksyczność reprodukcyjną torasemidu. Torasemid przenika przez barierę łożyskową. Triphas® 10 ampułki nie zaleca się stosować w czasie ciąży, a także kobietom w wieku rozrodczym, które nie stosują środków antykoncepcyjnych. Z uwagi na powyższe, torasemid stosuje się w czasie ciąży wyłącznie wskazany życiowo i w minimalnej dawce skutecznej. Diuretyki nie są odpowiednie do standardowego leczenia nadciśnienia tętniczego lub obrzęków u ciężarnych, ponieważ mogą obniżać perfuzję bariery łożyskowej i wywierać toksyczny wpływ na rozwój płodu wewnątrzmacicznego. Jeśli torasemid stosuje się u ciężarnych z niewydolnością serca lub nerek, należy dokładnie monitorować poziom elektrolitów i hematokryt oraz obserwować rozwój płodu.

Okres laktacji. Obecnie nie ustalono, czy torasemid lub jego metabolity przenikają do mleka matki u zwierząt lub człowieka. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/dzieci niemowląt w przypadku stosowania leku. Dlatego stosowanie torasemidu w okresie laktacji jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub o odstawieniu/przerwaniu stosowania Triphas® 10 ampułki należy podejmować, biorąc pod uwagę korzyści karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści wynikające z leczenia lekiem dla kobiety.

Niepłodność. Nie przeprowadzono badań wpływu torasemidu na płodność u ludzi. W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono wpływu torasemidu na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Nawet przy prawidłowym stosowaniu torasemid może negatywnie wpływać na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń mechanicznych. Dotyczy to przede wszystkim początku leczenia, okresu zwiększania dawki leku, zmiany leku, stosowania terapii współbieżnej oraz spożycia alkoholu. Dlatego podczas stosowania torasemidu należy zachować szczególną ostrożność przy prowadzeniu pojazdów lub obsługi innych urządzeń mechanicznych.

Sposób stosowania i dawki.

Obrzęki i/lub wylewy spowodowane niewydolnością serca.

Dorośli.

Leczenie należy rozpocząć od zastosowania pojedynczej dawki 2 ml leku Triphas® 10 ampułki, co odpowiada 10 mg torasemidu na dobę. Jeżeli efekt będzie niewystarczający, dawkę pojedynczą można zwiększyć do 4 ml leku Triphas® 10 ampułki, co odpowiada 20 mg torasemidu. Jeżeli efekt nadal będzie niewystarczający, można zastosować terapię krótkotrwałą (nie dłuższą niż 3 doby) z podawaniem dawki dobowej 8 ml leku Triphas® 10 ampułki, co odpowiada 40 mg torasemidu.

Ostry obrzęk płuc.

Dorośli.

Leczenie należy rozpocząć od wewnątrzwennego podania dawki pojedynczej 4 ml leku Triphas® 10 ampułki, co odpowiada 20 mg torasemidu. W zależności od efektu, dawkę tę można powtórzyć po 30 minutach. Nie wolno przekraczać maksymalnej dawki dobowej 20 ml leku Triphas® 10 ampułki, co odpowiada 100 mg torasemidu.

Grupy pacjentów szczególnych

Pacjenci w wieku podeszłym. Nie jest wymagane specjalne doboru dawki. Jednakże nie przeprowadzono badań porównawczych działania leku u młodych pacjentów i pacjentów w wieku podeszłym.

Pacjenci z niewydolnością wątroby.

Torasemid jest przeciwwskazany u pacjentów z wątrobową śpiączką lub przedśpiączką (patrz rozdział „Przeciwwskazania”). Leczenie tej grupy pacjentów należy prowadzić ostrożnie, ponieważ możliwe jest zwiększenie stężenia torasemidu w osoczu krwi (patrz rozdział „Farmakokinetyka”).

Sposób stosowania

Roztwór do wstrzykiwań podaje się w sposób wewnątrzwenny, powoli. Podawać wyłącznie czysty, klarowny roztwór.

Zabronione jest podawanie roztworu do wewnątrz tętnic. Triphas® 10 ampułki nie wolno stosować w przypadku oznak degradacji roztworu (np. obecność zawiesiny w roztworze) lub w przypadku uszkodzenia ampułki. Jedna ampułka przeznaczona jest do jednorazowego użycia. Odpady roztworu należy natychmiast zutylizować zgodnie z wymogami lokalnego przepisu prawa. Triphas® 10 ampułki nie wolno mieszać z innymi lekami przeznaczonymi do wstrzykiwań i/lub infuzji wewnętrznych (patrz rozdział „Niezgodność”). Przy długotrwałym stosowaniu wstrzykiwanie wewnętrzwne należy jak najszybciej zastąpić podawaniem doustnym, ponieważ stosowanie wewnętrzwne torasemidu nie powinno trwać dłużej niż 7 dni.

Postępowanie z ampułkami o otwieraniu się w jednym punkcie.

Nie należy szlifować ampułek.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Triphas® 10 ampułki u dzieci i młodzieży w wieku do 18 lat nie są ustalone. Z tego powodu torasemid nie powinien być stosowany u dzieci i młodzieży (w wieku do 18 lat) (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Przedawkowanie.

Objawy zatrucia

Typowa symptomatologia nie jest znana. Przedawkowanie może spowodować silny efekt moczopędny, w tym ryzyko nadmiernych utrat wody i elektrolitów, senność, zespół dezorientacji, symptomatyczną hipotensję tętniczą, kolaps krążeniowy oraz zaburzenia ze strony układu pokarmowego.

Leczenie przedawkowania. Nieznany jest specyficzny antydotum. Objawy zatrucia zazwyczaj ustępują po zmniejszeniu dawki i odstawieniu leku oraz odpowiedniej suplementacji płynów i elektrolitów (wymagana kontrola!). Torasemid nie jest usuwany z krwi podczas hemodializy.

Leczenie w przypadku hipowolemii: uzupełnienie objętości płynów.

Leczenie w przypadku hipokaliemii: podanie leków potasu.

Leczenie w przypadku kolapsu krążeniowego: ułożenie chorego w pozycji leżącej oraz, w razie potrzeby, podanie terapii objawowej.

Anafilaktyczny wstrząs (natychmiastowe działania).

W przypadku pierwszych objawów reakcji skórnych (np. pokrzywki lub zaczerwienienie skóry), stanu pobudzenia chorego, bólu głowy, potliwości, nudności, sinicy należy przeprowadzić katetryzację żyły; chory powinien zostać ułożony w pozycji poziomej, zapewnić mu swobodny dopływ powietrza, podać tlen. W razie potrzeby należy dalej stosować leczenie intensywne (w tym podawanie adrenaliny, glikokortykosteroidów oraz uzupełnienie objętości krwi krążącej).

Efekty uboczne.

Poniżej przedstawiono efekty uboczne, które mogą wystąpić podczas leczenia lekiem Triphas® 10 ampułki.

Do oceny częstości występowania efektów ubocznych zastosowano następujące kryteria:

bardzo często: ≥ 1/10,

często: ≥1/100–< 1/10,

nieczęsto: ≥ 1/1000–< 1/100,

rzadko: ≥ 1/10000–< 1/1000,

bardzo rzadko: < 1/10000,

częstość nieznana: niemożliwe do określenia na podstawie dostępnych danych.

Ze strony układu krwiotwórczego i układu krwionośnego. Bardzo rzadko: hemokoncentracja, trombocytopenia, erytropenia i/lub leukopenia (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony układu immunologicznego. Bardzo rzadko: reakcje alergiczne. Po podaniu dożylnej mogą występować ostre, potencjalnie zagrażające życiu reakcje nadwrażliwości (szok anafilaktyczny), wymagające natychmiastowej pomocy medycznej.

Metabolizm/elektrolity. Często: nasilenie alkalozy metabolicznej, hiperkaliemia, hipokaliemia przy współistniejącej diecie ubogiej w potas, przy wymiotach, biegunkach, po nadmiernym stosowaniu środków przeczyszczających, a także u pacjentów z przewlekłą niewydolnością wątroby. W zależności od dawki i długości leczenia możliwe są zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, np. hipowolemia, hipokaliemia i/lub hiponatremia (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ze strony układu nerwowego. Często: ból głowy, zawroty głowy (szczególnie na początku leczenia). Czasem: parestezje. Bardzo rzadko: omdlenia, niedokrwienie mózgu, dezorientacja.

Ze strony narządów wzroku. Bardzo rzadko: zaburzenia wzroku.

Ze strony narządów słuchu i układu przedsionkowego. Bardzo rzadko: szumy w uszach, utrata słuchu.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego. Bardzo rzadko: niedokrwienie mięśnia sercowego, arytmię, dławicę piersiową, ostry zawał mięśnia sercowego.

Ze strony układu naczyniowego. Bardzo rzadko: powikłania zakrzepowo-zatorowe, hipotensja tętnicza, zaburzenia krążenia w sercu oraz zaburzenia krążenia ogólnego.

Ze strony przewodu pokarmowego. Często: zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (np. brak apetytu, ból żołądka, nudności, wymioty, biegunka, trwałe zaparcia), szczególnie na początku leczenia. Czasem: kserostomia. Bardzo rzadko: zapalenie trzustki.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych. Często: wzrost stężenia niektórych enzymów wątrobowych (gamma-glutamylotranspeptydazy) we krwi.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej. Bardzo rzadko: reakcje alergiczne (np. świąd, wysypka, fotosensybilizacja), ciężkie reakcje skórne.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej. Często: skurcze mięśni (szczególnie na początku leczenia).

Ze strony nerek i dróg moczowych. Czasem: przy zaburzeniach oddawania moczu (np. przy przerostie gruczołu krokowego) zwiększone tworzenie moczu może towarzyszyć zatrzymanie moczu i rozszerzenie pęcherza moczowego.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania leku. Często: zwiększona zmęczalność, osłabienie ogólne (szczególnie na początku leczenia).

Dane badań laboratoryjnych. Często: wzrost stężenia kwasu moczowego oraz lipidów (triglicerydy, cholesterol) we krwi (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Czasem: wzrost stężenia mocznika i kreatyniny we krwi (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku odgrywa ważną rolę. Umożliwia to kontynuowanie nadzoru nad stosunkiem korzyści do ryzyka związanego z lekiem. Pracownicy ochrony zdrowia powinni zgłaszać wszelkie możliwe działania niepożądane.

Okres ważności. 3 lata. Nie stosować po upływie okresu ważności wskazanego na opakowaniu. Po otwarciu ampułki roztwór należy użyć natychmiast.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Triphas® 10 ampułki nie można mieszać z innymi lekami przeznaczonymi do wstrzykiwań dożylnych i/lub infuzji.

Opakowanie. 2 ml w ampułce, 5 ampułek w blisterze, w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

A. Menarini Manufacturing Logistics and Services S.r.l.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Via Sette Santi 3, 50131 Florencja (FI), Włochy.

Wniosek składający.

Menarini International Operations Luxembourg S.A.

Adres wnioskodawcy i miejsce prowadzenia działalności.

1, Avenue de la Gare, L-1611 Luksemburg, Luksemburg.