Trigrim

INSTRUKCJA dla zastosowania leczniczego leku TRIGRIM (TRIGRIM)

Skład:

substancja czynna: torasemid;

1 tabletka zawiera torasemidu 10 mg;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat; skrobia kukurydziana; dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki białego koloru, okrągłe, płaskie, z ryflowaniem. Średnica: 8,9–9,3 mm.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Diuretyki o wysokiej aktywności. Proste leki z grupy sulfonamidów. Kod ATC C03CA04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Torasemid – lek moczopędny działający na pętlę Henle. Jednakże w niskich dawkach profil farmakodynamiczny torasemidu przypomina tiazydy pod względem poziomu i czasu trwania działania moczopędnego. W wyższych dawkach torasemid zwiększa działanie moczopędne w sposób zależny od dawki, przy czym ten efekt może być bardzo wyraźny.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po podaniu doustnym torasemid jest szybko i niemal całkowicie wchłaniany, osiągając maksymalne stężenie w surowicy krwi po 1–2 godzinach.

Łączenie z białkami osocza. Ponad 99 % torasemidu wiąże się z białkami osocza krwi.

Rozprzestrzenianie. Objętość rozprzestrzeniania torasemidu wynosi 16 l.

Biotransformacja. Torasemid ulega biotransformacji do trzech metabolitów – M1, M3 i M5 – poprzez stopniowe utlenianie, hydroksylację oraz hydroksylację pierścienia aromatycznego.

Eliminacja. Okres półtrwania torasemidu wynosi około 3–4 godziny. Całkowity klirens torasemidu wynosi 40 ml/min, klirens nerkowy – około 10 ml/min. Około 80 % podanej dawki wydzielane jest w postaci niezmienionego torasemidu (24 %) oraz jego metabolitów: M1 (12 %), M3 (3 %), M5 (41 %). W niewydolności nerek okres półtrwania torasemidu nie zmienia się, natomiast okres półtrwania metabolitów M3 i M5 wydłuża się. Torasemid i jego metabolity praktycznie nie są usuwane podczas hemodializy ani hemofiltracji. U pacjentów z uszkodzeniem funkcji wątroby lub z niewydolnością serca okresy półtrwania torasemidu i metabolitu M5 nieznacznie się wydłużają, jednak kumulacja torasemidu i jego metabolitów jest mało prawdopodobna.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Obrzęki spowodowane niewydolnością serca.

Przeciwwskazania.

• Wzmożona wrażliwość na torasemid, pochodne sulfonilomocznika lub substancje pomocnicze leku.
• Niewydolność nerek towarzysząca anurii.
• Wątrobowa śpiączka i stan przedśpiączkowy.
• Hipotensja tętnicza.
• Okres ciąży lub karmienia piersią.
• Tachyarytmia.
• Jednoczesne stosowanie antybiotyków aminoglikozydowych lub cefalosporyn, lub niewydolność nerek po zastosowaniu innych leków powodujących uszkodzenie nerek.
• Hipowolemia.
• Hiponatremia.
• Hipokaliemia.
• Istotne zaburzenia oddawania moczu, np. w wyniku przerościa gruczołu krokowego.
• Podagra.

Współdziałanie z innymi lekami oraz inne rodzaje oddziaływań.

Jednoczesne stosowanie torasemidu z glikozydami nasercowymi może zwiększać wrażliwość mięśnia sercowego na te leki z powodu niedoboru potasu lub magnezu. Jednoczesne stosowanie z mineralokortykosteroidami, glukokortykosteroidami lub lekami przeczyszczającymi zwiększa ryzyko wystąpienia niedoboru potasu.

Torasemid, podobnie jak inne diuretyki, może nasilać działanie hipotensyjne leków stosowanych jednocześnie. Jednoczesne stosowanie torasemidu z inhibitorem ACE może prowadzić do hipotensji. Ten efekt można zminimalizować poprzez obniżenie dawki początkowej inhibitora ACE i (lub) zmniejszenie dawki torasemidu 2–3 dni przed rozpoczęciem stosowania inhibitorów ACE (lub poprzez tymczasowe odstawienie torasemidu).

Torasemid może osłabiać działanie zwężające naczynia adrenalinu i noradrenalinu.

Torasemid osłabia działanie leków przeciwcukrzycowych.

Stosowanie torasemidu, szczególnie w wysokich dawkach, może nasilać nefrotoksyczne i ototoksyczne działanie antybiotyków z grupy aminoglikozydów (np. kanamycyny, gentamycyny, tobramycyny), toksyczne działanie leków platynowych (cisplatyna) oraz nefrotoksyczne działanie cefalosporyn.

Torasemid nasila działanie teofiliny i leków rozkurczających mięśnie o działaniu podobnym do kurare.

Niesterydowe leki przeciwzapalne (NSAID) (np. indometacyna, pochodne kwasu propionowego) i probenecyda mogą zmniejszać działanie moczopędne i hipotensyjne torasemidu.

Jednoczesne stosowanie torasemidu i leków zawierających lit może zwiększać stężenie litu we krwi, co prowadzi do nasilenia jego działania kardio- i neurotoksycznego.

Podczas terapii salicylanami w wysokich dawkach torasemid może nasilać ich toksyczne działanie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN).

Jednoczesne stosowanie z cholestyraminą może zmniejszać wchłanianie torasemidu, co prowadzi do osłabienia jego działania.

Właściwości stosowania.

Przed rozpoczęciem stosowania leku należy skorygować istniejące hipokaliemię, hipozatriemię lub hipowolemie oraz skorygować zaburzenia wydalania moczu.

Przy długotrwałym leczeniu torasemidem zaleca się regularne monitorowanie bilansu elektrolitowego, szczególnie poziomu potasu we krwi (szczególnie u pacjentów stosujących jednocześnie glikozydy naparstnicy, glukokortykosteroidy, mineralokortykosteroidy lub środki przeczyszczające), poziomów glukozy, kwasu moczowego, kreatyniny oraz lipidów we krwi.

Szczególnie ostrożnej kontroli wymagają pacjenci z tendencją do rozwoju hiperurykemii i podagry.

Pacjentom z wyraźną lub ukrytą cukrzycą należy kontrolować metabolizm węglowodanów.

Ze względu na brak wystarczającego doświadczenia klinicznego nie zaleca się stosowania torasemidu w przypadku patologicznych zmian równowagi kwasowo-zasadowej; przy patologicznych zmianach obrazu krwi, np. trombocytopenii lub anemii u pacjentów bez niewydolności nerek; jednoczesnie z lekiem litowym, aminoglikozydami, cefalosporynami; przy zaburzeniach funkcji nerek spowodowanych substancjami nefrotoksycznymi; u dzieci; u pacjentów w wieku podeszłym (brak zaleceń dotyczących dawkowania).

Torasemid należy stosować z szczególną ostrożnością u pacjentów cierpiących na choroby wątroby towarzyszące marskości wątroby i wodobrzuszu, ponieważ nagłe zmiany bilansu wodno-elektrolitowego mogą prowadzić do śpiączki wątrobowej. Leczenie torasemidem (tak jak innych środków moczopędnych) u pacjentów tej grupy należy prowadzić w warunkach szpitalnych. W celu zapobiegania hipokaliemii i kwasicy metabolicznej lek należy stosować łącznie z lekami antagonistami aldosteronu lub lekami sprzyjającymi zatrzymaniu potasu w organizmie.

Po podaniu torasemidu obserwowano objawy ototoksyczności (szumy w uszach i utrata słuchu), które miały charakter odwracalny, jednakże bezpośredni związek z lekiem nie został potwierdzony.

Przy przepisywaniu środków moczopędnych należy dokładnie monitorować objawy zaburzeń bilansu elektrolitowego, hipowolemii, pozanerczycznego stężenia azotu i innych zaburzeń, które mogą objawiać się suchością w ustach, pragnieniem, osłabieniem, wiotłością, sennością, pobudzeniem, bólem mięśniowym lub skurczami, miastenią, hipotensją, oligurią, tachykardią, nudnościami, wymiotami. Nadmierna diureza może prowadzić do odwodnienia organizmu, obniżenia objętości krwi krążącej, tworzenia się skrzeplin i zakrzepicy naczyń krwionośnych, szczególnie u pacjentów w wieku podeszłym. Należy zwracać uwagę na objawy hemokoncentracji i utraty elektrolitów na początku leczenia oraz u pacjentów w wieku podeszłym.

Pacjentom z zaburzeniami bilansu wodno-elektrolitowego należy przerwać stosowanie leku i po skorygowaniu niepożądanych efektów wznowić terapię, rozpoczynając od niższych dawek.

Przy przepisywaniu leku należy regularnie kontrolować laboratoryjnie stężenie potasu i innych elektrolitów w osoczu krwi. Należy również regularnie kontrolować morfologię krwi (liczbę erytrocytów, leukocytów, płytek krwi).

Informacje dotyczące dawkowania leku u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby są ograniczone. Pacjentom z niewydolnością wątroby lek należy przepisywać z ostrożnością, ponieważ możliwe jest zwiększenie stężenia torasemidu we krwi.

Przy leczeniu torasemidem możliwe są pozytywne wyniki testów antydopingowych.

Lek zawiera laktozę. Jeżeli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Lek jest przeciwwskazany w okresie ciąży. Brak wiarygodnych danych dotyczących wpływu torasemidu na zarodek i płód u ludzi. Posiadana jest informacja dotycząca toksyczności rozrodczej torasemidu. Torasemid przenika przez barierę łożyskową. Z powyższych względów torasemid można stosować w okresie ciąży wyłącznie w przypadkach wskazań życiowych i w minimalnej skutecznej dawce.

Środki moczopędne nie nadają się do standardowego leczenia nadciśnienia tętniczego lub obrzęków u ciężarnych, ponieważ mogą obniżać perfuzję barierę łożyskową i wywoływać toksyczny wpływ na rozwój płodu. Jeżeli torasemid stosuje się w leczeniu ciężarnych z niewydolnością serca lub nerek, konieczne jest dokładne monitorowanie elektrolitów i hematokrytu, a także rozwoju płodu.

Okres karmienia piersią. Obecnie nie ustalono, czy torasemid przenika do mleka kobiet lub zwierząt. Nie można wykluczyć ryzyka stosowania leku u noworodków/dzieci karmionych piersią. Dlatego stosowanie torasemidu w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. Jeżeli konieczne jest stosowanie torasemidu w tym okresie, należy przerwać karmienie piersią.

Plodność. Badania wpływu torasemidu na płodność u ludzi nie prowadzono.

Wpływ na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Lek może wpływać na szybkość reakcji człowieka, obniżając ją przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu z alkoholem. Dlatego należy unikać prowadzenia pojazdów lub pracy z potencjalnie niebezpiecznymi mechanizmami podczas leczenia lekiem.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki należy przyjmować nie żując i nie rozdrabniając, niezależnie od posiłku i pory dnia, popijając niewielką ilością płynu.

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby; leczenie należy kontynuować aż do ustąpienia obrzęków.

Leczenie należy rozpocząć od dawki 5 mg na dobę. Zazwyczaj dawkę tę uważa się za dawkę utrzymującą. Jeżeli dobowe dawki 5 mg okaże się niewystarczająca, należy stosować dawkę 10 mg na dobę, którą należy podawać codziennie. W zależności od nasilenia stanu chorego dawkę dobową można stopniowo zwiększyć do 20 mg torasemidu (1 raz na dobę).

U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana dodatkowa korekta dawki.

U pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby leczenie należy prowadzić z ostrożnością, ponieważ możliwe jest wzrost stężenia torasemidu w osoczu krwi.

Dzieci.

Brak wystarczających danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania torasemidu u dzieci.

Przedawkowanie.

Objawy. Nie występuje typowy obraz zatrucia. Objawami przedawkowania są nasilenie diurezy z zagrożeniem odwodnienia i utraty elektrolitów, co może prowadzić do senności i dezorientacji, hipotensji tętniczej, niewydolności serca i naczyń. Możliwe są również zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Leczenie. Nie istnieje specyficzny antydotum. W zależności od objawów przedawkowania zaleca się zmniejszenie dawki lub zaprzestanie stosowania torasemidu oraz jednoczesne uzupełnienie objętości płynów i elektrolitów. Torasemid nie jest usuwany z krwi za pomocą hemodializy. Leczenie w przypadku hipowolemii: uzupełnienie objętości płynów. Leczenie w przypadku hipokaliemii: podanie leków potasu. Leczenie niewydolności serca i naczyń: położenie chorego w pozycji siedzącej oraz, w razie potrzeby, podanie terapii objawowej.

Reakcja anafilaktyczna (natychmiastowe działania). Przy pierwszych objawach reakcji skórnych (np. pokrzywka lub zaczerwienienie skóry), pobudzenia chorego, bólu głowy, potliwości, nudności, sinicy należy wykonać kateteryzację żyły; chorego ułożyć w pozycji poziomej, zapewnić swobodny dopływ powietrza, podać tlen. W razie potrzeby zastosować wstrzyknięcie adrenaliny, roztwory uzupełniające objętość płynów, leki glikokortykosteroidowe.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często ≥ 1/10; często ≥ 1/100 i < 1/10; rzadko ≥ 1/1000 i < 1/100; nieznacznie ≥ 1/10000 i < 1/1000; bardzo rzadko < 1/10000; nieznana (częstość nie może być oszacowana ze względu na brak danych).

Z zaburzeniami metabolizmu: często – nasilenie alkalozy metabolicznej; hipokaliemia przy współistniejącej diecie ubogiej w potas, przy wymiotach, biegunkach, po nadmiernym stosowaniu środków przeczyszczających, a także u pacjentów z przewlekłą dysfunkcją wątroby. W zależności od dawki i długości leczenia mogą rozwijać się zaburzenia równowagi wodnej i elektrolitowej, np. hipowolemia, hipokaliemia, hipozatreriemia. Przy znacznych utratach płynów i elektrolitów w wyniku silnego działanie moczowego mogą występować nadciśnienie tętnicze, ból głowy, osłabienie, senność, szczególnie na początku leczenia i u pacjentów w wieku podeszłym.

Z układu sercowo-naczyniowego: bardzo rzadko – zakrzepica, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie serca i mózgu z możliwym rozwojem zaburzeń rytmu serca, dławicy piersiowej, ostrym zawałem mięśnia sercowego, omdlenia.

Z układu nerwowego: często – ból głowy, zawroty głowy (szczególnie na początku leczenia); rzadko – parestezje.

Z układu pokarmowego: często – utrata apetytu, nudności, wymioty, ból żołądka, niestrawność, biegunka, zaparcia, wzdęcia, głównie na początku leczenia; rzadko – suchość w ustach; bardzo rzadko – zapalenie trzustki.

Z układu moczowego: rzadko – u pacjentów z zaburzeniami oddawania moczu, np. przy przerośnięciu gruczołu krokowego, możliwe zatrzymanie moczu i nadmierne rozciąganie pęcherza moczowego; parcie na mocz.

Z układu wątrobowo-żółciowego: często – podwyższenie stężenia niektórych enzymów wątrobowych (γ-glutamylotranspeptydazy) we krwi.

Z układu krwi i chłonnego: bardzo rzadko – zmniejszenie liczby płytek krwi, czerwonych krwinek i/lub białych krwinek.

Z skóry i tkanek podskórnych: bardzo rzadko – reakcje alergiczne: świąd, wysypka, egzantema, nadwrażliwość na światło; donoszono o ciężkich reakcjach skórnych (np. zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny nekrolizy epidermy).

Z narządu wzroku: bardzo rzadko – zaburzenia widzenia.

Z narządu słuchu: bardzo rzadko – szumy w uszach, utrata słuchu.

Z układu mięśniowo-szkieletowego i tkanek łącznych: często – skurcze mięśni (szczególnie na początku leczenia).

Zaburzenia ogólne: często – dezorientacja, zwiększona zmęczalność, ogólne osłabienie (szczególnie na początku leczenia).

Badania laboratoryjne: często – podwyższenie stężenia kwasu moczowego, glukozy oraz lipidów (cholesterolu, trójglicerydów) we krwi; rzadko – możliwe podwyższenie stężenia kreatyniny i mocznika w surowicy krwi.

Termin ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blaszce, 3 blaszki w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Zakład Farmaceutyczny „Polpharma” S.A., Polska /
Pharmaceutical Works „Polpharma” S.A., Poland.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Pelplińska 19, 83-200, Starogard Gdański, Polska /
19, Pelplinska Str., 83-200 Starogard Gdanski, Poland.