Trifas® 10

INSTRUKCJA dot. stosowania leku leczniczego TRIFAS® 10 (TRIFAS® 10)

Skład:

substancja czynna: torasemid

1 tabletka zawiera torasemidu 10 mg;

substancje pomocnicze: laktoza monohydras, skrobia kukurydziana, ditlenek krzemu koloidalny bezwodny, stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: białe, okrągłe, płaskie tabletki ze ściętymi brzegami i ryflowaną linią po jednej stronie umożliwiającą podział na dwie równe części. Tabletkę można podzielić na dwie równe części.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki moczopędne. Diuretyki o działaniu wysokiej mocy.

Kod ATC C03CA04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Torasemid działa jako środek saluretyczny, jego działanie związane jest z hamowaniem nerkowego wchłaniania jonów sodu i chlorkowych w odcinku wstępującym pętli Henlego.

Skutki farmakodynamiczne

U człowieka efekt moczopędny szybko osiąga maksimum w ciągu pierwszych 2–3 godzin po podaniu dożylnym i doustnym odpowiednio i pozostaje stabilny przez około 12 godzin. U zdrowych ochotników w zakresie dawek 5–100 mg obserwowano proporcjonalny do logarytmu dawki wzrost diurezy (aktywność pętlowa środka moczopędnego). Wzrost diurezy obserwowano również w przypadkach, w których inne środki moczopędne, np. działające dystalnie diuretyki tiazydowe, nie wykazywały już wymaganego efektu, np. przy niewydolności nerek. Dzięki takiemu mechanizmowi działania torasemid prowadzi do zmniejszenia obrzęków. W przypadku niewydolności serca torasemid zmniejsza objawy choroby i poprawia funkcjonowanie mięśnia sercowego poprzez zmniejszenie obciążenia przed- i następowego.

Po podaniu doustnym działanie przeciwciśnieniowe torasemidu rozwija się stopniowo, począwszy od pierwszego tygodnia od rozpoczęcia leczenia. Maksimum działania przeciwciśnieniowego osiągane jest nie później niż po 12 tygodniach. Torasemid obniża ciśnienie tętnicze poprzez zmniejszenie ogólnego obwodowego oporu naczyniowego. Ten efekt wyjaśniany jest normalizacją zaburzonego równowagi elektrolitowej, głównie poprzez zmniejszenie podwyższonej aktywności wolnych jonów wapnia w komórkach mięśni naczyń tętniczych, co stwierdzono u pacjentów cierpiących na nadciśnienie tętnicze.

Prawdopodobnie ten efekt zmniejsza zwiększoną kurczliwość i/lub reakcje naczyń na substancje endogenne wazopresyjne, np. katecholaminy.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i rozkład

Po podaniu doustnym torasemid szybko i praktycznie całkowicie wchłania się. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 1–2 godzin. Bioavailability wynosi około 80–90%. Przy założeniu pełnego wchłonięcia maksymalna wartość efektu pierwszego przejścia przez wątrobę nie przekracza 10–20%. Według danych dwóch badań, jedzenie zmniejsza szybkość (składnik dynamiczny) wchłaniania torasemidu (zmniejsza się Cmax i wydłuża tmax), ale nie wpływa na całkowitą absorpcję. Wiązanie torasemidu z białkami osocza przekracza 99%, natomiast dla jego metabolitów M1, M3 i M5 wynosi odpowiednio 86%, 95% i 97%. Uogólniona objętość rozkładu (Vz) wynosi 16 l.

Metabolizm

W organizmie człowieka torasemid ulega metabolizmowi z powstaniem trzech metabolitów: M1, M3 i M5. Brak dowodów na istnienie innych metabolitów. Metabolity M1 i M5 powstają w wyniku stopniowego utleniania grupy metylowej pierścienia fenolowego do kwasu karboksylowego. Metabolit M3 powstaje w wyniku hydroksylacji pierścienia fenolowego. Metabolity M2 i M4, wykryte w badaniach na zwierzętach, nie zostały wykryte u człowieka.

Wydalanie

Ostateczny czas półtrwania (t1/2) torasemidu i jego metabolitów u zdrowych ochotników wynosi 3–4 godziny. Całkowity klirens torasemidu wynosi 40 ml/min, klirens nerkowy – około 10 ml/min. U zdrowych ochotników około 80% podanej dawki wydala się z moczem w postaci torasemidu i jego metabolitów w następującym stosunku procentowym:

torasemid – około 24%, metabolit M1 – około 12%, metabolit M3 – około 3%, metabolit M5 – około 41%. Główny metabolit M5 nie wykazuje działania moczopędnego. Na udział działających metabolitów M1 i M3 razem przypada około 10% całkowitego działania farmakokinetycznego. Przy niewydolności nerek całkowity klirens i okres półtrwania torasemidu nie ulegają zmianie, natomiast wydłuża się okres półtrwania M3 i M5. Jednak profil farmakodynamiczny pozostaje niezmieniony. Stopień ciężkości niewydolności nerek nie wpływa na długość działania. Torasemid i jego metabolity praktycznie nie są usuwane podczas hemodializy i hemofiltracji. U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby lub z niewydolnością serca okres półtrwania torasemidu i metabolitu M5 nieznacznie się wydłuża. Stosunek niezmienionego torasemidu do jego metabolitów wydzielanych z moczem praktycznie nie różni się od tego u zdrowych ochotników. W związku z tym nie dochodzi do akumulacji torasemidu i jego metabolitów.

Linowość

Torasemid i jego metabolity charakteryzują się kinetyką liniową zależną od dawki. Oznacza to, że maksymalne stężenie w osoczu i pole pod krzywą farmakokinetyczną zwiększają się proporcjonalnie do dawki.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie i zapobieganie nawrotom obrzęków i/lub wylewów spowodowanych niewydolnością serca.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, leki z grupy sulfonamidów oraz na którąkolwiek z substancji pomocniczych środka leczniczego.

Niewydolność nerek z anurią.

Wątrobowica lub stan przedwątrobowicą.

Hipotensja tętnicza.

Hipowolemia.

Hiponatremia.

Hipokaliemia.

Znaczne zaburzenia oddawania moczu, np. spowodowane przerostem gruczołu krokowego. Okres karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Składniki niezalecane

Torasemid, szczególnie w wysokich dawkach, może nasilać działanie ototoksyczne i nefrotoksyczne antybiotyków aminoglikozydowych, np. kanamycyny, gentamycyny, tobramycyny oraz środków cytotoksycznych – aktywnych pochodnych platyny, a także działanie nefrotoksyczne cefalosporyn. Jednoczesne stosowanie torasemidu i leków litu może prowadzić do podwyższenia stężenia litu w osoczu krwi, co może nasilić działanie litu i wystąpienie działań niepożądanych.

Składniki leków, których stosowanie wymaga ostrożności

Torasemid nasila działanie innych środków przeciw nadciśnieniu, w szczególności inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę, co może prowadzić do nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego podczas ich jednoczesnego stosowania. Jednoczesne stosowanie torasemidu z lekami z grupy digitalis może powodować niedobór potasu spowodowany stosowaniem diuretyków, co może prowadzić do nasilenia i wzmocnienia działania niepożądanego obu środków leczniczych. Torasemid może obniżać skuteczność środków przeciwdiabetycznych. Probenecyd oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. indometacyna, kwas acetylosalicylowy) mogą hamować działanie moczopędne i przeciw nadciśnieniowe torasemidu. Leczenie salicylanami w wysokich dawkach może prowadzić do nasilenia toksycznego działania na ośrodkowy układ nerwowy. Torasemid może nasilać działanie teofiliny oraz wpływ leków o działaniu kurarepodobnym na relaksację mięśni. Leki przeczyszczające, a także mineralokortykoidy i glukokortykoidy mogą nasilać utratę potasu wywołaną przez torasemid. Torasemid może osłabiać zwężające naczynia działanie katecholamin, np. adrenaliny i noradrenaliny. Jednoczesne stosowanie z cholestryaminą może prowadzić do zmniejszenia wchłaniania torasemidu i, co za tym idzie, do obniżenia oczekiwanej skuteczności.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Nie należy stosować torasemidu w następujących przypadkach:

• podagra;
• zaburzenia rytmu serca, np. blok sinoatrialny, blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia;
• patologiczne zmiany w równowadze kwasowo-zasadowej;
• jednoczesna terapia lekami litu, aminoglikozydami lub cefalosporynami;
• patologiczne zmiany w obrazie krwi, np. trombocytopenia lub anemia u pacjentów bez niewydolności nerek;
• uszkodzenie funkcji nerek spowodowane substancjami nefrotoksycznymi;
• dzieci i młodzież do 18. roku życia.

Ze względu na możliwość wystąpienia podwyższenia stężenia glukozy we krwi podczas leczenia torasemidem, u pacjentów z cukrzycą utajoną lub wyraźną należy regularnie kontrolować metabolizm węglowodanów. Szczególnie na początku leczenia oraz u pacjentów w podeszłym wieku należy zwracać szczególną uwagę na objawy hemokoncentracji i objawy utraty elektrolitów. Przy długotrwałym stosowaniu torasemidu konieczna jest regularna kontrola równowagi elektrolitowej, w szczególności stężenia potasu w osoczu. Należy również regularnie kontrolować poziom glukozy, kwasu moczowego, kreatyniny i lipidów we krwi. Ponadto należy regularnie kontrolować ogólny obraz krwi (erytrocyty, leukocyty, trombocyty).

Skutki nieprawidłowego stosowania jako doping

Stosowanie leku Trifas® 10 może być przyczyną uzyskania pozytywnego wyniku testu dopingowego. Nie można przewidzieć wpływu na stan zdrowia, jeśli lek Trifas® 10 został zastosowany nieprawidłowo, tj. w celu dopingowania – w takim przypadku nie można wykluczyć szkodliwego wpływu na zdrowie.

Substancje pomocnicze

Trifas® 10 zawiera laktozę, dlatego pacjenci z rzadkimi, dziedzicznymi chorobami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktoazy lub zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy, nie powinni stosować tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Nie ma wiarygodnych danych dotyczących wpływu torasemidu na kobiety w ciąży. Istnieją informacje na temat toksyczności rozrodczej torasemidu. Torasemid przenika przez barierę łożyskową. Trifas® 10 nie jest zalecany w czasie ciąży, a także kobietom w wieku rozrodczym, które nie stosują metod antykoncepcji. Z uwagi na powyższe, torasemid stosuje się w czasie ciąży wyłącznie w przypadkach wskazań życiowych, w minimalnej dawce skutecznej. Diuretyki nie są odpowiednie do standardowego leczenia nadciśnienia tętniczego lub obrzęków u ciężarnych, ponieważ mogą obniżać perfuzję przez barierę łożyskową i wywierać toksyczny wpływ na rozwój płodu wewnątrzmacicznego. Jeśli torasemid stosuje się u ciężarnych z niewydolnością serca lub niewydolnością nerek, konieczna jest staranna kontrola poziomu elektrolitów i hematokrytu oraz nadzór nad rozwojem płodu.

Okres laktacji. Obecnie nie ustalono, czy torasemid lub jego metabolity przenikają do mleka matki u zwierząt lub u ludzi. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/niemowląt. Dlatego stosowanie torasemidu w okresie laktacji jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Decyzję o odstawieniu karmienia piersią lub o odwołaniu/przerwaniu stosowania Trifas® 10 należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia lekiem dla kobiety.

Plodność. Nie przeprowadzono badań wpływu torasemidu na płodność u ludzi. W badaniach doświadczalnych na zwierzętach nie stwierdzono wpływu torasemidu na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nawet przy prawidłowym stosowaniu torasemid może negatywnie wpływać na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie innych maszyn. Dotyczy to przede wszystkim początku leczenia, okresu zwiększania dawki leku, zmiany leku, stosowania terapii wspomagającej oraz spożycia alkoholu. Dlatego w czasie stosowania torasemidu należy zachować szczególną ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Obrzęki i/lub wylewy spowodowane niewydolnością serca.

Odmiana dorosła.

Leczenie rozpoczyna się od dawki dobowej 5 mg torasemidu, co odpowiada ½ tabletki leku Trifas® 10. Zwykle dawkę tę uważa się za dawkę utrzymaną.

Tabletkę można podzielić na dwie części w następujący sposób:

Trzymaj tabletkę palcami wskazowymi i kciukami obu rąk, z rowkiem dzielącym skierowanym do góry, a następnie naciskając kciukami w dół wzdłuż rowka, złam tabletkę.

Jeśli dawka dobową 5 mg okaże się niewystarczająca, należy zastosować dawkę dobową 10 mg torasemidu. W zależności od ciężkości stanu pacjenta dawkę dobową można zwiększyć do 20 mg na dobę.

Osobliwe grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku. Nie jest wymagane specjalne doboru dawki. Jednakże nie przeprowadzono badań porównawczych działania leku u młodych i u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. Torasemid jest przeciwwskazany u pacjentów z wątrobową śpiączką lub stanem prekoma (patrz dział „Przeciwwskazania”). Leczenie tej grupy pacjentów należy prowadzić ostrożnie, ponieważ możliwe jest wzrost stężenia torasemidu w osoczu krwi (patrz dział „Farmakokinetyka”).

Sposób stosowania

Tabletki należy stosować na czczo, popijając niewielką ilością płynu. Dostępność biologiczna torasemidu nie zależy od przyjmowania pokarmu.

Trifas® 10 stosuje się zazwyczaj przez dłuższy czas lub do czasu zmniejszenia nasilenia obrzęków.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Trifas® 10 u dzieci i młodzieży do 18. roku życia nie zostały ustalone. Z tego powodu torasemidu nie należy stosować dzieciom i młodzieży (do 18. roku życia) (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Przedawkowanie.

Objawy zatrucia. Typowa symptomatologia nie jest znana. Przedawkowanie może spowodować silny efekt moczopędny, w tym ryzyko nadmiernych utrat wody i elektrolitów, senność, zespół dezorientacji, hipotensję tętniczą objawową, kolaps cyrkulacyjny oraz zaburzenia ze strony układu pokarmowego.

Leczenie przedawkowania. Nie znano specyficznego antydotum. Objawy zatrucia ustępują zazwyczaj po zmniejszeniu dawki i odstawieniu leku oraz po odpowiednim uzupełnieniu płynów i elektrolitów (konieczna jest kontrola poziomu elektrolitów we krwi). Torasemid nie jest usuwany z krwi za pomocą hemodializy.

Leczenie w przypadku hipowolemii: uzupełnienie objętości płynów.

Leczenie w przypadku hipokaliemii: podanie leków potasu.

Leczenie w przypadku kolapsu cyrkulacyjnego: położyć pacjenta w pozycji leżącej, a w razie potrzeby zastosować terapię objawową.

Reakcja anafilaktyczna (natychmiastowe działania). W przypadku pierwszych objawów reakcji skórnych (takich jak np. pokrzywka lub zaczerwienienie skóry), pobudzenia pacjenta, bólu głowy, potliwości, nudności, sinicy należy przeprowadzić katetryzację żyły; pacjenta położyć w pozycji poziomej z podniesionymi nogami, zapewnić swobodny dopływ powietrza, podać tlen. W razie potrzeby należy dalej stosować środki terapii intensywnej (w tym podawanie adrenaliny, glikokortykosteroidów oraz uzupełnienie objętości krwi obiegowej).

Efekty uboczne.

Poniżej przedstawiono efekty uboczne, które mogą wystąpić podczas leczenia lekiem Trifas® 10.

Do oceny efektów ubocznych zastosowano następujące częstości występowania:

bardzo często: ≥1/10;

często: od ≥1/100 do <1/10;

rzadko: od ≥1/1 000 do <1/100;

rzadko: od ≥1/10 000 do <1/1 000;

bardzo rzadko: <1/10 000.

Nieznane: niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych.

Zaburzenia układu krwiotwórczego i układu krążenia. Bardzo rzadko: hemokoncentracja, trombocytopenia, erytropenia i/lub leukopenia (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zaburzenia układu odpornościowego. Bardzo rzadko: reakcje alergiczne. Po podaniu dożylnej mogą występować ostre, potencjalnie zagrożone dla życia reakcje nadwrażliwości (szok anafilaktyczny), wymagające natychmiastowej pomocy medycznej.

Zaburzenia metaboliczne/elektrolitowe. Często: nasilenie się alkalozy metabolicznej, hiperkaliemia, hipokaliemia przy współistniejącej diecie ubogiej w potas, przy wymiotach, biegunkach, po nadmiernym stosowaniu środków przeczyszczających, a także u pacjentów z przewlekłą niewydolnością wątroby. W zależności od dawki i długości leczenia możliwe są zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, np. hipowolemia, hipokaliemia i/lub hipozmiemia (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zaburzenia układu nerwowego. Często: ból głowy, zawroty głowy (szczególnie na początku leczenia). Rzadko: parestezje. Bardzo rzadko: omdlenia, niedokrwienie mózgu, dezorientacja.

Zaburzenia narządu wzroku. Bardzo rzadko: zaburzenia widzenia.

Zaburzenia narządu słuchu i układu przedsionkowego. Bardzo rzadko: szumy w uszach, utrata słuchu.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego. Bardzo rzadko: niedokrwienie mięśnia sercowego, zaburzenia rytmu serca, dławica piersiowa, ostry zawał mięśnia sercowego.

Zaburzenia układu naczyniowego. Bardzo rzadko: powikłania zakrzepowo-emboliczne, hipotensja tętnicza, a także zaburzenia krążenia w sercu i zaburzenia krążenia ogólnego.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego. Często: zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (np. brak apetytu, ból w żołądku, nudności, wymioty, biegunka, trwałe zaparcia), szczególnie na początku leczenia. Rzadko: kserostomia. Bardzo rzadko: zapalenie trzustki.

Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych. Często: wzrost stężenia niektórych enzymów wątrobowych (gamma-glutamylotranspeptydazy) we krwi.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej. Bardzo rzadko: reakcje alergiczne (np. świąd, wysypka, fotosensybilizacja), ciężkie reakcje skórne.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej. Często: skurcze mięśni (szczególnie na początku leczenia).

Zaburzenia ze strony nerek i dróg moczowych. Rzadko: przy zaburzeniach oddawania moczu (np. przy przerostcie gruczołu krokowego) zwiększone wydzielanie moczu może towarzyszyć zatrzymaniu moczu i rozdęciu pęcherza moczowego.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania leku. Często: zwiększona zmęczalność, osłabienie ogólnie (szczególnie na początku leczenia).

Dane badań laboratoryjnych. Często: wzrost stężenia kwasu moczowego oraz lipidów (triglicerydy, cholesterol) we krwi (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Rzadko: wzrost stężenia mocznika i kreatyniny we krwi (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszanie podejrzanych efektów ubocznych.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku odgrywa ważną rolę. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku „korzyść/ryzyko” leku. Pracownicy ochrony zdrowia powinni zgłaszać wszystkie możliwe efekty uboczne.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Nie wymagane są specjalne warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blistrze; po 3 lub 5, lub 10 blisterów w tece kartonowej.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

BERLIN-CHEMIE AG.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Glienicker Weg 125, 12489 Berlin, Niemcy.

Wnioskodawca.

Menarini International Operations Luxembourg S.A.

Miejsce położenia wnioskodawcy.

1, Avenue de la Gare, L-1611 Luksemburg, Luksemburg