Traneksamowa kwas

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku TRANEXAM (TRANEKSAM)

Skład:

substancja czynna: kwas traneksamowy;

1 ml roztworu zawiera 50 mg kwasu traneksamowego;

substancja pomocnicza: woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty lub prawie przezroczysty, bezbarwny lub o lekko brązowym odcieniu roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwkrwotoczne. Antyfibrynolityki. Aminokwasy. Kwas traneksamowy.

Kod ATC B02A A02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Środek antyfibrynolityczny. Kwas traneksamowy specyficznie hamuje aktywację profibrynolizyny (plazmogeny) oraz jej przekształcanie w fibrynolizynę (plazminę). Wykazuje działanie hemostatyczne miejscowe i systemowe w przypadku krwawień związanych ze zwiększonym fibrynolizą (patologia płytek krwi, menorrhagia). Ponadto kwas traneksamowy, hamując tworzenie się kinin i innych aktywnych peptydów uczestniczących w reakcjach alergicznych i zapalnych, wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwalergiczne, przeciwinfekcyjne oraz przeciwnowotworowe. Eksperymentalnie potwierdzono własną aktywność przeciwbólową kwasu traneksamowego oraz jego zdolność do wzmocnienia działania przeciwbólowego opioidów.

Populacja pediatryczna (dzieci od 1 roku życia)

W literaturze naukowej opisano 12 badań oceniających skuteczność stosowania kwasu traneksamowego w kardiologii dziecięcej, w których wzięło udział 1073 dzieci, w tym 631 pacjentów otrzymywało kwas traneksamowy. Stan większości z nich oceniano w porównaniu z grupą kontrolną placebo. Badana populacja była heterogeniczna pod względem wieku, rodzaju zabiegu chirurgicznego oraz dawkowania. Wyniki badań stosowania kwasu traneksamowego wskazują na zmniejszenie utraty krwi oraz zmniejszenie potrzeby stosowania produktów krwiowych w kardiologii dziecięcej podczas zabiegów z wykorzystaniem sztucznego krążenia (kardiopulmonalnego sztucznego krążenia) w przypadku operacji wiążących się z wysokim ryzykiem krwawienia, szczególnie u pacjentów „cynotycznych” (z istotnym zaburzeniem krążenia) oraz u pacjentów poddawanych ponownej operacji. Ustalono, że najbardziej odpowiedni schemat dawkowania może być następujący:

– pierwsze podanie (dawka obciążeniowa) – bolusowa infuzja 10 mg/kg podana po rozpoczęciu znieczulenia ogólnego i przed nacięciem skóry;

– podawanie ciągłe w postaci infuzji 10 mg/kg/h lub wstrzyknięcie do adaptera pompy sztucznego krążenia w dawce dostosowanej do procedury danego zabiegu chirurgicznego lub w dawce obliczonej według masy ciała pacjenta – 10 mg/kg, lub podanie do adaptera pompy sztucznego krążenia oraz końcowe wstrzyknięcie w dawce 10 mg/kg na zakończenie zabiegu chirurgicznego z wykorzystaniem sztucznego krążenia.

Niektóre dane pozwalają przypuszczać, że ciągła infuzja jest bardziej odpowiednia, ponieważ utrzymuje stężenie terapeutyczne we krwi przez cały czas trwania operacji. Nie przeprowadzono żadnych specyficznych badań zależności dawka–efekt ani badań farmakokinetycznych z udziałem dzieci.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Maksymalne stężenie kwasu traneksamowego we krwi osiąga się szybko po krótkotrwałej dożylnej infuzji, po czym stężenie we krwi zaczyna maleć w sposób wielofazowy.

Rozkład.

Rozkłada się stosunkowo równomiernie w tkankach (z wyjątkiem płynu mózgowo-rdzeniowego, gdzie stężenie wynosi 1/10 stężenia osocza); przenika przez barierę krew–mózg i barierę łożyskową, do mleka matki (około 1 % stężenia we krwi matki). Wykrywa się w nasienie, gdzie obniża aktywność fibrynolityczną, ale nie wpływa na migrację plemników. Początkowa objętość rozkładu wynosi 9–12 l. Mniej niż 3 % wiąże się z białkami osocza (profibrynolizyną).

Stężenie antyfibrynolityczne utrzymuje się w różnych tkankach przez 17 godzin, we krwi – do 7–8 godzin. Niewielka część ulega metabolizmowi. Krzywa „stężenie–czas” ma trójfazowy kształt, z okresem półtrwania w fazie terminalnej wynoszącym 2 godziny. Ogólny klirens nerkowy odpowiada klirensowi osoczowemu (7 l/h).

Wydalany jest przez nerki (główna droga – filtracja kłębuszkowa) – około 95 % w niezmienionej postaci w ciągu pierwszych 12 godzin.

Zidentyfikowano 2 metabolity kwasu traneksamowego (N-acetylowany i dezaminowany). W przypadku zaburzeń funkcji nerek istnieje ryzyko kumulacji kwasu traneksamowego.

Osoby w szczególnych grupach.

Stężenie osoczowe zwiększa się u pacjentów z niewydolnością nerek. Nie przeprowadzono żadnych specyficznych badań farmakokinetycznych z udziałem dzieci.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Krwawienie lub ryzyko krwawienia spowodowane nasiloną fibrinolizą, zarówno ogólną, jak i miejscową, u dorosłych oraz u dzieci od 1 roku życia.

Wskazania specyficzne obejmują:

• krwawienia spowodowane zwiększoną ogólną lub miejscową fibrinolizą, takie jak:
  • menorrhagia i metrorrhagia;
  • krwawienia przewodu pokarmowego;
  • krwiste zaburzenia układu moczowego powstałe w wyniku zabiegu chirurgicznego na gruczołach krokowych lub w wyniku operacji lub zabiegów na drogach moczowych;
• zabiegi otolaryngologiczne (usunięcie gruczołów, tonsylektomia) oraz stomatologiczne (usunięcie zębów);
• zabiegi ginekologiczne lub komplikacje w praktyce położniczej (krwawienie macicy, konizacja szyjki macicy);
• zabiegi torakalne, brzuszne i inne duże operacje chirurgiczne, np. operacje serca i naczyń;
• kontrola krwotoków związanych z podaniem leku fibrynolitycznego.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w sekcji substancje pomocnicze; krwotok podpajęczynkowy; ciężka niewydolność nerek (ryzyko kumulacji); koagulopatia spowodowana rozsianym wewnątrznaczyniowym krzepnięciem krwi (ZSKK) bez istotnej aktywacji fibrinolizy; ostry zakrzepica tętnicza lub żylna; drgawki w wywiadzie; stany fibrynolityczne po koagulopatii spowodowanej wyczerpaniem, z wyjątkiem nadmiernej aktywacji układu fibrynolitycznego w przypadku ostrego ciężkiego krwawienia; aplikacje intratekalne i wewnątrzkomorowe (niebezpieczeństwo obrzęku mózgu i drgawek); zaburzenia postrzegania kolorów; makroskopowa hematuria, wysokie ryzyko powstawania zakrzepów, zakrzewica żył, zawał mięśnia sercowego.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Niekompatybilność farmaceutyczna z preparatami krwi, roztworami zawierającymi penicylinę, lekami przeciwnadciśnieniowymi (noradrenalina, desoksyadrenalina hydrochloran), tetracyklinami, dipyrydamolem, diazepamem. Niekompatybilność z urokinazą, z wyjątkiem przypadków stosowania jako antydoty po przedawkowaniu tej ostatniej.

Istnieje ryzyko zwiększenia powstawania zakrzepów przy jednoczesnym stosowaniu z estrogenami. Nie należy stosować razem z lekami trombolytycznymi. Kwas traneksamowy jest niekompatybilny z metaraminem bitartratem.

Wysokoaktywne kompleksy protrombinowe oraz leki przeciwfibrynolityczne, antyinhibitoryczne kompleksy krzepnięcia nie powinny być stosowane jednocześnie z kwasem traneksamowym. Należy unikać kombinacji chloropromazyny i kwasu traneksamowego u pacjentów z krwotokiem podpajęczynkowym; może to prowadzić do skurczu naczyń mózgowych i niedokrwienia mózgu oraz, być może, do zmniejszenia przepływu krwi mózgowej; właściwości farmakologiczne obu leków mogą sprzyjać rozwojowi skurczu naczyń i niedokrwienia mózgu u tych pacjentów.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Nie podawać wewnątręśniowo!

Wstrzykiwania dożylne należy wprowadzać bardzo powoli (maksymalnie 1 ml na minutę).

Przed zastosowaniem należy ocenić czynniki ryzyka chorób zakrzepowo-zatorowych. Pacjenci z chorobą zakrzepowo-zatorową mogą znajdować się w grupie podwyższonego ryzyka wystąpienia zakrzepów żylnych lub tętniczych. Opisywano przypadki zakrzepicy żył i tętnic lub zatorowości u pacjentów przyjmujących kwas traneksamowy.

Podczas stosowania kwasu traneksamowego opisywano przypadki drgawek. Większość z tych przypadków odnotowano po wstrzyknięciu dożylnym kwasu traneksamowego w wysokich dawkach podczas przeszczepienia aorto-koronarnego (CABG). Przy stosowaniu zalecanych niskich dawek kwasu traneksamowego częstość występowania drgawek po zabiegach jest taka sama jak u pacjentów, którzy nie otrzymywali kwasu traneksamowego.

Możliwe zaburzenia wzroku, w tym rozmyte widzenie, zaburzenia postrzegania kolorów. W przypadku pojawienia się tych objawów leczenie należy przerwać. Ponadto opisywano przypadki zatoru środkowej tętnicy siatkówki i środkowej żyły siatkówki. Po konsultacji z okulistą lekarz powinien rozważyć konieczność długotrwałego stosowania roztworu do wstrzykiwań u pacjentów z patologią oczu, szczególnie z chorobami siatkówki.

Nie należy przepisywać pacjentom przyjmującym doustne środki antykoncepcyjne, estrogeny, ze względu na zwiększony ryzyko zakrzepicy.

Kwasu traneksamowego nie należy stosować jednocześnie z kompleksem czynnika IX lub kompleksami koagulacyjnymi z antyinhibitorami, ponieważ może to zwiększyć ryzyko powstawania zakrzepów.

Pacjenci z rozsianą wewnątrznaczyniową koagulacją (DIC), którzy wymagają leczenia kwasem traneksamowym, powinni być pod opieką lekarza posiadającego doświadczenie w leczeniu takich chorób.

Stosowanie kwasu traneksamowego powinno być ograniczone do pacjentów z dominującą aktywacją układu fibrynolitycznego w przypadku ciężkiego, ostrego krwawienia.

Ustalono, że charakterystyczny profil hematologiczny w tych stanach zbliża się do następującego: skrócony czas tworzenia się euglobulinowego skrzepu; obserwuje się przedłużony czas protrombinowy; obniżone stężenia w osoczu fibrynogenu, czynników V i VIII, plazminogenu, fibrynolizyny i α-2-makroglobuliny; normalne stężenia osocza P i kompleksu P; tj. czynników II (protrombiny), VIII i X; podwyższone stężenia w osoczu produktów rozpadu fibrynogenu; normalny poziom płytek krwi. Powyższe oznacza, że w przypadku istnienia podstawowego stanu chorobowego różne elementy w tym profilu nie mogą się zmieniać samodzielnie. W takich ostrych przypadkach jednorazowa dawka 1 g kwasu traneksamowego często jest wystarczająca do zatrzymania krwawienia. Możliwość stosowania kwasu traneksamowego u pacjenta z zespołem DIC należy rozważyć tylko wtedy, gdy istnieje odpowiednia hematologiczna baza laboratoryjna i zgromadzone doświadczenie kliniczne.

Stwierdzono obecność kwasu traneksamowego w nasieniu w stężeniu fibrynolitycznym, jednak nie wpływa on na ruchomość plemników. Badania kliniczne nie wykazały wpływu na płodność.

Lek należy przepisywać z ostrożnością w przypadku powikłań zakrzepowo-hemoragicznych (w połączeniu z heparyną i pośrednimi przeciwkrzepliwymi), zakrzepic (tromboflebita żył głębokich, zespół zakrzepowo-zatorowy, zawał mięśnia sercowego) lub zagrożenia ich wystąpienia, zaburzeń postrzegania kolorów, hematurii z górnych odcinków dróg moczowych (możliwa obturacja skrzepem krwi), niewydolności nerek (możliwa kumulacja).

Przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia konieczne jest przeprowadzenie badania okulistycznego pod kątem ostrości wzroku, postrzegania kolorów i stanu dna oka.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Kobietom w wieku rozrodczym należy stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia.

Dane kliniczne dotyczące stosowania kwasu traneksamowego u kobiet w ciąży są ograniczone lub nieistniejące. W pierwszym trymestrze ciąży stosowanie kwasu traneksamowego nie jest zalecane, mimo że badania na zwierzętach nie wskazują na działanie teratogenne. Istnieją ograniczone dane kliniczne dotyczące stosowania kwasu traneksamowego w II i III trymestrze ciąży w różnych stanach klinicznych krwawieniowych, w których nie można zidentyfikować szkodliwego wpływu na płód. Kwasu traneksamowego należy stosować w okresie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Kwas traneksamowy przenika do mleka matki, dlatego karmienie piersią nie jest zalecane.

Nie ma danych klinicznych dotyczących wpływu kwasu traneksamowego na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Podczas stosowania Traneksamu w dawkach standardowych może wystąpić zawroty głowy i hipotensja tętnicza, pogorszenie jakości postrzegania kolorów i ostrości wzroku, dlatego w okresie leczenia należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Dożylnie (kroplowo, strumieniowo).

Dawkowanie indywidualne, zależne od sytuacji klinicznej.

Dorośli.

W przypadku miejscowego fibrynolizy zaleca się stosowanie leku w dawce początkowej 500 mg (2 ampułki po 5 ml) do 1 g (4 ampułki po 5 ml) dożylnie, powoli (szybkość podania 1 ml/min) 2–3 razy na dobę.

W przypadku fibrynolizy uogólnionej kwas traneksamowy podaje się dożylnie, powoli w dawce 1 g (4 ampułki po 5 ml) lub 15 mg/kg masy ciała co 6–8 godzin, szybkość podania – 1 ml/min.

W przypadku prostatektomii lub operacji pęcherza moczowego podaje się 1 g podczas zabiegu, następnie po 1 g co 8 godzin przez 3 dni, po czym przechodzi się na doustne przyjmowanie postaci tabletkowej aż do ustąpienia makrohematurii.

Jeśli istnieje duże ryzyko wystąpienia krwawienia, w przypadku ogólnoustrojowej reakcji zapalnej zaleca się stosowanie leku w dawce 10–11 mg/kg w ciągu 20–30 minut przed zabiegiem.

Chorym z koagulopatią przed ekstrakcją zęba lek podaje się w dawce 10 mg/kg masy ciała, po ekstrakcji zęba przepisuje się doustne przyjmowanie postaci tabletkowej leku.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

W przypadku zaburzeń funkcji nerek istnieje ryzyko kumulacji kwasu traneksamowego.

Stosowanie kwasu traneksamowego jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub niewydolnością nerek zwiększającą ryzyko kumulacji. U pacjentów z niewydolnością nerek lekkiego i umiarkowanego stopnia dawkę kwasu traneksamowego należy zmniejszyć w zależności od stężenia kreatyniny w surowicy:

Tabela 1

Pacjenci w wieku podeszłym.

W przypadku braku zaburzeń wydzielniczej funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki.

Stosowanie u dzieci.

Dzieciom w wieku od 1 roku stosuje się wskazane (patrz rozdział „Wskazania”); maksymalna dawka dobową wynosi 20 mg/kg masy ciała. Dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa oraz szczegółów dawkowania u dzieci w podanych wskazaniach są jednak ograniczone.

Aspekty skuteczności, szczegółów dawkowania i bezpieczeństwa stosowania kwasu traneksamowego dzieciom po operacjach serca nie zostały w pełni zbadane.

Sposób stosowania.

Podawanie ma ściśle określony tryb – powolne wstrzyknięcie dożylnie (iniekcja/infuzja), maksymalnie 1 ml na minutę.

Lek można stosować z roztworem izotonicznym chlorku sodu i roztworem glukozy, 20% roztworem fruktozy, 10% roztworem inwertazy, dekstryną 40 lub 70, roztworem Ringera. Przy kroplówkowym podawaniu dożylnej można dodawać heparynę. W połączeniu z heparyną lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia krwi.

Dzieci.

Maksymalna pojedyncza dawka dla dzieci w wieku od 1 roku wynosi 10 mg/kg masy ciała. Maksymalna dawka dobową wynosi 20 mg/kg masy ciała.

Przedawkowanie.

Nie zgłaszano przypadków przedawkowania.

Możliwe są nudności, wymioty, zawroty głowy, ból głowy, drgawki, hipotensja tętnicza, hipotonia ortostatyczna. Leczenie objawowe, wskazany jest wymuszonego moczowania. Należy utrzymać równowagę wodno-elektrolitową.

Efekty uboczne.

Częstotliwość występowania efektów ubocznych określa się następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do <1/10); rzadko (≥ 1/1000 do <1/100); niezwykle rzadko (≥ 1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); częstotliwość nieznana (niemożliwe do oszacowania z powodu niewystarczających danych).

Ze strony układu odpornościowego: częstotliwość nieznana – reakcje alergiczne (osutka, świąd, pokrzywka), zapalenie skóry alergicznego typu, reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja.

Ze strony układu nerwowego: częstotliwość nieznana – drgawki, szczególnie w przypadku niewłaściwego stosowania.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – zaburzenia dyspeptyczne (anoreksja, nudności, wymioty, zgaga, biegunka, uczucie dyskomfortu w żołądku i jelitach).

Ze strony serca: częstotliwość nieznana – tachykardia, ból w klatce piersiowej, zator tętniczy lub żylny, hipotensja z lub bez utraty przytomności (po szybkim wstrzyknięciu dożylnym lub wyjątkowo po podaniu doustnym).

Ze strony narządu wzroku: częstotliwość nieznana – zaburzenia percepcji barw, nieostre widzenie.

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: częstotliwość nieznana – zakrzepica lub zatorowość zakrzepowa (ryzyko rozwoju minimalne).

Ze strony nerek: częstotliwość nieznana – ostra martwica korowa nerek.

Zaburzenia ogólne: częstotliwość nieznana – drgawki, zawroty głowy, osłabienie, senność, niedobór samopoczucia.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: rzadko – zapalenie skóry alergicznego typu.

Przekazywanie podejrzewanych efektów ubocznych.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby pracujące zawodowo w dziedzinie medycyny i farmacji, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku do Państwowego Centrum Ekspertyz Ministerstwa Zdrowia Ukrainy pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Niezgodny z lekami na bazie krwi, roztworami zawierającymi penicylinę, lekami przeciwhypotensyjnymi (noradrenaliną, hydrochlorowym desoksiepinefryną), tetracyklinami, dipyrydamolem, diazepamem. Niezgodny z urokinazą, z wyjątkiem przypadków stosowania jako antydoty po przedawkowaniu tego ostatniego.

Opakowanie. 5 ml w ampułce, 5 lub 10 ampułek w opakowaniu.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna z ograniczoną odpowiedzialnością „Lekhim-Charków”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 61115, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Seweryna Potockiego 36.