Tramix®

INSTRUKCJA dotycz¹ca stosowania leku TRAMIX® (TRAMIX)

Sk³ad:

substancja czynna: kwas traneksamowy;

1 ml roztworu zawiera kwasu traneksamowego, w przeliczeniu na substancjê o czysto¶ci 100% – 100,0 mg;

substancja pomocnicza: woda do wstrzykiwañ

Postaæ leku. Roztwór do wstrzykiwañ.

G³ówne w³a¶ciwo¶ci fizykochemiczne: przejrzysta, bezbarwna ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwhemoragiczne. Inhibitory fibrynolizy. Aminokwasy. Kod ATC B02A A02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Kwas traneksamowy wykazuje działanie przeciwkrwotoczne poprzez hamowanie właściwości fibrynolitycznych plazminy.

W wyniku udziału kwasu traneksamowego i plazminogenu tworzy się kompleks; kwas traneksamowy wiąże się z plazminogenem w trakcie jego przekształcania w plazminę.

Aktywność kompleksu kwasu traneksamowego-plazminy wobec fibryny jest niższa w porównaniu z aktywnością wolnej plazminy.

Wysokie dawki kwasu traneksamowego obniżają aktywność komplementu.

Dzieci w wieku od 1 roku. Dane wskazują na zmniejszenie utraty krwi oraz obniżenie potrzeby stosowania produktów krwionośnych w kardiologii dziecięcej z krążeniem wspomaganym, gdzie istnieje wysokie ryzyko wystąpienia krwawienia, szczególnie u pacjentów z cyjanozą lub u pacjentów poddawanych ponownej operacji. Najbardziej odpowiednim trybem dawkowania wydaje się być:

• pierwsze podanie bolusowe 10 mg/kg po rozpoczęciu znieczulenia i przed nacięciem skóry;
• ciągła infuzja 10 mg/kg/godz lub wstrzyknięcie do płynu wypełniającego urządzenie do krążenia wspomaganego w dawce odpowiadającej procedurze krążenia wspomaganego lub zgodnie z masą ciała pacjenta w dawce 10 mg/kg, lub zgodnie z objętością wypełnienia urządzenia do krążenia wspomaganego, ostatnie wstrzyknięcie – 10 mg/kg na zakończenie procedury krążenia wspomaganego.

Ograniczone dane pozwalają przypuszczać, że ciągłe podawanie jest najbardziej odpowiednie, ponieważ utrzymuje stężenie terapeutyczne we krwi przez cały okres zabiegu operacyjnego.

U dzieci nie przeprowadzono żadnych specyficznych badań zależnych od dawki.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Maksymalne stężenie kwasu traneksamowego we krwi osiągane jest szybko po krótkotrwałym wstrzyknięciu dożylnym, po czym maleje w sposób wielokrotnie wykładniczy.

Rozkład. Białka osocza wiążą około 3% terapeutycznego stężenia kwasu traneksamowego we krwi, co najprawdopodobniej wynika z jego wiązania się z plazminogenem. Kwas traneksamowy nie wiąże się z albuminą surowicy krwi. Początkowy objętość rozkładu wynosi około 9–12 litrów.

Kwas traneksamowy przenika przez barierę łożyskową. Po wstrzyknięciu dożylnym w dawce 10 mg/kg ciężarnym kobietom stężenie kwasu traneksamowego w surowicy krwi wahalo się w granicach 10–53 μg/ml, w krwi pępowinowej – 4–31 μg/ml. Kwas traneksamowy szybko przenika do płynu synowialnego i błony synowialnej. Po wstrzyknięciu dożylnym w dawce 10 mg/kg pacjentom po operacji kolana stężenie w płynie synowialnym było podobne do stężenia obserwowanego w odpowiednich próbkach surowicy krwi. Stężenie kwasu traneksamowego w innych tkankach stanowiło następującą część w stosunku do stężenia we krwi: w mleku matki – około 1/100, w płynie mózgowo-rdzeniowym – około 1/10, w płynie wewnątrzgałkowym – około 1/10. Kwas traneksamowy wykryto w nasieniu, gdzie hamuje aktywność fibrynolityczną, nie wpływając jednak na migrację plemników.

Wydalanie. Wydalanego jest głównie z moczem w niezmienionej formie. Wydalanie z moczem poprzez filtrację kłębuszkową jest główną drogą eliminacji. Klirens nerkowy odpowiada klirensowi osocza (110–116 ml/min). Wydalenie kwasu traneksamowego wynosi około 90% w ciągu pierwszych 24 godzin po wstrzyknięciu dożylnym w dawce 10 mg/kg masy ciała. Okres półwydalenia kwasu traneksamowego wynosi około 3 godziny.

Osobliwe grupy. Stężenie we krwi wzrasta u pacjentów z niewydolnością nerek.
Nie przeprowadzono oddzielnych badań farmakokinetyki u dzieci.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Krwawienie lub ryzyko krwawienia z powodu nasilonego fibrynolizy, ogólnego lub miejscowego, u dorosłych i dzieci od 1 roku życia.

Szczególne wskazania obejmują krwawienia spowodowane zwiększonym ogólnym lub lokalnym fibrynolizem, takie jak:

• Menorragia i metrorragia;
• Krwawienia przewodu pokarmowego;
• Hemoragiczne zaburzenia układu moczowego powstałe w związku z zabiegiem chirurgicznym na gruczołie krokowym lub w wyniku operacji lub procedur na drogach moczowych;
• Zabiegi otolaryngologiczne (usunięcie gruczołów adenoidalnych, tonsylektomia) oraz stomatologiczne (usunięcie zębów);
• Operacje ginekologiczne lub powikłania w praktyce położniczej;
• Zabiegi torakalne, brzuszne i inne duże operacje chirurgiczne, np. kardiochirurgia;
• Kontrola krwotoków związanych z podaniem leku fibrynolitycznego.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z pozostałych składników leku;

• ostry zakrzepica żylna lub tętnicza;

• stany fibrynolityczne z ostrym ciężkim krwawieniem spowodowanym podaniem leków koagulopatycznych (antykoagulantów), z wyjątkiem tych leków, które głównie aktywują układ fibrynolityczny;
• ciężka niewydolność nerek (istnieje ryzyko gromadzenia się leku);
• napady drgawkowe w wywiadzie;
• podanie do wnętrza opon mózgowo-rdzeniowych i do komór mózgu, podanie wewnątrzmózgowe (ryzyko obrzęku mózgu z późniejszym rozwojem drgawek).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania interakcji leków nie przeprowadzono. Jednoczesne stosowanie antykoagulantów powinno odbywać się pod ścisłym nadzorem lekarza mającego doświadczenie w tej formie terapii. Leków działających na hemostazę należy stosować z ostrożnością u pacjentów, którzy otrzymali leczenie kwasem traneksamowym. W tych przypadkach istnieje ryzyko powstawania zakrzepów, np. przy stosowaniu estrogenów. Ponadto działanie antyfibrynolityczne leku może być antagonizowane przez trombolityki.

Szczególne środki ostrożności.

Należy ściśle przestrzegać wskazań oraz sposobu stosowania:

• wstrzykiwania dożylne należy wykonywać bardzo powoli;
  • kwasu traneksamowego nie wolno podawać wstrzyknięć wewnątrzmięśniowych.

Drżenia: u pacjentów odnotowano przypadki drgawek związanych z leczeniem kwasem traneksamowym. Podczas operacji aortokoronarnego pomostowania (AKP) większość tych przypadków odnotowano po wstrzyknięciu dożylnym kwasu traneksamowego w wysokich dawkach. W przypadku stosowania zalecanych niskich dawek kwasu traneksamowego częstość występowania drgawek pooperacyjnych była taka sama jak u pacjentów, którym nie podawano tego leku.

Zaburzenia wzroku: należy zwrócić uwagę na możliwe powikłania okulistyczne, w tym zaburzenia wzroku, zamazanie widzenia, zaburzenia percepcji barw. W takich przypadkach leczenie należy przerwać. Przy ciągłym, długotrwałym stosowaniu kwasu traneksamowego (wstrzykiwania) należy przepisać regularne badania okulistyczne (w tym sprawdzenie ostrości wzroku, percepcji barw, dna oka, pola widzenia itp.). W przypadku występowania lub pojawienia się patologicznych zmian okulistycznych, w szczególności związanych z chorobami siatkówki, po odpowiedniej konsultacji specjalisty lekarz powinien indywidualnie rozstrzygnąć kwestię konieczności i możliwości długotrwałego stosowania kwasu traneksamowego (wstrzykiwania) w każdym poszczególnym przypadku.

Hematuria: w przypadku hematurii z zaangażowaniem górnych dróg moczowych może istnieć niebezpieczeństwo obturacji cewnika moczowego.

Powikłania zakrzepowo-emboliczne: przed przepisaniem kwasu traneksamowego należy rozważyć czynniki ryzyka powikłań zakrzepowo-embolicznych. Pacjentom z wywiadem chorób zakrzepowo-embolicznych oraz chorym, u których z wywiadu rodzinnego wynika ryzyko powikłań zakrzepowo-embolicznych (pacjenci z wysokim ryzykiem trombofilii), kwas traneksamowy (roztwór do wstrzykiwań) należy podawać wyłącznie w przypadkach, gdy istnieją wyraźne wskazania życiowe; leczenie należy rozpoczynać po konsultacji ze specjalistą posiadającym doświadczenie w hemostazjologii i prowadzić pod ścisłą kontrolą lekarza.

Ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia zakrzepicy kwas traneksamowy należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących doustne środki antykoncepcyjne.

Rozsiane wewnątrzustrojowe krzepnięcie krwi (DIC): pacjenci z zespołem DIC zazwyczaj nie powinni otrzymywać leczenia kwasem traneksamowym. Jeśli istnieje konieczność zastosowania kwasu traneksamowego, należy go przepisać wyłącznie w przypadku dominującej aktywacji układu fibrynolitycznego z ostrym, ciężkim krwawieniem. Ustalono, że charakterystyczny profil hematologiczny w tych stanach zbliża się do następującego: skrócenie czasu tworzenia się euglobulinowego skrzepu; obserwuje się wydłużony czas protrombinowy; obniżone stężenia we krwi fibrynogenu, czynników V i VIII, plazminogenu, fibrynolizyny i alfa-2 makroglobuliny; normalne stężenia plazmatyczne P i kompleksu P; tj. czynników II (protrombina), VIII i X; podwyższone stężenia we krwi produktów rozpadu fibrynogenu; normalny poziom płytek krwi. Powyższe wskazuje, że podstawowa choroba nie wpływa na różne elementy w tym profilu. W takich ostrych przypadkach jednorazowa dawka 1 g kwasu traneksamowego często jest wystarczająca do zatrzymania krwawienia. Możliwość zastosowania kwasu traneksamowego w zespole DIC u pacjenta należy rozważać wyłącznie wtedy, gdy istnieje odpowiednia hematologiczna baza laboratoryjna i zgromadzono doświadczenie kliniczne.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym powinny podczas leczenia stosować skuteczne środki antykoncepcji.

Brakuje wystarczających danych klinicznych dotyczących stosowania kwasu traneksamowego u kobiet w ciąży.
W pierwszym trymestrze ciąży ze środków ostrożności nie zaleca się przepisywania kwasu traneksamowego.

Istnieją jedynie ograniczone dane kliniczne dotyczące stosowania kwasu traneksamowego w różnych klinicznych stanach hemoragicznych w II i III trymestrze ciąży, na podstawie których nie można jednoznacznie stwierdzić szkodliwego wpływu na płód. Kwas traneksamowy można stosować w okresie ciąży wyłącznie wtedy, gdy oczekiwana korzyść terapeutyczna uzasadnia potencjalne ryzyko.

Kwas traneksamowy przenika do mleka matki. W związku z tym karmienie piersią nie jest zalecane.
Brak danych klinicznych dotyczących wpływu kwasu traneksamowego na płodność.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami lub obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań oceniających wpływ na zdolność kierowania pojazdami lub obsługiwania maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Tramix® podaje się wyłącznie dożylnie (kroplowo, struikowo).

Przy ogólnym fibrynolizie podaje się w dawce 1 g (2 ampułki po 5 ml) lub 15 mg/kg masy ciała co 6-8 godzin dożylnie powoli (szybkość podania – 1 ml/min).

Przy lokalnym fibrynolizie zaleca się stosowanie leku w dawce od 0,5 g (1 ampułka po 5 ml) do 1 g (2 ampułki po 5 ml) 2-3 razy na dobę dożylnie powoli (szybkość podania – 1 ml/min).

Zaburzenia funkcji nerek.

W przypadku niewydolności nerek istnieje ryzyko akumulacji, dlatego stosowanie kwasu traneksamowego pacjentom z ciężką niewydolnością nerek jest przeciwwskazane.

Dla pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek dawkowanie dobiera się zgodnie z poziomem kreatyniny w surowicy krwi.

Zaburzenia funkcji wątroby.

W przypadku chorób wątroby nie jest wymagana korekta dawki.

Pacjenci w podeszłym wieku nie wymagają korekty dawki w przypadku braku niewydolności nerek.

Tramix® można mieszać z roztworami elektrolitów, aminokwasów oraz roztworem glukozy.

Do roztworu do wstrzykiwań można dodać heparynę.

Roztwór należy przygotować bezpośrednio przed podaniem. Nieużyty roztwór należy zutylizować.

Dzieci.

Dzieciom w wieku od 1 roku życia stosować w dawce 20 mg/kg/dobę. Dane dotyczące skuteczności, dawkowania i bezpieczeństwa są ograniczone.

Skuteczność, dawkowanie i bezpieczeństwo kwasu traneksamowego u dzieci, które przeszły operację serca, nie są w pełni ustalone.

Przedawkowanie.

Nie odnotowano przypadków przedawkowania.

Objawy przedawkowania mogą obejmować zawroty głowy, ból głowy, hipotensję i drgawki (konwulsje). Częstotliwość występowania drgawek rośnie wraz ze zwiększaniem dawki.

Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Niepożądane działania.

Poniżej wymieniono niepożądane działania ułożone zgodnie z klasyfikatorem MedDRA (główne klasy układów narządów). W ramach każdej klasy układów narządów działania niepożądane uporządkowane są według częstości występowania. W każdej grupie według częstości działania niepożądane przedstawiono w kolejności malejącej. Częstość określono następująco: bardzo często (> 1/10); często (> 1/100 do < 1/10); rzadko (> 1/1000 do < 1/100); nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Ze strony skóry i tkanki podskórnej.

Rzadko: zapalenia skóry o charakterze alergicznym.

Ze strony układu pokarmowego.

Często: biegunka, wymioty, nudności.

Ze strony układu nerwowego.

Nieznane: drgawki, szczególnie w przypadku niewłaściwego stosowania.

Ze strony narządów wzroku.

Nieznane: zaburzenia widzenia, w tym zaburzenia postrzegania barw.

Ze strony układu krwiotwórczego i układu chłonnego.

Nieznane: niedowaga spowodowana hipotensją, z utratą przytomności lub bez (zazwyczaj po zbyt szybkiej iniekcji dożyłnej, wyjątkowo – po podaniu doustnym).

Tromboembolia tętnicza lub żylna w dowolnych obszarach.

Ze strony układu odpornościowego.

Nieznane: reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktycznego typu.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C. Nie zamrażać!

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Należy unikać dodawania tego leku do krwi przeznaczonej do przetaczania lub do roztworów do wstrzykiwań zawierających penicylinę.

Opakowanie.

Po 5 ml w ampułce, po 5 ampułek w blisterze; 1 blister w opakowaniu kartonowym;

po 5 ml w ampułce, po 5 ampułek w blisterze; 2 blistry w opakowaniu kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. SPÓŁKA AKCYJNA „Galiczfarm”.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

Ukraina, 79024, miasto Lwów, ul. Opryškowska 6/8.