Traktotsyl

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leczniczego leku Traktotsyl (TRACTOCILE®)

Skład:

substancja czynna: atosiban;

1 ml roztworu zawiera atosibanu octanu w przeliczeniu na atosiban 7,5 mg;

substancje pomocnicze: sorbitol (E 421), kwas solny rozcieńczony, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki ginekologiczne. Kod ATC G02C X01.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Traktotsyl stosuje się w celu zapobiegania przedwczesnym porodom u ciężarnych spełniających wszystkie poniższe warunki:

• regularne skurcze macicy trwające nie mniej niż 30 s i występujące częściej niż 4 razy w ciągu 30 minut;
• rozwarcie szyjki macicy od 1 do 3 cm (0–3 cm u kobiet rodzących po raz pierwszy) oraz uformowanie szyjki macicy powyżej 50 %;
• kobiety w wieku powyżej 18 lat;
• wiek ciąży od 24 do 33 pełnych tygodni;
• prawidłowa częstość akcji serca płodu.

Przeciwwskazania.

Traktotsyl nie powinien być stosowany w następujących przypadkach:

• wiek ciąży mniejszy niż 24 lub większy niż 33 pełne tygodnie;
• przedwczesne pęknięcie pęcherza płodowego przy ciąży powyżej 30 tygodni;
• zaburzenia częstości akcji serca płodu;
• wewnątrzmaciczne opóźnienie wzrostu i nieprawidłowa częstość akcji serca (HR) płodu;
• porodowe krwawienie macicy wymagające natychmiastowych porodów;
• eklampsja i ciężka przedeklampsja wymagające natychmiastowych porodów;
• wewnątrzmaciczna śmierć płodu;
• podejrzenie o infekcję wewnątrzmaciczną;
• przewlekła położenie łożyska;
• odklejenie łożyska;
• inne stany dotyczące matki lub płodu, w których kontynuowanie ciąży stanowi zagrożenie;
• nadwrażliwość na substancję czynną lub substancje pomocnicze w wywiadzie.

Sposób stosowania i dawki.

Terapię Traktotsylem powinien przepisać i prowadzić wykwalifikowany lekarz z doświadczeniem w leczeniu porodów przedwczesnych.

Traktotsyl podaje się dożylnie w 3 kolejnych etapach:

1. początkowo stosuje się bolusowo Traktotsyl, roztwór do wstrzykiwań, w dawce początkowej 6,75 mg;
2. bezpośrednio po tym prowadzi się długotrwałą infuzję leku Traktotsyl, stężenie do roztworu do infuzji, w dawce wysokiej 300 μg/min (infuzja obciążeniowa) przez 3 godziny;
3. następnie prowadzi się długotrwałą (do 45 godzin) infuzję stężenia w dawce niskiej 100 μg/min. Czas trwania leczenia nie powinien przekraczać 48 godzin.

Całkowita dawka leku w całym cyklu terapii nie powinna przekraczać 330,75 mg atosibanu.

Wprowadzenie dożylnego jednorazowego dawkowania leku należy wykonać bezpośrednio po postawieniu diagnozy porodów przedwczesnych. Po podaniu wstrzyknięcia bolusowego należy rozpocząć infuzję. Jeśli aktywność skurczowa macicy utrzymuje się mimo terapii Traktotsylem, należy rozważyć leczenie alternatywne.

Brak danych dotyczących stosowania leku u pacjentek z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek. Zaburzenia funkcji nerek nie wymagają zmiany dawkowania, ponieważ z moczem wydzielana jest bardzo niewielka ilość atosibanu. Atosiban należy stosować z ostrożnością u pacjentek z zaburzeniami funkcji wątroby.

W poniższej tabeli przedstawiono pełną metodę dawkowania leku do podania bolusowego i kolejnej infuzji:

Powtórne stosowanie

Jeśli istnieje potrzeba ponownego stosowania atosybanu, należy rozpocząć również od bolusowego podania roztworu do wstrzykiwań, po którym następuje podanie stężonego roztworu do infuzji.

Powtórne leczenie można rozpocząć w dowolnym czasie po zakończeniu pierwszego leczenia i można je powtarzać do 3 razy (patrz sekcja „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania”).

Wskazówki dotyczące podania

Przed podaniem roztwór w fiolkach należy wizualnie sprawdzić pod kątem obecności cząsteczek oraz zmiany barwy roztworu.

Z fiolki pobrać 0,9 ml Traktotsylu i podawać w sposób powolny dożylnie w ciągu 1 minuty pod ścisłym nadzorem lekarza w oddziale położniczym.

Roztwór do wstrzykiwań należy użyć natychmiastowo.

Niepożądane działania.

W trakcie badań klinicznych opisano możliwe niepożądane działania ze strony organizmu matki i nie stwierdzono specyficznych skutków ubocznych atosybanu u noworodków. Niepożądane działania obserwowane u niemowląt mieściły się w granicach normy.

U kobiet obserwowano następujące niepożądane działania.

Bardzo często (≥1/10)

Z przewodu pokarmowego: nudności.

Często (≥1/100, <1/10)

Z zaburzeń przemiany materii i metabolizmu: hiperglikemia.

Z układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy.

Z układu sercowo-naczyniowego: tachykardia, hipotensja tętnicza, napływy gorąca.

Z przewodu pokarmowego: wymioty.

Zaburzenia ogólne w miejscu podania: reakcja w miejscu podania.

Nieczęsto (≥1/1000, <1/100)

Zaburzenia psychiczne: bezsenność.

Z skóry i tkanki podskórnej: świąd, wysypka.

Zaburzenia ogólne w miejscu podania: hipertermia.

Rzadko (≥1/10000, <1/1000)

Z narządów płciowych: krwawienia maciczne, atonia macicy.

Zarejestrowano jeden przypadek reakcji alergicznej.

Zdarzenia oddechowe, takie jak duszność i obrzęk płuc, szczególnie w połączeniu z jednoczesnym stosowaniem innych leków o działaniu tokolitycznym, takich jak antagoniści wapnia i beta-mimetyki, oraz/lub przy ciąży mnogiej, były notowane w okresie postmarketingowym.

Przedawkowanie.

Opisano kilka przypadków przedawkowania, które przebiegały bez specyficznych objawów i znaków. Nieznany jest specyficzny antydot w przypadku przedawkowania.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Atosyban należy stosować wyłącznie w przypadku zdiagnozowanych przedwczesnych porodów w okresie od 24 do 33 pełnych tygodni ciąży.

Jeśli kobieta karmi piersią wcześnie urodzone dziecko w czasie ciąży, karmienie piersią należy przerwać w okresie leczenia lekiem Traktotsyl z powodu wydzielania oksytocyny z mlekiem matki, co może prowadzić do skurczów macicy i przeciwdziałać działaniu terapii tokolitycznej.

W trakcie badań klinicznych atosybanu nie zaobserwowano wpływu na laktację. Wykazano, że niewielkie ilości atosybanu przenikają do mleka matki.

Badania dotyczące embrionowo-fetotoksyczności nie wykazały toksycznego działania atosybanu.

Nie przeprowadzono badań dotyczących płodności i wczesnego okresu embriogenezy.

Dzieci.

Nie stosować u dzieci.

Właściwości stosowania.

W przypadku stosowania atosibanu u pacjentek, u których możliwe jest przedwczesne pęknięcie pęcherza owodniowego, korzyści wynikające ze zwłoki porodu powinny przewyższać potencjalne ryzyko rozwoju zapalenia błon płodowych.

Brak doświadczenia w stosowaniu atosibanu u pacjentek z zaburzeniami funkcji wątroby i nerek.

Atosibanu nie stosuje się w przypadku nieprawidłowego przyczepienia łożyska.

Doświadczenie w stosowaniu atosibanu w ciąży wielopłodowej, a także w ciąży o długości od 24 do 27 tygodni, jest ograniczone.

Możliwe jest ponowne stosowanie Traktotsylu, ale nie więcej niż 3 razy (ze względu na brak doświadczenia klinicznego).

W przypadku wewnątrzmacicznego opóźnienia wzrostu decyzja o kontynuowaniu wstrzykiwania lub ponownym wstrzyknięciu Traktotsylu zależy od oceny dojrzałości płodu.

W przypadku długotrwałej aktywności mięśniowej macicy podczas podawania atosibanu należy monitorować skurcze macicy oraz częstość akcji serca płodu.

Jako antagonistę oksytocyny, atosiban teoretycznie może nasilić rozluźnienie macicy i sprowokować krwawienie maciczne poporodowe, dlatego należy stale oceniać utratę krwi podczas porodu.

Wiadomo, że ciąże wielopłodowe oraz leki o działaniu tokołitycznym, takie jak blokery kanałów wapniowych i beta-mimetyki, wiążą się z zwiększonym ryzykiem obrzęku płuc. Dlatego atosiban należy stosować ostrożnie w przypadku ciąży wielopłodowego i/lub jednoczesnego stosowania innych tokołityków.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i pracę z innymi mechanizmami.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i pracę z złożonymi mechanizmami nie był oceniany ze względu na nieodpowiedniość sytuacji klinicznej.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania in vitro wykazały, że atosiban nie jest substytutem systemu cytochromu P450 i nie hamuje metabolizmu leków przez enzymy tego systemu, dlatego mało prawdopodobne jest zaangażowanie atosibanu w interakcje lekowe pośredniczone przez cytochrom P450.

W przypadku jednoczesnego stosowania z betametazonem i labetalolem nie zaobserwowano klinicznie istotnych interakcji. Inne badania interakcji lekowych z antybiotykami, alkaloidami szczawiowców oraz lekami przeciwhypertensyjnymi nie były prowadzone.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Atosyban – syntetyczny peptyd, konkurencyjny antagonistyczny wobec ludzkiego oksytocyny na poziomie receptorów. Wiążąc się z receptorami oksytocyny, zmniejsza częstość skurczów macicy i napięcie mięśniówki macicy, prowadząc do hamowania skurczów macicy. Atosyban wiąże się również z receptorami wazopresyny, hamując działanie tej substancji.

W przypadku wystąpienia przedwczesnych porodów atosyban w zalecanych dawkach hamuje skurcze macicy i zapewnia funkcjonalny spokój macicy. Rozluźnienie macicy rozpoczyna się niemal natychmiast po podaniu atosybanu. W ciągu 10 minut aktywność skurczowa mięśniówki macicy istotnie się zmniejsza, a stabilny funkcjonalny spokój macicy (mniej niż 4 skurcze na godzinę) utrzymuje się przez 12 godzin.

Farmakokinetyka.

U zdrowych, niebłędnych kobiet otrzymujących atosyban w formie infuzji (od 10 do 300 μg/min przez 12 godzin) stężenie ustalone w osoczu krwi wzrastało proporcjonalnie do dawki. Klirens leku, objętość rozkładu i okres półwyluwy nie zależały od dawki.

U kobiet otrzymujących atosyban w formie wlewu dożylnego (300 μg/min przez 6–12 godzin) z powodu przedwczesnych porodów, stężenie ustalone w osoczu osiągane było w ciągu 1 godziny od rozpoczęcia infuzji (średnio 442 ± 73 ng/ml, w zakresie 298–533 ng/ml).

Po zakończeniu infuzji stężenie leku w osoczu szybko spada, z wartościami czasu półwyluwy początkowego (tα) i końcowego (tβ) wynoszącymi odpowiednio 0,21 ± 0,01 i 1,7 ± 0,3 godziny. Średni klirens leku wynosi 41,8 ± 8,2 l/h. Średnia objętość rozkładu wynosi 18,3 ± 6,8 l.

Stopień wiązania atosybanu z białkami osocza u ciężarnych kobiet wynosi od 46 do 48%.

Atosyban przenika przez łożysko. W osoczu i moczu człowieka zidentyfikowano 2 metabolity. Stosunek stężenia głównego metabolitu M1 (dez-(ornityna, glicyna-NH2)-[Mpa,D-tyrozyna(Et)2, treonina-oksytocyna]) do stężenia atosybanu w osoczu wynosił 1,4 i 2,8 w drugiej godzinie infuzji oraz po jej zakończeniu, odpowiednio. Nie wiadomo, czy metabolit M1 gromadzi się w tkankach. Atosyban wykrywany jest w moczu w bardzo małych ilościach, jego stężenie w moczu jest 50 razy mniejsze niż stężenie M1. Nie wiadomo, jaka część atosybanu wydala się z kałem. Główny metabolit M1 hamuje wywołane oksytocyną skurcze macicy in vitro około 10 razy słabszym działaniem niż atosyban. Metabolit M1 przenika do mleka matki.

Właściwości farmaceutyczne.

Podstawowe właściwości fizyko-chemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór, wolny od widocznych cząstek.

Niezgodność.

Z uwagi na brak badań dotyczących zgodności, niniejszego leku nie należy mieszać z żadnymi innymi lekami. Jeśli konieczne jest jednoczesne podanie innego leku, można użyć tej samej kaniuli lub innego miejsca do wstrzykiwania dożylnego. Pozwala to na ciągłą, niezależną kontrolę szybkości infuzji.

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w lodówce (w temperaturze 2–8 °C) w opakowaniu pierwotnym. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 0,9 ml roztworu do wstrzykiwań w fiolce; 1 fiolka w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

Odpowiedzialny za produkcję, pierwotne pakowanie, kontrolę jakości i wydanie serii produktu gotowego:

Ferring GmbH, Niemcy / Ferring GmbH, Germany.

Odpowiedzialny za pakowanie wtórne:

Ferring-Léčiva, a.s. / Ferring-Léčiva, a.s.

Adres.

Wittland 11, 24109 Kiel, Niemcy / Wittland 11, 24109 Kiel, Germany.

Ke Skále 455, 252 42 Vestec u Prahy (areál spol. ECP, a.s.), Republika Czeska / Ke Skále 455, 252 42 Vestec u Prahy (areál spol. ECP, a.s.), Czech Republic.