Tormipeks

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku Tormipeks (TORMIPEX)

Skład:

substancja czynna: pramipexol;

1 tabletka zawiera pramipexolu dihydrochloran monohydrat 0,25 mg, co odpowiada pramipexolowi 0,18 mg;

substancje pomocnicze: manitol (E 421), skrobię kukurydzianą, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, skrobię prażelatynizowaną, powidon (K-30), stearynian magnezu.

Postać leku. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: okrągłe, płaskie tabletki z podziałką o barwie od białej do prawie białej, z linią podziału z jednej strony i gładkie z drugiej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki dopaminergiczne. Agonisty dopaminy. Kod ATC N04B C05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Pramipeks jest agonistą receptora dopaminergicznego o wysokiej selektywności i specyficzności wobec podtypu receptorów dopaminowych D2, wśród których wykazuje preferencyjne powinowactwo do receptorów D3 oraz pełną wewnętrzną aktywność.

Pramipeks łagodzi parkinsoniczne zaburzenia ruchowe poprzez stymulację receptorów dopaminowych w prążkowiu (corpus striatum). Badania na zwierzętach wykazały, że pramipeks hamuje synteze, uwalnianie oraz metabolizm dopaminy.

Mechanizm działania pramipeksu w leczeniu zespołu niespokojnych nóg nie jest znany. Dane neurofarmakologiczne wskazują na udział pierwotnego układu dopaminergicznego.

W badaniach prowadzonych na zdrowych ochotnikach obserwowano zależne od dawki obniżenie stężenia prolaktyny.

Farmakokinetyka.

Pramipeks jest szybko i całkowicie wchłaniany po podaniu doustnym. Biodostępność absolutna przekracza 90%, maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest między 1. a 3. godziną. Przyjmowanie posiłku spowalnia szybkość wchłaniania, ale nie wpływa na jego stopień. Pramipeks wykazuje kinetykę liniową oraz niewielkie wahania stężeń we krwi u różnych pacjentów.

U ludzi wiązanie pramipeksu z białkami osocza jest bardzo niskie (< 20%), a objętość rozdziału duża (400 l). W badaniach na szczurach stwierdzono wysokie stężenie leku w tkance mózgowej (ok. 8 razy wyższe niż w osoczu).

Pramipeks jest w niewielkim stopniu metabolizowany u ludzi.

Wydalenie niezmienionego pramipeksu przez nerki jest główną drogą eliminacji. Około 90% dawki znakowanego 14C pramipeksu wydala się z moczem, podczas gdy mniej niż 2% wykrywa się w kale. Całkowity klirens pramipeksu wynosi ok. 500 ml/min, a klirens nerkowy ok. 400 ml/min. Okres półtrwania wynosi od 8 godzin u młodych osób do 12 godzin u osób starszych.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawów i dolegliwości idiopatycznego zespołu Parkinsona u dorosłych, jako monoterapia (bez lewodopy) lub w połączeniu z lewodopą w trakcie choroby aż do późnych stadiów, gdy efekt lewodopy osłabuje się lub staje się niestabilny i pojawiają się wahania działania terapeutycznego (zjawisko „włącz-wyłącz”).

Leczenie objawowe idiopatycznego zespołu niespokojnych nóg o umiarkowanym do ciężkiego nasilenia u dorosłych w dawkach nie przekraczających 0,75 mg.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych leku.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje oddziaływań.

Wiązanie z białkami osocza krwi.

Pramipeksol wiąże się z białkami osocza krwi w bardzo niewielkim stopniu (< 20%) i charakteryzuje się niską biotransformacją. Dlatego interakcje z innymi lekami wpływającymi na wiązanie białek osocza lub eliminację drogą biotransformacji są mało prawdopodobne. Ponieważ leki przeciwdziałające działaniu acetylocholiny są wydalane głównie poprzez metabolizm w wątrobie, potencjalna interakcja jest mało prawdopodobna. Interakcji z lekami przeciwdziałającymi działaniu acetylocholiny nie badano. Nie stwierdzono farmakokinetycznej interakcji między selegiliną a lewodopą.

Inhibitory/konkurenty aktywnej drogi wydalenia nerkowego.

Cymetydyna zmniejsza klirens nerkowy pramipeksolu o około 34%, najprawdopodobniej poprzez hamowanie układu transportowego kationów w kanalikach nerkowych. Leki hamujące aktywne wydalenie kanalikowe lub same wydalane tą drogą, takie jak cymetydyna, amantadyna, meksylityna, zydowudyna, cisplatyna, chinina oraz prokainamid, mogą oddziaływać z pramipeksolem i prowadzić do zmniejszenia klirensu pramipeksolu. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków z pramipeksolem należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki pramipeksolu.

Połączenie z lewodopą.

Podczas zwiększania dawki pramipeksolu u pacjentów z chorobą Parkinsona zaleca się zmniejszenie dawki lewodopy, natomiast dawki innych leków przeciwparkinsonowych należy pozostawić bez zmian.

Z uwagi na możliwy efekt addytywny należy zachować ostrożność, jeśli pacjent stosuje inne leki uspokajające w połączeniu z pramipeksolem lub spożywa alkohol (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”, „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów” oraz „Działania niepożądane”).

Leki przeciwpadaczkowe.

Należy unikać jednoczesnego stosowania leków przeciwpadaczkowych z pramipeksolem (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”), ze względu na możliwe efekty antagonistyczne.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Lek Pramipexol w niższych dawkach należy stosować zgodnie z zaleceniami zawartymi w sekcji „Sposób dawkowania i sposób stosowania” u pacjentów z chorobą Parkinsona i zaburzeniem funkcji nerek.

Halucynacje. Halucynacje są znanymi skutkami ubocznymi terapii agonistami dopaminy i lewodopą. Pacjentów należy poinformować, że mogą wystąpić halucynacje (najczęściej wzrokowe).

Zaburzenia ruchowe (dyskinezje). W trakcie terapii łączonej z lewodopą, w przypadku postępującej choroby Parkinsona, dyskinezje mogą pojawić się na początku dobowania dawki pramipexolu. W takiej sytuacji należy rozważyć zmniejszenie dawki lewodopy.

Dystonia.

O dystonii osiowej, w tym antekolizji, kamptokormii i pleurotonusie (zespoł Pizy), donoszono u niektórych pacjentów z chorobą Parkinsona po włączeniu leczenia lub stopniowym zwiększaniu dawki pramipexolu. Choć dystonia może być objawem choroby Parkinsona, u opisywanych pacjentów objawy te ustępowały po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu pramipexolu.

W przypadku wystąpienia dystonii należy rozważyć ponowne przeanalizowanie schematu leczenia lekami dopaminergicznymi oraz dostosowanie dawki pramipexolu.

Nagłe napady senności i senność. Stosowanie pramipexolu wiąże się z sennością i epizodami nagłych napadów senności, szczególnie u pacjentów z chorobą Parkinsona. Zdarzały się rzadkie przypadki nagłych napadów senności w trakcie codziennej aktywności, czasem bez wcześniejszego ostrzeżenia lub świadomości zagrożenia. Z tego powodu pacjentów należy poinformować o konieczności zachowania ostrożności podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami mechanicznymi w trakcie leczenia pramipexolem. Pacjenci doświadczający senności i/lub epizodów nagłego zasypiania powinni powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i pracy z inną techniką. Należy również rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub skrócenia czasu leczenia. Należy zachować ostrożność w przypadku jednoczesnego stosowania innych leków o działaniu uspokajającym w połączeniu z pramipexolem lub spożywania alkoholu (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn” oraz „Działania niepożądane”).

Zaburzenia kontroli impulsów. Pacjentów należy dokładnie monitorować pod kątem rozwoju zaburzeń kontroli impulsów. Pacjenci i osoby opiekujące się nimi powinni wiedzieć, że w trakcie leczenia agonistami dopaminy, w tym pramipexolem, mogą wystąpić objawy zaburzeń kontroli impulsów, takie jak patologiczna gra w kasynie, zwiększony popęd seksualny, hiperseksualność, kompulsywne wydawanie pieniędzy lub zakupy, przejadanie się i kompulsywne jedzenie.

W przypadku wystąpienia takich objawów należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub odstawienia leku.

Mania i delirium. Pacjentów należy dokładnie monitorować pod kątem rozwoju manii i delirium. Pacjenci i osoby opiekujące się nimi powinni wiedzieć, że mania i delirium mogą wystąpić u pacjentów leczonych pramipexolem.

W przypadku wystąpienia takich objawów należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki lub odstawienia leku.

Ciężkie choroby układu sercowo-naczyniowego. W przypadku ciężkich chorób układu sercowo-naczyniowego lek należy stosować z dużą ostrożnością. Zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego, szczególnie na początku leczenia, ze względu na ogólny ryzyko hipotensji ortostatycznej związanego z terapią dopaminergiczną.

Pacjenci z zaburzeniami psychicznymi. Pacjentów z zaburzeniami psychicznymi należy leczyć agonistami dopaminy tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść z leczenia przewyższa ryzyko. Należy unikać jednoczesnego stosowania leków przeciwpsychotycznych z pramipexolem.

Zespół neuroleptyczny złośliwy. Obserwowano objawy przypominające zespół neuroleptyczny złośliwy po nagłym odstawieniu terapii dopaminergicznym.

Badanie okulistyczne. Zaleca się regularne badanie okulistyczne w przypadku zaburzeń wzroku.

Zespół odstawienia agonistów dopaminy. Aby zakończyć leczenie u pacjentów z chorobą Parkinsona, dawkę pramipexolu należy stopniowo zmniejszać zgodnie z zaleceniami w sekcji „Sposób dawkowania i sposób stosowania”. W przypadku zmniejszenia dawki lub odstawienia agonistów dopaminy (w tym pramipexolu) mogą wystąpić niemotorowe działania niepożądane. Objawy obejmują apatię, niepokój, depresję, zmęczenie, potliwość i ból i mogą być ciężkie. Przed zmniejszeniem dawki agonistów dopaminy pacjentów należy poinformować o tych objawach i regularnie monitorować ich stan. W przypadku trwających objawów możliwe jest tymczasowe zwiększenie dawki pramipexolu (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Augmentacja (wzmacnianie objawów). Doniesienia wskazują, że leczenie zespołu niespokojnych nóg lekami dopaminergicznymi może prowadzić do augmentacji. Augmentacja objawia się wcześniejszym pojawieniem się objawów wieczorem (lub nawet w ciągu dnia), nasileniem objawów i rozprzestrzenieniem się objawów na kończyny górne.

Ryzyko augmentacji może wzrosnąć wraz ze zwiększaniem dawki. Przed rozpoczęciem leczenia pacjentów należy poinformować, że może wystąpić augmentacja, i zalecić skontaktowanie się z lekarzem w przypadku wystąpienia objawów augmentacji. W przypadku podejrzenia augmentacji należy rozważyć możliwość dostosowania dawki do najniższej skutecznej dawki lub odstawienia pramipexolu (patrz sekcje „Sposób dawkowania i sposób stosowania” oraz „Działania niepożądane”).

Augmentację specjalnie badano w trakcie kontrolowanego badania klinicznego trwającego 26 tygodni. Augmentacja wystąpiła u 11,8% pacjentów w grupie pramipexolu i grupie placebo. Analiza czasu do augmentacji wg Krzywej Kaplana-Meiera nie wykazała istotnych różnic między grupą pramipexolu a grupą placebo.

Niewydolność nerek. Tormipeks należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością nerek, ponieważ pramipexol jest wydalany przez nerki.

Zespół rabdomiozolityczny. Zanotowano pojedynczy przypadek rabdomiozolizy u 49-letniego mężczyzny z postępującą chorobą Parkinsona podczas leczenia pramipexolem. Pacjent został hospitalizowany z podwyższonym poziomem kreatynofosfokinazy (CK – 10 631 U/l). Objawy ustąpiły po odstawieniu leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Wpływ na ciążę i laktację u ludzi nie jest znany. Można stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Ponieważ leczenie pramipexolem hamuje wydzielanie prolaktyny u ludzi, możliwe jest zmniejszenie laktacji. Dane dotyczące wydzielania pramipexolu z mlekiem matki u ludzi są nieznane. Leku nie zaleca się stosować w czasie karmienia piersią. Jeśli jednak przyjmowanie leku jest konieczne, należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Lek wywiera istotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Możliwe wystąpienie halucynacji lub senności.

Pacjentów leczonych lekiem, u których występuje senność i/lub epizody nagłego zasypiania, należy poinformować o konieczności powstrzymania się od prowadzenia pojazdów i wykonywania czynności, w których zaburzenie uwagi może prowadzić do urazu lub śmierci siebie lub innych osób (np. praca z maszynami), dopóki takie nawrotowe epizody lub senność nie ustąpią.

Sposób stosowania i dawki.

Choroba Parkinsona

Tabletki należy przyjmować doustnie, połykając w całości z wodą, niezależnie od posiłków.

Dawkę dzienną należy przyjmować w 3 dawkach, podzielonych na równe części.

Leczenie wstępnego okresu: dawkę leku należy stopniowo zwiększać zgodnie z tabelą 1, począwszy od dawki początkowej 0,375 mg soli na dobę, co 5–7 dni. W przypadku braku nietolerancji lub działań niepożądanych u pacjentów, dawkę należy dobrać indywidualnie aż do osiągnięcia maksymalnego efektu terapeutycznego.

Tabela 1

W razie potrzeby dalszego zwiększania dawki dobową dawkę należy zwiększać o 0,75 mg soli co tydzień, aż do maksymalnej dawki 4,5 mg soli na dobę.

Należy jednak zaznaczyć, że przy dawkach powyżej 1,5 mg soli zwiększa się częstość występowania senności.

Terapia wspomagająca. Indywidualna dawka powinna zawierać się w zakresie od (0,375 mg) do maksymalnej dawki 4,5 mg na dobę. Podczas zwiększania dawki w trzech głównych badaniach skuteczność obserwowano począwszy od dawki dobowej 1,5 mg soli. Dalszą korektę dawki należy przeprowadzać zgodnie z odpowiedzią kliniczną i występowaniem niepożądanych efektów. W trakcie badań około 5 % pacjentów leczono dawkami poniżej 1,5 mg. U pacjentów z postępującą chorobą Parkinsona dawki powyżej 1,5 mg na dobę mogą być skuteczne u osób, u których planuje się zmniejszenie terapii lewodopą. Zaleca się zmniejszanie dawki lewodopy podczas zwiększania dawki i prowadzenia terapii wspomagającej lekiem, w zależności od odpowiedzi każdego pacjenta.

Przestanie leczenia. Nagłe przerwanie terapii dopaminergicznej może prowadzić do rozwoju złośliwego zespołu neuroleptycznego. Dawkę pramipeksolu należy zatem zmniejszać stopniowo o 0,75 mg na dobę, aż do zmniejszenia dawki dobowej do 0,75 mg. Następnie dawkę należy zmniejszać o 0,375 mg na dobę.

Naruszenia funkcji nerek. Wydalanie pramipeksolu zależy od funkcji nerek. Do rozpoczęcia terapii proponuje się następujący schemat:

• u pacjentów z klirem kreatyniny powyżej 50 ml/min nie trzeba obniżać dawki dobowej;
• u pacjentów z klirem kreatyniny 20–50 ml/min początkową dawkę dobową leku należy stosować w 2 oddzielnych dawkach, począwszy od 0,125 mg 2 razy na dobę, czyli 0,25 mg na dobę;
• u pacjentów z klirem kreatyniny poniżej 20 ml/min dawkę dobową leku należy stosować w jednej dawce, począwszy od 0,125 mg na dobę. Nie należy przekraczać maksymalnej dawki dobowej pramipeksolu 1,5 mg.

W przypadku pogorszenia funkcji nerek podczas terapii wspomagającej dawkę dobową leku należy zmniejszać o taki sam procent, o jaki zmniejszył się klir kreatyniny, tj. jeśli klir kreatyniny zmniejszył się o 30 %, to dawkę dobową leku należy zmniejszyć o 30 %. Dawkę dobową można stosować w 2 dawkach, jeśli klir kreatyniny mieści się w zakresie 20–50 ml/min, i w jednej dawce, jeśli klir kreatyniny jest poniżej 20 ml/min.

Naruszenia funkcji wątroby. U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby nie jest wymagana korekta dawki, ponieważ około 90 % wchłoniętej substancji czynnej jest wydalane przez nerki, choć potencjalny wpływ niewydolności wątroby na farmakokinetykę pramipeksolu nie był badany.

Zespół niespokojnych nóg.

Tabletki należy przyjmować doustnie, połykając z wodą, niezależnie od posiłku.

Zalecaną początkową dawką leku jest 0,125 mg 1 raz na dobę, 2–3 godziny przed snem. U pacjentów, którzy wymagają dodatkowego złagodzenia objawów, dawkę można zwiększać co 4–7 dni aż do maksymalnej dawki 0,75 mg na dobę (jak podano w tabeli 2). Należy stosować najniższą skuteczną dawkę (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Tabela 2

Ponieważ długoterminowa skuteczność pramipexolu w leczeniu zespołu niespokojnych nóg została niedostatecznie zbadana, po trzech miesiącach leczenia należy ocenić odpowiedź pacjenta i ponownie przeanalizować celowość kontynuowania terapii. Jeśli leczenie zostaje przerwane na więcej niż kilka dni, należy je ponownie rozpocząć od dawkowania zaczynającego się od dawki początkowej, jak podano powyżej.

Przestanie leczenia. Ponieważ dawka dzienna pramipexolu w leczeniu zespołu niespokojnych nóg nie przekracza 0,75 mg, leczenie można przerywać bez stopniowego zmniejszania dawki. Nie należy wykluczać efektu odstawienia (nasilenia objawów po nagłym przerwaniu leczenia).

Zaburzenia funkcji nerek. Wydalanie pramipexolu zależy od funkcji nerek. Pacjentom z klirem kreatyniny powyżej 20 ml/min nie trzeba zmniejszać dawki dobowej.

Zastosowanie pramipexolu u pacjentów poddawanych hemodializie lub u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek nie zostało zbadane.

Zaburzenia funkcji wątroby. Pacjentom z zaburzeniem funkcji wątroby nie trzeba dostosowywać dawki, ponieważ około 90 % wchłoniętej substancji czynnej wydala się z moczem.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku u dzieci nie zostały ustalone, dlatego nie wskazuje się stosowania leku u tej grupy pacjentów.

Nadmierna dawka.

Objawy. Brak doniesień o znacznych przypadkach przedawkowania. Oczekiwane działania niepożądane związane są z profilem farmakodynamicznym agonisty dopaminy i obejmują nudności, wymioty, hiperkinezę, halucynacje, pobudzenie oraz hipotensję tętniczą.

Leczenie. Nie ustalono antydoty w przypadku przedawkowania agonistą dopaminy. W przypadku wystąpienia objawów pobudzenia układu nerwowego mogą być stosowane leki neuroleptyczne. Leczenie przedawkowania może wymagać ogólnych środków wspomagających, w tym przemywania żołądka, podawania wlewu dożylnego płynów, stosowania węgla aktywowanego oraz kontroli elektrokardiogramu.

Efekty uboczne.

Większość działań niepożądanych zwykle występuje na początku terapii, przy czym znaczna część z nich ustępuje, nawet jeśli terapia jest kontynuowana.

Działania niepożądane są przedstawione według klas układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – <1/10), rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100), pojedyncze przypadki (≥1/10000 – < 1/1000), rzadkie (<1/10000), nieznane (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

Choroba Parkinsona.

U pacjentów z chorobą Parkinsona leczonych pramipexolem w porównaniu z placebo najczęściej występującymi reakcjami niepożądanymi (≥ 5 %) były nudności, dyskineza, hipotensja tętnicza, zawroty głowy, senność, bezsenność, zaparcia, halucynacje, ból głowy i zmęczenie. Częstość występowania senności zwiększała się przy dawkach wyższych niż 1,5 mg na dobę (patrz sekcja „Sposób dawkowania i stosowania”). Najczęstszym działaniem niepożądanym podczas stosowania w połączeniu z lewodopą była dyskineza. Hipotensja tętnicza może wystąpić na początku leczenia, szczególnie jeśli pramipexol jest zbyt szybko wstępnikowany.

1 Ta reakcja niepożądana była obserwowana w okresie postmarketingowym. W 95% częstość nie wyższa niż rzadko, ale może być niższa. Ustalenie dokładnej częstości jest niemożliwe, ponieważ reakcja niepożądana nie była obserwowana podczas badań klinicznych wśród 2762 pacjentów z chorobą Parkinsona, którzy byli leczeni pramipexolem.

Zespół niespokojnych nóg.

U pacjentów ze zespołem niespokojnych nóg leczonych pramipexolem najczęściej występujące reakcje niepożądane (≥ 5%) to nudności, ból głowy, zawroty głowy i nasilone zmęczenie. Nudności i nasilone zmęczenie obserwowano częściej u kobiet (20,8% i 10,5% odpowiednio) niż u mężczyzn (6,7% i 7,3% odpowiednio) podczas leczenia pramipexolem.

2 Ta reakcja niepożądana była obserwowana w okresie postmarketingowym. W 95 % częstość nie wyższa niż rzadko, ale może być niższa. Nie można ustalić dokładnej częstości, ponieważ reakcja niepożądana nie była obserwowana podczas badań klinicznych wśród 1395 pacjentów z zespołem niespokojnych nóg leczonych pramipexolem.

Senność. Stosowanie pramipexolu często wiąże się ze sennością i rzadziej z nadmierną sennością w ciągu dnia oraz epizodami nagłego napadu senności (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”).

Zaburzenia libidum. Stosowanie pramipexolu rzadko może wiązać się z zaburzeniami libidum (wzrost lub spadek).

Zaburzenia kontroli impulsów. Podczas leczenia agonistami dopaminy, w tym Tormipeksem, mogą występować objawy zaburzeń kontroli impulsów, w tym patologiczna gra w gry hazardowe, nasilenie libidum, hiperseksualność, kompulsywne wydatki lub zakupy, przejadanie się i kompulsywne jedzenie (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”).

Zespół odstawienia agonistów dopaminy. W przypadku zmniejszenia dawki lub przerwania stosowania agonistów dopaminy (w tym pramipexolu) mogą wystąpić niemotorowe reakcje niepożądane. Objawy obejmują apatię, niepokój, depresję, zmęczenie, potliwość i ból (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności podczas stosowania”).

Niewydolność serca. Podczas badań obserwowano niewydolność serca u pacjentów stosujących pramipexol. W badaniu farmakoepidemiologicznym stosowanie pramipexolu wiązało się ze zwiększeniem ryzyka niewydolności serca w porównaniu z brakiem stosowania (stosunek ryzyka 1,86; 95 % CI, 1,21–2,85).

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blisterze; po 3 blistry w opakowaniu tekturowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

Torrent Pharmaceuticals Ltd.

Miejsce produkcji i adres siedziby.

Indrad Plant, Will. Indrad, Taluka Kadi, Dist. Mehsana Gujarat 382 721, Indie.