Torasemid-Darnytsia

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LĘKU Torasemid-Darnitsia (TORASEMIDE-Darnitsa)

Skład:

substancja czynna: torasemid;

1 ampułka (4 ml) roztworu do wstrzykiwań zawiera 20 mg torasemidu;

substancje pomocnicze: polietylenoglikol 400 (makrogoł 400), sodu hydroksyd, trometamol, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysta, bezbarwna ciecz, praktycznie pozbawiona zanieczyszczeń mechanicznych.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki wpływające na układ sercowo-naczyniowy. Środki moczopędne. Diuretyki o wysokiej aktywności. Zwykłe sulfonamidy. Torasemid. Kod ATC C03CA04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Torasemid działa jako środek moczopędny, jego działanie związane jest z hamowaniem nerkowego wchłaniania jonów sodu i chloru w odcinku wstępującym pętli Henlego.

Właściwości farmakodynamiczne

U człowieka efekt moczopędny szybko osiąga maksimum w ciągu pierwszych 2–3 godzin po podaniu dożylnym i doustnym odpowiednio i pozostaje stabilny przez około 12 godzin. U zdrowych ochotników w zakresie dawek 5–100 mg obserwowano proporcjonalny do logarytmu dawki wzrost diurezy (działanie pętlowe diuretyku). Zwiększony wypływ moczu obserwowano nawet w przypadkach, gdy inne środki moczopędne, takie jak diuretyki tiazydowe działające w odcinku dystalnym, nie wykazywały już wymaganego efektu, np. w niewydolności nerek. Dzięki takiemu mechanizmowi działania torasemid prowadzi do zmniejszenia obrzęków. W przypadku niewydolności serca torasemid zmniejsza objawy choroby i poprawia funkcjonowanie mięśnia sercowego poprzez zmniejszenie obciążenia przed- i następczego.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i rozkład

Wiązanie torasemidu z białkami osocza krwi przekracza 99%, metabolitów M1, M3 i M5 – odpowiednio 86%, 95% i 97%. Widoczny objętość rozkładu (Vz) wynosi 16 l.

Biotransformacja

W organizmie człowieka torasemid ulega metabolizmowi z powstaniem trzech metabolitów: M1, M3 i M5. Brak dowodów na istnienie innych metabolitów. Metabolity M1, M3 i M5 powstają w wyniku stopniowego utleniania przyłączonej do pierścienia fenylenowego grupy metylowej kwasu karboksylowego, metabolit M3 powstaje w wyniku hydroksylacji pierścienia.

U człowieka nie wykryto metabolitów M2 i M4, które stwierdzono w badaniach na zwierzętach.

Wydalanie

Okres półtrwania (t1/2) torasemidu i jego metabolitów u zdrowych ochotników wynosi 3–4 godziny. Całkowity klirens torasemidu wynosi 40 ml/min, klirens nerkowy – około 10 ml/min. U zdrowych ochotników około 80% podanej dawki wydala się z moczem w postaci torasemidu i jego metabolitów w następujących średnich proporcjach: torasemid – około 24%, metabolit M1 – około 12%, metabolit M3 – około 3%, metabolit M5 – około 41%. Główny metabolit M5 nie wykazuje działania moczopędnego, natomiast działające metabolity M1 i M3 razem odpowiadają za około 10% całkowitego działania farmakodynamicznego. W niewydolności nerek całkowity klirens i t1/2 torasemidu nie ulegają zmianie, natomiast t1/2 metabolitów M3 i M5 wydłuża się. Jednak właściwości farmakodynamiczne pozostają niezmienione, a stopień nasilenia niewydolności nerek nie wpływa na czas działania. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub z niewydolnością serca t1/2 torasemidu i metabolitu M5 wydłuża się nieznacznie, natomiast ilość substancji wydanej z moczem jest niemal równa ilości wydanej u zdrowych ochotników, w związku z czym nie dochodzi do kumulacji torasemidu i jego metabolitów. Torasemid i jego metabolity praktycznie nie są usuwane podczas hemodializy i hemofiltracji.

Liniowość

Farmakokinetyka torasemidu i jego metabolitów charakteryzuje się zależnością liniową.

Oznacza to, że jego maksymalne stężenie w surowicy krwi oraz pole pod krzywą stężenia w surowicy krwi wzrasta proporcjonalnie do dawki.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie obrzęków i/lub wylewów spowodowanych niewydolnością serca, gdy konieczne jest wstrzywania dożylnego leku, np. w przypadku obrzęku płucnego w przebiegu ostrej niewydolności serca.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, leki sulfonamidowe oraz na którąkolwiek substancję pomocniczą leku.

Niewydolność nerek z anurią.

Wątrobowica lub przedwątrobowica.

Hipotensja tętnicza.

Hipowolemia.

Hiponatremia.

Hipokaliemia.

Ostre zaburzenia oddawania moczu, np. wskutek przerośnięcia gruczołu krokowego. Okres karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Nie zalecane połączenia

Torasemid, szczególnie w wysokich dawkach, może nasilać działanie ototoksyczne i nefrotoksyczne aminoglikozydów, np. kanamycyny, gentamycyny, tobramycyny oraz leków przeciwnowotworowych – aktywnych pochodnych platyny, a także działanie nefrotoksyczne cefalosporyn.

Podczas jednoczesnego stosowania torasemidu i leków zawierających lit może dojść do podwyższenia stężenia litu we krwi, co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych litu.

Połączenia leków, których stosowanie wymaga ostrożności

Torasemid nasila działanie innych leków przeciwhypertensyjnych, w szczególności inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę, co może prowadzić do nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego podczas jednoczesnego stosowania. Podczas jednoczesnego stosowania torasemidu z lekami z grupy digitalis niedobór potasu spowodowany stosowaniem diuretyków może prowadzić do zwiększenia i nasilenia działań niepożądanych obu leków. Torasemid może obniżać skuteczność leków przeciwcukrzycowych. Probenecyd oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. indometacyna, kwas acetylosalicylowy) mogą hamować działanie moczopędne i przeciwciśnieniowe torasemidu. W leczeniu salicylanami w wysokich dawkach torasemid może nasilić ich toksyczne działanie na ośrodkowy układ nerwowy. Torasemid może nasilać działanie teofiliny, a także wpływ leków o działaniu kurarepodobnym na rozluźnienie mięśni. Leki przeczyszczające, a także mineralokortykosteroidy i glukokortykosteroidy mogą nasilać utratę potasu wywołaną przez torasemid. Torasemid może osłabiać działanie zwężające naczynia katecholamin, np. adrenaliny i noradrenaliny.

Szczególne wskazania.

Nie należy stosować torasemidu w następujących przypadkach:

• podagra;
• zaburzenia rytmu serca, np. blok sinoatrialny, blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia;
• patologiczne zmiany równowagi kwasowo-zasadowej;
• leczenie towarzyszące z zastosowaniem leków litowych, aminoglikozydów lub cefalosporyn;
• patologiczne zmiany obrazu krwi, np. trombocytopenia lub anemia u pacjentów bez niewydolności nerek;
• zaburzenia czynności nerek wywołane substancjami nefrotoksycznymi;
• dzieci i młodzież poniżej 18. roku życia.

Ze względu na możliwość wystąpienia podwyższonego stężenia glukozy we krwi podczas leczenia torasemidem, pacjentom z cukrzycą ukrytą lub wyraźną należy regularnie kontrolować metabolizm węglowodanów. Szczególnie na początku leczenia, a także w trakcie leczenia pacjentów w podeszłym wieku, należy zwracać szczególną uwagę na objawy hemo koncentracji oraz objawy utraty elektrolitów. Przy długotrwałym stosowaniu torasemidu należy regularnie kontrolować równowagę elektrolitów, w szczególności poziom potasu w osoczu krwi. Należy również regularnie kontrolować poziom glukozy, kwasu moczowego, kreatyniny i lipidów we krwi. Ponadto należy regularnie kontrolować ogólny obraz krwi (erytrocyty, leukocyty, trombocyty).

Skutki nieprawidłowego stosowania (jako doping)

Stosowanie torasemidu może być przyczyną uzyskania pozytywnego wyniku testu na doping. Nie można przewidzieć wpływu na stan zdrowia, jeśli lek stosowany jest nieprawidłowo, tj. w celu dopingowemu, w takim przypadku nie można wykluczyć szkodliwego wpływu na zdrowie.

Ważne informacje o substancjach pomocniczych

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w 1 ampułce, co oznacza, że można uznać, iż ten lek zawiera niemalże zero sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nie ma wiarygodnych danych dotyczących wpływu torasemidu na zarodek i płód u ludzi. W badaniach na zwierzętach wykazano toksyczność reprodukcyjną torasemidu. Torasemid przenika przez barierę łożyskową, dlatego nie zaleca się stosowania tego leku w czasie ciąży, a także kobietom w wieku rozrodczym, które nie stosują środków antykoncepcyjnych. Z uwagi na powyższe, torasemid stosuje się w okresie ciąży wyłącznie w przypadkach wskazań życiowych i w minimalnej możliwej dawce skutecznej. Diuretyki nie nadają się do standardowego leczenia nadciśnienia tętniczego lub obrzęków u ciężarnych, ponieważ mogą obniżać perfuzję barierę łożyskową i wywierać toksyczny wpływ na rozwój płodu wewnątrzmacicznego. Jeśli torasemid stosuje się w leczeniu ciężarnych z niewydolnością serca lub nerek, konieczna jest staranna kontrola poziomu elektrolitów i hematokrytu, a także rozwój płodu.

Okres karmienia piersią

Nie ustalono dotąd, czy torasemid przenika do mleka matki u zwierząt lub u ludzi. Nie można wykluczyć szkodliwego wpływu stosowania leku na noworodki/dzieci karmione piersią. Dlatego stosowanie torasemidu w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub o odwołaniu/przerwaniu stosowania leku należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla kobiety.

Niepłodność

Nie przeprowadzono badań wpływu torasemidu na płodność u ludzi. W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono wpływu torasemidu na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nawet przy prawidłowym stosowaniu torasemid może negatywnie wpływać na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń, szczególnie na początku leczenia, przy zwiększeniu dawki leku, zmianie leku lub przy przepisywaniu leczenia towarzyszącego. Dlatego należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania torasemidu przy prowadzeniu pojazdów lub innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki

Obrzęki i/lub wylewy spowodowane niewydolnością serca

Leczenie należy rozpocząć od podania jednorazowej dawki 2 ml leku, co odpowiada 10 mg torasemidu na dobę. Jeżeli efekt będzie niewystarczający, dawkę jednorazową można zwiększyć do 4 ml leku, co odpowiada 20 mg torasemidu. Jeżeli efekt i w tym przypadku będzie niewystarczający, możliwe jest krótkotrwałe leczenie (przez nie więcej niż 3 dni) z podawaniem dobowej dawki 8 ml leku, co odpowiada 40 mg torasemidu.

Ostry obrzęk płuc

Leczenie należy rozpocząć od dożylnego podania jednorazowej dawki 4 ml leku, co odpowiada 20 mg torasemidu.

W zależności od uzyskanego efektu klinicznego, dawkę tę można powtórzyć po 30 minutach. Nie wolno przekraczać maksymalnej dawki dobowej 20 ml leku, co odpowiada 100 mg torasemidu.

Grupy pacjentów szczególne

Pacjenci w podeszłym wieku

Leczenie tej grupy pacjentów nie wymaga specjalnego doboru dawki. Jednakże nie przeprowadzono odpowiednich badań u pacjentów w podeszłym wieku w porównaniu z młodszymi pacjentami.

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Torasemid jest przeciwwskazany pacjentom z wątrobowym śpiączką lub przedśpiączką (patrz dział „Przeciwwskazania”). Leczenie tej grupy pacjentów należy prowadzić ostrożnie, ponieważ możliwe jest zwiększenie stężenia torasemidu w osoczu (patrz dział „Farmakokinetyka”).

Sposób stosowania

Roztwór do wstrzykiwań podaje się dożylnie, powoli. Nie wolno podawać roztworu wewnątrzarterialnie. Podaje się wyłącznie czysty roztwór. Nie należy stosować leku, jeżeli roztwór jest zdegradowany (np. obecność zawiesiny w roztworze) lub w przypadku uszkodzenia ampułki. Jedna ampułka przeznaczona jest do jednorazowego użycia. Odpady roztworu należy natychmiast zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami. Nie wolno mieszać leku z innymi lekami przeznaczonymi do wstrzykiwań dożylnych i/lub infuzji (patrz dział „Niezgodność”). Przy długotrwałym leczeniu podawanie dożylne należy jak najszybciej zastąpić podawaniem doustnym, ponieważ podawanie torasemidu dożylne nie powinno trwać dłużej niż 7 dni.

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania torasemidu u dzieci i u młodzieży do 18 roku życia nie zostały ustalone. W związku z tym lek nie powinien być stosowany u dzieci i u młodzieży do 18 roku życia (patrz dział „Szczególne wskazania”).

Przedawkowanie

Objawy typowej przedawkowania nie są znane. Przedawkowanie może spowodować silny efekt moczopędny i, jako konsekwencję, nadmierną utratę wody i elektrolitów, senność, zespół dezorientacji, hipotensję tętniczą, kolaps cyrkulacyjny oraz zaburzenia ze strony układu pokarmowego.

Leczenie przedawkowania. Nie znano specyficznego antydota. Objawy zatrucia zwykle ustępują po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu leku oraz po odpowiednim uzupełnieniu płynów i elektrolitów (należy prowadzić kontrolę). Torasemid nie jest usuwany z krwi przez hemodializę.

Leczenie w przypadku hipowolemii: uzupełnienie objętości płynów.
Leczenie w przypadku hipokaliemii: podanie leków potasu.

Leczenie w przypadku kolapsu cyrkulacyjnego: ułożyć pacjenta w pozycji leżącej, a w razie potrzeby podać leczenie objawowe.

Reakcja anafilaktyczna (natychmiastowe działania)

W przypadku wystąpienia reakcji skórnych (np. pokrzywki lub zaczerwienienie skóry), pobudzenia, bólu głowy, nadmiernego pocenia się, nudności, sinicy należy wykonać katetryzację żyły; pacjenta ułożyć w pozycji poziomej, zapewnić swobodny dopływ powietrza, podać tlen.

W razie potrzeby należy dalej stosować leczenie intensywne (w tym podanie adrenaliny, glikokortykosteroidów oraz uzupełnienie objętości krwi krążącej).

Niepożądane działania.

Wszystkie niepożądane działania podano według układów narządowych i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), rzadko (≥ 1/1 000 – < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000), rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia ze strony narządów wzroku: bardzo rzadko – zaburzenia widzenia.

Zaburzenia ze strony narządów słuchu i przewodu przedsionkowego: bardzo rzadko – dzwonienie w uszach, utrata słuchu.

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego: często – zaburzenia ze strony układu pokarmowego (np. brak apetytu, wzdęcia, ból żołądka, nudności, wymioty, biegunka, trwałe zaparcia), szczególnie na początku leczenia; rzadko – kserostomia (suchość w ustach); bardzo rzadko – zapalenie trzustki.

Zaburzenia ze strony wątroby i dróg żółciowych: często – podwyższenie stężenia niektórych enzymów wątrobowych (gamma-glutamylotranspeptydazy) we krwi.

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego: rzadko – przy zaburzeniach oddawania moczu (np. z powodu przerostu prostaty) zwiększone wydzielanie moczu może prowadzić do jego zatrzymania i nadmiernego rozciągania pęcherza moczowego.

Zaburzenia ze strony przemiany materii i metabolizmu: często – nasilenie się alkalozy metabolicznej, hiperkaliemia, hipokaliemia przy współistniejącej diecie ubogobiałkowej, przy wymiotach, biegunkach, po nadmiernym stosowaniu środków przeczyszczających, a także u pacjentów z przewlekłą niewydolnością wątroby. W zależności od dawki i długości leczenia możliwe są zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, np. hipowolemia, hipokaliemia i/lub hiponatremia (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: często – ból głowy, zawroty głowy (szczególnie na początku leczenia); rzadko – parestezje; bardzo rzadko – omdlenia, niedokrwienie mózgu, dezorientacja.

Zaburzenia ze strony serca: bardzo rzadko – niedokrwienie mięśnia sercowego, zaburzenia rytmu serca, dławica piersiowa, ostry zawał mięśnia sercowego.

Zaburzenia ze strony układu naczyniowego: bardzo rzadko – powikłania zakrzepowo-zatorowe, hipotensja tętnicza, a także zaburzenia krążenia w sercu i krążenia ogólnego.

Zaburzenia ze strony krwi i układu chłonnego: bardzo rzadko – hemokoncentracja, trombocytopenia, erytropenia i/lub leukopenia, anemia (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zaburzenia ze strony układu immunologicznego: bardzo rzadko – reakcje alergiczne. Po podaniu dożylnej mogą występować ostry, potencjalnie zagrożone dla życia reakcje nadwrażliwości (szok anafilaktyczny), wymagające natychmiastowej pomocy medycznej.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: bardzo rzadko – reakcje alergiczne (np. świąd, wysypka, fotosensybilizacja), ciężkie reakcje skórne.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często – skurcze mięśni (szczególnie na początku leczenia).

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania: często – zwiększona zmęczliwość, ogólne osłabienie (szczególnie na początku leczenia); częstość nieznana – reakcje miejscowe po wstrzyknięciu.

Wskaźniki laboratoryjne: często – podwyższenie stężenia kwasu moczowego oraz lipidów (triglicerydy, cholesterol) we krwi (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”); rzadko – podwyższenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym elementem. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka związanego z danym lekiem. Osoby pracujące w zawodzie medycznym powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności. 2 lata.

Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu. Stosować roztwór do wstrzykiwań natychmiast po pierwszym otwarciu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C. Nie zamrażać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie wolno mieszać leku z innymi lekami przeznaczonymi do podawania dożylnego lub infuzji.

Opakowanie.

4 ml w ampułce. 5 ampułek w blistrze, 1 blister w opakowaniu kartonowym.

Kategoria sprzedaży. Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna „Farmaaceutyczna firma „Darnytsia”.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca wykonywania działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Borispielska 13.