Toraren

INSTRUKCJA dot. stosowania leku TORAREN (TORAREN)

Skład:

substancja czynna: 1 tabletka zawiera torasemid – 10 mg;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, skrobia kukurydziana, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, kopowidon, sodowa sól kroskarboksymetylowej celulozy, stearyna magnezu.

Postać farmaceutyczna. Tabletka.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: tabletka o kształcie płasko-cylindrycznym z faską i ryflowaniem, biała lub prawie biała.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki moczopędne. Diuretyki o działaniu potentnym.

Kod ATC C03CA04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Torasemid działa jako środek saluretyczny; jego działanie związane jest z hamowaniem nerkowej resorpcji jonów sodu i chlorków w odcinku wstępującym pętli Henlego. U człowieka efekt moczopędny szybko osiąga maksimum w ciągu pierwszych 2–3 godzin po podaniu dożylnym i doustnym odpowiednio i utrzymuje się stabilnie przez około 12 godzin. Istnieją dane, że w zakresie dawek 5–100 mg obserwowano zależne od logarytmu dawki zwiększenie diurezy (działanie pętlowe diuretyku). Zwiększenie diurezy obserwowano nawet w przypadkach, gdy inne środki moczopędne, np. działające dystalnie diuretyki tiazydowe, nie wykazywały już odpowiedniego efektu, np. w niewydolności nerek. Dzięki temu mechanizmowi działania torasemid prowadzi do zmniejszenia obrzęków. W przypadku niewydolności serca torasemid zmniejsza objawy choroby i poprawia funkcjonowanie mięśnia sercowego poprzez zmniejszenie obciążenia wstępnego i końcowego. Po podaniu doustnym działanie przeciw nadciśnieniowe torasemidu rozwija się stopniowo, począwszy od pierwszego tygodnia leczenia. Maksimum działania przeciw nadciśnieniowego osiąga się nie później niż po 12 tygodniach. Torasemid obniża ciśnienie tętnicze poprzez zmniejszenie ogólnego oporu obwodowego naczyń. Ten efekt wyjaśnia się normalizacją zaburzonego równowagi elektrolitowej, głównie poprzez zmniejszenie podwyższonej aktywności wolnych jonów wapnia w komórkach mięśni naczyń tętniczych, co stwierdzono u pacjentów cierpiących na nadciśnienie tętnicze. Prawdopodobnie ten wpływ zmniejsza zwiększona wrażliwość naczyń na endogenne substancje wazopresyjne, np. katecholaminy.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym torasemid jest szybko i całkowicie wchłaniany. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 1–2 godzin. Bioavailability wynosi około 80–90%; przy założeniu pełnego wchłaniania maksymalna wartość efektu pierwszego przejścia wynosi 10–20%. Jedzenie zmniejsza szybkość (składnik dynamiczny) wchłaniania torasemidu (zmniejsza się Cmax i zwiększa tmax), ale nie wpływa na całkowitą absorpcję. Wiązanie torasemidu z białkami osocza przekracza 99%, metabolitów M1, M3 i M5 – odpowiednio 86%, 95% i 97%. Objętość dystrybucji (Vz) wynosi 16 l. U człowieka torasemid ulega metabolizmowi z powstawaniem trzech metabolitów: M1, M3 i M5. Brak dowodów na istnienie innych metabolitów. Metabolity M1, M3 i M5 powstają w wyniku utlenienia grupy metylowej znajdującej się w pierścieniu fenylenowym do kwasu karboksylowego; metabolit M3 powstaje w wyniku hydroksylacji pierścienia. Farmakokinetyka torasemidu i jego metabolitów charakteryzuje się zależnością liniową. Oznacza to, że jego maksymalne stężenie w osoczu oraz pole pod krzywą stężenia w osoczu rośnie proporcjonalnie do dawki. Ostateczny czas półwylu (t1/2) torasemidu i jego metabolitów u osób zdrowych wynosi 3–4 godziny. Całkowity klirens torasemidu wynosi 40 ml/min, klirens nerkowy – około 10 ml/min. U osób zdrowych około 80% podanej dawki wydala się z moczem w postaci torasemidu i jego metabolitów w następującym stosunku procentowym: torasemid – około 24%, metabolit M1 – około 12%, metabolit M3 – około 3%, metabolit M5 – około 41%. Główny metabolit M5 nie wykazuje działania moczopędnego, natomiast udział działających metabolitów M1 i M3 razem stanowi około 10% całkowitego działania farmakodynamicznego. W niewydolności nerek całkowity klirens i okres półwylu torasemidu nie zmieniają się, natomiast okres półwylu M3 i M5 wydłuża się. Jednak właściwości farmakodynamiczne pozostają niezmienione, a stopień nasilenia niewydolności nerek nie wpływa na długość działania. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub z niewydolnością serca okres półwylu torasemidu i metabolitu M5 wydłuża się nieznacznie, a ilość substancji wydanej z moczem jest niemal równa ilości wydalanej u osób zdrowych, dlatego nie dochodzi do kumulacji torasemidu i jego metabolitów. Torasemid i jego metabolity praktycznie nie są usuwane podczas hemodializy i hemofiltracji.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie i zapobieganie nawrotom obrzęków i/lub wylewów spowodowanych niewydolnością serca.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, leki z grupy sulfonylomoczników oraz substancje pomocnicze leku. Niewydolność nerek z anurią. Wątrobowy śpiączka lub stan przedśpiączkowy. Hipotensja tętnicza. Hipowolemia. Hiponatremia. Hipokaliemia. Znaczne zaburzenia mikcji, np. wskutek przerościa prostaty.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Torasemid nasila działanie innych leków przeciwhypertensyjnych, w szczególności inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę, co może prowadzić do nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego podczas jednoczesnego stosowania. W przypadku jednoczesnego stosowania torasemidu z lekami z grupy digitalis niedobór potasu spowodowany stosowaniem diuretyku może prowadzić do nasilenia lub wzmocnienia działania niepożądanego obu leków. Torasemid może obniżać skuteczność leków przeciwdiabetycznych. Probenecyda oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. indometacyna, kwas acetylosalicylowy) mogą hamować działanie moczopędne i przeciwhypertensyjne torasemidu. W leczeniu salicylanami w wysokich dawkach torasemid może nasilić ich toksyczne działanie na ośrodkowy układ nerwowy. Torasemid, szczególnie w wysokich dawkach, może nasilać działanie ototoksyczne i nefrotoksyczne kwasu etakrnowego oraz antybiotyków aminoglikozydowych, np. kanamycyny, gentamycyny, tobramycyny, oraz środków cytotoksycznych – aktywnych pochodnych platyny, a także nasilać działanie nefrotoksyczne cefalosporyn. Torasemid może nasilać działanie teofiliny, a także wpływ leków o działaniu kurarepodobnym. Leki przeczyszczające, a także mineralokortykosteroidy i glukokortykosteroidy mogą nasilać utratę potasu wywołaną przez torasemid. Przy jednoczesnym stosowaniu torasemidu i leków litowych możliwe jest wzrost stężenia litu w osoczu krwi, co może prowadzić do nasilenia działania i działań niepożądanych litu. Torasemid może osłabiać działanie zwężające naczynia katecholamin, np. adrenaliny i noradrenaliny. Przy jednoczesnym stosowaniu z cholestryminą może dochodzić do zmniejszenia wchłaniania torasemidu i, odpowiednio, do zmniejszenia oczekiwanego efektu terapeutycznego.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Przed rozpoczęciem stosowania leku należy skorygować istniejące zaburzenia takie jak hipokaliemia, hiponatremia lub hipowolemia. W przypadku długotrwałego stosowania torasemidu wymagana jest regularna kontrola równowagi elektrolitowej, w szczególności stężenia potasu w osoczu, szczególnie u pacjentów stosujących jednocześnie digitalis glikozydy, glikokortykosteroidy, mineralokortykosteroidy lub środki przeczyszczające. Ponadto należy regularnie kontrolować stężenie glukozy, kwasu moczowego, kreatyniny oraz lipidów we krwi. Torasemid należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów cierpiących na choroby wątroby towarzyszące marskości wątroby i wodobrzuszu, ponieważ nagłe zmiany równowagi wodno-elektrolitowej mogą prowadzić do śpiączki wątrobowej. Leczenie torasemidem (tak jak i innymi lekami moczopędnymi) u pacjentów z tej grupy powinno odbywać się w warunkach szpitalnych. W celu zapobiegania hipokaliemii i kwasicy metabolicznej lek należy stosować łącznie z lekami antagonistycznymi aldosteronu lub lekami zwiększającymi retencję potasu w organizmie. Po zastosowaniu torasemidu obserwowano przypadki ototoksyczności (szumy w uszach i utrata słuchu), które miały charakter odwracalny, jednakże bezpośredni związek z lekiem nie został potwierdzony.

Przy przepisywaniu diuretyków należy dokładnie monitorować objawy zaburzeń równowagi elektrolitowej, hipowolemii, azotemii pozanerczynowej oraz innych zaburzeń, które mogą objawiać się suchością w ustach, pragnieniem, osłabieniem, wiotkością, sennością, pobudzeniem, bólem mięśniowym lub skurczami, miastenią, hipotensją, oligurią, tachykardią, nudnościami, wymiotami. Nadmierna diureza może prowadzić do odwodnienia organizmu, zmniejszenia objętości krwi krążącej, powstawania skrzepliny i zjawisk zakrzepowo-zatorowych, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku.

U pacjentów z zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej należy przerwać stosowanie leku, a po ustąpieniu niepożądanych skutków wznowić leczenie od niższych dawek.

Ze względu na możliwość wzrostu stężenia glukozy we krwi podczas leczenia torasemidem, u pacjentów z cukrzycą utajoną lub wyraźną konieczna jest dokładna kontrola metabolizmu węglowodanów. Należy również regularnie kontrolować obraz krwi (erytrocyty, leukocyty, trombocyty). Szczególnie na początku leczenia pacjentów w podeszłym wieku należy zwracać szczególną uwagę na pojawienie się objawów utraty elektrolitów i zagęszczenia krwi.

W przypadku braku wystarczającego doświadczenia klinicznego nie należy stosować torasemidu w poniższych chorobach i stanach: podagra; zaburzenia rytmu serca, np. przy blokadzie zatokowo-komorowej, blokadzie przedsionkowo-komorowej II i III stopnia; zaburzenia kwasowo-zasadowego metabolizmu; jednoczesna terapia lekami litu, aminoglikozydami lub cefalosporynami; patologiczne zmiany obrazu krwi, np. trombocytopenia lub anemia u pacjentów bez niewydolności nerek; zaburzenia funkcji nerek spowodowane substancjami nefrotoksycznymi.

Lek zawiera laktozę, dlatego nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi chorobami takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy typu Lapp lub zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie leku Toraren może prowadzić do uzyskania pozytywnego wyniku w teście na doping. Nie można przewidzieć wpływu na stan zdrowia, jeśli lek Toraren jest stosowany nieprawidłowo, tj. w celu dopingowym; w takim przypadku nie można wykluczyć możliwego szkodliwego wpływu na zdrowie.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Brak wiarygodnych danych dotyczących wpływu torasemidu na zarodek i płód u ludzi. Istnieją informacje dotyczące toksyczności rozrodczej torasemidu. Torasemid przenika przez barierę łożyskową. Z powyższych względów torasemid można stosować w okresie ciąży wyłącznie ze wskazań życiowych i w minimalnej skutecznej dawce.

Diuretyki nie nadają się do standardowego leczenia nadciśnienia tętniczego lub obrzęków u ciężarnych, ponieważ mogą obniżać perfuzję przez barierę łożyskową i wywoływać toksyczny wpływ na rozwój płodu wewnątrzmacicznego. Jeśli torasemid stosuje się u ciężarnych z niewydolnością serca lub nerek, konieczne jest dokładne monitorowanie poziomu elektrolitów i hematokrytu, a także rozwoju płodu.

Okres karmienia piersią. Obecnie nie ustalono, czy torasemid przenika do mleka kobiecego u zwierząt lub ludzi. Nie można wykluczyć ryzyka stosowania leku u noworodków/dzieci karmionych piersią. Dlatego stosowanie torasemidu w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. Jeśli konieczne jest stosowanie torasemidu w tym okresie, należy przerwać karmienie piersią.

Plodność. Nie przeprowadzono badań wpływu torasemidu na płodność u ludzi.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn.

Nawet przy odpowiednim stosowaniu torasemid może wpływać na reakcje pacjenta w takim stopniu, że może to znacząco negatywnie wpłynąć na zdolność kierowania pojazdami lub wykonywania pracy z innymi maszynami. Dotyczy to szczególnie takich sytuacji jak początek leczenia, zwiększenie dawki leku, zmiana leku lub jednoczesne stosowanie innych terapii. Dlatego podczas stosowania torasemidu należy zachować dużą ostrożność przy kierowaniu pojazdami lub innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Odmężni. Leczenie należy rozpocząć od dawki dobowej 5 mg torasemidu, co odpowiada ½ tabletki leku Toraren. Zwykle dawkę tę uważa się za dawkę utrzymaną. W celu podzielenia tabletu na dwie połowy należy wykonać następujące czynności: umieścić tabletkę na twardej powierzchni i naciskać kciukami z prawej i lewej strony linii podziału, umożliwiającej uzyskanie wymaganej dawki. Jeżeli dawka dobową 5 mg okaże się niewystarczająca, należy stosować dawkę dobową 10 mg torasemidu, którą lekarz przepisuje codziennie. W zależności od ciężkości stanu pacjenta dawkę dobową można zwiększyć do 20 mg torasemidu. Tabletki należy przyjmować na czczo, nie żuwając, popijając niewielką ilością płynu. Biologiczna dostępność torasemidu nie zależy od spożycia pokarmu. Toraren można zazwyczaj stosować przez dłuższy czas lub aż do zmniejszenia nasilenia obrzęków.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. Leczenie tych pacjentów należy prowadzić ostrożnie, ponieważ możliwe jest podwyższenie stężenia torasemidu w osoczu krwi.

Pacjenci w wieku podeszłym. Nie wymaga się specjalnego doboru dawki. Jednakże nie przeprowadzono niezawodnych badań porównujących działanie leku u młodszych pacjentów i pacjentów w wieku podeszłym.

Dzieci i młodzież. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Toraren u dzieci nie zostały ustalone. W związku z tym torasemid jest przeciwwskazany u dzieci.

Dzieci. Nie należy stosować torasemidu dzieciom ze względu na brak wystarczającego doświadczenia klinicznego.

Przedawkowanie.

Objawy typowego przedawkowania są nieznane. Przedawkowanie może spowodować silny efekt moczopędny, w tym ryzyko nadmiernych utrat wody i elektrolitów, senność, zespół amentywny (jedna z form zaburzeń świadomości), hipotensję symptomatyczną, niewydolność sercowo-naczyniową oraz zaburzenia ze strony układu pokarmowego.

Leczenie przedawkowania. Nieznany jest specyficzny antydot. Objawy zatrucia zazwyczaj ustępują po zmniejszeniu dawki i odstawieniu leku oraz po odpowiednim uzupełnieniu płynów i elektrolitów (należy kontrolować poziom elektrolitów we krwi). Torasemid nie jest usuwany z krwi podczas hemodializy.

Leczenie w przypadku hipowolemii: uzupełnienie objętości płynów.

Leczenie w przypadku hipokaliemii: podanie leków potasu.

Leczenie niewydolności sercowo-naczyniowej: położenie pacjenta w pozycji leżącej oraz, w razie potrzeby, podanie terapii objawowej.

Anafilaktyczny wstrząs (natychmiastowe działania). Przy pierwszych objawach reakcji skórnych (np. pokrzywka lub zaczerwienienie skóry), pobudzenia pacjenta, bólu głowy, potliwości, nudności, sinicy należy wykonać katetryzację żyły; pacjenta ułożyć w pozycji poziomej, zapewnić swobodny dopływ powietrza, podać tlen. W razie potrzeby stosować wstrzykiwanie adrenaliny, roztwory uzupełniające objętość płynów, hormony glikokortykosteroidalne.

Efekty uboczne.

Metabolizm/elektrolity: nasilenie alkalozu metabolicznego. Kurcze mięśni (szczególnie na początku leczenia), trudności trawienia, wzdęcia, częste oddawanie moczu. Podwyższenie stężenia kwasu moczowego i glukozy we krwi, a także cholesterolu i trójglicerydów. Hipokaliemia przy bezpotasowej diecie, przy wymiotach, biegunkach, po nadmiernym stosowaniu środków przeczyszczających, a także u pacjentów z przewlekłą niewydolnością wątroby. W zależności od dawki i długości leczenia możliwe zaburzenia równowagi wodnej i elektrolitowej, np. hipowolemia, hipokaliemia i/lub hiponatremia. Przy znacznej utracie płynów i elektrolitów w wyniku nasilonego oddawania moczu może wystąpić hipotensja tętnicza, ból głowy, zmęczenie, senność, szczególnie na początku leczenia i u pacjentów w podeszłym wieku.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: wskutek możliwego zagęszczenia krwi mogą występować powikłania zakrzepowo-emboliczne, dezorientacja, hipotensja tętnicza, a także zaburzenia krążenia i czynności serca, w tym niedokrwienie serca i mózgu, co może prowadzić np. do arytmii, dławicy piersiowej, ostrym infarkcie mięśnia sercowego, omdleniom.

Ze strony układu pokarmowego: zaburzenia układu pokarmowego (szczególnie na początku leczenia), w tym brak apetytu, ból żołądka, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia, zapalenie trzustki.

Ze strony nerek i dróg moczowych: podwyższenie stężenia kreatyniny i mocznika we krwi. U pacjentów z zaburzeniami oddawania moczu (np. przy przerośnięciu gruczołu krokowego) nasilone tworzenie moczu może prowadzić do jego zatrzymania i nadmiernego rozdęcia pęcherza moczowego.

Ze strony wątroby: podwyższenie stężenia niektórych enzymów wątrobowych (gamma-glutamylotranspeptydazy) we krwi.

Ze strony układu immunologicznego: reakcje alergiczne, np. świąd, egzantema, fotosensybilizacja, ciężkie reakcje skórne.

Ze strony układu krwi i układu krwiotwórczego: obniżenie liczby płytek krwi, czerwonych krwinek i/lub białych krwinek jako wynik hemokoncentracji.

Objawy ogólne i reakcje w miejscu podania leku: ból głowy, zawroty głowy, zwiększona zmęczliwość, osłabienie (szczególnie na początku leczenia); suchość w ustach, nieprzyjemne uczucia w kończynach (parestezje); zaburzenia wzroku, szum w uszach, utrata słuchu.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletów w blisterze; po 1, 3 lub 8 blisterów w pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. AT „KIJEWSKI ZAWÓD WITAMINOWY”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

04073, Ukraina, miasto Kijów, ul. Kopilowska 38.

Strona internetowa: www.vitamin.com.ua.