Toradiv

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ zastosowania leku TORADIV (TORADIV)

SkÅad:

substancja czynna: torasemid;

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 5 mg torasemidu;

substancje pomocnicze: polietylenoglikol 400, trometamina, sodu wodorotlenek, woda do wstrzykiwań.

PostaÄ leku. Roztwór do wstrzykiwaÅ„.

GÅówne wÅasnoÅci fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Å rodki moczopÄdne. Diuretyki o wysokiej aktywnoÅci.

Kod ATC C03CA04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Torasemid działa jako środek saluretyczny, a jego działanie wiąże się z hamowaniem nerkowej resorpcji jonów sodu i chlorków w odcinku wstępującym pętli Henlego. U ludzi efekt moczowy szybko osiąga maksimum w ciągu pierwszych 2–3 godzin po podaniu dożylnym i doustnym odpowiednio, utrzymując się stabilnie przez około 12 godzin. U zdrowych ochotników w zakresie dawek 5–100 mg obserwowano zależność proporcjonalną do logarytmu dawki w odniesieniu do nasilenia diurezy (działanie pętlowe środka moczotwórczego). Zwiększenie diurezy obserwowano nawet w przypadkach, gdy inne środki moczotwórcze, np. działające dystalnie diuretyki tiazydowe, nie wykazywały już wymaganego efektu, np. przy niewydolności nerek. Dzięki takiemu mechanizmowi działania torasemid sprzyja zmniejszaniu obrzęków. W przypadku niewydolności serca torasemid zmniejsza objawy choroby i poprawia funkcjonowanie mięśnia sercowego poprzez zmniejszenie obciążenia przed- i następowego.

Farmakokinetyka.

Wiązanie torasemidu z białkami osocza krwi przekracza 99%, metabolitów M1, M3 i M5 – odpowiednio 86%, 95% i 97%. Widoczny objętość rozprowadzenia (Vz) wynosi 16 l. W organizmie człowieka torasemid ulega metabolizmowi z powstaniem trzech metabolitów – M1, M3 i M5. Brak dowodów na istnienie innych metabolitów. Metabolity M1, M3 i M5 powstają w wyniku stopniowego utleniania metylowej grupy przyłączonej do pierścienia fenylowego do kwasu karboksylowego, metabolit M3 powstaje w wyniku hydroksylacji pierścienia. U ludzi nie udało się wykryć metabolitów M2 i M4, które stwierdzono w eksperymentach na zwierzętach.

Farmakokinetyka torasemidu i jego metabolitów charakteryzuje się zależnością liniową. Oznacza to, że maksymalne stężenie w osoczu krwi oraz pole pod krzywą stężenia w osoczu krwi wzrasta proporcjonalnie do dawki. Okres półwyladowania (t1/2) torasemidu i jego metabolitów u zdrowych ochotników wynosi 3–4 godziny. Całkowity klirens torasemidu wynosi 40 ml/min, klirens nerkowy – około 10 ml/min. U zdrowych ochotników około 80% podanej dawki wydalane jest z moczem w postaci torasemidu i jego metabolitów, przy czym średnie procentowe rozkłady wynoszą: torasemid – około 24%, metabolit M1 – około 12%, metabolit M3 – około 3%, metabolit M5 – około 41%. Główny metabolit M5 nie wykazuje działania moczotwórczego, natomiast udział działających metabolitów M1 i M3 razem wziętych stanowi około 10% całkowitego działania farmakodynamicznego. Przy niewydolności nerek całkowity klirens i t1/2 torasemidu nie zmieniają się, natomiast t1/2 metabolitów M3 i M5 wydłuża się. Jednakże właściwości farmakodynamiczne pozostają niezmienne, a nasilenie niewydolności nerek nie wpływa na długość działania. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lub z niewydolnością serca t1/2 torasemidu i metabolitu M5 wydłuża się nieznacznie, natomiast ilość substancji wydanej z moczem jest niemal całkowicie równa ilości wydalanej u zdrowych ochotników, w związku z czym nie dochodzi do kumulacji torasemidu i jego metabolitów. Torasemid i jego metabolity niemal nie są usuwane podczas hemodializy i hemofiltracji.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie obrzęków i/lub wylewów spowodowanych niewydolnością serca, gdy konieczne jest wstrzyknięcie dożylnie, np. w przypadku obrzęku płuc w przebiegu ostrej niewydolności serca.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, leki z grupy sulfonamidów oraz na którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu. Niewydolność nerek z anurią. Wątrobowy śpiączka lub stan przedśpiączkowy. Hipotensja tętnicza. Hipowolemia. Hiponatremia. Hipokaliemia. Ostra niedrożność oddawania moczu, np. spowodowana przerostem gruczołu krokowego. Okres karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Torasemid nasila działanie innych leków przeciwnadciśnieniowych, w szczególności inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę, co może prowadzić do nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego podczas jednoczesnego stosowania. Jednoczesne stosowanie torasemidu z lekami z grupy digitalis może nasilić niedobór potasu spowodowany stosowaniem diuretyków, co z kolei może prowadzić do nasilenia działania niepożądanych obu leków. Torasemid może zmniejszać skuteczność leków przeciwcukrzycowych. Probenecyda oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne (np. indometacyna, kwas acetylosalicylowy) mogą hamować działanie moczopędne i przeciwciśnieniowe torasemidu. W trakcie leczenia salicylanami w wysokich dawkach torasemid może nasilać ich toksyczne działanie na ośrodkowy układ nerwowy. Torasemid, szczególnie w wysokich dawkach, może nasilać działanie ototoksyczne i nefrotoksyczne aminoglikozydów, np. kanamycyny, gentamycyny, tobramycyny, oraz środków cytotoksycznych – aktywnych pochodnych platyny, a także nefrotoksyczne działanie cephalosporyn. Torasemid może nasilać działanie teofiliny oraz wpływ leków o działaniu kurarepodobnym. Leki przeczyszczające, a także mineralokortykoidy i glukokortykoidy mogą nasilać utratę potasu wywołaną przez torasemid. Jednoczesne stosowanie torasemidu i leków zawierających lit może prowadzić do podwyższenia stężenia litu w osoczu krwi, co może nasilić działanie i skutki uboczne litu. Torasemid może zmniejszać działanie zwężające naczynia katecholamin, np. adrenaliny i noradrenaliny. Jednoczesne stosowanie z cholestyraminą może zmniejszać wchłanianie torasemidu, a tym samym oczekiwaną skuteczność.

Szczególne środki ostrożności.

Przed rozpoczęciem stosowania leku należy skorygować istniejącą hipokaliemię, hiponatremię lub hipowolemię.

W przypadku długotrwałego stosowania torasemidu zaleca się regularne monitorowanie równowagi elektrolitowej, w szczególności stężenia potasu w surowicy krwi, szczególnie u pacjentów jednoczesnie przyjmujących glikozydy naparstnicy, glikokortykosteroidy, mineralnokortykosteroidy lub środki przeczyszczające. Ponadto należy regularnie kontrolować stężenie glukozy, kwasu moczowego, kreatyniny oraz lipidów we krwi. Torasemid należy stosować z dużą ostrożnością u pacjentów cierpiących na choroby wątroby towarzyszące marskości wątroby i wodobrzuszu, ponieważ nagłe zmiany równowagi wodno-elektrolitowej mogą prowadzić do śpiączki wątrobowej. Leczenie torasemidem (tak jak i innymi lekami moczopętnymi) u pacjentów z tej grupy należy prowadzić w warunkach szpitalnych. W celu zapobiegania hipokaliemii i kwasicy metabolicznej lek należy stosować łącznie z lekami antagonistami aldosteronu lub lekami zwiększającymi retencję potasu w organizmie. Po zastosowaniu torasemidu obserwowano przypadki ototoksyczności (szumy w uszach i utrata słuchu), które miały charakter odwracalny, jednakże bezpośredniego związku z lekiem nie potwierdzono. Podczas stosowania diuretyków należy dokładnie monitorować objawy zaburzeń równowagi elektrolitowej, hipowolemii, azotemii pozanerczynowej i innych zaburzeń, które mogą objawiać się suchością w ustach, pragnieniem, osłabieniem, wiotkością, sennością, pobudzeniem, bólem mięśniowym lub skurczami, miastenią, hipotensją, oligurią, tachykardią, nudnościami, wymiotami. Nadmierna diureza może prowadzić do odwodnienia organizmu, zmniejszenia objętości krwi krążącej, powstawania skrzeplin i zatorów, szczególnie u pacjentów w wieku podeszłym.

U pacjentów z zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej należy przerwać stosowanie leku, a po skorygowaniu niepożądanych skutków wznowić terapię, rozpoczynając od innych dawek.

Ponieważ w trakcie leczenia torasemidem może występować wzrost stężenia glukozy we krwi, u pacjentów z cukrzycą ukrytą lub wyraźną należy stale i dokładnie kontrolować metabolizm węglowodanów. Konieczna jest również regularna kontrola obrazu krwi (erytrocyty, leukocyty, płytki krwi). Szczególnie na początku leczenia pacjenci w wieku podeszłym powinni otrzymywać szczególną uwagę w kwestii pojawienia się objawów utraty elektrolitów i zagęszczenia krwi.

W przypadku braku wystarczającego doświadczenia klinicznego nie należy przepisywać torasemidu w poniższych chorobach i stanach: podagra; zaburzenia rytmu, np. blok sinoatrialny, blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia; patologiczne zmiany metabolizmu kwasowo-zasadowego; terapia współistniejąca z zastosowaniem leków litowych, aminoglikozydów lub cefalosporyn; zmiany patologiczne w obrazie krwi, np. trombocytopenia lub anemia u chorych bez niewydolności nerek; zaburzenia funkcji nerek spowodowane substancjami nefrotoksycznymi.

Stosowanie leku Toradiv może być przyczyną uzyskania pozytywnego wyniku testu na doping. W takiej sytuacji nie można wykluczyć szkodliwego wpływu leku na zdrowie, jeśli stosuje się go niezgodnie z wskazaniami, tj. w celach dopingowych.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Nie ma wiarygodnych danych dotyczących wpływu torasemidu na zarodek i płód u ludzi. Torasemid przenika przez barierę łożyskową. Dlatego lek stosuje się w okresie ciąży wyłącznie w przypadku wskazań życiowych i w minimalnej skutecznej dawce. Diuretyki nie nadają się do standardowego leczenia nadciśnienia tętniczego lub obrzęków u kobiet w ciąży, ponieważ mogą obniżać perfuzję bariery łożyskowej i wywoływać toksyczny wpływ na rozwój płodu wewnątrzmacicznego. Jeśli torasemid stosuje się w leczeniu kobiet w ciąży z niewydolnością serca lub nerek, należy dokładnie monitorować poziom elektrolitów i hematokryt oraz dokładnie obserwować rozwój płodu.

Okres karmienia piersią. Obecnie nie ustalono, czy torasemid przenika do mleka matki u zwierząt lub ludzi. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/dzieci karmionych piersią. Dlatego stosowanie torasemidu w okresie laktacji jest przeciwwskazane. Jeśli konieczne jest stosowanie torasemidu w tym okresie, należy przerwać karmienie piersią.

Plodność.

Nie przeprowadzono badań wpływu torasemidu na płodność u ludzi.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami lub obsługiwanie maszyn.

Nawet przy prawidłowym stosowaniu torasemid może negatywnie wpływać na zdolność do kierowania pojazdami lub obsługiwanie innych maszyn. Ma to szczególne znaczenie w przypadkach rozpoczęcia leczenia, zwiększenia dawki leku, zmiany leku lub włączenia terapii wspomagającej. Dlatego w trakcie stosowania torasemidu należy zachować dużą ostrożność podczas kierowania pojazdami lub obsługiwanie innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli. Leczenie należy rozpoczynać od podania dawki pojedynczej 2 ml leku Toradiv, co odpowiada 10 mg torasemidu na dobę. Jeżeli efekt będzie niewystarczający, dawkę pojedynczą można zwiększyć do 4 ml leku Toradiv, co odpowiada 20 mg torasemidu. Jeżeli efekt i w tym przypadku będzie niewystarczający, można zastosować terapię krótkotrwałą (przez nie więcej niż 3 doby) z podawaniem dawki dobowej 8 ml leku Toradiv, co odpowiada 40 mg torasemidu.

Ostre obrzęki płuc. Leczenie należy rozpocząć od wstrzyknięcia dożylnego dawki pojedynczej 4 ml leku Toradiv, co odpowiada 20 mg torasemidu. W zależności od efektu, dawkę tę można powtórzyć po 30 minutach. Nie wolno przekraczać maksymalnej dawki dobowej 20 ml leku Toradiv, co odpowiada 100 mg torasemidu.

Roztwór do wstrzykiwań podaje się dożylnie, powoli. Nie wolno podawać roztworu wewnątrz tętniczo. Podaje się wyłącznie czysty roztwór. Przy długotrwałym stosowaniu podawanie dożylne należy jak najszybciej zastąpić podawaniem doustnym, ponieważ stosowanie torasemidu dożylne nie powinno być kontynuowane dłużej niż przez 7 dni.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. Leczenie tej grupy pacjentów należy prowadzić ostrożnie, ponieważ możliwe jest zwiększenie stężenia torasemidu w osoczu krwi.

Pacjenci w wieku podeszłym. Leczenie tej grupy pacjentów nie wymaga specjalnego doboru dawki. Jednakże nie przeprowadzono odpowiednich badań u osób w wieku podeszłym w porównaniu z młodszymi pacjentami.

Dzieci.

Nie należy stosować torasemidu u dzieci i młodzieży ze względu na brak wystarczającego doświadczenia klinicznego.

Przeciwskazanie.

Typowa objawowość nie jest znana. Przeciwskazanie może spowodować silny efekt moczopędny, w tym ryzyko nadmiernych utrat wody i elektrolitów, senność, zespół amentywny (jedna z form zaburzeń świadomości), hipotensję symptomaticzną, niewydolność sercowo-naczyniową oraz zaburzenia ze strony układu pokarmowego.

Leczenie przeciwskazania. Nie zna się specyficznego antydota. Objawy zatrucia ustępują zazwyczaj po zmniejszeniu dawki i odstawieniu leku oraz po odpowiednim uzupełnieniu płynów i elektrolitów (należy prowadzić kontrolę). Torasemid nie jest usuwany z krwi podczas hemodializy.

Leczenie w przypadku hipowolemii: uzupełnienie objętości płynów.

Leczenie w przypadku hipokaliemii: podanie leków zawierających potas.

Leczenie niewydolności sercowo-naczyniowej: położenie pacjenta w pozycji leżącej, w razie potrzeby podanie terapii objawowej.

Anafilaktyczny wstrząs (natychmiastowe działania). W przypadku pierwszych objawów reakcji skórnych (tzn. pokrzywka, zaczerwienienie skóry), pobudzenia pacjenta, bólu głowy, nadmiernej potliwości, nudności, cyjanózy należy wykonać kateteryzację żyły; pacjenta ułożyć w pozycji poziomej, zapewnić swobodny dopływ powietrza, podać tlen. W razie potrzeby możliwe jest zastosowanie adrenaliny, roztworów uzupełniających objętość płynów, hormonów glikokortykosteroidowych.

Efekty uboczne.

Do oceny efektów ubocznych zastosowano następujące częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (1/100 - < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 - < 1/100), bardzo rzadko (≥ 10000 - < 1/1000), niezwykle rzadko (< 10000), częstość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Metabolizm/elektrolity. Często: nasilenie się alkalozy metabolicznej. Skurcze mięśni (szczególnie na początku leczenia). Podwyższenie stężenia kwasu moczowego i glukozy we krwi, a także cholesterolu i trójglicerydów. Hipokaliemia przy współistniejącej diecie pozbawionej potasu, przy wymiotach, biegunkach, po nadmiernym stosowaniu środków przeczyszczających, a także u pacjentów z przewlekłą dysfunkcją wątroby. W zależności od dawki i długości trwania leczenia możliwe zaburzenia równowagi wodno-elektrolitowej, np. hipowolemia, hipokaliemia i/lub hiponatremia.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego. Bardzo rzadko: powikłania zakrzepowo-zatorowe, dezorientacja, hipotensja tętnicza, a także zaburzenia krążenia i czynności serca, w tym niedokrwienie serca i mózgu, co może prowadzić np. do arytmii, dławicy piersiowej, ostrego zawału mięśnia sercowego, omdlenia z powodu możliwego zagęszczenia się krwi.

Ze strony układu pokarmowego. Często: wielokrotne zaburzenia układu pokarmowego (szczególnie na początku leczenia), w tym brak apetytu, wzdęcia, ból żołądka, nudności, wymioty, biegunka, zaparcia. Bardzo rzadko: zapalenie trzustki.

Ze strony nerek i dróg moczowych. Rzadko: podwyższenie stężenia kreatyniny i mocznika we krwi, częstomocz. Gdy dochodzi do znacznej utraty wody i elektrolitów spowodowanej nadmiernym wydzielaniem moczu, szczególnie na początku leczenia i u pacjentów w podeszłym wieku, może obserwować się obniżenie ciśnienia tętniczego, ból głowy, osłabienie i senność.

U pacjentów z zaburzeniami mikcji (np. z przerostem prostaty) zwiększone wydzielanie moczu może prowadzić do jej zatrzymania i nadmiernego rozciągania pęcherza moczowego.

Ze strony wątroby. Często: podwyższenie stężenia niektórych enzymów wątrobowych (gamma-glutamylotranspeptydazy) we krwi.

Ze strony układu odpornościowego. Bardzo rzadko: reakcje alergiczne, w tym świąd, egzantemy, fotosensybilizacja, ciężkie reakcje skórne. Po podaniu dożylnym mogą występować ostre, potencjalnie zagrożone dla życia reakcje nadwrażliwości (szok anafilaktyczny).

Ze strony krwi i układu krwiotwórczego. Bardzo rzadko: obniżenie liczby płytek krwi, czerwonych krwinek i/lub białych krwinek jako wynik zagęszczenia się krwi.

Ogólne objawy i reakcje w miejscu podania leku. Często: ból głowy, zawroty głowy, zwiększona zmęczalność, ogólne osłabienie (szczególnie na początku leczenia). Rzadko: suchość w ustach, nieprzyjemne uczucia w kończynach (parestezje). Bardzo rzadko: zaburzenia wzroku, szum w uszach, utrata słuchu. Częstość nieznana: reakcje miejscowe po zastrzykach.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Leku Toradiv nie wolno mieszać z innymi lekami przeznaczonymi do wstrzykiwań dożylnych i/lub infuzji.

Opakowanie.

Po 4 ml w fiolce; po 5 fiolki w opakowaniu blisterowym; po 1 opakowaniu blisterowym w pudełku kartonowym.

Po 4 ml w ampułce; po 5 ampułek w blisterze; po 1 blisterze w pudełku kartonowym.

Po 4 ml w ampułce; po 5 ampułek w pudełku kartonowym z przegródkami.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

SP. Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „FARMEKS GRUP”.

SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDROWIE”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 08301, obwód kijowski, miasto Boryspol, ul. Szewczenki 100.

(SP. Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „FARMEKS GRUP”)

Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ul. Szewczenki 22.

(SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDROWIE”)