Toracetaam

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Toracetaam (ToracETam)

Skład:

substancja czynna: piracetam;

1 ml roztworu zawiera 200 mg piracetamu;

substancje pomocnicze: octan sodu trihydrazynowy, kwas octowy lodowaty, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysta ciecz bezbarwna lub o lekko żółtawym odcieniu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki psychostymulujące i środki nootropowe.

Kod ATC N06B X03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Piracetam jest środkiem nootropowym, czyli psychotropowym lekiem bezpośrednio poprawiającym sprawność funkcji poznawczych. Mechanizmy działania leku na ośrodkowy układ nerwowy są prawdopodobnie wielorakie: zmiana szybkości rozprzestrzeniania się pobudzenia w mózgu; nasilenie procesów metabolicznych w komórkach nerwowych; poprawa mikrokrążenia poprzez wpływ na właściwości reologiczne krwi, przy czym brak działania rozszerzającego naczynia.

Długotrwałe lub jednorazowe stosowanie piracetamu u pacjentów z dysfunkcją mózgową powoduje istotne zmiany na elektroencefalogramie, które wskazują na zwiększenie czujności i poprawę funkcji poznawczych (zwiększona aktywność α i β oraz zmniejszona aktywność δ).

Piracetam hamuje hiperagregację aktywowanych płytek krwi. W przypadku patologicznej sztywności erytrocytów piracetam zwiększa ich zdolność do filtracji oraz elastyczność. Piracetam wykazuje działanie ochronne i regeneracyjne w zaburzeniach funkcji mózgu spowodowanych hipoksją, zatruciem oraz terapią elektrowstrząsową.

Piracetam stosuje się jako lek pojedynczy lub w ramach leczenia skojarzonego korygowej mioklonii w celu zmniejszenia nasilenia czynnika wywołującego — zapalenia nerwu przedsionkowego.

Farmakokinetyka.

Po jednorazowym podaniu 2 g leku maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest w osoczu krwi po 30 minutach, a w płynie mózgowo-rdzeniowym — w ciągu 2–8 godzin i wynosi 40–60 μg/ml. Piracetam rozkłada się we wszystkich tkankach i przenika przez barierę krew-mózg, barierę łożyskową oraz błony stosowane podczas hemodializy. Piracetam nie wiąże się z białkami osocza krwi, natomiast gromadzi się w tkankach kory mózgowej, głównie w strefach czołowej, ciemieniowej i potylicznej, móżdżku oraz jądrach podstawowych. Objętość rozmieszczenia piracetamu wynosi około 0,6 l/kg.

Piracetam jest aktywny w niezmienionej postaci i nie ulega metabolizmowi u zwierząt.

Okres półtrwania leku z krwi wynosi 4–5 godzin, a z płynu mózgowo-rdzeniowego — 6–8 godzin. Okres ten może się wydłużać przy niewydolności nerek. Piracetam wydzielany jest z moczem w niezmienionej postaci. Wydala się niemal całkowicie (ponad 95%) w ciągu 30 godzin. Klirens nerkowy piracetamu u zdrowych ochotników wynosi 86 ml/min.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Stosować u dorosłych:

• w leczeniu objawowym stanów patologicznych towarzyszących pogorszeniu pamięci i zaburzeniom poznawczym, z wyjątkiem rozpoznanej demencji;
• w leczeniu mioklonii korowej – jako lek pojedynczy lub w ramach terapii skojarzonej.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na piracetam lub pochodne pirrolidony, jak również na inne składniki leku;
• ostry zespół niedokrwienia mózgu (udar mózgu typu krwotocznego);
• stadium terminalne niewydolności nerek;
• choroba Huntingtona.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Hormony tarczycy. Współrzędne stosowanie z hormonami tarczycy może powodować zwiększoną drażliwość, dezorientację oraz zaburzenia snu.

Acenokumarol. Badania kliniczne wykazały, że u chorych z ciężkim przebiegiem nawracającego zakrzepicy stosowanie piracetamu w dawce 9,6 g/doba nie wymagało zmiany dawki acenokumarolu w celu osiągnięcia wartości INR [międzynarodowe znormalizowane stosunku] 2,5–3,5, jednakże przy jednoczesnym stosowaniu zaobserwowano istotne obniżenie poziomu agregacji płytek krwi, wydzielania β-tromboglobuliny, poziomów fibrynogenu, czynników von Willebranda [aktywność krzepnięcia (VIII:C), kofaktory rytocecyne (VIII:vW:Rco) oraz białka w osoczu krwi (VIII:vW:Ag;)], lepkości krwi pełnej i osocza.

Interakcje farmakokinetyczne. Prawdopodobieństwo zmiany farmakokinetyki piracetamu pod wpływem innych leków jest niskie, ponieważ około 90 % leku wydala się w sposób niezmieniony z moczem.

In vitro piracetam nie hamuje głównych izoform cytochromu P450 u człowieka CYP1A2, 2B6, 2C8, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 i 4A9/11 w stężeniach 142, 426 i 1422 μg/ml.

Przy stężeniu 1422 μg/ml zaobserwowano nieznaczne hamowanie CYP2A6 (21 %) i 3A4/5 (11 %). Jednak poziom Ki dla inhibicji tych dwóch izoform CYP jest wystarczający tylko przy przekroczeniu stężenia 1422 μg/ml. Dlatego interakcje metaboliczne z lekami podlegającymi biotransformacji przez te enzymy są mało prawdopodobne.

Leki przeciwpadaczkowe. Stosowanie piracetamu w dawce 20 g dziennie przez 4 tygodnie lub dłużej nie zmieniało krzywej stężenia i Cmax leków przeciwpadaczkowych w surowicy krwi (karbamazepiny, fenytoiny, fenobarbitalu, walerianianu sodu) u chorych na padaczkę, którzy otrzymywali stabilne dawki.

Alkohol. Współrzędne przyjmowanie alkoholu nie wpływało na poziom stężenia piracetamu w osoczu krwi, a stężenie alkoholu nie zmieniało się po podaniu 1,6 g piracetamu.

Szczególne środki ostrożności.

Wpływ na agregację płytek krwi. Ze względu na to, że piracetam zmniejsza agregację płytek krwi (patrz sekcja „Farmakodynamika”), należy ostrożnie przepisywać lek pacjentom z zaburzeniami hemostazy, stanami, które mogą towarzyszyć krwawieniom (np. wrzód przewodu pokarmowego), podczas dużych zabiegów chirurgicznych (w tym zabiegów stomatologicznych), u pacjentów z objawami ciężkiego krwawienia lub u tych, którzy w wywiadzie mieli udar mózgu krwotoczny, a także u pacjentów stosujących leki przeciwzakrzepowe, przeciwpłytkowe, w tym niskie dawki kwasu acetylosalicylowego.

Preparat wydalany jest z moczem, dlatego należy zwrócić szczególną uwagę na pacjentów z niewydolnością nerek.

Pacjenci w wieku podeszłym. W przypadku długotrwałej terapii u pacjentów w wieku podeszłym zaleca się regularne monitorowanie wskaźników czynności nerek oraz, w razie potrzeby, dostosowanie dawki w zależności od wyników badania klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Podczas leczenia pacjentów z mioklonią korową należy unikać nagłego przerywania terapii ze względu na ryzyko generalizacji mioklonii lub wystąpienia napadów drgawkowych.

Lek zawiera 1 mmol (23 mg) sodu na 24 g piracetamu. Należy to brać pod uwagę, jeśli pacjent przestrzega diety z ograniczeniem zawartości sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Nie należy stosować leku w czasie ciąży ani karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Ze względu na działania niepożądane obserwowane podczas stosowania tego leku, możliwe jest wpływanie na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie innych maszyn, co należy uwzględnić.

Sposób stosowania i dawki.

Piracetam w postaci roztworu do wstrzykiwań stosuje się w przypadku niemożliwości podania postaci doustnych leku.

Lek stosuje się w sposób wewnątrzżylny (wstrzykuje się powoli, przez kilka minut) lub do infuzji (ciągłej przez 24 godziny).

Stosuje się u dorosłych.

Leczenie stanów towarzyszących pogorszeniu pamięci i zaburzeniom poznawczym

Zalecana dawka dzienna wynosi od 2,4 g do 4,8 g, podzielona na 2 lub 3 dawki.

Leczenie mioklonii korowej

Początkowa dawka dzienna wynosi 7,2 g, którą zwiększa się o 4,8 g co trzy lub cztery dni, aż do osiągnięcia dawki maksymalnej 24 g dziennie, podzielonej na dwa lub trzy wstrzyknięcia. Leczenie innymi lekami przeciwmioniczymi należy kontynuować w tych samych dawkach. W zależności od uzyskanego efektu terapeutycznego, jeśli to możliwe, należy zmniejszyć dawkę innych leków przeciwmionicznych.

Leczenie piracetamem należy kontynuować aż do ustąpienia objawów choroby pierwotnej mózgu. U pacjentów z ostrym przebiegiem choroby z czasem może wystąpić samoistna poprawa, dlatego co 6 miesięcy należy próbować zmniejszyć dawkę lub odstawić lek. W tym celu dawkę piracetamu zmniejsza się o 1,2 g co dwa dni (co trzy lub cztery dni w przypadku zespołu Lanzego-Adamsa, w celu zapobieżenia nagłemu nawrotowi lub wystąpieniu drgawek związanych z odstawieniem leku).

Pacjenci w wieku podeszłym

Korekcja dawki zalecana jest u pacjentów w wieku podeszłym z rozpoznaną lub podejrzaną niewydolnością nerek (patrz rozdział „Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek” poniżej). W trakcie leczenia należy kontrolować klirens kreatyniny w celu odpowiedniej korekty dawki w razie potrzeby.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

Ponieważ lek wydzielany jest z organizmu przez nerki, należy zachować ostrożność podczas leczenia chorych z niewydolnością nerek – u tych pacjentów zaleca się kontrolę czynności nerek.

Wydłużenie okresu półwydalenia jest bezpośrednio związane z pogorszeniem czynności nerek i klirensu kreatyniny. Dotyczy to również pacjentów w wieku podeszłym, u których poziom klirensu kreatyniny zależy od wieku. Odstępy między dawkami należy dostosować na podstawie czynności nerek.

Dawkę ustala się zgodnie z klirens kreatyniny według następującego wzoru:

[140 – wiek (w latach)] × masa ciała (w kg)

Klirens kreatyniny = ---------------------------------------------------------------------- (× 0,85 dla kobiet)

72 × stężenie kreatyniny w surowicy (w mg/dl)

Leczenie pacjentów z niewydolnością nerek należy dostosować do stopnia ciężkości niewydolności nerek zgodnie z poniższymi zaleceniami:

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Korekta dawki nie jest wymagana u pacjentów z zaburzeniami wyłącznie funkcji wątroby. W przypadku rozpoznanych lub podejrzewanych zaburzeń funkcji wątroby i nerek, korektę dawki należy przeprowadzić zgodnie z zaleceniami w podrozdziale „Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek” powyżej.

Dzieci. Nie stosować u dzieci.

Przedawkowanie

Objawy: nasilenie objawów działania niepożąganego leku. Objawy przedawkowania obserwowano po doustnym zażyciu piracetamu w dawce 75 g.

Leczenie: objawowe. Nie istnieje specyficzny antydotum; można stosować hemodializę (usunięcie 50–60 % piracetamu).

Niepożądane działania.

Niepożądane działania zaobserwowane podczas badań klinicznych i w okresie nadzoru pogwarancyjnego podano według układów narządów i częstości występowania.

Częstość określa się następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100), niezwykle rzadko (od ≥ 1/10 000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Dane z okresu pogwarancyjnego są niewystarczające do oszacowania częstości występowania niepożądanych działań w populacji leczonych.

Ze strony krwi i układu chłonnego: częstość nieznana — zaburzenia krwotoczne.

Ze strony układu odpornościowego: częstość nieznana — nadwrażliwość, reakcje anafilaktyczne.

Zaburzenia psychiczne: często — pobudzenie nerwowe; rzadko — depresja; częstość nieznana — podwyższona pobudliwość, niepokój, dezorientacja, halucynacje.

Ze strony układu nerwowego: często — nadaktywność; rzadko — senność; częstość nieznana — ataksja, zaburzenia równowagi, nasilenie napadów padaczki, ból głowy, bezsenność, drżenie.

Ze strony narządu słuchu i błędnika: częstość nieznana — zawroty głowy.

Ze strony przewodu pokarmowego: częstość nieznana — ból brzucha, ból w górnej części brzucha, biegunka, nudności, wymioty.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych: częstość nieznana — obrzęk naczynioruchowy, zapalenia skóry, pokrzywka, swędzenie.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: częstość nieznana — zwiększenie aktywności seksualnej.

Ze strony naczyń: rzadko — hipotensja, zapalenie żył.

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania: rzadko — osłabienie; niezwykle rzadko — ból w miejscu podania, uczucie gorączki.

Badania: często — przyrost masy ciała.

Przekazywanie informacji o podejrzewanych niepożądanych działaniach

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Badania nie były prowadzone. Nie należy mieszać leku z innymi lekami.

Opakowanie. Po 5 ml lub 10 ml w ampułce polietylenowej. Po 10 ampułek w kartoniku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „FARMASEL”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 07408, obwód kijowski, rejon browarski, wieś Kwitnewe, ul. Prorizna 3.