Tolkimado

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LECZNICZEGO ŚRODKU Tolkimado (Tolkimado)

Skład:

substancja czynna: chlorowodorek tolperyzonu;

1 tabletka powlekana zawiera 150 mg chlorowodorku tolperyzonu;

substancje pomocnicze: kwas cytrynowy, monohydrat; celuloza mikrokryształowa; laktoza, monohydrat; skrobia kukurydziana; dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; talk; kwas stearynowy;

powłoka filmowa: Opadry® white 03F180011 (hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), makrogol).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki powlekane o barwie od białej do prawie białej, z oznaczeniem „T150” po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki miorelaksacyjne o działaniu centralnym. Kod ATC M03B X04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Tolperizone to środek miorelaksacyjny o działaniu centralnym. Mechanizm jego działania nie został jeszcze w pełni wyjaśniony.

Tolperizone charakteryzuje się wysokim powinowactwem do tkanki nerwowej, osiągając najwyższe stężenia w pieńku mózgowym, rdzeniu kręgowym i obwodowym układzie nerwowym.

Najważniejszym efektem tolperizonu jest jego działanie hamujące na odruchową drogę rdzeniową. Prawdopodobnie ten efekt, łącznie z działaniem hamującym na wstępujące drogi przewodzące, determinuje korzyść terapeutyczną tolperizonu.

Struktura chemiczna tolperizonu przypomina strukturę lidokainy. Podobnie jak lidokaina, wykazuje działanie membranostabilizujące oraz zmniejsza pobudliwość elektryczną neuronów ruchowych i włókien aferentnych pierwszorzędowych. Tolperizone hamuje w sposób zależny od dawki aktywność potencjałozależnych kanałów sodowych. W związku z tym zmniejsza się amplituda i częstotliwość potencjału czynnościowego.

Udowodniono działanie hamujące na potencjałozależne kanały wapniowe. Przewiduje się, że oprócz działania membranostabilizującego tolperizone może również hamować uwalnianie mediatorów.

Dodatkowo tolperizone wykazuje słabe właściwości antagonistów α-adrenergicznych oraz działa antymuskarynowo.

Sprawność kliniczna i bezpieczeństwo.

Udowodniono skuteczność tolperizonu w leczeniu kurczu mięśniowego po przebytym udarze.

W randomizowanym, podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanym badaniu, w którym wzięło udział 120 pacjentów z kurczem mięśniowym po udarze, leczenie tolperizone prowadziło do istotnego statystycznie zmniejszenia sztywności mięśniowej według skali Ashwortha, która była głównym punktem końcowym. Według ogólnej oceny skuteczności przez lekarzy i badaczy, tolperizone przewyższał placebo (p <0,001). Średnia poprawa według skali Ashwortha wyniosła 32% w ogólnej populacji pacjentów objętej leczeniem (intention-to-treat, ITT) oraz 42% w podgrupie pacjentów otrzymujących tolperizone w dawce 300–450 mg/dobę. W ocenie wyników testów funkcjonalnych skuteczność tolperizonu była również wyższa niż placebo, jednak różnice te były statystycznie nieistotne.

W randomizowanym, podwójnie ślepych, porównawczym badaniu z udziałem 48 pacjentów z uszkodzeniem mózgu skuteczność tolperizonu według indeksu Bartela była porównywalna z efektywnością baklofenu. Jednocześnie tolperizone przewyższał baklofen w poprawie wyników według skali oceny funkcji motorycznych Rivermead (Rivermead Motor Assessment Scale, RMAS).

Dane dotyczące skuteczności tolperizonu w przypadku zwiększonego napięcia mięśniowego u pacjentów z chorobami układu ruchu innymi niż kurcz mięśniowy po udarze są sprzeczne. W niektórych badaniach odnotowano pozytywne wyniki w niektórych testach, podczas gdy w innych badaniach nie stwierdzono przewagi tolperizonu w tych stanach.

Profil bezpieczeństwa tolperizonu opiera się na danych z badań klinicznych z udziałem pacjentów z zwiększoną tonizacją mięśniową różnego pochodzenia, a także na danych z doniesień spontanicznych o reakcjach niepożądanych.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Po podaniu doustnym tolperizone jest dobrze wchłaniane w jelicie cienkim. Maksymalne stężenie we krwi osiąga się w ciągu 0,5–1,5 godziny po przyjęciu. Ze względu na wyraźny metabolizm pierwszego przejścia, biodostępność tolperizonu wynosi około 20%. Tłuste posiłki zwiększają biodostępność po przyjęciu doustnym o około 100%, a maksymalne stężenie we krwi – o około 45% w porównaniu z podaniem na czczo. Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia wydłuża się wówczas o około 30 minut.

Metabolizm.

Tolperizone jest intensywnie metabolizowane w wątrobie i nerkach. Niemal całkowicie (ponad 99%) wydalane jest z moczem w postaci metabolitów. Aktywność farmakologiczna metabolitów jest nieznana.

Wydalanie.

Okres półtrwania tolperizonu po podaniu dożylnym wynosi około 1,5 godziny, po podaniu doustnym – około 2,5 godziny.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

Na podstawie danych z badań przedklinicznych dotyczących farmakologicznego bezpieczeństwa, toksyczności przy wielokrotnym stosowaniu, genotoksyczności oraz toksycznego wpływu na funkcję rozrodczą nie stwierdzono specyficznego ryzyka dla człowieka.

Efekty obserwowane w trakcie badań przedklinicznych pojawiały się wyłącznie po podaniu dawek znacznie przekraczających maksymalne dawki dopuszczalne dla człowieka, co wskazuje na małą istotność kliniczną tych efektów.

U szczurów i królików obserwowano zmiany embryotoksyczne po podaniu doustnym tolperizonu w dawkach 500 mg/kg masy ciała i 250 mg/kg masy ciała odpowiednio. Jednakże dawki te wielokrotnie przekraczają zalecane dawki terapeutyczne dla człowieka.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe spastyczności mięśni u dorosłych po przebytym udarze mózgu.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na tolperizyn, podobny do niego pod względem składu chemicznego eperizyn oraz/lub do innych substancji pomocniczych leku.
• Miażdżyca (myasthenia gravis).
• Okres karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania farmakokinetyczne dotyczące interakcji lekowych z dextrometorfanem, substratem CYP2D6, wykazały, że jednoczesne stosowanie tolperizynu zwiększa stężenia w osoczu leków, które są głównie metabolizowane przez cytochrom CYP2D6, w szczególności stężenia tiorydazyny, tolterodyny, wenlafaksyny, atomoksetyny, dezypiraminy, dextrometorfanu, metoprololu, nebivololu, perfenazyny.

W badaniach in vitro na mikrosomach wątroby i hepatocytach ludzkich nie stwierdzono istotnego hamowania ani indukcji innych izoenzymów CYP (CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP1A2, CYP3A4).

Oczekuje się, że jednoczesne stosowanie z innymi substratami CYP2D6 i/lub innymi lekami nie zwiększy ekspozycji na tolperizyn, co wynika z różnorodności szlaków metabolizmu tolperizynu.

Podczas przyjmowania tolperizynu na czczo jego biodostępność jest obniżona, dlatego przy stosowaniu leku należy uwzględnić związek z przyjmowaniem pokarmu.

Chociaż tolperizyn jest lekiem działającym w ośrodkowym układzie nerwowym, prawdopodobieństwo wystąpienia efektu sedytywnego podczas jego stosowania jest niewielkie. W przypadku jednoczesnego stosowania z innymi miorelaksantami o działaniu ośrodkowym należy rozważyć zmniejszenie dawki tolperizynu.

Tolperizyn wzmacnia działanie kwasu niflumowego, dlatego przy jednoczesnym stosowaniu dawkę kwasu niflumowego, jak i innych NSAID, należy zmniejszyć.

Szczególne środki ostrożności.

Ryzyko reakcji nadwrażliwości.

W okresie pogoniżynkowym przy stosowaniu tolperyzonu najczęściej obserwowano reakcje nadwrażliwości. Ich nasilenie waha się od łagodnych reakcji skórnych po ciężkie reakcje układowe, w tym wstrząs anafilaktyczny. Objawami reakcji nadwrażliwości mogą być zaczerwienienie, wysypka, pokrzywka, swędzenie, obrzęk naczynioruchowy, tachykardia, hipotensja lub duszność.

U kobiet z nadwrażliwością na inne leki lub z alergicznymi stanami w wywiadzie ryzyko reakcji nadwrażliwości podczas stosowania tolperyzonu jest wyższe.

Podczas stosowania leku należy zalecić pacjentom, aby byli czujni na swój stan w celu wykrycia możliwych objawów alergii. Pacjenci powinni zostać poinformowani, że w przypadku wystąpienia objawów alergii należy natychmiast przerwać przyjmowanie tolperyzonu i bezzwłocznie skontaktować się z lekarzem.

W przypadku wystąpienia epizodu nadwrażliwości na tolperyzon ponowne stosowanie leku jest przeciwwskazane.

Ostrzeżenie dotyczące substancji pomocniczych.

Lek zawiera laktozę, dlatego nie należy go stosować u pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktazy Lappego lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Dane z badań na zwierzętach wskazują, że tolperyzon nie wykazuje działania teratogennego.

Z uwagi na brak istotnych danych klinicznych lek nie powinien być stosowany w okresie ciąży.

Ponieważ nie wiadomo, czy tolperyzon przenika do mleka matki, stosowanie leku w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Ze względu na możliwość wystąpienia takich objawów jak zawroty głowy, senność, zaburzenia koncentracji uwagi, padaczka, nieostrość widzenia, lek należy stosować z ostrożnością podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Lek jest przeznaczony do stosowania doustnego.

Tabletki należy przyjmować po posiłku, popijając jednym szklanką wody. Niewystarczające spożycie pokarmu może zmniejszyć biodostępność tolperizonu.

Dorośli.

Lek należy stosować w zależności od indywidualnych potrzeb i tolerancji w dawce 150–450 mg (w 3 dawkach) na dobę.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek.

Doświadczenie stosowania tolperizonu u pacjentów z uszkodzeniem nerek jest ograniczone, u tych chorych obserwowano wyższe częstości reakcji niepożądanych. W związku z tym przy umiarkowanym uszkodzeniu nerek zaleca się indywidualne dobrać dawkę z dokładnym obserwowaniem stanu pacjenta oraz kontrolą funkcji nerek. W przypadku ciężkiego uszkodzenia nerek stosowanie leku nie jest zalecane.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby.

Doświadczenie stosowania tolperizonu u pacjentów z uszkodzeniem wątroby jest ograniczone, u tych chorych obserwowano wyższe częstości reakcji niepożądanych. W związku z tym przy umiarkowanym uszkodzeniu wątroby zaleca się indywidualne dobrać dawkę z dokładnym obserwowaniem stanu pacjenta oraz kontrolą funkcji wątroby. W przypadku ciężkiego uszkodzenia wątroby stosowanie leku nie jest zalecane.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania tolperizonu u dzieci nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Dane dotyczące przedawkowania tolperizonu są niewystarczające.

Objawy przedawkowania mogą głównie obejmować senność, objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, ból nadbrzusza), tachykardię, nadciśnienie tętnicze, bradykinezę oraz zawroty głowy. W ciężkich przypadkach odnotowano drgawki, osłabienie oddychania, apnię oraz śpiączkę.

W przypadku przedawkowania zaleca się leczenie objawowe. Nie istnieje specyficzny antydotum na tolperizon.

Niepożądane działania.

Podczas stosowania tolkimado najczęściej występują niepożądane działania ze strony skóry i tkanki podskórnej, zaburzenia układu nerwowego i pokarmowego oraz ogólne objawy układowe.

Dane z obserwacji po wprowadzeniu na rynek wskazują, że około 50–60 % niepożądanych działań związanych z przyjmowaniem tolkimado stanowią reakcje nadwrażliwości. Większość z tych reakcji była nieseriozna i ustępowała samoistnie. Reakcje nadwrażliwości stanowiące zagrożenie dla życia pojawiały się rzadko.

Niepożądane działania są wymienione według klas narządów i układów zgodnie z Medycznym Słownikiem Działań Regulacyjnych MedDRA, z wykorzystaniem definicji częstości MedDRA: rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000, <1/1000), niezwykle rzadko (<1/10000), nieznane (częstości nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego:

niezwykle rzadko – anemia, limfadenopatia.

Ze strony układu odpornościowego:

rzadko – reakcja nadwrażliwości, reakcja anafilaktyczna; niezwykle rzadko – wstrząs anafilaktyczny.

Ze strony przemiany materii i układu pokarmowego:

rzadko – anoreksja; niezwykle rzadko – polidypsja.

Ze strony psychiki:

rzadko – bezsenność, zaburzenia snu; bardzo rzadko – obniżenie aktywności, depresja; niezwykle rzadko – dezorientacja.

Ze strony układu nerwowego:

rzadko – ból głowy, zawroty głowy, senność; bardzo rzadko – zaburzenia koncentracji uwagi, drżenie, skurcze, hipestezja, parestezje, letargia (zwiększona senność).

Ze strony narządów wzroku:

bardzo rzadko – zaburzenia wzroku.

Ze strony narządów słuchu i równowagi:

bardzo rzadko – szumy w uszach, zawroty głowy.

Ze strony serca:

bardzo rzadko – dławica piersiowa, tachykardia, przyspieszone bicie serca, obniżenie ciśnienia tętniczego; niezwykle rzadko – bradykardia.

Ze strony układu naczyniowego:

rzadko – hipotonia; bardzo rzadko – przekrwienie skóry.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnowej:

bardzo rzadko – trudności w oddychaniu, krwawienie z nosa, przyspieszone oddychanie.

Ze strony przewodu pokarmowego:

rzadko – uczucie dyskomfortu w brzuchu, biegunka, suchość błony śluzowej jamy ustnej, niestrawność, nudności; bardzo rzadko – ból w nadbrzuszu, zaparcia, wzdęcia, wymioty.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego:

bardzo rzadko – uszkodzenie wątroby o łagodnym nasileniu.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych:

bardzo rzadko – zapalenie alergicznego typu, nadpotliwość, świąd, pokrzywka, wysypka.

Ze strony układu kostno-szkieletowego i tkanki łącznej:

rzadko – osłabienie mięśni, mialgia, ból kończyn; bardzo rzadko – uczucie dyskomfortu w kończynach; niezwykle rzadko – osteopenia.

Ze strony nerek i dróg moczowych:

bardzo rzadko – enureza, białkomocz.

Ze strony organizmu jako całości oraz powikłania w miejscu podania:

rzadko – osłabienie, dyskomfort, zwiększona zmęczliwość; bardzo rzadko – uczucie upojenia, uczucie gorąca, drażliwość, pragnienie; niezwykle rzadko – uczucie dyskomfortu w klatce piersiowej.

Ze strony badań laboratoryjnych:

bardzo rzadko – obniżenie ciśnienia tętniczego, podwyższenie stężenia bilirubiny w osoczu, zmiany aktywności enzymów wątrobowych, obniżenie liczby płytek krwi, leukocytoza; niezwykle rzadko – podwyższenie stężenia kreatyniny w osoczu.

Zgłaszanie podejrzanych niepożądanych działań.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań, które wystąpiły po zarejestrowaniu produktu leczniczego, jest bardzo ważne. Umożliwia ono ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem leku. Pracownicy systemu opieki zdrowotnej powinni zgłaszać wszelkie podejrzewane niepożądane działania poprzez krajowy system farmakonadzoru.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie przekraczającej 25 °C w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; 3 blistry w pudełku kartonowym.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

UORLД MEDICIN ІLAC SAN. VE TİC. A.Ш./

WORLD MEDICINE ILAC SAN. VE TIC. A.S.

Miejsce produkcji i adres siedziby działalności.

15 Temmuz Mahallesi Cami Yolu Caddesi No:50 Gunesli Bagcilar/Istanbul, Turkey.

Wnioskodawca.

TOV „UORLД MEDICIN”, Ukraina/

WORLD MEDICINE, LLC, Ukraine.