Tojeo SoloStar

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Tojeo SoloStar (Toujeo® SoloStar®)

Skład:

substancja czynna: insulina glargine;

1 ml roztworu zawiera 10,91 mg insuliny glargine, co odpowiada 300 j.p. insuliny glargine;

1 dawka w strzykawce-wpisówce zawiera 1,5 ml roztworu do wstrzykiwań, co odpowiada 450 j.p. insuliny glargine;

substancje pomocnicze: m-krezol, chlorek cynku, gliceryna (85 %), wodorotlenek sodu, kwas chlorowodorowy stężony, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: bezbarwny lub prawie bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwcukrzycowe. Insuliny i analogi o działaniu długotrwałym do wstrzykiwań. Kod ATC A10A E04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Substancja czynna insuliny glarginy jest analogiem ludzkiej insuliny długodziałającej, wyprodukowaną przy użyciu technologii rekombinowanego DNA z wykorzystaniem mikroorganizmu produkcyjnego Escherichia coli.

Najważniejszym działaniem insuliny, w tym insuliny glarginy, jest regulacja metabolizmu glukozy. Insulina oraz jej analogi obniżają poziom glukozy we krwi poprzez stymulację jej zużycia przez tkanki obwodowe, szczególnie mięśnie szkieletowe i tkankę tłuszczową, oraz poprzez hamowanie powstawania glukozy w wątrobie. Insulina hamuje lipolizę w adipocytach i proteolizę, jednocześnie nasilając synteza białka.

Insulina glarginę została opracowana jako analog ludzkiej insuliny o niskiej rozpuszczalności w obojętnym środowisku. Insulina glarginę jest całkowicie rozpuszczalna w środowisku kwasowym (pH=4) roztworu leku. Po wstrzyknięciu do tkanek podskórnych kwasowy roztwór ulega zobojętnieniu, co prowadzi do powstawania osadu, z którego stopniowo uwalnia się niewielka ilość insuliny glarginy.

W badaniach z zastosowaniem metody euglikemicznego zaciągania u pacjentów z cukrzycą typu 1 stwierdzono bardziej stabilne i przedłużone działanie hipoglikemizujące po podaniu podskórnym leku Tojeo SoloStar w porównaniu z insuliną glarginą 100 JEDN/ml. Wyniki badania krzyżowego z udziałem 18 pacjentów z cukrzycą typu 1, uzyskane w okresie do 36 godzin po podaniu leków, przedstawiono na rys. 1. Działanie leku Tojeo SoloStar przy zastosowaniu dawek klinicznie istotnych trwało ponad 24 godziny (do 36 godzin).

Leczenie:

• –– Tojeo SoloStar (300 Jedn./ml) 0,4 Jedn./kg
  • • • • Insulin glargine (100 Jedn./ml) 0,4 Jedn./kg

*SIR – szybkość infuzji glukozy: określana jako ilość podanej glukozy w celu utrzymania stałego poziomu glukozy w osoczu (średnie wartości godzinowe). Okres obserwacji zakończył się po 36 godzinach.

Rys. 1. Profil aktywności w stanie równowagi u chorych na cukrzycę typu 1 w 36-godzinnym badaniu metodą utrzymywania euglikemii.

Bardziej jednolite uwalnianie insuliny glarginy z precpituatu preparatu Tojeo SoloStar w porównaniu z preparatem insuliny glarginy 100 Jedn./ml wynika ze zmniejszenia objętości wstrzyknięcia o dwie trzecie, co prowadzi do mniejszej powierzchni precpituatu.

Insulina glargina metabolizowana jest do dwóch aktywnych metabolitów – M1 i M2 (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Wiązanie z receptorem insuliny. Wyniki badań in vitro wskazują, że powinność insuliny glarginy oraz jej metabolitów M1 i M2 do ludzkiego receptora insuliny jest podobna do powinności ludzkiej insuliny do tego receptora.

Wiązanie z receptorem IGF-1 (czynnika wzrostu podobnego do insuliny 1). Powinność insuliny glarginy do ludzkiego receptora IGF-1 jest około 5–8 razy wyższa niż powinność ludzkiej insuliny (ale około 70–80 razy niższa niż powinność IGF-1 do tego receptora), natomiast metabolity M1 i M2 wiążą się z receptorem IGF-1 z nieco niższą powinnością niż ludzka insulina.

Ogólna terapeutyczna stężenia insuliny (insuliny glarginy oraz jej metabolitów), określone u chorych na cukrzycę typu 1, były znacznie niższe niż te, które byłyby konieczne do półmaksymalnego wiązania z receptorem IGF-1 oraz dalszej aktywacji mechanizmu mitogenno-proliferacyjnego uruchamianego przez receptor IGF-1. Endogenny receptor IGF-1 w fizjologicznych stężeniach może aktywować mechanizm mitogenno-proliferacyjny; jednakże terapeutyczne stężenia insuliny stosowane w terapii insulinoterapii, w tym terapii preparatem Tojeo SoloStar, są znacznie niższe niż stężenia farmakologiczne konieczne do aktywacji mechanizmu pośredniczonego przez IGF-1.

W badaniu farmakologii klinicznej wykazano, że insulina glargina i ludzka insulina podane dożylnie są ekwiwalentne przy zastosowaniu w równych dawkach.

Tak jak w przypadku stosowania dowolnych insuliny, dynamikę działania insuliny glarginy mogą wpływać aktywność fizyczna oraz inne czynniki.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne. W otwartych, randomizowanych badaniach z kontrolą aktywną, z grupami równoległymi, trwających do 26 tygodni, porównywano ogólną skuteczność i bezpieczeństwo preparatu Tojeo SoloStar (insulina glargina 300 Jedn./ml) podawanego raz dziennie pod względem kontroli glikemii w porównaniu z insulina glargine 100 Jedn./ml podawaną raz dziennie u 546 pacjentów z cukrzycą typu 1 i 2474 pacjentów z cukrzycą typu 2 (patrz tabele 1 i 2). Wyniki wszystkich badań klinicznych preparatu Tojeo SoloStar wykazały, że obniżenie stężenia HbA1c od początku do końca badań było co najmniej nie gorsze niż zmiana tego wskaźnika uzyskana przy stosowaniu insuliny glargine 100 Jedn./ml. Poziomy obniżenia stężenia glukozy na końcu badań preparatów Tojeo SoloStar i insuliny glargine 100 Jedn./ml były podobne, wolniejsze było obniżenie podczas okresu doboru dawki preparatu Tojeo SoloStar.

Skuteczność kontroli glikemii przy stosowaniu preparatu Tojeo SoloStar raz dziennie rano lub wieczorem była podobna. Poprawa wskaźników HbA1c nie była wpływowana przez płeć, przynależność etniczną i wiek pacjenta, czas trwania cukrzycy (< 10 i ≥ 10 lat), stężenie HbA1c przed leczeniem (< 8 lub ≥ 8 %) ani początkowy wskaźnik masy ciała (BMI) chorego.

Na końcu tych badań, w których dawki preparatów były dobrane w celu osiągnięcia docelowych poziomów glikemii, w grupie preparatu Tojeo SoloStar podawano dawki o 10–18 % wyższe (w zależności od podgrupy pacjentów i terapii towarzyszącej) niż w grupie preparatu porównawczego (patrz tabele 1 i 2).

U pacjentów z cukrzycą typu 2, którzy otrzymywali badane preparaty w połączeniu z nieinsulinowym lekiem przeciwcukrzycowym lub z insuliną prandialną, wyniki badań klinicznych wykazały, że częstość występowania potwierdzonych przypadków hipoglikemii (w dowolnym czasie doby oraz nocnych) była niższa u pacjentów otrzymujących preparat Tojeo SoloStar w porównaniu z pacjentami otrzymującymi insulinę glargine 100 Jedn./ml. Przewaga preparatu Tojeo SoloStar nad insuliną glargine 100 Jedn./ml w zakresie zmniejszenia ryzyka wystąpienia potwierdzonej nocnej hipoglikemii została wykazana u pacjentów z cukrzycą typu 2 leczonych insuliną bazalną w połączeniu z nieinsulinowymi lekami przeciwcukrzycowymi (zmniejszenie ryzyka o 18 %) lub insuliną prandialną (zmniejszenie ryzyka o 21 %) w okresie leczenia od 9. tygodnia do końca badania. Ogólnie te efekty zmniejszenia ryzyka hipoglikemii były stabilne niezależnie od wieku, płci, BMI, czasu trwania cukrzycy (< 10 i ≥ 10 lat) u pacjentów leczonych preparatem Tojeo SoloStar w porównaniu z pacjentami otrzymującymi insulinę glargine 100 Jedn./ml.

U pacjentów z cukrzycą typu 1 częstość występowania hipoglikemii była podobna przy stosowaniu preparatów Tojeo SoloStar i insuliny glargine 100 Jedn./ml (patrz tabela 3).

Tabela 1

Wyniki badań klinicznych z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 1

Insulin glargine 100 jednostek/ml.

amITT – zmodyfikowana populacja wszystkich pacjentów randomizowanych (intention-to-treat).

bRóżnica między grupami leczenia określona jako wartości w grupie leczonej lekiem Tojeo SoloStar odjęte od wartości w grupie leczonej insuliną glargine 100 jednostek/ml; [95% przedział ufności].

cZmiana od wartości wyjściowej do miesiąca 6 (ocena przypadków obserwowanych).

dZmiana od wartości wyjściowej do ostatniej wartości uzyskanej w trakcie głównego 6-miesięcznego okresu leczenia.

Tabela 2

Wyniki badań klinicznych z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2

Insulyna glargina — insulina glargina 100 jednostek/ml.

amITT — zmodyfikowana populacja wszystkich pacjentów poddanych randomizacji (intention-to-treat).

bRóżnica między grupami leczonymi została określona poprzez odjęcie wartości otrzymanych w grupie leczonej lekiem Tojeo SoloStar od wartości otrzymanych w grupie leczonej insulina glargina 100 jednostek/ml; [95% przedział ufności].

cZmiana od wartości wyjściowej do miesiąca 6 (ocena przypadków obserwowanych).

dZmiana od wartości wyjściowej do ostatniej wartości uzyskanej w trakcie podstawowego 6-miesięcznego okresu leczenia.

Tabela 3

Uogólnione dane dotyczące częstości występowania epizodów hipoglikemii w badaniu klinicznym z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 1 i 2

Igler — insulin glargine 100 jednostek/ml.

aCiężka hipoglikemia — epizod wymagający pomocy innej osoby w celu aktywnego podania węglowodanów, glukagonu lub innych środków resuscytacyjnych.

bPotwierdzona hipoglikemia — każdy epizod ciężkiej hipoglikemii i/lub hipoglikemii potwierdzonej pomiaru stężenia glukozy we krwi ≤ 3,9 mmol/l.

cHipoglikemia nocna — epizod występujący w okresie od 00:00 do 05:59.

d6-miesięczny okres leczenia.

*RR — szacunkowe stosunki ryzyka; [95% przedział ufności].

Elastyczność czasu podania leku. Przeprowadzono dwa randomizowane, otwarte badania kliniczne trwające 3 miesiące z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 (n=194), którzy otrzymywali lek wieczorem raz na dobę lub o tej samej porze dnia (stały czas podania) albo w przedziale 3 godzin przed lub po zwykłym czasie stosowania (elastyczny czas podania). Stosowanie leku z wykorzystaniem elastycznego czasu podania nie wpływało na kontrolę glikemii ani na częstość występowania hipoglikemii.

Przeciwciała. Wyniki badań porównujących leki Tojeo SoloStar i insulinę glargine 100 j/ml nie wskazują na żadne różnice między tymi lekami pod względem częstości powstawania przeciwciał antyinsulinowych w odniesieniu do skuteczności, bezpieczeństwa lub dawki insuliny bazalnej.

Masa ciała. U pacjentów otrzymujących lek Tojeo SoloStar średnia zmiana masy ciała na końcu 6-miesięcznego okresu leczenia była mniejsza niż 1 kg.

Wyniki badania wpływu leczenia na postęp cukrzycowej retinopatii. Wpływ insuliny glargine 100 j/ml (podawanej raz na dobę) na przebieg cukrzycowej retinopatii oceniano podczas otwartego, 5-letniego badania z udziałem 1024 pacjentów z cukrzycą typu 2, w którym jako lek kontrolny stosowano insulinę NPH (podawaną dwa razy na dobę), a postęp retinopatii oceniano za pomocą fotografii dna oka pod kątem postępu o 3 lub więcej punktów w skali ETDRS (Early Treatment Diabetic Retinopathy Study, badanie wczesnego leczenia cukrzycowej retinopatii). Na podstawie porównania insuliny glargine 100 j/ml z insuliną NPH nie stwierdzono istotnych statystycznie różnic między tymi lekami pod względem wpływu na postęp cukrzycowej retinopatii.

Badania długoterminowej skuteczności i bezpieczeństwa. Badanie ORIGIN (Outcome Reduction with Initial Glargine INtervention, „Redukcja ryzyka niekorzystnych skutków klinicznych przy wczesnym stosowaniu glarginy”) było wieloośrodkowym, randomizowanym badaniem z czynnikiem 2 × 2 prowadzonym wśród 12 537 pacjentów z wysokim ryzykiem kardiologicznym (KK), u których stwierdzono zaburzoną glikemię na czczo (ZGC) lub zaburzoną tolerancję glukozy (ZTG) (12 % uczestników) albo cukrzycę typu 2, leczoną maksymalnie jednym doustnym lekiem przeciwcukrzycowym (88 % uczestników). Uczestnicy badania zostali losowo przydzieleni (1:1) do otrzymywania albo insuliny glargine 100 j/ml (n = 6264), której dawkę dopasowywano w celu osiągnięcia poziomu GPC ≤ 95 mg/dl (5,3 mmol/l), albo standardowej terapii (n = 6273).

Pierwszym punktem końcowym w ramach połączonego pierwotnego punktu końcowego był czas do pierwszego wystąpienia śmierci z przyczyn kardiologicznych, niezakończonego zgonem zawału mięśnia serca (ZM) lub niezakończonego zgonem udaru mózgu, a drugim punktem końcowym w ramach połączonego pierwotnego punktu końcowego był czas do pierwszego wystąpienia dowolnego z tych zdarzeń pierwszego punktu końcowego połączonego pierwotnego punktu końcowego lub procedury rewaskularyzacji (naczyń wieńcowych, szyjnych lub obwodowych), albo hospitalizacji z powodu niewydolności serca. Do wtórnych punktów końcowych należała śmiertelność z każdej przyczyny oraz połączony punkt końcowy zdarzeń mikronaczyniowych.

Insulina glargine 100 j/ml nie zmieniała względnego ryzyka chorób kardiologicznych i śmierci z przyczyn kardiologicznych w porównaniu ze standardową terapią. Nie zaobserwowano różnic między insuliną glargine a standardową terapią w odniesieniu do obu punktów końcowych w składzie połączonego pierwotnego punktu końcowego; żadnego z elementów punktu końcowego obejmującego te niekorzystne skutki kliniczne; śmiertelności z każdej przyczyny ani połączonego punktu końcowego zdarzeń mikronaczyniowych.

Średnia dawka insuliny glargine 100 j/ml na końcu badania wynosiła 0,42 j/kg. Na początku badania mediana poziomów HbA1c u uczestników wynosiła 6,4 %, a w trakcie leczenia badanego mediana poziomów HbA1c wahała się od 5,9 do 6,4 % w grupie stosującej insulinę glargine 100 j/ml i od 6,2 do 6,6 % w grupie stosującej standardową terapię przez cały okres obserwacji.

Częstość epizodów ciężkiej hipoglikemii (przedstawiona jako liczba uczestników badania, u których obserwowano takie epizody, na 100 pacjentów-rok leczenia) wynosiła 1,05 w grupie stosującej insulinę glargine 100 j/ml i 0,30 w grupie stosującej standardową terapię, a częstość epizodów potwierdzonej, nieciężkiej hipoglikemii wynosiła 7,71 w grupie stosującej insulinę glargine 100 j/ml i 2,44 w grupie stosującej standardową terapię. W trakcie tego 6-letniego badania u 42 % pacjentów w grupie stosującej insulinę glargine 100 j/ml nie obserwowano w ogóle epizodów hipoglikemii.

Na ostatniej wizycie, przeprowadzonej podczas trwania badanego leczenia, zaobserwowano wzrost masy ciała od wartości wyjściowej w grupie stosującej insulinę glargine

100 j/ml średnio o 1,4 kg i jej spadek średnio o 0,8 kg w grupie stosującej standardową terapię.

Dzieci.

Skuteczność i bezpieczeństwo leku Tojeo SoloStar badano w ramach otwartego, randomizowanego (1:1), kontrolowanego badania klinicznego trwającego 26 tygodni z udziałem dzieci i nastolatków z cukrzycą typu 1 (n = 463). W grupie stosującej lek Tojeo SoloStar było 73 dzieci w wieku < 12 lat i 160 dzieci w wieku ≥ 12 lat. Lek Tojeo SoloStar podawany raz na dobę wykazał porównywalne obniżenie poziomu HbA1c i GPC od początku badania do 26 tygodnia w porównaniu z insuliną glargine 100 j/ml.

Analiza zależności dawka–efekt wykazała, że po wstępnym okresie dopasowywania dawek dawki skorygowane względem masy ciała u dzieci są wyższe niż u dorosłych pacjentów w stanie stacjonarnym.

Ogólnie częstość występowania hipoglikemii u pacjentów z każdej kategorii była podobna w obu grupach leczenia: 97,9 % pacjentów z grupy leku Tojeo SoloStar i 98,2 % pacjentów z grupy insuliny glargine 100 j/ml zgłosiło co najmniej jeden przypadek hipoglikemii. Podobnie porównywano hipoglikemię nocną w grupach leczenia lekiem Tojeo SoloStar i insuliną glargine 100 j/ml. Odsetek pacjentów, którzy zgłosili ciężką hipoglikemię, był niższy w grupie stosującej lek Tojeo SoloStar w porównaniu z grupą insuliny glargine 100 j/ml: odpowiednio 6 % i 8,8 %. Odsetek pacjentów z epizodami hiperglikemii z ketozą był niższy w grupie stosującej lek Tojeo SoloStar w porównaniu z grupą insuliny glargine 100 j/ml: odpowiednio 6,4 % i 11,8 %. Przy stosowaniu leku Tojeo SoloStar nie stwierdzono żadnych problemów dotyczących bezpieczeństwa związanych z efektami niepożadanymi i standardowymi parametrami bezpieczeństwa. Przeciwciała powstawały rzadko i nie miały wpływu klinicznego. Dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku dzieciom z cukrzycą typu 2 zostały ekstrapolowane z danych dotyczących stosowania leku u nastolatków i dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 1 oraz u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2. Wyniki badania uzasadniają stosowanie leku Tojeo SoloStar dzieciom z cukrzycą typu 2.

Farmakokinetyka.

Absorpcja i rozkład. Porównanie stężenia insuliny w surowicy krwi u zdrowych ochotników i u chorych na cukrzycę wskazało na wolniejszą i dłuższą absorpcję, co doprowadziło do uzyskania bardziej płaskiego profilu „stężenie/czas” po podskórnej iniekcji leku Tojeo SoloStar w porównaniu z insuliną glargine 100 j/ml. Profile farmakokinetyczne leku Tojeo SoloStar odpowiadały jego aktywności farmakodynamicznej.

Stałe stężenie w przedziale działania terapeutycznego osiągane jest po 3–4 dniach codziennego podawania leku Tojeo SoloStar.

Po podskórnej iniekcji leku Tojeo SoloStar indywidualna zmienność, określana jako współczynnik zmienności ekspozycji na insulinę w ciągu 24 godzin, była niska w stanie stacjonarnym (17,4 %).

Biotransformacja. Po podskórnej iniekcji insuliny glargine u człowieka szybko ulega ona metabolizmowi na końcu karboksylowym łańcucha beta, tworząc dwa aktywne metabolity – M1 (21A-Gly-insulina) i M2 (21A-Gly-dez-30B-Thr-insulina). W osoczu krwi główną krążącą substancją jest metabolit M1. Ekspozycja na M1 wzrasta proporcjonalnie do podanej dawki insuliny glargine. Dane farmakokinetyczne i farmakodynamiczne wskazują, że efekt podskórnej iniekcji insuliny glargine jest przede wszystkim związany z ekspozycją na M1. Insulina glargine i metabolit M2 nie były wykrywane u większości uczestników badań, a gdy ich obecność można było ustalić, ich stężenia nie zależały od podanej dawki ani składu leku insuliny glargine.

Eliminacja. Po dożylnej iniekcji leków insuliny glargine i insuliny ludzkiej ich okresy półtrwania były porównywalne. Po podskórnej iniekcji leku Tojeo SoloStar czas półtrwania zależy od szybkości absorpcji z tkanki podskórnej. Czas półtrwania leku Tojeo SoloStar po podskórnej iniekcji wynosi 18–19 godzin i nie zależy od dawki leku.

Dzieci.

Przeprowadzono populacyjną analizę farmakokinetyczną leku Tojeo SoloStar na podstawie pomiarów stężenia jego głównego metabolitu M1, wykorzystując dane uzyskane od 75 dzieci (w wieku od 6 do < 18 lat) z cukrzycą typu 1. Wpływ masy ciała pacjenta na klirens leku Tojeo SoloStar jest nieliniowy. W rezultacie ekspozycja (AUC – pole pod krzywą stężenia leku) u dzieci jest nieco niższa w porównaniu z dorosłymi przy podaniu tej samej dawki skorygowanej względem masy ciała.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie cukrzycy u dorosłych, młodzieży oraz dzieci od 6. roku życia.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych zawartych w leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Istnieje szereg substancji wpływających na metabolizm glukozy, w związku z czym ich stosowanie może wymagać dostosowania dawki insuliny glarginy.

Do substancji, które mogą nasilać działanie obniżające poziom glukozy we krwi i zwiększać skłonność do wystąpienia hipoglikemii, należą leki przeciwcukrzycowe, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), dysopiramid, fibraty, fluoksetyna, inhibitory monoaminooksydazy (MAO), pentoksyfilina, propoksyfen, salicylany oraz sulfonamidowe środki przeciwbakteryjne.

Do substancji, które mogą osłabiać działanie obniżające poziom glukozy we krwi, należą kortykosteroidy, danazol, diazoksyd, środki moczopędne, glukagon, izoniazyd, estrogeny i progestageny, pochodne fenytoazyny, somatropina, leki sympatykomimetyczne (adrenalina (epinefryna), salbutamol, terbutalina), hormony tarczycy, atypowe leki przeciwpadaczkowe (np. klozapina i olanzapina) oraz inhibitory proteaz.

Beta-blokery, klonidyna, sole litu lub alkohol mogą zarówno nasilać, jak i osłabiać działanie obniżające poziom glukozy we krwi. Pentamidyna może powodować hipoglikemię, po której czasem następuje hiperglikemia.

Dodatkowo, pod wpływem leków sympatolitycznych, takich jak beta-blokery, klonidyna, guanetydyna i rezerpina, objawy adrenergicznej reakcji przeciwregulacyjnej mogą być osłabione lub całkowicie zaniknąć.

Szczególne zagadnienia dotyczące stosowania.

Preparat Tojeo SoloStar nie jest lekiem z wyboru w leczeniu ketoacydozy cukrzycowej. W takich przypadkach zaleca się podawanie insulinu krótkodziałającego dożylnie.

Jeśli w wyniku leczenia nie uda się osiągnąć odpowiedniej kontroli poziomu glukozy we krwi lub występuje tendencja do pojawiania się epizodów hipoglikemii lub hiperglikemii, zanim zmieni się dawkowanie leku, należy sprawdzić, czy pacjent przestrzega zaleconego schematu leczenia, zalecanych miejsc wstrzykiwań, właściwej techniki wstrzykiwania, a także ocenić inne istotne czynniki.

Pacjentów należy uprzedzić o konieczności regularnej zmiany miejsca wstrzykiwania w celu zmniejszenia ryzyka rozwoju lipodystrofii lub amyloidozy skóry. Istnieje potencjalne ryzyko opóźnienia wchłaniania insuliny oraz pogorszenia kontroli glikemicznej po wstrzyknięciu insuliny w miejsca występowania tych reakcji. Zgłaszano, że zmiana miejsca wstrzykiwania na niezmieniony obszar skóry może prowadzić do hipoglikemii. Zaleca się monitorowanie poziomu glukozy we krwi po zmianie miejsca wstrzykiwania oraz rozważenie dostosowania dawki leków przeciwcukrzycowych.

Hipoglikemia. Czas, po którym rozwija się hipoglikemia, zależy od profilu działania stosowanych insulin i może się zmieniać po zmianie schematu leczenia. Szczególną ostrożność oraz wzmocnioną kontrolę poziomu glukozy we krwi należy zachować u pacjentów, u których epizody hipoglikemii mogą być szczególnie niebezpieczne z klinicznego punktu widzenia, takich jak pacjenci z nasilonym zwężeniem tętnic wieńcowych lub naczyń krwionośnych zaopatrujących mózg (ryzyko powikłań sercowych lub mózgowych spowodowanych hipoglikemią), a także pacjenci z proliferacyjną retinopatią, szczególnie ci, którzy nie byli poddani fotokoagulacji (ryzyko wystąpienia przemijającej pohipoglikemicznej ślepoty).

Pacjenci powinni wiedzieć, że w pewnych okolicznościach wczesne objawy hipoglikemii mogą być mniej wyraźne. Objawy wskazujące na rozwój hipoglikemii mogą się zmieniać, stawać się mniej wyraźne lub w ogóle nie występować u pacjentów należących do określonych grup ryzyka. Do nich należą pacjenci:

• u których występuje znaczne poprawienie kontroli glikemicznej,
• u których hipoglikemia rozwija się stopniowo,
• w podeszłym wieku,
• którzy przeszli z insuliny pochodzenia zwierzęcego na insuliny ludzkie,
• z neuropatią autonomiczną,
• chorzy na cukrzycę przez dłuższy okres czasu,
• z zaburzeniami psychicznymi,
• otrzymujący jednocześnie leczenie niektórymi innymi lekami (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

W takich sytuacjach może dojść do ciężkiej hipoglikemii (możliwej z utratą przytomności), zanim pacjent zda sobie sprawę, że jego poziom glukozy we krwi spadł. Opóźnione działanie insuliny glarginy po podaniu podskórnie może prowadzić do opóźnienia normalizacji stanu glikemicznego. Jeśli u pacjenta stwierdza się normalny lub obniżony poziom hemoglobiny glikowanej, należy wziąć pod uwagę możliwość występowania u niego okresowych, niezdiagnozowanych (szczególnie nocnych) epizodów hipoglikemii.

Dla zmniejszenia ryzyka wystąpienia hipoglikemii bardzo ważne jest przestrzeganie przez pacjenta zaleconej dawki leku, odpowiedniego schematu żywienia, właściwej techniki wstrzykiwania insuliny oraz świadomość pacjenta na temat objawów hipoglikemii. Istnieje szereg czynników, które zwiększają skłonność do wystąpienia hipoglikemii i wymagają starannego monitorowania stanu pacjenta, a czasem również dostosowania dawki leku. Do nich należą:

• zmiana miejsca wstrzykiwania insuliny,
• zwiększona wrażliwość na insuliny (np. po usunięciu czynników stresowych),
• nietypowe, nadmierne lub długotrwałe obciążenie fizyczne,
• choroba współistniejąca towarzysząca wymiotom, biegunkom,
• nieregularne odżywianie,
• pominięcie posiłku,
• spożycie alkoholu,
• niektóre zaburzenia układu endokrynnego (np. hipotyreozę, niedoczynność przysadki mózgowej lub kory nadnerczy) w fazie dekompenzacji,
• jednoczesne stosowanie niektórych innych leków (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Przejście z insuliny glarginy 100 JEDN./ml na preparat Tojeo SoloStar i odwrotnie. Ponieważ insulina glargina 100 JEDN./ml i preparat Tojeo SoloStar nie są bioekwiwalentne i nie są wzajemnie zamiennymi, przejście z jednego preparatu na drugi może wymagać zmiany dawki i powinno odbywać się wyłącznie pod ścisłym nadzorem medycznym (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Przejście pacjenta z innych insulin na preparat Tojeo SoloStar i odwrotnie. Przejście pacjenta na inny typ lub markę insuliny z preparatu Tojeo SoloStar i odwrotnie powinno odbywać się pod ścisłym nadzorem medycznym. Zmiany aktywności, marki (producenta), typu (insulina zwykła, NPH, lente, długodziałająca itd.), pochodzenia (zwierzęce, ludzkie, analog insuliny ludzkiej) oraz/lub sposobu produkcji mogą wymagać zmiany dawki insuliny (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Choroby współistniejące. Obecność chorób współistniejących wymaga wzmocnionej kontroli wskaźników metabolicznych. W wielu przypadkach wskazane jest przeprowadzenie analizy moczu w celu wykrycia ciał ketonowych oraz często pojawia się konieczność dostosowania dawki insuliny. Potrzeba w insuliny często może wzrastać. Pacjenci z cukrzycą typu 1 muszą nadal regularnie spożywać przynajmniej niewielką ilość węglowodanów, nawet jeśli są w stanie przyjmować tylko niewielką ilość pokarmu lub w ogóle nie mogą jeść, albo jeśli u nich występują wymioty. Nigdy nie powinni całkowicie zaprzestać stosowania insuliny.

Wytwarzanie przeciwciał antyinsulinowych. Podawanie preparatów insuliny może prowadzić do wytwarzania przeciwciał antyinsulinowych. W rzadkich przypadkach obecność przeciwciał antyinsulinowych może powodować konieczność dostosowania dawki w celu wyeliminowania tendencji do hipoglikemii lub hiperglikemii.

Kombinacja preparatu Tojeo SoloStar z pioglitazonem. W przypadku stosowania pioglitazonu w połączeniu z insuliną zgłaszano przypadki niewydolności serca, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka jej rozwoju. Należy to wziąć pod uwagę przy rozważaniu możliwości leczenia kombinacją pioglitazonu i preparatu Tojeo SoloStar. Podczas stosowania tej kombinacji pacjenci powinni być monitorowani pod kątem wystąpienia objawów niewydolności serca, a także przyrostu masy ciała i obrzęków. W przypadku pogorszenia się objawów kardiologicznych należy przerwać stosowanie pioglitazonu.

Pomyłkowe podanie innego leku. Zgłaszano przypadki pomyłkowego podania innego leku, gdy inne insuliny, szczególnie insuliny krótkodziałające, zostały przypadkowo podane zamiast insulin długodziałających. Przed każdym wstrzyknięciem należy sprawdzić etykietę opakowania insuliny, aby uniknąć pomyłkowego podania innych insulin zamiast preparatu Tojeo SoloStar lub odwrotnie (patrz podrozdział „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu leku”).

W celu uniknięcia błędów w dawkowaniu i potencjalnego przedawkowania pacjentów należy poinstruować, że nie wolno stosować strzykawki do pobierania preparatu Tojeo SoloStar (insulina glargina 300 JEDN./ml) z wstępnie napełnionej rurki strzykawkowej (patrz rozdział „Przedawkowanie” oraz podrozdział „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu leku” poniżej).

Przed każdym wstrzyknięciem należy dołączyć nową, sterylną igłę. Pacjentów należy również poinstruować, aby nie używać igieł ponownie. Powtarzane używanie igły zwiększa ryzyko jej zablokowania, co może prowadzić do podania niedostatecznej lub nadmiernie wysokiej dawki leku. W przypadku zablokowania igły pacjenci muszą postępować zgodnie z instrukcjami opisanymi w kroku 3 instrukcji obsługi zawartej w ulotce (patrz podrozdział „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu leku”).

Pacjenci powinni wizualnie sprawdzać liczbę wybranych jednostek na wskaźniku dawki rurki strzykawkowej. Pacjenci niewidomi lub pacjenci z osłabionym wzrokiem powinni zostać poinstruowani o konieczności pomocy innej osoby z dobrym wzrokiem, która została wyuczona w obsłudze tego urządzenia do dawkowania insuliny.

Zobacz również rozdział „Sposób podania” w rozdziale „Sposób stosowania i dawki”.

Substancje pomocnicze. Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na jedną dawkę, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Nie ma doświadczenia klinicznego z zastosowania preparatu Tojeo SoloStar u kobiet w ciąży. Brak danych klinicznych uzyskanych w kontrolowanych badaniach klinicznych dotyczących stosowania insuliny glarginy w czasie ciąży. Duża ilość danych dotyczących stosowania tego preparatu u kobiet w ciąży (ponad 1000 przypadków ciąży przy stosowaniu leku zawierającego insulinę glarginę 100 JEDN./ml) wskazuje, że insulina glargina nie wykazuje specyficznych niepożądanych wpływow na przebieg ciąży, ani nie powoduje wad rozwojowych u płodu/noworodka, ani toksycznego wpływu na niego. Badania na zwierzętach laboratoryjnych nie wykazały objawów toksyczności reprodukcyjnej. Preparat Tojeo SoloStar można stosować w czasie ciąży, jeśli istnieje potrzeba leczenia.

W celu zapobiegania niepożądanych skutkom związanym z wystąpieniem hiperglikemii, dla pacjentek z cukrzycą przedciążową lub cukrzycą ciężarnych, bardzo ważne jest utrzymywanie odpowiedniej kontroli metabolicznej przez cały okres ciąży. Potrzeba w insuliny może się zmniejszać w I trymestrze ciąży i zazwyczaj wzrasta w II i III trymestrze. Natychmiast po porodzie potrzeba w insuliny gwałtownie spada (zwiększa się ryzyko wystąpienia hipoglikemii). Dlatego bardzo ważna jest staranna kontrola poziomu glukozy we krwi.

Karmienie piersią. Dotychczas nie wiadomo, czy insulina glargina wydostaje się do mleka matki. Nie oczekuje się wystąpienia jakichkolwiek efektów metabolicznych spowodowanych przenikaniem insuliny glarginy do organizmu noworodka/dziecka niemowlęcego z mlekiem matki podczas karmienia, ponieważ insulina glargina jest peptydem, który w przewodzie pokarmowym człowieka ulega rozkładowi do aminokwasów. Kobiety karmiące piersią mogą wymagać dostosowania dawki leku i diety.

Plodność. Badania na zwierzętach laboratoryjnych nie wykazały bezpośredniego szkodliwego wpływu na płodność.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami. Sposobność pacjenta do koncentracji uwagi oraz szybkość jego reakcji mogą być zaburzone w wyniku wystąpienia hipoglikemii lub hiperglikemii lub np. w wyniku zaburzeń wzroku. Może to być niebezpieczne w sytuacjach, gdy te cechy są szczególnie ważne (np. podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami).

Pacjentom należy doradzić podjęcie odpowiednich środków ostrożności w celu uniknięcia hipoglikemii podczas prowadzenia pojazdu. Jest to szczególnie ważne dla pacjentów, u których pierwsze objawy hipoglikemii są słabo wyrażone lub w ogóle nie występują, a także dla tych pacjentów, u których często występuje hipoglikemia. Należy dokładnie rozważyć, czy warto siadać za kierownicą lub pracować z innymi urządzeniami w takim stanie.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie. Lek Tojeo SoloStar jest insuliną bazalną, którą podaje się raz na dobę o dowolnej porze dnia, jednak zaleca się podawanie jej każdego dnia o tej samej porze.

Schemat podawania leku (dawkę i porę podania) należy dobrać indywidualnie, zgodnie z odpowiedzią pacjenta na leczenie.

W przypadku cukrzycy typu 1 lek Tojeo SoloStar należy stosować w połączeniu z insuliną krótkodziałającą/szybko działającą w celu zapewnienia potrzeb organizmu w insuliny po posiłkach.

Pacjentom z cukrzycą typu 2 lek Tojeo SoloStar można również stosować jednocześnie z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi.

Siłę działania tego leku wyraża się w jednostkach. Jednostki te dotyczą wyłącznie leku Tojeo SoloStar i różnią się od jednostek międzynarodowych (j.m.) lub jednostek, w których wyrażana jest siła działania innych analogów insuliny (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Elastyczność czasu podania. W razie potrzeby pacjenci mogą podawać lek Tojeo SoloStar w przedziale do 3 godzin przed lub po ich zwykłej porze podania (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Pacjentom, którzy zapomnieli podać dawkę leku, zaleca się częstsze sprawdzanie poziomu cukru we krwi i powrót do ich zwykłego schematu podawania raz na dobę. Pacjentów należy ostrzec przed podawaniem podwójnej dawki leku w celu nadrobienia pominiętej dawki.

Pacjenci z cukrzycą typu 1. Lek Tojeo SoloStar wymaga indywidualnego doboru dawki i należy go stosować raz na dobę razem z insuliną krótkodziałającą.

Pacjenci z cukrzycą typu 2. Zalecana początkowa dawka dobową wynosi 0,2 jednostki/kg, z późniejszą indywidualną korektą dawki.

Przejście z insuliny glarginy 100 j.m./ml na lek Tojeo SoloStar i odwrotnie. Insulina glarginy 100 j.m./ml i lek Tojeo SoloStar nie są bioekwiwalentne i nie są wzajemnie zamiennikami. Przejście z insuliny glarginy 100 j.m./ml na lek Tojeo SoloStar jest możliwe przy zachowaniu tej samej dawki w jednostkach, jednak może być konieczne zastosowanie wyższej dawki (około 10–18 %) leku Tojeo SoloStar w celu osiągnięcia docelowego zakresu stężenia glukozy we krwi. Przy zmianie pacjenta z leku Tojeo SoloStar na insulinę glarginy 100 j.m./ml należy obniżyć dawkę (około o 20 %) w celu zmniejszenia ryzyka hipoglikemii. Podczas zmiany i przez pierwsze tygodnie po zmianie zaleca się dokładne monitorowanie wskaźników metabolicznych.

Przejście z innych insulin bazalnych na lek Tojeo SoloStar. Przy zmianie schematów leczenia insulinami o średnim czasie działania lub długim działaniu na schemat leczenia lekiem Tojeo SoloStar może pojawić się potrzeba zmiany dawki insuliny bazalnej oraz korekty towarzyszącej terapii przeciwcukrzycowej (dawkowanie i czas podania dodatkowo stosowanych insulin prostych lub analogów szybko działających insulin lub dawek nieinsulinowych leków przeciwcukrzycowych).

Zamiana insulin bazalnych podawanych raz na dobę na lek Tojeo SoloStar raz na dobę może być przeprowadzona poprzez podstawienie tej samej liczby jednostek poprzedniej dawki insuliny bazalnej.

W przypadku zamiany insulin bazalnych podawanych dwukrotnie na dobę na lek Tojeo SoloStar raz na dobę zalecana początkowa dawka leku Tojeo SoloStar wynosi 80 % całkowitej dawki dobowej poprzedniego leku insuliny bazalnej, którego stosowanie jest przerywane.

U pacjentów otrzymujących wysokie dawki insuliny z powodu obecności przeciwciał przeciwko ludzkiej insulinie, przejście na lek Tojeo SoloStar może poprawić odpowiedź na podaną insuline.

Podczas zmiany na inny lek oraz przez pierwsze tygodnie po zmianie zaleca się dokładne monitorowanie wskaźników metabolicznych pacjenta.

Poprawa kontroli metabolicznej i związana z tym poprawa wrażliwości na insuline mogą wymagać dodatkowej korekty schematu dawkowania. Korekta dawki może być również konieczna, na przykład przy zmianie masy ciała pacjenta, zmianie stylu życia, zmianie pory dnia, w której podaje się insuline, lub przy wystąpieniu innych czynników sprzyjających zwiększeniu skłonności do rozwoju hipoglikemii lub hiperglikemii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Przejście z leku Tojeo SoloStar na inne insuliny bazalne. Podczas zmiany na inny lek oraz przez pierwsze tygodnie po zmianie zaleca się nadzór medyczny z dokładnym monitorowaniem wskaźników metabolicznych pacjenta. W celu uzyskania informacji należy zapoznać się z instrukcją stosowania leku, na który pacjent zmienia terapię.

Szczególne grupy pacjentów . Tojeo SoloStar można stosować pacjentom w wieku podeszłym, pacjentom z dysfunkcją nerek i wątroby, a także dzieciom i młodzieży od 6 roku życia.

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia). U osób w wieku podeszłym postępujące pogorszenie funkcji nerek może prowadzić do stałego zmniejszania się zapotrzebowania na insuline (patrz sekcje „Działania niepożądane” i „Farmakodynamika”).

Niewydolność nerek i wątroby. U pacjentów z niewydolnością nerek zapotrzebowanie na insuline może być zmniejszone z powodu osłabionego metabolizmu insuliny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). U pacjentów z niewydolnością wątroby zapotrzebowanie na insuline może być zmniejszone z powodu obniżonej zdolności do glukoneogenezy i spowolnionego metabolizmu insuliny.

Sposób podania. Lek Tojeo SoloStar należy podawać wyłącznie podskórnie. Lek Tojeo SoloStar podaje się podskórnie w postaci wstrzyknięć w ścianę brzucha, udo, ramię lub okolice mięśnia delta. Miejsca wstrzykiwań należy zawsze zmieniać w obrębie jednej okolicy, aby zmniejszyć ryzyko rozwoju lipodystrofii i amyloidozy skóry (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” i „Działania niepożądane”).

Nie wolno podawać leku Tojeo SoloStar dożylnie. Przedłużony czas działania leku zależy od jego podania do tkanki podskórnej. Podanie dożylnie zwykłej dawki podskórnej może prowadzić do ciężkiej hipoglikemii.

Leku Tojeo SoloStar nie można stosować za pomocą pomp insulinowych do infuzji.

W okienku dawkowania pokazana jest liczba jednostek leku Tojeo SoloStar, które są podawane. Wstępnie napełniona rучka strzykawkowa Tojeo SoloStar została specjalnie opracowana dla leku Tojeo SoloStar, dlatego nie ma potrzeby przeliczania dawki dla każdej rучki strzykawkowej.

Przed użyciem wstępnie napełnionej rучki strzykawkowej Tojeo SoloStar należy zapoznać się z instrukcjami dotyczącymi jej użytkowania (patrz podsekcja „Szczególne ostrzeżenia dotyczące użytkowania leku”).

Za pomocą wstępnie napełnionej rучki strzykawkowej Tojeo SoloStar można podać dawkę od 1 do 80 jednostek z krokiem doboru dawki wynoszącym 1 jednostkę. W okienku dawki wyświetlana jest liczba jednostek leku, które są podawane.

Nie wolno pobierać leku Tojeo SoloStar z wkładu wstępnie napełnionej rучki strzykawkowej do strzykawki, ponieważ może to prowadzić do ciężkiego przedawkowania leku (patrz sekcja „Przedawkowanie” i podsekcja „Szczególne ostrzeżenia dotyczące użytkowania leku” poniżej).

Przed każdym wstrzyknięciem należy dołączyć nową sterylną igłę. Powtarzane używanie igieł zwiększa ryzyko zablokowania igły, co może prowadzić do podania niedostatecznej lub nadmiarnej dawki leku (patrz podsekcja „Szczególne ostrzeżenia dotyczące użytkowania leku”).

W celu zapobieżenia możliwemu przeniesieniu chorób rучki strzykawkowe do insuliny nie powinny być w żadnym wypadku używane przez więcej niż jedną osobę, nawet jeśli igła jest wymieniana (patrz podsekcja „Szczególne ostrzeżenia dotyczące użytkowania leku”).

Przed użyciem wstępnie napełnionej rучki strzykawkowej Tojeo SoloStar należy dokładnie przeczytać instrukcję jej użytkowania (patrz poniżej).

Szczególne ostrzeżenia dotyczące użytkowania leku. Przed pierwszym użyciem rучki należy pozostawić ją w temperaturze pokojowej co najmniej przez 1 godzinę.

Przed zastosowaniem leku należy dokładnie przeczytać instrukcję użytkowania wstępnie napełnionej rучki strzykawkowej Tojeo SoloStar i dokładnie przestrzegać zawartych w niej zaleceń (patrz poniżej).

Przed użyciem należy sprawdzić wkład rучki strzykawkowej. Można go używać tylko wtedy, gdy zawiera on przezroczysty, bezbarwny roztwór przypominający wodę, bez widocznych cząstek stałych. Ponieważ lek Tojeo SoloStar jest roztworem, nie wymaga on resuspenzji przed użyciem.

W celu uniknięcia przypadkowego podania innych leków insuliny przed każdym wstrzyknięciem należy zawsze sprawdzać etykietę opakowania insuliny. Na etykiecie Tojeo SoloStar siła działania – „300” – jest oznaczona na etykiecie kolorami miodowo-złotymi.

Korzystanie z rучki strzykawkowej. Lek Tojeo SoloStar zawiera 300 j.m./ml insuliny glarginy w jednorazowej wstępnie napełnionej rучce strzykawkowej o pojemności 1,5 ml.

Igły należy wyrzucać natychmiast po użyciu. Przed każdym wstrzyknięciem należy dołączyć nową sterylną igłę. Przy powtarzanym użyciu igła może się zablokować i możesz nie otrzymać wymaganej dawki (podanie niedostatecznej dawki) lub otrzymać zbyt dużą dawkę leku (przedawkowanie). Użycie nowej sterylną igły przy każdym wstrzyknięciu minimalizuje również ryzyko zanieczyszczenia i infekcji. W przypadku zablokowania igły pacjenci powinni postępować zgodnie z instrukcjami opisanymi w kroku 3 instrukcji użytkowania (patrz poniżej).

Nie można stosować zwykłej strzykawki do insuliny do pobierania leku insuliny z rучki strzykawkowej. Możesz otrzymać zbyt dużą dawkę insuliny. Skala większości strzykawek jest skalibrowana wyłącznie do stosowania niezagęszczonych leków insuliny (100 j.m./ml).

Ważne informacje dotyczące użytkowania rучki strzykawkowej Tojeo SoloStar.

• Rучka strzykawkowa jest przeznaczona wyłącznie dla Ciebie i nie należy jej przekazywać innym osobom.
• Nie wolno używać rучki strzykawkowej w przypadku jej uszkodzenia lub w przypadku wątpliwości co do poprawności jej działania.
• Należy zawsze wykonać test bezpieczeństwa.
• Należy zawsze mieć zapasową rучkę strzykawkową i zapasowe igły na wypadek utraty lub uszkodzenia podstawowego zestawu.

Co należy wiedzieć do wykonania wstrzyknięcia.

• Przed użyciem rучki strzykawkowej należy zapytać lekarza lub pielęgniarki, jak wykonać wstrzyknięcie.
• Jeśli masz jakiekolwiek trudności z korzystaniem z rучki strzykawkowej, na przykład z powodu problemów ze wzrokiem, poproś o pomoc.
• Przed użyciem rучki strzykawkowej należy ponownie przeczytać niniejszą instrukcję. W przypadku nieprzestrzegania tych wytycznych możesz otrzymać zbyt wysoką lub zbyt niską dawkę insuliny.

Dodatkowe rzeczy, które będą potrzebne do podania tego leku:

• nowa sterylna igła (patrz KROK 2);
• wacik nasączony alkoholem;
• odporny na przebicie pojemnik na zużyte igły i rучki strzykawkowe.

INSTRUKCJA użytkowania rучki strzykawkowej Tojeo SoloStar

*Tłok nie będzie widoczny, dopóki nie podasz kilku dawek.

Rys. 2. Schematyczne przedstawienie rучki strzykawkowej Tojeo SoloStar.

KROK 1. Sprawdź swoją rучkę strzykawkową.

Co najmniej godzinę przed wykonaniem wstrzyknięcia wyjmij nową rучkę strzykawkową z lodówki. Wstrzyknięcie zimnego roztworu insuliny jest bardziej bolesne.

A. Sprawdź nazwę leku i datę ważności na etykiecie rучki strzykawkowej.

• Upewnij się, że masz właściwy lek insuliny. Jest to szczególnie ważne, jeśli posiadasz inne rучki strzykawkowe.

• Nigdy nie używaj rучki strzykawkowej po upływie jej terminu ważności.

B. Zdejmij nakrywkę rучki strzykawkowej .

C. Upewnij się, że insulina jest przezroczysta.

• Nie używaj rучki strzykawkowej, jeśli roztwór insuliny jest mętny, zabarwiony lub zawiera cząstki.

KROK 2. Dołącz nową igłę.

• Do wykonania każdego wstrzyknięcia zawsze używaj nowej sterylną igły. Pomoże to zapobiec zablokowaniu igły, zanieczyszczeniu i zakażeniu.
• Używaj wyłącznie igieł zgodnych z rучką strzykawkową Tojeo SoloStar (np. igieł producentów „BD”, „Ypsomed”, „Artsana” lub „Owen Mumford”).

A. Weź nową igłę i odklej ochronną folię.

B. Trzymaj igłę prosto i zakręć ją na rучce strzykawkowej do zatwierdzenia. Nie zakręcaj igły zbyt mocno.

C. Zdejmij zewnętrzną osłonkę z igły. Zachowaj ją – będzie potrzebna później.

D. Zdejmij wewnętrzną osłonkę z igły i wyrzuć ją.

Korzystanie z igieł.

Postępuj ostrożnie z igłami, aby zapobiec ukłuciom i zakażeniom krzyżowym.

KROK 3. Wykonaj test bezpieczeństwa.

Zawsze wykonuj test bezpieczeństwa przed każdym wstrzyknięciem, aby:

• sprawdzić, czy Twoja rучka strzykawkowa i igła działają poprawnie;
• upewnić się, że otrzymasz wymaganą dawkę insuliny.

A. Wybierz dawkę 3 jednostki, obracając pokrętło doboru dawki, aż wskaźnik dawki nie wskaże kreski między 2 a 4.

B. Naciśnij przycisk wykonania wstrzyknięcia do oporu.

• Jeśli z końcówki igły wydostanie się insulina, Twoja rучka strzykawkowa działa poprawnie.

Jeśli insulina nie wydostaje się:

• Może być konieczne powtórzenie tego kroku do 3 razy, zanim zobaczysz insuline.
• Jeśli po trzecim razie insulina nadal nie wydostaje się, igła może być zablokowana. W takim przypadku:
• zmień igłę (patrz KROK 6 i KROK 2);
• następnie wykonaj ponownie test bezpieczeństwa (KROK 3).
• Jeśli po tym nadal insulina nie wydostaje się z końcówki igły, nie używaj swojej rучki strzykawkowej. Użyj nowej rучki strzykawkowej.
• Nigdy nie używaj strzykawki do pobierania insuliny z Twojej rучki strzykawkowej.

Jeśli zobaczysz pęcherzyki powietrza

• Możesz zobaczyć pęcherzyki powietrza w insulinie. Jest to zjawisko normalne, nie zaszkodzą one Tobie.

KROK 4. Wybierz dawkę.

Nigdy nie wybieraj dawki i nie naciskaj przycisku wykonania wstrzyknięcia bez dołączonej igły. Może to uszkodzić Twoją rучkę strzykawkową.

A. Upewnij się, że igła jest dołączona do rучki strzykawkowej i że wskaźnik dawki wskazuje „0”.

B. Obracaj pokrętło doboru dawki, aż wskaźnik dawki wskaże wymaganą dawkę.

• Jeśli obrócisz pokrętło dalej niż wymaga tego dawka, możesz obrócić je w kierunku przeciwnym.
• Jeśli w Twojej rучce strzykawkowej pozostało niewystarczająco jednostek do Twojej dawki, pokrętło doboru dawki zatrzyma się po ustawieniu liczby jednostek, które pozostały w rучce strzykawkowej.
• Jeśli nie możesz dobrać pełnej dawki przepisanej przez lekarza, podziel dawkę na dwie iniekcje lub użyj nowej rучki strzykawkowej.

Jak odczytywać dane w okienku wyświetlania dawki

Parzyste liczby są wyświetlane na poziomie wskaźnika dawki:

Ustawiono dawkę 30 jednostek

Nieparzyste liczby są wyświetlane jako kreski między parzystymi liczbami:

Ustawiono dawkę 29 jednostek

Liczba jednostek insuliny w Twojej rучce strzykawkowej

• Twoja rучka strzykawkowa zawiera łącznie 450 jednostek insuliny. Możesz wybierać dawki od 1 do 80 jednostek z krokiem 1 jednostka. Każda rучka strzykawkowa zawiera więcej niż jedną dawkę.
• Możesz w przybliżeniu oszacować, ile jednostek insuliny pozostało w rучce strzykawkowej, patrząc, gdzie znajduje się tłok w stosunku do skali insuliny.

KROK 5. Podaj wymaganą dawkę.

Jeśli odczuwasz trudność w naciskaniu przycisku wykonania wstrzyknięcia, nie używaj siły do jego naciśnięcia, ponieważ może to uszkodzić Twoją rучkę strzykawkową. W celu uzyskania pomocy zapoznaj się z poniższym rozdziałem.

A. Wybierz miejsce wstrzyknięcia, jak pokazano na rysunku.

Miejsca wstrzyknięć: ściana brzucha, okolice mięśnia delta lub udo:

B. Wprowadź igłę w skórę, jak pokazał Ci lekarz lub pielęgniarka.

• Przy tym nie dotykaj jeszcze przycisku wykonania wstrzyknięcia.

C. Połóż kciuk ręki na przycisku wykonania wstrzyknięcia. Następnie naciśnij go do oporu i przytrzymaj w tej pozycji.

• Nie naciskaj przycisku pod kątem, ponieważ Twój kciuk może zablokować obracanie się pokrętła doboru dawki.

D. Przytrzymuj przycisk wykonania wstrzyknięcia w naciśniętej pozycji i po zobaczeniu w okienku wyświetlania dawki „0” powoli policz do 5.

• Jest to konieczne, aby upewnić się o otrzymaniu pełnej dawki leku.

E. Po przytrzymaniu przycisku i powolnym liczeniu do 5 zwolnij przycisk wykonania wstrzyknięcia. Następnie wyjmij igłę ze skóry.

Jeśli odczuwasz trudność w naciskaniu przycisku wykonania wstrzyknięcia:

• Zmień igłę (patrz KROK 6 i KROK 2), a następnie wykonaj test bezpieczeństwa (patrz KROK 3).
• Jeśli nadal odczuwasz trudność w naciskaniu przycisku, weź nową rучkę.
• Nigdy nie używaj strzykawki do pobierania insuliny z Twojej rучki strzykawkowej.

KROK 6. Odłącz igłę.

• Postępuj ostrożnie z igłami, aby zapobiec ukłuciom i zakażeniom krzyżowym.
• Nigdy nie zakładaj ponownie wewnętrznej osłonki igły.

A. Załóż ponownie zewnętrzną osłonkę na igłę i odkręć igłę z rучki strzykawkowej.

• W celu zmniejszenia ryzyka przypadkowych ukłuć igłą nigdy nie zakładaj wewnętrznej osłonki igły.
• Jeśli wstrzyknięcie wykonuje inna osoba lub jeśli wykonujesz wstrzyknięcie innej osobie, osoba wykonująca wstrzyknięcie powinna z dużą ostrożnością wyciągnąć i zutylizować igłę.
• Postępuj zgodnie z zalecanymi środkami bezpieczeństwa przy wyciąganiu i utylizacji igieł (zwróć się do lekarza lub pielęgniarki), aby zmniejszyć ryzyko przypadkowych ukłuć igłą i przeniesienia chorób zakaźnych.

B. Wyrzuć używaną igłę do odpornego na przebicie pojemnika lub zgodnie z zaleceniami lekarza lub lokalnego organu upoważnionego.

C. Załóż ponownie nakrywkę rучki strzykawkowej na rучkę strzykawkową.

• Nie wkładaj rучki strzykawkowej z powrotem do lodówki.

Instrukcje dotyczące przechowywania.

Przed pierwszym użyciem rучki strzykawkowej przechowuj w lodówce w temperaturze 2–8 °C w miejscu zabezpieczonym przed światłem. Nie mrozić!

Okres ważności rучki strzykawkowej po pierwszym użyciu lub rучki strzykawkowej, którą zabierasz ze sobą jako zapasową: rучki strzykawkowe należy przechowywać nie dłużej niż 42 dni w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w miejscu zabezpieczonym przed światłem.

Rучki strzykawkowej, która jest w użyciu, nie należy przechowywać w lodówce. Po każdym wstrzyknięciu należy ponownie założyć nakrywkę na rучkę strzykawkową w celu ochrony przed światłem.

Nie wolno przechowywać rучki strzykawkowej z dołączoną do niej igłą.

Eksploatacja rучki strzykawkowej. Z rучką strzykawkową należy postępować ostrożnie: nie wolno rzucać rучki strzykawkowej ani uderzać nią o twarde powierzchnie. Jeśli wydaje Ci się, że rучka strzykawkowa jest uszkodzona, nie próbuj jej naprawiać, weź nową.

Chronić rучkę strzykawkową przed kurzem i brudem: zewnętrzną powierzchnię rучki strzykawkowej można czyścić, przetrzykując ją wilgotną tkaniną. Nie zanurzaj w cieczy, nie płucz i nie smaruj rучki strzykawkowej, ponieważ może to spowodować jej uszkodzenie.

Utylizacja rучki strzykawkowej. Przed utylizacją rучki strzykawkowej zdejmij z niej igłę. Wyrzuć rучkę strzykawkową zgodnie z zaleceniami lokalnych organów regulacyjnych.

Dzieci.

Lek Tojeo SoloStar można stosować młodzieży i dzieciom od 6 roku życia na tych samych zasadach, co pacjentom dorosłym (patrz sekcje „Farmakokinetyka” i „Farmakodynamika”). Przy zmianie z insuliny bazalnej na lek Tojeo SoloStar zmniejszenie dawki insuliny bazalnej i bolusowej należy obliczyć indywidualnie, aby zminimalizować ryzyko wystąpienia hipoglikemii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Przedawkowanie.

Objawy. Przedawkowanie insuliny może prowadzić do ciężkiej, a czasem długotrwałej hipoglikemii, która może zagrażać życiu pacjenta.

Leczenie. Lekkie przypadki hipoglikemii można zazwyczaj skorygować doustnym podaniem węglowodanów. Może być również konieczna korekta dawki leku, zmiany w diecie lub aktywności fizycznej.

Cięższe epizody hipoglikemii, towarzyszące śpiączce, drgawkom lub zaburzeniom neurologicznym, wymagają domięśniowego/podskórnego podania glukagonu lub dożylnej podania stężonego roztworu glukozy. Ponieważ hipoglikemia może powtarzać się nawet po wyraźnej poprawie stanu klinicznego pacjenta, niezbędnymi działaniami są długotrwałe przyjmowanie węglowodanów i obserwacja stanu pacjenta.

Niepożądane działania.

Poniżej wymieniono niepożądane działania zarejestrowane podczas badań klinicznych z zastosowaniem leku Tojeo SoloStar (patrz sekcja „Farmakodynamika”) oraz w doświadczeniu klinicznym stosowania insuliny glarginy 100 J/ml. Hipoglikemia jest zazwyczaj najczęstszym niepożadanym działaniem obserwowanym podczas terapii insuliną. Powstaje wtedy, gdy dawka podanej insuliny przekracza jej rzeczywiste zapotrzebowanie.

Niepożądane działania związane ze stosowaniem leku, obserwowane podczas badań klinicznych, wymienione są poniżej według kategorii „Układ-Organ-Klasa” w kolejności malejącej częstości występowania (bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 – < 1/10); rzadko (≥1/1000 – < 1/100); nieznacznie często (≥1/10 000 – < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10 000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych)).

W każdej z tych grup niepożądane działania wymienione są według malejącego stopnia ich powagi.

Rozstroje układu odpornościowego. Rzadko: reakcje alergiczne.

Zaburzenia metaboliczne i pokarmowe. Bardzo często: hipoglikemia.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego. Bardzo rzadko: dysgezja.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku. Rzadko: zaburzenia widzenia, retinopatia.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej. Często: lipohipertrófia. Rzadko: lipotrofia. Częstość nieznana: amyloidoza skóry.

Zaburzenia ze strony układu ruchu i tkanki łącznej. Bardzo rzadko: mialgia.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania. Często: reakcje w miejscu wstrzyknięcia leku. Rzadko: obrzęk.

Zaburzenia metaboliczne i pokarmowe. Ciężkie epizody hipoglikemii, szczególnie jeśli występują wielokrotnie, mogą prowadzić do uszkodzenia układu nerwowego. Długotrwała lub ciężka hipoglikemia może zagrozić życiu chorego.

U wielu pacjentów objawom niedostatecznego dopływu glukozy do mózgu (neuroglukopenia) poprzedzają objawy adrenergicznej kontregulacji. Im szybsze i większe obniżenie poziomu cukru we krwi, tym wyraźniejsza jest adrenergiczna kontregulacja i tym intensywniejsze są związane z nią objawy.

Rozstroje układu odpornościowego. Reakcje natychmiastowej nadwrażliwości na insulinę występują rzadko. Objawy takich reakcji na insulinę (w tym na insulinę glarginę) lub substancje pomocnicze mogą obejmować na przykład reakcje układowe ze strony skóry, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, hipotensję tętniczą i wstrząs, które mogą stanowić zagrożenie dla życia chorego. W badaniach klinicznych z udziałem dorosłych pacjentów częstość występowania reakcji alergicznych była podobna u pacjentów otrzymujących lek Tojeo SoloStar (5,3%) i u pacjentów otrzymujących insulinę glarginę 100 J/ml (4,5%).

Zaburzenia ze strony narządu wzroku. Znaczna zmiana poziomu glukozy we krwi może powodować tymczasowe zaburzenia widzenia w wyniku chwilowej zmiany turgoru i współczynnika załamania światła przez soczewkę. Ryzyko postępu retinopatii cukrzycowej zmniejsza się po osiągnięciu długotrwałej normalizacji poziomu glukozy we krwi. Jednak intensyfikacja terapii insuliną z nagłym poprawieniem kontroli glikemii może być towarzyszona tymczasowym pogorszeniem przebiegu retinopatii cukrzycowej. U chorych z retinopatią proliferacyjną, szczególnie u tych, którzy nie byli poddani fotokoagulacji, epizody ciężkiej hipoglikemii mogą prowadzić do tymczasowej ślepoty.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej. W miejscu wstrzyknięcia może wystąpić lipodystrofia i amyloidoza skóry, co prowadzi do zmniejszenia szybkości wchłaniania insuliny w miejscu wstrzyknięcia. Stałe zmienianie miejsca wstrzyknięcia w obrębie jednej strefy wstrzyknięć pozwala na zmniejszenie tych zjawisk lub zapobieganie ich występowaniu (patrz sekcja „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania”).

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania. Do reakcji występujących w miejscu podania należą zaczerwienienie skóry, ból, świąd, pokrzywka, obrzęk lub stan zapalny. Większość nieznacznych reakcji insulinowych występujących w miejscu podania leku zazwyczaj ustępuje w ciągu kilku dni do kilku tygodni. W badaniach klinicznych leku Tojeo SoloStar z udziałem dorosłych pacjentów częstość występowania reakcji w miejscach podania była podobna do tej obserwowanej przy leczeniu insuliną glarginą 100 J/ml (odpowiednio 2,5% i 2,8%).

Rzadko insulinę może prowadzić do powstawania obrzęków, szczególnie w przypadkach, gdy dzięki wzmocnieniu intensywności terapii insuliną udaje się poprawić dotychczas niewystarczającą kontrolę glikemii.

Dzieci i młodzież.

Bezpieczeństwo i skuteczność leku Tojeo zostały wykazane w badaniu z udziałem dzieci w wieku od 6 do 18 lat. Częstość, typ i ciężkość niepożądanych działań u dzieci są takie same, jak w ogólnej populacji pacjentów z cukrzycą (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci poniżej 6 roku życia są niedostępne.

Inne specjalne grupy populacyjne. Na podstawie wyników badań klinicznych profil bezpieczeństwa leku Tojeo SoloStar u pacjentów w wieku podeszłym oraz u chorych z niewydolnością nerek był podobny do profilu w ogólnej populacji pacjentów (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań. Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji leku jest ważnym działaniem. Pozwala ono na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych proszone są o zgłaszanie wszelkich podejrzewanych niepożądanych działań poprzez system rządowy do zgłaszania.

Okres ważności. 30 miesięcy.

Okres ważności pióra strzykawki po pierwszym użyciu lub pióra strzykawki, które zabiera się jako rezerwowe: pióra strzykawki należy przechowywać nie dłużej niż 42 dni w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w miejscu chronionym przed światłem. Pióra strzykawki używanego nie należy przechowywać w lodówce. Po każdej iniekcji należy ponownie założyć osłonkę na pióro strzykawki w celu ochrony przed światłem.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przed pierwszym użyciem pióra strzykawki przechowywać w lodówce w temperaturze 2–8 °C w miejscu chronionym przed światłem. Nie zamrażać!

Pióro strzykawki po pierwszym użyciu lub pióro strzykawki, które zabiera się jako rezerwowe: patrz sekcja „Okres ważności”.

Niezgodność.

Lek Tojeo SoloStar nie może być mieszany z żadnym innym lekiem insulinowym ani innymi lekami ani rozcieńczany. Mieszanie z innymi lekami lub rozcieńczanie tego leku zmienia jego profil działania w czasie, a mieszanie z innymi lekami prowadzi do powstawania osadu.

Opakowanie. Nr 1, Nr 3, Nr 5: po 1,5 ml w kartuszu umieszczonym w jednorazowym piórze strzykawce; po 1, 3 lub 5 piór strzykawek w tekturowym pudełku. Igły nie są zawarte w opakowaniu.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Sanofi-Aventis Deutschland GmbH, Niemcy.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta. Bruningstraße 50, Industriepark Höchst, 65926 Frankfurt am Main, Niemcy.