Tobradex®

Ukraina
Nazwa handlowa Tobradex®
Postać farmaceutyczna krople, do oczu
Substancja czynna / Dawkowanie
tobramycyna · 3 mg/ml
dexametazon · 1 mg/ml
Typ recepty na receptę
Kod ATC
Numer rejestracyjny UA/2448/01/01
Tobradex® krople, do oczu

INSTRUKCJA stosowania leku

Tobradex®

(Tobradex®)

Skład:

substancje czynne: tobramycyna, dexametazon;

1 ml zawiesiny zawiera 3 mg tobramycyny i 1 mg dexametazonu;

substancje pomocnicze: bentylochlorek, edetat disodowy, chlorek sodu, siarczan sodu bezwodny, tyloxapol, hydroksyetyloceluloza, kwas siarkowy i/lub wodorotlenek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Krople do oczu.

Główne właściwości fizykochemiczne: zawiesina biała lub prawie biała.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwzapalne i przeciwbakteryjne w kombinacji. Glikokortykosteroidy i środki przeciwbakteryjne w kombinacji.

Kod ATX S01C A01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Dexametazon

Działanie przeciwzapalne glikokortykosteroidów w leczeniu stanów zapalnych oka jest dobrze znane. Glikokortykosteroidy wywierają działanie przeciwzapalne poprzez hamowanie adhezji cząsteczek do komórek śródbłonka naczyń, cyklooksygenazy I lub II oraz wydzielania cytokin. W efekcie zmniejsza się produkcja mediatorów zapalenia i hamuje adhezję krążących leukocytów do śródbłonka naczyń, co zapobiega ich przenikaniu do zapalonych tkanek oka. Dexametazon wykazuje silne działanie przeciwzapalne przy zmniejszonej aktywności mineralokortykosteroidowej w porównaniu z niektórymi innymi steroidami i należy do najskuteczniejszych środków przeciwzapalnych.

Tobramycyna

Tobramycyna to wysoko aktywny, szybko działający antybiotyk bakteriobójczy z grupy aminoglikozydów, aktywny zarówno wobec bakterii Gram-dodatnich, jak i Gram-ujemnych. Mechanizm działania polega na hamowaniu kompleksu polipeptydowego i syntezy w rybosomach komórek bakteryjnych.

Ogólnie działanie tobramycyny opisano in vitro poprzez określenie minimalnego stężenia hamującego (MIC), które określa aktywność antybiotyku wobec poszczególnych gatunków bakterii. Ponieważ MIC tobramycyny jest bardzo niska wobec większości patogennych drobnoustrojów oka, uważa się ją za antybiotyk o szerokim spektrum działania. Określono krytyczne wartości MIC, które określają wrażliwość lub oporność kultury bakteryjnej na dany antybiotyk. Obecne krytyczne wartości MIC dla tobramycyny wobec odpowiednich gatunków bakterii uwzględniają naturalną wrażliwość gatunków, a także maksymalne stężenie oraz farmakokinetyczne zależności czas/stężenie, mierzone w osoczu po podaniu doustnym. Określenie tych krytycznych wartości, które dzielą drobnoustroje na wrażliwe i oporne, wykorzystywano do ustalenia skuteczności klinicznej antybiotyków stosowanych systemowo. Jednak przy miejscowym stosowaniu antybiotyku w wysokich stężeniach bezpośrednio w miejscu infekcji, określanie krytycznych wartości nie jest stosowane. Większość drobnoustrojów, które można by zakwalifikować jako oporne na podstawie krytycznych wartości przy stosowaniu systemowym, w rzeczywistości dobrze reaguje na leczenie miejscowe. W celu zapobiegania istnieje możliwość zahamowania rozwoju drobnoustrojów powodujących infekcję.

Podczas badań klinicznych roztwór tobramycyny stosowany miejscowo wykazał skuteczność wobec wielu istniejących szczepów drobnoustrojów patogennych dla oka u pacjentów uczestniczących w badaniach. Uważa się, że niektóre z tych patogennych dla oka drobnoustrojów są oporne, opierając się na określeniu krytycznych wartości przy stosowaniu systemowym. Podczas badań klinicznych wykazano, że tobramycyna jest skuteczna w leczeniu powierzchownych infekcji oka wywołanych poniższonymi patogennymi drobnoustrojami.

Bakterie Gram-dodatnie:

Staphylococcus aureus (wrażliwe na metycylinę lub oporne*)

Staphylococcus epidermidis (wrażliwe na metycylinę lub oporne*)

Inne gatunki Staphylococcus ujemne coagulazo

Streptococcus pneumoniae (wrażliwe na penicylinę lub oporne*)

Inne gatunki Streptococcus

* Fenotyp oporności beta-laktamów (czyli metycyliny; penicyliny) nie jest związany z fenotypem oporności aminoglikozydów, a oba nie są powiązane z wirulencją i fenotypami patogennych drobnoustrojów. Stwierdzono, że wiele stafylokoków opornych na metycylinę jest opornych na tobramycynę (i inne antybiotyki aminoglikozydowe). Jednak te oporne kultury stafylokokowe (określone krytycznymi wartościami MIC) zazwyczaj dobrze reagują na leczenie tobramycyną stosowaną miejscowo.

Bakterie Gram-ujemne:

Acinetobacter spp.

Citrobacter spp.

Enterobacter spp.

Escherichia coli

Haemophilus influenzae

Klebsiella pneumoniae

Moraxella spp.

Morganella morganii

Proteus mirabilis

Pseudomonas aeruginosa

Serratia marcescens

Badania wrażliwości bakterii wykazały, że w niektórych przypadkach drobnoustroje oporne na gentamycynę pozostają wrażliwe na tobramycynę. U znacznej części mikroflory nie rozwinęła się jeszcze oporność na tobramycynę; jednak oporność bakteryjna może się rozwinąć w trakcie długotrwałego stosowania.

Może wystąpić krzyżowa wrażliwość na inne antybiotyki aminoglikozydowe. W przypadku wystąpienia zwiększonej wrażliwości podczas stosowania leku należy przerwać jego stosowanie i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Farmakokinetyka.

Dexametazon

Wpływ systemowy dexametazonu po miejscowym stosowaniu ocznym kropli Tobradex® jest niski. Stężenia szczytowe w osoczu wahają się od 220 do 888 pg/ml (średnio 555 ± 217 pg/ml) po zakropleniu jednej kropli Tobradexu® do każdego oka 4 razy dziennie przez dwa kolejne dni.

Dexametazon jest wydalany z organizmu poprzez metabolizm. Około 60% dawki wydalane jest z moczem w postaci 6-β-hydroksydexametazonu. Niezmieniony dexametazon w moczu nie został wykryty. Okres półtrwania w osoczu jest stosunkowo krótki – 3–4 godziny.

Dexametazon wiąże się z albuminą osocza krwi w około 77–84%. Klirens waha się od 0,111 do 0,225 l/godz/kg, a objętość rozkładu od 0,576 do 1,15 l/kg. Biologiczna dostępność po podaniu doustnym wynosi około 70%.

Tobramycyna

Wpływ systemowy tobramycyny po miejscowym stosowaniu ocznym kropli Tobradex® jest niski. Stężenia tobramycyny w osoczu nie poddawały się oznaczeniu ilościowemu u 9 z 12 pacjentów stosujących krople do oczu Tobradex® – po jednej kropli do każdego oka 4 razy dziennie przez dwa kolejne dni. Najwyższy zmierzony poziom wyniósł 0,25 μg/ml, co jest 8 razy niższe niż stężenie 2 μg/ml, które wiadomo, że znajduje się poniżej granicy ryzyka wystąpienia nefrotoksyczności.

Tobramycyna jest szybko i aktywnie wydalana z moczem poprzez filtrację kłębuszkową, głównie w postaci niezmienionej. Okres półtrwania w osoczu wynosi około 2 godziny, klirens 0,04 l/godz/kg, a objętość rozkładu 0,26 l/kg. Wiązanie białek osocza z tobramycyną jest niewielkie – mniej niż 10%. Biologiczna dostępność po doustnym podaniu tobramycyny jest niska (< 1%).

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Dane dotyczące bezpieczeństwa

Dane dotyczące toksyczności systemowej substancji czynnych są dobrze poznane. Wpływ systemowy tobramycyny przy dawkach toksycznych, znacznie przekraczających dawkę przy miejscowym stosowaniu do oka, może być związany z nefrotoksycznością i ototoksycznością. Wpływ systemowy dexametazonu może być związany z efektami związanymi z dysbalansem glikokortykosteroidowym. Badania toksyczności powtarzanych dawek kropli do oczu Tobradex® u królików wykazały efekty systemowe związane z kortykosteroidami, ale nawet przy dawkach znacznie przekraczających dawkę dla człowieka, ten objaw ma niewielkie znaczenie kliniczne. Przy stosowaniu Tobradexu® w zalecanych dawkach wystąpienie tych efektów jest mało prawdopodobne.

Mutanogenność

Badania in vitro i in vivo każdej z substancji czynnych nie wykazały działania mutagennego.

Teratogenność

Tobramycyna przenika przez łożysko do krążenia płodu i wody owodniowe. Badania na zwierzętach po systemowym podawaniu ciężarnym zwierzętom dużych dawek tobramycyny w okresie organogenezy wykazały toksyczność nerek i ototoksyczność u płodu. Inne badania przeprowadzone na szczurach i królikach z zastosowaniem tobramycyny w dawkach powyżej 100 mg/kg/dzień przy podaniu dożylnej (>400 razy więcej niż maksymalna dawka kliniczna) nie wykazały żadnych zaburzeń płodności ani szkodliwego wpływu na płód.

Stwierdzono, że kortykosteroidy wykazywały działanie teratogenne w badaniach na zwierzętach. Stosowanie 0,1% dexametazonu do oka ciężarnym królikom spowodowało zwiększenie liczby przypadków zaburzeń rozwoju płodu i opóźnienia wewnątrzmacicznego rozwoju. Opóźnienie rozwoju płodu i zwiększenie śmiertelności obserwowano u szczurów podczas długotrwałej terapii dexametazonem.

Tobradex® należy stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść z zastosowania leku przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Nie przeprowadzono żadnych badań mających na celu ocenę działania rakotwórczego Tobradexu®.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Zapalenie oka u pacjentów wrażliwych na sterydy, u których wskazane jest stosowanie kortykosteroidów i istnieje powierzchowna infekcja bakteryjna lub ryzyko rozwoju bakteryjnej infekcji oka. Te procesy zapalne mogą wystąpić po zabiegach chirurgicznych lub mogą być spowodowane infekcją, wprowadzeniem ciała obcego do oka lub urazem oka.

Przeciwwskazania.

  • Zwiększona wrażliwość na substancje czynne lub którykolwiek składnik leku.
  • Zwiększona wrażliwość na aminoglikozydy.
  • Keratyt spowodowany wirusem herpes simplex.
  • Ospa wietrzna, ospa krowa i inne wirusowe infekcje rogówki i spojówek.
  • Grzybicze choroby struktur oka lub nieleczona infekcja pasożytnicza oka.
  • Infekcje mikobakteriami oka.
  • Infekcje lub urazy ograniczone do powierzchownego nabłonka rogówki.
  • Tobradex® nie należy stosować po bezpowikłaniowym usunięciu ciała obcego z rogówki oka.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie sterydów do miejscowego zastosowania i NLPZ (niesteroidowych leków przeciwzapalnych) do miejscowego zastosowania może zwiększyć ryzyko powikłań w gojeniu się ran rogówki.

Współistniejące i/lub kolejne stosowanie antybiotyków z grupy aminoglikozydów (takich jak tobramycyna) i innych systemowych leków doustnych lub leków do miejscowego zastosowania, które mają toksyczny (szkodliwy) wpływ na układ nerwowy, narządy słuchu lub nerki, może prowadzić do toksyczności addytywnej, dlatego należy unikać takiego stosowania, jeśli to możliwe.

U pacjentów stosujących rytonawir stężenie dexametazonu w osoczu może wzrosnąć (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jeśli stosuje się więcej niż jeden środek okulistyczny miejscowo, odstęp między ich stosowaniem powinien wynosić co najmniej 5 minut. Maści do oczu należy stosować jako ostatnie.

Inhibitory CYP3A4 (w tym rytonawir i kobicystat) mogą zmniejszyć klirens dexametazonu, co prowadzi do cięższych działań niepożądanych i hamowania funkcji kory nadnerczy/syndromu Cushinga. Takiego połączenia należy unikać, chyba że korzyść przewyższa zwiększony ryzyko działań niepożądanych systemowych kortykosteroidów, a w tym przypadku należy kontrolować systemowe działania niepożądane kortykosteroidów u pacjentów.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Tylko do stosowania okulistycznego.

Po pierwszym otwarciu fiolki należy usunąć pierścień ochronny kontrolujący pierwsze otwarcie.

  • U niektórych pacjentów może wystąpić zwiększona wrażliwość na aminoglikozydy stosowane miejscowo. Ciężkość reakcji nadwrażliwości może się różnić od efektów lokalnych do reakcji uogólnionych, takich jak rumień, swędzenie, pokrzywka, wysypka skórna, anafilaksja, reakcje anafilaktyczne lub reakcje bąblowe. W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości należy przerwać stosowanie leku.
  • Może wystąpić krzyżowa zwiększona wrażliwość na inne aminoglikozydy. Należy rozważyć możliwość, że pacjenci z nadwrażliwością na tobramycynę stosowaną miejscowo mogą być również wrażliwi na inne aminoglikozydy stosowane miejscowo lub systemowo.
  • Donoszono o poważnych reakcjach niepożądanych, w tym neurotoksyczności, ototoksyczności i nefrotoksyczności, u pacjentów stosujących terapię systemową aminoglikozydami. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z aminoglikozydami systemowymi.
  • Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku Tobradex pacjentom z podejrzeniem zaburzeń nerwowo-mięśniowych, takich jak miastenia lub choroba Parkinsona. Aminoglikozydy mogą nasilać osłabienie mięśni poprzez potencjalny wpływ na funkcję nerwowo-mięśniową.
  • Długotrwałe leczenie kortykosteroidami do miejscowego zastosowania okulistycznego może prowadzić do nadciśnienia ocznego i/lub jaskry z uszkodzeniem nerwu wzrokowego, pogorszeniem ostrości i pola widzenia, a także do powstawania zaćmy podpajęczynówkowej komory tylnej oka. U pacjentów, którym stosuje się terapię kortykosteroidami do oka przez dłuższy czas, należy regularnie i wielokrotnie kontrolować ciśnienie wewnątrzgałkowe. Szczególnie ważne jest to dla dzieci w wieku od 6 lat, ponieważ ryzyko wystąpienia podwyższonego ciśnienia wewnątrzgałkowego spowodowanego kortykosteroidami może być większe u dzieci i pojawić się wcześniej niż u dorosłych.
  • Ryzyko wystąpienia podwyższonego ciśnienia wewnątrzgałkowego spowodowanego kortykosteroidami i/lub ryzyko powstawania zaćmy spowodowanej stosowaniem kortykosteroidów zwiększa się u podatnych pacjentów (np. u chorych na cukrzycę).
  • Przy stosowaniu systemowym i miejscowym kortykosteroidów możliwe są zaburzenia wzroku. Jeśli pacjent ma takie objawy, jak rozmycie widzenia lub inne zaburzenia wzroku, należy skierować go do okulisty w celu oceny możliwych przyczyn, w tym zaćmy, jaskry lub takich rzadkich chorób, jak środkowe naczyniopatia chorioretinalna, które obserwowano po stosowaniu kortykosteroidów systemowych i miejscowych.
  • Syndrom Cushinga i/lub hamowanie funkcji nadnerczy związane z systemową absorpcją dexametazonu okulistycznego może wystąpić po intensywnej lub długotrwałej ciągłej terapii u podatnych pacjentów, w tym dzieci i pacjentów stosujących inhibitory CYP3A4 (w tym rytonawir i kobicystat). W takich przypadkach leczenie należy stopniowo przerwać.
  • Kortykosteroidy mogą zmniejszać odporność na infekcje bakteryjne, wirusowe, grzybicze lub pasożytnicze i utrudniać wykrycie takich infekcji oraz maskować objawy kliniczne infekcji.
  • Przy trwałym powstawaniu owrzodzeń rogówki należy wziąć pod uwagę możliwość infekcji grzybiczej. W przypadku wystąpienia infekcji grzybiczej należy przerwać terapię kortykosteroidami.
  • Długotrwałe stosowanie antybiotyków, takich jak tobramycyna, może prowadzić do nadmiernego wzrostu drobnoustrojów opornych, w tym grzybów. W przypadku wystąpienia superinfekcji należy rozpocząć odpowiednią terapię.
  • Kortykosteroidy do zastosowania okulistycznego mogą spowalniać gojenie się ran rogówki. Wiadomo również, że NLPZ do miejscowego zastosowania spowalniają lub opóźniają gojenie się ran. Jednoczesne przepisywanie NLPZ do miejscowego zastosowania i sterydów do miejscowego zastosowania może zwiększyć ryzyko powikłań w gojeniu się ran (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).
  • Przy obecności chorób prowadzących do cieniowania rogówki lub twardówki, miejscowe stosowanie sterydów może prowadzić do perforacji.
  • Nie zaleca się noszenia soczewek kontaktowych w czasie leczenia zapalenia lub infekcji oka.
  • Tobradex®, krople do oczu, zawierają bentylochlorek, który może powodować podrażnienie oka i wybielać miękkie soczewki kontaktowe. Należy unikać kontaktu z miękkimi soczewkami kontaktowymi. Jeśli pacjentowi wolno nosić soczewki kontaktowe, należy go poinformować, że należy zdjąć soczewki kontaktowe przed zastosowaniem kropli do oczu Tobradex® i odczekać co najmniej 15 minut przed ponownym założeniem soczewek kontaktowych.
  • Po zastosowaniu kropli do oczu w celu zmniejszenia wchłaniania systemowego:
    • trzymaj powiekę zamkniętą przez 2 minuty;
    • zamknij przewód nosowo-słzowy palcem przez 2 minuty.
  • Lek można stosować dzieciom od 2 lat.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Funkcja rozrodcza

Nie przeprowadzono badań mających na celu ocenę wpływu tobramycyny i dexametazonu na funkcję rozrodczą człowieka lub zwierząt. Dane kliniczne do oceny wpływu dexametazonu na męską lub żeńską funkcję rozrodczą są ograniczone. Przy stosowaniu dexametazonu u szczurów wrażliwych na gonadotropinę kosmoplodową nie zaobserwowano niepożądanych zjawisk ze strony układu rozrodczego.

Ciąża

Brak danych lub ograniczona ich ilość dotycząca stosowania tobramycyny lub dexametazonu u ciężarnych kobiet. Po podaniu dożylnej ciężarnym kobietom tobramycyna przenika przez łożysko i wpływa na płód. In utero tobramycyna nie powoduje ototoksyczności. Długotrwałe lub powtarzane stosowanie kortykosteroidów w czasie ciąży wiąże się ze zwiększonym ryzykiem opóźnienia wewnątrzmacicznego rozwoju. Za niemowlętami, których matki otrzymywały duże dawki kortykosteroidów w czasie ciąży, należy dokładnie obserwować objawy hipoadrenalizmu. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą po miejscowym stosowaniu dexametazonu i systemowym stosowaniu dexametazonu i tobramycyny.

Nie zaleca się stosowania leku Tobradex® w czasie ciąży.

Karmienie piersią

Po systemowym stosowaniu tobramycyna przenika do mleka matki. Brak danych dotyczących przenikania dexametazonu do mleka matki. Nie wiadomo, czy tobramycyna i dexametazon przenikają do mleka matki przy miejscowym stosowaniu okulistycznym. Mało prawdopodobne, że po miejscowym stosowaniu tobramycyna i dexametazon będą występować w mleku matki lub będą powodować efekty kliniczne u noworodków. Nie można wykluczyć ryzyka dla karmiącego piersią dziecka.

Należy podjąć decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub przerwaniu/odstąpieniu od leczenia ze względu na korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Ponieważ wiele leków przenika do mleka matki, należy rozważyć możliwość tymczasowego zaprzestania karmienia piersią w czasie stosowania Tobradexu®.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Tobradex®, krople do oczu, nie mają lub mają niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn. Chwilowe zamazanie widzenia lub inne zaburzenia widzenia mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn. Jeśli zamazanie widzenia występuje podczas zakraplania, pacjent powinien odczekać, aż widzenie się rozjaśni, zanim będzie prowadził pojazd lub obsługiwał maszyny.

Sposób stosowania i dawki.

Do stosowania okulistycznego.

Stosowanie u dorosłych, w tym pacjentów starszych, oraz dzieci w wieku od 12 do 18 lat

Zakapywać 1 lub 2 krople do worka spojówkowego (-ów) co 4–6 godzin. W pierwszych 24–48 godzin dawkę można zwiększyć do 1 lub 2 kropli co 2 godziny. Częstotliwość stosowania leku należy stopniowo zmniejszać wraz z poprawą objawów klinicznych. Należy zachować ostrożność i nie przerywać terapii przedwcześnie.

W przypadku ciężkich chorób zakapywać 1 lub 2 krople co godzinę, aż do kontrolowania stanu zapalnego, a następnie stopniowo zmniejszać częstotliwość stosowania do 1 lub 2 kropli co 2 godziny przez 3 dni; następnie zakapywać 1–2 krople co 4 godziny przez 5–8 dni i na końcu – 1–2 krople dziennie przez ostatnie 5–8 dni, w razie potrzeby.

Po operacji usunięcia zaćmy dawka wynosi 1 kroplę 4 razy dziennie, począwszy od dnia operacji i kontynuowana przez 24 dni. Leczenie można rozpocząć dzień przed operacją – 1 kropla 4 razy dziennie, kontynuując zakapywanie 1 kropli po operacji, a następnie 4 razy dziennie przez 23 dni. W razie potrzeby częstotliwość stosowania leku można zwiększyć do 1 kropli co 2 godziny w pierwszych dwóch dniach terapii.

Zalecane jest regularne monitorowanie ciśnienia wewnątrzgałkowego.

Zaleca się naciskanie na obszar przewodu nosowo-słzowego i delikatne zamknięcie powiek po zakropleniu. To zmniejsza systemową absorpcję leku wprowadzonego do oka, co zmniejsza prawdopodobieństwo wystąpienia działań niepożądanych systemowych.

Stosowanie u dzieci

Otrzymane dane potwierdzają bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku dzieciom od 2 lat, którym stosowano lek przez 7 dni w leczeniu powierzchownych zapaleń oka bakteryjnego pochodzenia.

Możliwe jest stosowanie dzieciom, którym konieczne jest przeprowadzenie zabiegu chirurgicznego usunięcia zaćmy.

Stosowanie w zaburzeniach funkcji wątroby i nerek

Tobradex® nie był badany w tej kategorii pacjentów. Jednak ze względu na niską absorpcję systemową tobramycyny i dexametazonu po miejscowym stosowaniu leku nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

Sposób stosowania

Przed użyciem fiolkę należy dobrze potrząsnąć.

W celu zapobiegania zanieczyszczeniu końcówki kroplówki i zawartości fiolki należy zachować ostrożność i nie dotykać powiek, przyległych obszarów i innych powierzchni końcówką fiolki-kroplówki.

Przechowywać fiolkę w pozycji pionowej.

Dzieci

Otrzymane dane potwierdzają bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku dzieciom od 2 lat.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania dzieciom do 2 lat nie zostały ustalone.

Tobradex® można stosować dzieciom od 2 lat.

Przedawkowanie.

Ze względu na właściwości tego leku przeznaczonego do miejscowego zastosowania, nie oczekuje się żadnego toksycznego działania zarówno przy stosowaniu w okulistyce w dawkach zalecanych, jak i przy przypadkowym połknięciu zawartości fiolki. Możliwe objawy kliniczne i objawy przedawkowania leku (punktowy keratyt, rumień, nadmierne łzawienie, obrzęk i swędzenie powiek) mogą być podobne do działań niepożądanych obserwowanych u niektórych pacjentów.

W przypadku przedawkowania leku Tobradex® przy miejscowym stosowaniu należy wypłukać nadmiar leku z oka (oczu) ciepłą wodą.

Działania niepożądane.

Podczas prowadzenia badań klinicznych najczęstsze działania niepożądane to ból oka, podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe, podrażnienie oka i swędzenie oka, które występowały u mniej niż 1% pacjentów.

Podczas prowadzenia badań klinicznych kropli do oczu Tobradex® otrzymano doniesienia o poniższych działaniach niepożądanych, które oceniono pod kątem częstości: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 – < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100); pojedyncze (≥ 1/10 000 – < 1/1 000); izolowane (< 1/10 000). W ramach każdej grupy działania niepożądane przedstawiono w kolejności malejącej ich nasilenia.

Tabela 1

Zaburzenia narządów

zroku

Rzadko: podwyższenie ciśnienia wewnątrzgałkowego, ból oka, swędzenie oka, dyskomfort oka, podrażnienie oka.

Pojedyncze: keratyt, alergia oka, zamazanie widzenia, suchość oka, nadkrwienie oka.

Zaburzenia ze strony

układu pokarmowego

Pojedyncze: dysgezja.

Na podstawie badań powyżej wprowadzenia na rynek wykryto poniżej wymienione działania niepożądane.

Na podstawie dostarczonych danych niemożliwe jest obliczenie częstości ich występowania.

Tabela 2

Klasy układów narządów

Reakcje niepożądane

[odpowiedni termin MedDRA (v.15.1)]

Zaburzenia ze strony

układu odpornościowego

Nadwrażliwość, reakcja anafilaktyczna

Zaburzenia ze strony

układu nerwowego

Zawroty głowy, ból głowy

Zaburzenia ze strony

narządów wzroku

Opuchlizna powiek, rumień powiek, midriaza, nadmierne łzawienie, keratyt wrzodziejący, zamglenie widzenia

Zaburzenia ze

strony układu pokarmowego

Nudności, dyskomfort w żołądku

Zaburzenia ze strony skóry

i tkanki podskórnej

Wysypka, obrzęk twarzy, świąd, wielopostaciowa rumień

Zaburzenia ze strony układu endokrynnego

Zespół Cushinga, ugniatanie funkcji nadnerczy

Opis niektórych działań niepożądanych

Długotrwałe stosowanie kortykosteroidów miejscowo w oko może prowadzić do podwyższenia ciśnienia wewnątrzgałkowego z późniejszym uszkodzeniem nerwu wzrokowego, pogorszeniem ostrości wzroku i zaburzeniami pola widzenia, a także do powstawania zaćmy podskórnej tylnej i spowolnienia gojenia ran (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Ponieważ lek zawiera kortykosteroid, u pacjentów z chorobami prowadzącymi do prześcienienia rogówki lub twardówki zwiększa się ryzyko perforacji, szczególnie po długotrwałym stosowaniu (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Możliwy rozwój infekcji wtórnych po stosowaniu kombinacji zawierających kortykosteroidy i substancje przeciwbakteryjne. Infekcje grzybicze rogówki szczególnie intensywnie rozwijają się przy długotrwałym stosowaniu steroidów (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

U pacjentów, u których stosowano terapię ogólnoustrojową z tobramycyną, wystąpiły poważne działania niepożądane, w tym neurotoksyczność, ototoksyczność i nefrotoksyczność (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Niektóre działania niepożądane, takie jak zgrubienie rogówki, pogorszenie wzroku, obrzęk spojówek, zaburzenia powiek, wydzielina z oczu, świąd powiek, pokrzywka, zapalenie skóry, madaroza, leukoderma, suchość skóry obserwowano podczas terapii tobramycyną.

Działania niepożądane, takie jak zapalenie rogówki i spojówek, zabarwienie rogówki, fotofobia, powstawanie łusek na brzegach powiek, obniżenie ostrości wzroku, erozja rogówki, ptosis powiek obserwowano podczas terapii dexametazonem.

U niektórych pacjentów możliwa reakcja nadwrażliwości na aminoglikozydy przy miejscowym stosowaniu (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Okres ważności.

2 lata. Okres przechowywania po pierwszym otwarciu fiolki – 1 miesiąc.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Nie zamarzać. Przechowywać fiolkę w pionowej pozycji w miejscach niedostępnych dla dzieci. Trzymać fiolkę szczelnie zamkniętą.

Opakowanie.

Po 5 ml w fiolce-kroplarce; 1 fiolka-kroplarka w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Novartis Manufacturing NV/Novartis Manufacturing NV.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby prowadzącej działalność.

Rijksweg 14, Puurs-Sint-Amands, 2870, Belgia/ Rijksweg 14, Puurs-Sint-Amands, 2870, Belgium.