Tlen medyczny gaz

INSTRUKCJA stosowania leku KISIEN MEDYCZNY GAZ (OXYGEN MEDICAL GAS)

Skład:

substancja czynna: tlen z udziałem objętościowym nie mniejszym niż 99,5 %.

Postać leku. Gaz.

Główne właściwości fizykochemiczne: bezbarwny gaz bez zapachu, podtrzymujący spalanie bardziej energicznie niż powietrze.

Grupa farmakoterapeutyczna. Gazy lecznicze. Kod ATC V03A N01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika. Tlen medyczny gaz należy do grupy leków przeciwhypoksyjnych i antyoksydantów.

Ma zdolność wiązania się z hemoglobiną krwi w płucach i w złożonym związku z hemem jest transportowany do komórek organizmu. Jest silnym utleniaczem i niezbędnym elementem w przemianach metabolicznych węglowodanów, białek i tłuszczów w materiał energetyczny zapewniający czynność życiową organizmu.

Farmakokinetyka. W organizmie człowieka tlen dyfuunduje przez tkankę płucną do krwi, wiążąc się z hemoglobiną erytrocytów i częściowo rozpuszczając się w osoczu. Następnie następuje transport tlenu do tkanek organizmu, gdzie dyfuunduje on do płynu międzykomórkowego tkanek. Ostatni etap oddychania — wykorzystanie tlenu w utlenianiu biologicznym i tworzenie energii w komórkach, a następnie poprzez szereg zmian wydzielanie się przez płuca w postaci połączonej jako dwutlenek węgla (CO₂).

Dane kliniczne.

Wskazania.

Choroby towarzyszące hipoksji:

układu oddechowego:

• zapalenie płuc;
• obrzęk płuc;
• astma oskrzelowa;
• pęcherzykowate zmiany włókniste płuc;

układu sercowo-naczyniowego:

• niewydolność serca;
• niedokrwienie wieńcowe.

Otrucia:

• tlenkiem węgla;
• kwasem cyjanowodorowym;
• gazami duszącymi.

Podczas zastosowania znieczulenia ogólnego w połączeniu ze środkami do znieczulenia inhalacyjnego; w okresie pooperacyjnym.

Do przygotowywania koktajli tlenowych, pian.

Przeciwwskazania. Do hiperbarycznej oksygenoterapii przeciwwskazaniami są ostre choroby układu oddechowego, wywiad o napadach podobnych do drgawek epileptycznych, zaburzenia przewodnictwa w rurach słuchowych i kanałach łączących zatoki przynosowe, obecność jam w płucach, przetoki oskrzelowo-płucne, ciężkie postacie nadciśnienia tętniczego, nowotwory, podwyższona indywidualna wrażliwość na tlen.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji. Nitraty, blokery receptorów adrenergicznych, antagoniści jonów wapnia, środki nootropowe sprzyjają bardziej oszczędnemu wykorzystaniu tlenu przez tkanki, lepszemu jego wykorzystaniu i tym samym zmniejszeniu hipoksji oraz zwiększeniu odporności organizmu na niedobór tlenu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Zalecane jest stosowanie z nawilżaczami.

Nie stosować w okresie menstruacyjnym.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Nie stosować przy ciąży dłużej niż 5 miesięcy.

Na okres stosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Z uwagi na możliwość wystąpienia zawrotów głowy należy powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub wykonywania czynności wymagających zwiększonej uwagi i szybkiej reakcji.

Sposób stosowania i dawki.

W warunkach szpitalnych najczęściej stosuje się inhalacje przez specjalne maski z gumy lub mas plastycznych, podłączone bezpośrednio do stalowych butli zawierających tlen.

W praktyce ambulatoryjnej oraz w domu najczęściej wykorzystuje się specjalne gumowe lub plastikowe worki (poduszki) napełnione tlenem lub jego mieszaniną.

Do hiperbarycznej oxygenacji, czyli podawania tlenu pod podwyższonym ciśnieniem, stosuje się specjalne komory wentylacyjne, tzw. komory baryczne, gdzie tlen dostaje się drogą inhalacyjną, a także przez błony śluzowe i skórę.

Najczęściej stosuje się drogą inhalacyjną w postaci mieszaniny z powietrzem w stężeniu 40–60% w ilości 4–5 litrów na minutę. Stosuje się również mieszaninę o nazwie „karbogen”, składającą się z 95% tlenu i 5% dwutlenku węgla. Zwykle mieszaninę podaje się nawilżoną.

Podczas hiperbarycznej oxygenacji tlen podaje się pod ciśnieniem 1,2–2 atm. W celu terapeutycznym przeprowadza się 8–10 sesji.

Przygotowanie koktajli tlenowych, pian: tlen miesza się z produktami spożywczymi, sokami, naparami ziół leczniczych.

Dzieci. Środek leczniczy można stosować w praktyce pediatrycznej.

Przedawkowanie. Przy przedawkowaniu możliwe są nudności, wymioty, drgawki. Leczenie objawowe.

Działania niepożądane.

U niektórych pacjentów możliwe są indywidualne podwyższone wrażliwość na tlen i jego mieszaniny, zawroty głowy, nudności, zwiększona suchość błon śluzowych, ich podrażnienie, kaszel.

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek działań niepożądanych należy skonsultować się z lekarzem.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny do nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 18 miesięcy. Nie wolno stosować leku po upływie okresu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Butle oraz kriogeniczne gazifikatory napełnione tlenem należy przechowywać w specjalnych pomieszczeniach magazynowych lub na otwartych placach pod daszkiem, chronionych przed opadami atmosferycznymi i bezpośrednim działaniem promieni słonecznych. Aby uniknąć wybuchu, należy nie dopuszczać do kontaktu z olejami. Należy zapobiegać upadkom, uderzeniom o siebie oraz uszkodzeniom.

Tlen medyczny gaz należy przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 50 °C.

Opakowanie. W stalowych butlach o pojemności 1 l lub 2 l, lub 3 l, lub 4 l, lub 5 l, lub 0 l, lub 12 l, lub 40 l, lub 50 l lub w kriogenicznych gazifikatorach.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „DIP AIR GAS”

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta. Ukraina, 10025, miasto Żytomierz, ul. Przemysłowa 1/154