Tizercyn®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku leczniczego TIZERCYN® (TISERCINÒ)

Skład:

substancja czynna: lewomepromazyna;

w 1 ml roztworu znajduje się 25 mg lewomepromazyny (metotrymeprazyne);

substancje pomocnicze: kwas cytrynowy bezwodny, monotiogliceryna, chlorek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: bezbarwny, przezroczysty roztwór wodny o charakterystycznym zapachu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe. Lewomepromazyna.

Kod ATX N05A A02.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika .

Tizercyn® – neuroleptyk z grupy fenotiazyn. Lewomepromazyna jest analogiem chloropromazyny o silniejszym działaniu hamującym aktywność psychomotoryczną.

Blokuje receptory dopaminergiczne w podwzgórzu, hipotalamusi, układzie siatkowatym i układzie limbicznym, co prowadzi do hamowania działania układu sensorycznego, zmniejszenia aktywności ruchowej i wyraźnego efektu uspokajającego. Ponadto wykazuje działanie antagonistyczne wobec innych układów neuroprzekaźnikowych (noradrenaliny, serotoniny, histaminy, acetylocholiny). Dzięki tym właściwościom lewomepromazyna wykazuje działanie przeciw wymiotne, przeciw histaminowe, przeciw adrenergiczne oraz przeciw cholinergiczne. Efekty ekstrapiramidowe są mniej nasilone niż przy stosowaniu silnych neuroleptyków. Lewomepromazyna jest silnym antagonistą receptorów alfa-adrenergicznych, natomiast działanie antycholinergiczne jest niewielkie. Lewomepromazyna zwiększa próg bólowy (aktywność przeciwbólowa porównywalna z morfiną) oraz wykazuje działanie amnestyczne. Dzięki zdolności wzmocnienia działania leków przeciwbólowych lewomepromazynę można stosować jako lek wspomagający w przypadku intensywnego bólu przewlekłego i ostrego. Maksymalny efekt przeciwbólowy po wstrzyknięciu domięśniowym rozwija się w ciągu 20–40 minut i trwa około 4 godzin.

Farmakokinetyka .

Po podaniu domięśniowym maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 30–90 minut.

Lewomepromazyna jest intensywnie metabolizowana z powstawaniem koniugatów siarczanowych i glukuronidowych, które są wydalane przez nerki. Niewielka ilość dawki (1%) jest wydalana z moczem i kałem w niezmienionej postaci. Okres półtrwania – 15–30 godzin.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Ostre stany psychotyczne towarzyszące pobudzeniu psychomotorycznemu i silnemu niepokojowi:

• ostry napad schizofrenii;
• inne ciężkie stany psychotyczne.

Leczenie wspomagające przy przewlekłych psychotycznych stanach:

• przewlekła schizofrenia;
• przewlekłe psychotyczne stany halucynacyjne.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, fenotiazyny lub którykolwiek inny składnik leku;
• jednoczesne stosowanie z innymi lekami hipotensyjnymi;
• jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy MAO (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”);
• jednoczesne stosowanie leków depresyjnych na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) (alkohol, środki do znieczulenia ogólnego, środki nasenne);
• pierwotnie zamknięty kąt tętnicy tęczówki (glaukoma);
• zatrzymanie moczu;
• choroba Parkinsona;
• stwardnienie rozsiane;
• miastenia (myasthenia gravis), hemiplegia;
• ciężka kardiomiopatia (niewydolność krążenia);
• ciężka niewydolność nerek lub wątroby;
• klinicznie istotna hipotensja;
• choroby narządów układu krwiotwórczego;
• porfiria;
• karmienie piersią;
• wiek dziecięcy do 12 roku życia.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

W przypadku jednoczesnego stosowania Tizercynu® i leków hipotensyjnych zwiększa się ryzyko rozwoju ciężkiej hipotensji.

Należy unikać jednoczesnego stosowania leku i leków hipotensyjnych.

W przypadku jednoczesnego stosowania z inhibitorami MAO efekt działania Tizercynu® może się wydłużać, a działania niepożądane nasilać, dlatego nie należy stosować jednocześnie tego leku i inhibitorów MAO.

Jednoczesne stosowanie Tizercynu® z lekami wydłużającymi odstęp QT (niektóre leki przeciwarytmiczne klasy IА (chinidyna, hydrochinidyna, dysopyrydamid) i klasy III (amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylyd), makrolidowe antybiotyki, niektóre azolowe leki przeciwgrzybicze, cyzapryd, niektóre leki przeciwdepresyjne, leki przeciwhistaminowe, diuretyki z działaniem hipokaliemicznym) może wywołać działanie addytywne i zwiększyć częstość występowania zaburzeń rytmu serca.

Należy unikać stosowania w połączeniu z propafenonem. Propafenon hamuje metabolizm lewomepromazyny poprzez cytochrom P450 2D6. Lewomepromazyna jest silnym inhibitorem cytochromu P450 2D6. W przypadku jednoczesnego stosowania lewomepromazyny z innymi lekami, których metabolizm odbywa się za pośrednictwem cytochromu P450 2D6, możliwe jest zwiększenie stężenia tych leków we krwi, co może prowadzić do nasilenia lub wydłużenia zarówno działania terapeutycznego, jak i działań niepożądanych tych leków.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu Tizercynu® z lekami antycholinergicznymi (trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwhistaminowe H1, niektóre leki przeciwparkinsonowe, atropina, skopolamina, sukcynylcholina), ponieważ może dojść do nasilenia działania antycholinergicznego (przywiedźnia przewodu pokarmowego, zatrzymanie moczu, jaskra). Podczas stosowania ze skopolaminą pojawiały się objawy niepożądane ekstrapiramidowe.

Istnieje zwiększony ryzyko rozwoju zaburzeń rytmu serca, gdy neuroleptyki stosuje się z niektórymi lekami przeciwbakteryjnymi (takimi jak sparfloksacyna, moxycyfloksacyna i erytromycyna IV), trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi (np. maprotyliną), innymi neuroleptykami (np. fenotiazynami, pimozydem i sertindolem).

W przypadku jednoczesnego stosowania Tizercynu® z lekami depresyjnymi na OUN (środki narkotyczne, środki do znieczulenia ogólnego, leki anksjolityczne, środki uspokajająco-nasenne, środki uspokajające, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) nasila się działanie na OUN.

Tizercyn® osłabia działanie środków pobudzających OUN (pochodne amfetaminy) w przypadku jednoczesnego stosowania.

Pod wpływem Tizercynu® działanie przeciwoparkinsonowskie L-dopy gwałtownie się zmniejsza z powodu interakcji antagonistycznej spowodowanej blokadą przez neuroleptyki receptorów dopaminergicznych.

Podczas stosowania Tizercynu® z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi zmniejsza się ich skuteczność i może rozwinąć się hiperglikemia.

W przypadku jednoczesnego stosowania Tizercynu® i dilewalolu nasilają się efekty obu leków z powodu wzajemnego hamowania metabolizmu. W razie jednoczesnego przepisywania tych leków należy zmniejszyć dawkę jednego lub obu leków. Takiej interakcji nie można wykluczyć również przy stosowaniu innych beta-blokerów.

Fotosensybilizacja może się nasilać przy jednoczesnym stosowaniu z lekami o działaniu fotosensybilizującym w połączeniu z Tizercynem®.

W przypadku jednoczesnego spożywania alkoholu podczas terapii Tizercynem® może nasilić się działanie depresyjne na OUN, co zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia niepożądanych efektów ekstrapiramidowych, dlatego nie należy jednoczesnie stosować Tizercynu® i alkoholu.

W przypadku jednoczesnego stosowania z witaminą C zmniejsza się awitaminozę związaną ze stosowaniem Tizercynu®.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

W przypadku wystąpienia reakcji alergicznych dowolnego typu stosowanie leku należy natychmiast przerwać.

Zaleca się zmieniać miejsca wstrzykiwań wewnętrznomięśniowych lewomepromazyny w celu zapobiegania lokalnym reakcjom tkanek na jej podanie.

Tizercyn® należy stosować z dużą ostrożnością w połączeniu ze środkami antycholinergicznymi.

Przepisywanie leku pacjentom z niewydolnością wątroby i/lub nerek wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko kumulacji i toksyczności leku.

Osoby starsze (szczególnie pacjenci z demencją) są bardziej skłonne do rozwoju hipotensji ortostatycznej i bardziej wrażliwe na działanie antycholinergicznego i uspokajające fenotiazyn. Ponadto są również bardziej narażone na wystąpienie skutków ubocznych ekstrapiramidowych. Dlatego ważne jest rozpoczęcie leczenia u tych pacjentów od niskich dawek i stopniowe ich zwiększanie.

Przy przepisywaniu Tizercynu® pacjentom z podwyższonym ryzykiem wystąpienia udaru mózgu należy dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka.

Zwiększone ryzyko śmiertelności u starszych pacjentów z demencją

Wyniki dwóch dużych badań obserwacyjnych wykazały, że starsi pacjenci z demencją, którzy byli leczeni neuroleptykami, mieli zwiększone ryzyko śmiertelności w porównaniu z tymi, którzy nie stosowali tych leków przeciwpadaczkowych. Dane obecnie dostępne nie pozwalają jednak wiarygodnie oszacować stopnia ryzyka ani przyczyn zwiększonej śmiertelności.

Tizercyn® nie jest przeznaczony do leczenia zaburzeń zachowania spowodowanych demencją.

Aby uniknąć rozwoju hipotensji ortostatycznej, pacjent powinien leżeć przez 30 minut po podaniu pierwszej dawki. Jeśli zawroty głowy pojawiają się często po podaniu leku, zaleca się zapewnienie pacjentowi odpoczynku w łóżku po podaniu każdej dawki.

Miejsce wstrzyknięcia należy zmieniać, ponieważ możliwe jest lokalne podrażnienie skóry lub uszkodzenie tkanek okołoiniekcyjnych.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego w wywiadzie, szczególnie u osób starszych oraz u pacjentów z niewydolnością serca lub niestabilnym krążeniem. Przed rozpoczęciem leczenia Tizercynem® należy wykonać EKG w celu wykluczenia choroby serca, która może stanowić przeciwwskazanie do leczenia. Jak również przy stosowaniu innych fenotiazyn, podczas leczenia Tizercynem® obserwowano wydłużenie odcinka QT, zaburzenia rytmu serca oraz bardzo rzadko – migotanie komór.

Pacjentom z czynnikami ryzyka zaburzeń rytmu serca należy przepisywać Tizercyn® z dużą ostrożnością. Jeśli pozwala na to sytuacja kliniczna, przed zastosowaniem leku należy upewnić się o braku poniższych czynników ryzyka zaburzeń rytmu serca: bradykardia lub blok przedsionkowo-komorowy II–III stopnia, zaburzenia metaboliczne, takie jak hipokaliemia, hipokalcemia lub hipomagnezemia, głodówka lub nadużywanie alkoholu, wywiad wydłużonego odcinka QT, arytmii komorowej lub torsades de pointes, wywiad rodzinny wydłużonego odcinka QT, jednoczesne stosowanie neuroleptyków, jednoczesne stosowanie innych leków mogących wywoływać bradykardię, zaburzenia równowagi elektrolitów, zmniejszenie przewodnictwa wewnątrzkomorowego lub wydłużenie odcinka QT.

Ryzyko rozwoju zatorowości żylnej (VTE)

W związku ze stosowaniem neuroleptyków odnotowano zwiększoną liczbę przypadków zatorowości żylnej (VTE). Biorąc pod uwagę, że u pacjentów leczonych neuroleptykami często występują nabyte czynniki ryzyka VTE, należy przed i podczas leczenia lekiem rozpoznać te czynniki i podejmować odpowiednie działania profilaktyczne.

Jeśli podczas leczenia lekami przeciwpadaczkowymi występuje hipertermia, należy zawsze wykluczyć możliwość rozwoju zespół neuroleptycznego złego (NMS). NMS to potencjalnie śmiertelna choroba charakteryzująca się takimi objawami: sztywność mięśni, hipertermia, dezorientacja, zaburzenia funkcji układu nerwowego przywspółczulnego (niestabilne ciśnienie tętnicze, tachykardia, arytmia, nasilone pocenie się), katatonia. Wyniki badań laboratoryjnych: podwyższone stężenie kinazy kreatynowej, mioglobinuria (rabdomioliza) i ostra niewydolność nerek. Wszystkie te objawy wskazują na rozwój NMS, dlatego leczenie Tizercynem® należy natychmiast przerwać, jeśli takie objawy wystąpią. Leczenie należy również przerwać, nawet w przypadku braku objawów klinicznych NMS, jeśli podczas leczenia Tizercynem® występuje hipertermia o nieustalonej etiologii. Jeśli po rekonwalescencji stan pacjenta wymaga dalszego leczenia lekami przeciwpadaczkowymi, wybór terapii wymaga pełnej analizy.

Zgłaszano tolerancję na działanie uspokajające fenotiazyn oraz tolerancję krzyżową między lekami przeciwpadaczkowymi. Tolerancja ta może wynikać z objawów dysfunkcyjnych rozwijających się po nagłym odstawieniu wysokich dawek lub po długotrwałym stosowaniu: nudności, wymioty, ból głowy, drżenie, nasilone pocenie się, tachykardia, bezsenność, niepokój. Z uwagi na to zjawisko lek należy zawsze odstawiać stopniowo.

Wiele leków neuroleptycznych, w tym Tizercyn®, może obniżać próg napadów padaczkowych i powodować zmiany na EEG. Dlatego u pacjentów z padaczką podczas doboru dawki należy koniecznie kontrolować parametry kliniczne i wskaźniki EEG.

Reakcja hepatotoksyczna żółciowa (przypominająca żółtaczkę), wywołana chloropromazyną, może również występować przy stosowaniu innych fenotiazyn. Zależy to od indywidualnej wrażliwości pacjenta. Reakcja całkowicie ustępuje po przerwaniu leczenia. Dlatego podczas długotrwałego leczenia należy regularnie kontrolować funkcje wątroby.

U niektórych pacjentów leczonych fenotiazynami obserwowano agranulocytozę i leukopenię, dlatego mimo bardzo niskiej częstości tych zjawisk, podczas długotrwałego leczenia Tizercynem® zaleca się regularną kontrolę obrazu krwi.

Ponieważ zgłaszano przypadki rozwoju hiperglikemii u pacjentów przyjmujących atypowe leki przeciwpadaczkowe, u osób chorych na cukrzycę lub z czynnikami ryzyka rozwoju cukrzycy, na początku leczenia formami wstrzykowalnymi lewomepromazyny należy przeprowadzać odpowiedni monitoring poziomu glukozy we krwi.

Podczas leczenia Tizercynem® oraz przez 4–5 dni po jego przerwaniu zabronione jest spożywanie alkoholu.

Przed rozpoczęciem leczenia i przez cały okres terapii zaleca się regularną kontrolę następujących parametrów:

• ciśnienie tętnicze (szczególnie u pacjentów z niestabilnym krążeniem i u osób skłonnych do hipotensji);
• funkcje wątroby (szczególnie u pacjentów z chorobą wątroby);
• morfologia krwi (w przypadku zapalenia gardła, zapalenia migdałków lub podejrzenia leukopenii lub agranulocytozy);
• poziom wapnia i magnezu we krwi;
• EKG (u pacjentów z chorobami serca i u osób starszych);
• poziom wapnia, magnezu i potasu we krwi.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Bezpieczeństwo stosowania w czasie ciąży nie zostało ocenione. W niektórych przypadkach u dzieci matek, które w czasie ciąży stosowały fenotiazynę, stwierdzono wady wrodzone, jednak związek przyczynowy z fenotiazyną nie został potwierdzony. Ze względu na brak danych z kontrolowanych badań klinicznych lek nie powinien być stosowany w czasie ciąży, chyba że potencjalna korzyść z jego zastosowania przewyższa możliwe ryzyko dla płodu/dziecka.

Istnieje ryzyko wystąpienia skutków ubocznych u noworodków, które były narażone na działanie leków przeciwpadaczkowych (w tym lewomepromazyny) w trzecim trymestrze ciąży matek, w tym reakcji ekstrapiramidowych i/lub zespołu odstawienia leku, które mogą się różnić w okresie poporodowym. Obserwowano niepokój, hipertonię, hipotonię, drżenie, senność, zaburzenia oddychania lub zaburzenia odżywiania. Dlatego takie noworodki powinny być pod ścisłą kontrolą.

Lewomepromazyna wydostaje się do mleka matki, dlatego jej stosowanie w czasie karmienia piersią jest przeciwwskazane.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Na początku leczenia pacjenci stosujący Tizercyn® powinni powstrzymać się od prowadzenia pojazdów mechanicznych i pracy wymagającej zwiększonej uwagi oraz szybkości reakcji psychomotorycznych. Późniejsze ograniczenia zależą od indywidualnej reakcji pacjenta na leczenie.

Sposób stosowania i dawki

Podanie leku dożylne lub domięśniowe wskazane jest w przypadkach, gdy nie jest możliwe podanie doustne. Pacjentowi przebywającemu w łóżku lek należy podawać w dawce 75–100 mg na dobę (w 2–3 dawkach), kontrolując ciśnienie tętnicze i częstość akcji serca. Przy podawaniu domięśniowym lek należy wstrzykiwać głęboko do mięśnia. Przy podawaniu dożylnym roztwór należy rozcieńczyć i podawać powoli w postaci kroplówki (50–100 mg Tizercynu**®** w 250 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub 5 % roztworu glukozy). Lek może podawać wyłącznie lekarz lub pielęgniarka.

Dzieci
Leku nie stosuje się u dzieci poniżej 12. roku życia.

Dzieci są szczególnie wrażliwe na działanie hipotensyjne lub uspokajające lewomepromazyny, dlatego zaleca się zmniejszoną dawkę dobową (25–50 mg, podzieloną na dwie dawki).

Nadawka

Objawy

Utrata przytomności, tachykardia, zmiany na EKG, hipotermia, dyskinezy.

Zmiany wskaźników funkcji życiowych organizmu (hipotensja tętnicza, hipertermia), zaburzenia przewodnictwa sercowego (wydłużenie odcinka QT, tachykardia komorowa/fibrulacja komór, tachykardia komorowa typu torsade de pointes, blok przedsionkowo-komorowy), objawy pozapiamidowe, działanie uspokajające, pobudzenie OUN (napady padaczkowe) oraz zespół neuroleptyczny.

Leczenie

Zaleca się kontrolę następujących parametrów: stanu kwasowo-zasadowego, równowagi wodno-elektrolitowej, czynności nerek, objętości diurezy, poziomu enzymów wątrobowych, EKG u chorych z zespołem neuroleptycznym złośliwym, a także poziomu kinazy kreatynowej w surowicy krwi i temperatury ciała.

Leczenie objawowe należy dostosować do wyników kontroli podstawowych parametrów. W przypadku hipotensji tętniczej – podanie dożylne płynów, ułożenie w pozycji Trendelenburga, można stosować dopaminę i/lub noradrenalinę (ze względu na działanie proarytmogenne Tizercynu**®** należy mieć przygotowany zestaw reanimacyjny; przy stosowaniu dopaminy i/lub noradrenaliny konieczna jest kontrola czynności serca za pomocą EKG). Adrenaliny (epinefryny) nie należy stosować u pacjentów przyjmujących neuroleptyki. Należy unikać stosowania lidokainy (lignokainy) oraz, o ile to możliwe, leków przeciwarytmicznych o długim czasie działania.

Udary można przezwyciężyć stosując diazepan lub, w przypadku nawrotu drgawek, fenytoinę lub fenylobarbital. Mannitol należy stosować wyłącznie w przypadku rozwoju rabdomiolizy. Nie istnieje specyficzny antydot.

Wymuszone moczowanie, hemodializa i hemoperfuzja są nieskuteczne.

Leczenie złośliwego zespołu neuroleptycznego obejmuje natychmiastowe zaprzestanie stosowania neuroleptyków oraz leczenie z wykorzystaniem chłodzenia. Możliwe jest stosowanie dantrolenu sodowego.

W razie konieczności dalszego stosowania neuroleptyków należy postępować z ostrożnością.

Działania niepożądane.

Z powodu układu sercowo-naczyniowego: najcięższym działaniem niepożądanym leku jest najczęściej hipotensja ortostatyczna towarzysząca słabości, zawrotom głowy lub omdleniu. Możliwe są również tachykardia, zespół Adamsa-Stokesa, wydłużenie odcinka QT (efekt proarytmiczny, arytmia torsade de pointes); zaburzenia rytmu serca; ataki serca, które mogą prowadzić do nagłej śmierci.

Z powodu układu krwiotwórczego: pancytopenia, agranulocytoza, leukopenia, eozynofilia, trombocytopenia; zatorowość żylna, w tym przypadki zakrzepicy płucnej i przypadki zakrzepicy żył głębokich.

Z powodu układu odpornościowego: reakcje anafilaktyczne, obrzęk krtani, obrzęk obwodowy, astma.

Z powodu układu nerwowego środkowego: dezorientacja, zamroczenie, halucynacje wzrokowe, niezrozumiała mowa, objawy pozapiramidowe (dyskineza, dystonia, parkinsonizm, opistotonus, hiperrefleksja), napady padaczkowe, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, reaktywacja objawów psychotycznych, katatonia, zespół neuroleptyczny złowróżny.

Z powodu układu endokrynnego i metabolizmu: galaktoreja, zaburzenia miesiączkowania, utrata masy ciała. U niektórych pacjentów leczonych fenantiazynami obserwowano adenomę przysadki. Jednakże, aby potwierdzić związek przyczynowy z lekiem, konieczne są dalsze badania.

Z powodu układu moczowo-płciowego: odbarwienie moczu, trudności z oddawaniem moczu, bardzo rzadko – chaotyczne skurcze macicy; stany trwające prącia.

Z powodu przewodu pokarmowego: suchość w ustach, dyskomfort brzuszny, nudności, wymioty, zaparcia, które mogą prowadzić do rozwoju niedrożności jelit paralitycznej, uszkodzenia wątroby (żółtaczka, cholestaza); enterokolit nekrotyzujący, który może być śmiertelny.

Z powodu skóry: nadwrażliwość na światło, rumień, pokrzywka, pigmentacja, egzfoliatywny zapalenie skóry.

Z powodu narządów wzroku: zamglenie soczewki i rogówki, retinopatia pigmentarna.

Reakcje nadwrażliwościowe: obrzęk krtani, obrzęk obwodowy, reakcje anafilaktyczne, astma, reakcje alergiczne.

Inne: udar cieplny w ciepłych i wilgotnych pomieszczeniach; niedobór witamin; nietolerancja glukozy, hiperglikemia, zespół odstawienia u noworodków.

Okres ważności. 2 lata.

Nie należy stosować leku po upływie okresu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25°C w miejscu chronionym przed światłem. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie mieszać w jednym pojemniku z innymi lekami, z wyjątkiem tych wskazanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie. Po 1 ml w ampułce z przezroczystego szkła klasy I hydrolytycznej z dwoma pierścieniami kodującymi: czerwonym, niebieskim i z punktem załamania; po 5 ampułek w opakowaniu konturowym komórkowym; po 2 opakowania konturowe komórkowe w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. ZAO Zakład Farmaceutyczny EGIS, Węgry / EGIS Pharmaceuticals PLC, Hungary.

Miejsce położenia producenta oraz jego adres miejsca prowadzenia działalności.

1165, miasto Budapeszt, ul. Bekenyfeldi 118-120, Węgry / 1165 Budapest, Bokenyfoldi ut. 118-120, Hungary