Tioktodar

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU TIOKTODAR (THIOCTODAR)

Skład:

substancja czynna: 1 ml roztworu zawiera 30 mg kwasu tioktowego (kwasu α-lipinowego);

substancje pomocnicze: trometamina, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przeźroczysta ciecz o barwie od żółtej do zielonkawo-żółtej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki wpływające na układ pokarmowy i procesy metaboliczne.

Kod ATC A16AX01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Kwas tioktowy – substancja podobna do witamin, ale wytwarzana w organizmie, pełni funkcję kofaktora w oksydacyjnym dekarboksylowaniu α-ketokwasów. Hiperglikemia spowodowana cukrzycą prowadzi do odkładania się glukozy na białkach macierzy naczyń krwionośnych oraz do powstawania zaawansowanych produktów glikacji (AGE). Ten proces prowadzi do zmniejszenia przepływu krwi w endoneurium oraz do hipoksji/ischemii endoneurialnej związanych ze zwiększonym powstawaniem wolnych rodników tlenowych, które uszkadzają nerwy, a także do ubożenia się antyoksydantu takiego jak glutation w nerwach obwodowych. W badaniach na szczurach kwas tioktowy wpływał na procesy biochemiczne wywołane przez cukrzycę wywołaną streptozotocynem w taki sposób, że zmniejszało się powstawanie zaawansowanych produktów glikacji, poprawiał się przepływ krwi w endoneurium, wzrastał fizjologiczny poziom glutationu, który działa w uszkodzonym przez proces cukrzycowy nerwie podobnie jak antyoksydant na wolne rodniki. Obserwowane w eksperymencie efekty wskazują, że kwas tioktowy może poprawiać funkcję nerwów obwodowych. Dotyczy to zaburzeń czuciowych występujących w polineuropatii, które mogą objawiać się jako dysestezje, parestezje, takie jak uczucie pieczenia, ból, uczucie drętwienia lub „wypełzania mrówek”. Badania skierowane na ocenę skuteczności stosowania kwasu tioktowego w leczeniu objawowym polineuropatii cukrzycowej potwierdziły korzystny wpływ kwasu tioktowego na takie badane objawy jak parestezje, uczucie pieczenia, drętwienie i ból.

Farmakokinetyka.

Kwas tioktowy podlega silnemu efektowi pierwszego przejścia przez wątrobę. W dostępności biologicznej systemowej występują znaczne indywidualne wahania. Kwas tioktowy ulega biotransformacji poprzez utlenianie łańcucha bocznego i koniugację, a 80–90 % jego metabolitów wydalanych jest z moczem. Okres półtrwania kwasu tioktowego wynosi 25 minut, a całkowity klirens w osoczu krwi – 10–15 ml/min/kg. Po 30-minutowej infuzji 600 mg kwasu tioktowego jego stężenie w osoczu krwi wynosi około 20 μg/ml. W moczu znajduje się jedynie niewielka ilość wydalonej nietransformowanej substancji.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Parestezje występujące przy neuropatii cukrzycowej.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na kwas tioktowy lub inne składniki leku.

Niewydolność serca i oddechowa, faza ostra zawału mięśnia sercowego, ostry zespół niedokrwienia mózgu, odwodnienie, przewlekły alkoholizm oraz inne stany mogące prowadzić do kwasicy mlekowej.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Kwas tioktowy reaguje z jonowymi kompleksami metali (np. z cyplatyną), dlatego lek może osłabiać działanie cyplatyny.

Z cząsteczkami cukrów (np. z roztworem lewulozy) kwas tioktowy tworzy trudno rozpuszczalne związki kompleksowe.

Kwas tioktowy jest chelatorem metalu, dlatego nie należy go stosować razem z metalami (preparatami żelaza, magnezu).

Kwas tioktowy może nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i/lub innych środków przeciwdiabetycznych, dlatego szczególnie na początku leczenia kwasem tioktowym zalecany jest regularny pomiar stężenia glukozy we krwi. W celu zapobiegania wystąpieniu objawów hipoglikemii w poszczególnych przypadkach może być konieczne zmniejszenie dawki insuliny i/lub doustnego środka przeciwdiabetycznego.

Etanol zmniejsza skuteczność terapeutyczną kwasu tioktowego.

Szczególne środki ostrożności.

W przypadku stosowania leku Tioktodar drogą dożyl­ną istnieje ryzyko wystąpienia reakcji alergicznych, w tym wstrząsu anafilaktycznego, dlatego należy obserwować pacjentów pod kątem wystąpienia takich reakcji. W przypadku pojawienia się objawów takich jak świąd, nudności, niedoból, należy niezwłocznie przerwać podawanie leku i podjąć odpowiednie środki terapeutyczne.

U pojedynczych pacjentów z dekompensowanym lub niewystarczająco kontrolowanym cukrzycą oraz pogorszeniem ogólnego stanu zdrowia mogą rozwijać się ciężkie reakcje anafilaktyczne związane ze stosowaniem leku.

Zarejestrowano przypadki rozwoju autoimmunologicznego zespołu insuliny (AIS) podczas leczenia kwasem tioktowym. Pacjenci z genotypem ludzkich antygenów leukocytarnych (allele HLA-DRB1*04:06 i HLA-DRB1*04:03) są bardziej narażeni na rozwój AIS podczas leczenia kwasem tioktowym. Allele HLA-DRB1*04:03 (współczynnik podatności na rozwój AIS – 1,6) są szczególnie rozpowszechnione u przedstawicieli rasy europejskiej (na południu Europy częściej niż na północy), a allele HLA-DRB1*04:06 (współczynnik podatności na rozwój AIS – 56,6) są szczególnie rozpowszechnione u pacjentów japońskich i koreańskich.

AIS należy uwzględnić w różnicowaniu diagnozy samoistnej hipoglikemii u pacjentów przyjmujących kwas tioktowy.

Podczas leczenia chorych na cukrzycę konieczna jest częsta kontrola glikemii. W niektórych przypadkach konieczna jest korekta dawek leków obniżających poziom glukozy w celu zapobieżenia hipoglikemii.

Podczas leczenia neuropatii wielonarządowej, dzięki procesom regeneracyjnym, możliwe jest krótkotrwałe nasilenie wrażliwości, towarzyszone parestezjami z uczuciem „pełzania mrówek”.

Stałe spożywanie alkoholu jest czynnikiem ryzyka neuropatii wielonarządowej i może zmniejszyć skuteczność Tioktodaru. Dlatego zaleca się powstrzymanie się od spożywania alkoholu podczas leczenia lekiem. Nie należy podawać Tioktodaru jednocześnie z produktami mlecznymi zawierającymi wapń.

Lek jest wrażliwy na światło, dlatego fiolki należy wyjmować z opakowania bezpośrednio przed użyciem.

Ograniczeniem do wstrzykiwania dożylnego leków zawierających kwas tioktowy jest wiek pacjenta (powyżej 75 roku życia).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie kwasu tioktowego w okresie ciąży nie jest zalecane ze względu na brak odpowiednich danych klinicznych.

Brak danych dotyczących przenikania kwasu tioktowego do mleka matki, dlatego nie zaleca się jego stosowania w okresie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Podczas stosowania leku konieczne jest zachowanie ostrożności przy prowadzeniu pojazdów i wykonywaniu innych potencjalnie niebezpiecznych czynności wymagających zwiększonego skupienia uwagi i szybkości reakcji psychomotorycznych.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkę i długość leczenia lekarz ustala indywidualnie.

W przypadku nasilonych parestezji spowodowanych neuropatią cukrzycową zaleca się dożylne podawanie leku w dawce od 10 ml do 20 ml na dobę, co odpowiada 300–600 mg kwasu tioktowego na dobę. Roztwór do wstrzykiwań stosować przez 2–4 tygodnie na wstępnym etapie leczenia. Zawartość fiolki rozcieńczyć w 250 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu i podawać dożylnie, przy czym czas infuzji powinien trwać nie krócej niż 30 minut. Ze względu na wrażliwość substancji czynnej na światło, roztwór do infuzji należy przygotowywać bezpośrednio przed podaniem i chronić przed działaniem światła, np. za pomocą folii aluminiowej. Przygotowany roztwór do infuzji można przechowywać przez 6 godzin pod warunkiem ochrony przed działaniem światła.

Dzieci.

Tioktodar nie powinien być stosowany u dzieci ze względu na brak doświadczenia klinicznego z zastosowania leku u tej grupy pacjentów.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania mogą wystąpić nudności, wymioty i ból głowy. Przy stosowaniu bardzo wysokich dawek od 10 do 40 g kwasu tioktowego w połączeniu z alkoholem obserwuje się ciężką intoksykację, która może prowadzić do śmiertelnego skutku. Obraz kliniczny zatrucia początkowo przejawia się pobudzeniem psychomotorycznym lub zaburzeniami świadomości, a następnie rozwija się w postaci napadów drgawek ogólnych i rozwoju kwasicy mlekowej. Skutkami intoksykacji mogą być hipoglikemia, wstrząs, rabdomioliza, hemoliza, rozsiane wewnątrzwrotne krzepnięcie krwi, zahamowanie szpiku kostnego oraz niewydolność wielonarządowa.

Leczenie. W przypadku podejrzenia znacznej intoksykacji (>80 mg/kg masy ciała kwasu tioktowego) wskazana jest natychmiastowa hospitalizacja i podjęcie ogólnie przyjętych działań (np. wywołanie sztucznych wymiotów, przemywanie żołądka, zastosowanie węgla aktywowanego). Leczenie napadów drgawek ogólnych, kwasicy mlekowej i innych zagrażających życiu skutków intoksykacji należy dostosować do współczesnych zasad intensywnej terapii i prowadzić objawowo. Do chwili obecnej nie ma danych dotyczących celowości stosowania hemodializy, metod hemoperfuzji lub hemofiltraции w ramach wymuszonego wydalania kwasu tioktowego.

Efekty uboczne.

Ze strony układu nerwowego: po podaniu dożylnym obserwowano uczucie ciężkości w głowie, ból głowy, zawroty głowy, nadmierne pocenie się, duszność, podwyższenie ciśnienia wewnątrzczaszkowego, zawroty głowy, drgawki, zaburzenia wzroku i podwójne widzenie, zmiany lub zaburzenia wrażliwości smakowej. We większości przypadków wszystkie te objawy ustępują spontanicznie.

Ze strony układu pokarmowego: przy szybkim podaniu dożylnym obserwowano nudności, wymioty, biegunkę, ból brzucha, które ustępują spontanicznie.

Ze strony układu krwiotwórczego: wybroczyny na błonach śluzowych/skórze, zaburzenia funkcji płytek krwi, hipokoagulacja, wypryski krwotoczne (purpura), tromboflebita.

Zaburzenia metabolizmu: w wyniku poprawionego wchłaniania glukozy w niektórych przypadkach może obniżać się poziom cukru we krwi, co może powodować objawy podobne do hipoglikemii, takie jak zawroty głowy, nadmierne pocenie się, ból głowy, zaburzenia wzroku.

Ze strony układu immunologicznego: autoimmunologiczny zespół insuliny (patrz sekcja „Szczególne wskazania”), reakcje alergiczne, w tym wysypka skórna, pokrzywka, swędzenie, egzema, a także reakcje systemowe aż po rozwój szoku anafilaktycznego.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: przy szybkim podaniu dożylnym mogą wystąpić ból w okolicy serca, tachykardia, które ustępują spontanicznie.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: zapalenie wątroby typu cholestazy.

Inne: reakcje w miejscu podania, osłabienie.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci!

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30°C. Nie zamarzać!

Niezgodność.

Tioktodar reaguje in vitro z jonowymi kompleksami metali (np. z cisplatyną), dlatego może obniżać ich działanie. Tioktodar tworzy trudno rozpuszczalne związki kompleksowe z cukrami. Dlatego roztwór do wstrzykiwań Tioktodar jest niezgodny z roztworami glukozy, fruktozy, roztworem Ringera. Preparat jest niezgodny z roztworami zawierającymi związki reagujące z grupami SH lub mostkami disiarczkowymi. Do rozcieńczania preparatu należy stosować wyłącznie 0,9 % roztwór chlorku sodu.

Opakowanie.

Roztwór do wstrzykiwań po 10 ml w fiolkach nr 5, nr 10.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Przedsiębiorstwo Akcyjne „Po produkcji insulin „INDAR”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 02099, miasto Kijów, ul. Zroszczalna 5. Tel.: 566-66-72.