Timoksyl

INSTRUKCJA stosowania leku Timoksyl (Tymoxy®) Skład: substancja czynna: moxifloksacyna; 1 tabletka powlekana zawiera 400 mg moxifloksacyny (w postaci chlorowodorku moxifloksacyny); substancje pomocnicze: rdzeń tabletki: celuloza mikrokryształowa, częściowo żelatynizowany skrobia kukurydziana, hydroksypropyloceluloza o niskim stopniu zastąpienia, laurylosiarczan sodu, stearylofumaran sodu; powłoka: Opadry II orange [alkohol polowinylowy; dwutlenek tytanu (E 171); polietylenoglikol; talk; barwnik żółty zachodni (E 110)]. Postać leku. Tabletki powlekane. Podstawowe właściwości fizykochemiczne: eliptyczne, dwuwypukłe tabletki powlekane błonką, jasnopomarańczowe, z рискą po jednej stronie. Ryska nie jest przeznaczona do dzielenia tabletek na pół. Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwmikrobowe do stosowania systemowego. Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Kod ATX J01M A14. Właściwości farmakologiczne. Farmakodynamika. Mechanizm działania Moxifloksacyna to 8-metoksychinolon o szerokim zakresie działania bakteriobójczego. In vitro moxifloksacyna jest skuteczna wobec wielu bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Wykazano, że moxifloksacyna jest skuteczna wobec bakterii opornych na leki β-laktamowe i makrolidy. Działanie bakteriobójcze moxifloksacyny wynika z hamowania obu typów topoizomerazy II (DNA- gyrazy i topoizomerazy IV), niezbędnych do replikacji, transkrypcji i naprawy bakteryjnego DNA. Uważa się, że reszta metoksylowa w pozycji C8 sprzyja poprawie aktywności i osłabia selekcję odpornych mutantów bakterii Gram-dodatnich w porównaniu z resztą C8-H. Obecność dużej grupy diocykloaminowej w pozycji C-7 zapobiega aktywnemu wypływowi związanemu z genami norA lub pmrA, które wykryto u niektórych bakterii Gram-dodatnich. Moxifloksacyna wykazuje zależne od stężenia działanie bakteriobójcze. Minimalne stężenia bakteriobójcze (MBK) odpowiadają zazwyczaj minimalnym stężeniom hamującym (MIC). Wpływ na florę jelitową u człowieka Obserwowano następujące zmiany w mikroflorze jelitowej ochotników po doustnym podaniu moxifloksacyny: E.coli, Bacillus spp., Enterococcus i Klebsiella spp., a także beztlenowców Bacteroides vulgatus, Bifidobacterium spp., Eubacterium i Peptostreptococcus. Obserwowano wzrost liczby Bacteroides fragilis. Liczba wymienionych wyżej mikroorganizmów wracała do normy w ciągu dwóch tygodni. Odporność Mechanizmy odporności, które inaktywują penicyliny, cefalosporyny, aminoglikozydy, makrolidy i tetracykliny, nie wpływają na skuteczność przeciwbakteryjną moxifloksacyny. Inne mechanizmy odporności, takie jak bariery przenikania (występujące u Pseudomonas aeruginosa) i mechanizmy wypływu, mogą wpływać na wrażliwość na moxifloksacynę. Powstawanie oporności na moxifloksacynę in vitro obserwowano jako proces stopniowy, polegający na mutacjach punktowych obu typów topoizomerazy II, DNA- gyrazy i topoizomerazy IV. Moxifloksacyna jest słabym substratem dla mechanizmów aktywnego wypływu u mikroorganizmów Gram-dodatnich. Obserwuje się krzyżową odporność na inne fluorochinolony. Jednakże, ponieważ moxifloksacyna hamuje obie topoizomerazy II i IV z podobną aktywnością wobec niektórych bakterii Gram-dodatnich, bakterie te mogą być oporne na inne chinolony, ale wrażliwe na moxifloksacynę. Punkty odniesienia Kliniczne MIC i punkty odniesienia dyfuzji dyskowej dla moxifloksacyny (01.01.2012) według danych EUCAST (Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki) Tabela 1

* Punkty odniesienia niezależne od gatunku zostały ustalone głównie na podstawie danych farmakokinetycznych/farmakodynamicznych i nie zależą od rozprzestrzenienia się MIC dla konkretnych gatunków. Te dane stosuje się wyłącznie w odniesieniu do gatunków, dla których nie określono osobnych punktów odniesienia dla danego gatunku, i nie stosuje się do gatunków, dla których kryteria interpretacyjne podlegają określeniu. Wrażliwość mikrobiologiczna Częstotliwość nabytej oporności może się różnić w zależności od położenia geograficznego regionu i zmieniać w czasie dla określonych gatunków mikroorganizmów. Wskazane jest posiadanie lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się z ekspertem ds. oporności na antybiotyki, gdy lokalna dominacja oporności jest na tyle silna, że skuteczność konkretnego leku co najmniej w odniesieniu do niektórych patogenów infekcji pozostaje pod znakiem zapytania. Wrażliwe gatunki Drożne bakterie Gram-dodatnie Gardnerella vaginalis Staphylococcus aureus* (wrażliwy na metycylinę) Streptococcus agalactiae (grupa B) Streptococcus milleri group* (S. anginosus, S. constellatus i S. intermedius) Streptococcus pneumoniae* Streptococcus pyogenes* (grupa A) Streptococcus viridans grupa (S. viridans, S. mutans, S. mitis, S. sanguinis, S. salivarius, S. thermophilus) Drożne bakterie Gram-ujemne Acinetobacter baumanii Haemophilus influenzae* Haemophilus parainfluenzae* Legionella pneumophila Moraxella (Branhamella) catarrhalis* Anaerobowe mikroorganizmy Fusobacterium spp. Prevotella spp. Inne mikroorganizmy Chlamydophila (Chlamydia) pneumoniae* Chlamydia trachomatis* Coxiella burnetii Mycoplasma genitalium Mycoplasma hominis Mycoplasma pneumoniae* Gatunki z możliwą nabytą opornością Drożne bakterie Gram-dodatnie Enterococcus faecalis* Enterococcus faecium* Staphylococcus aureus (oporny na metycylinę)+ Drożne bakterie Gram-ujemne Enterobacter cloacae* Escherichia coli*# Klebsiella pneumoniae*# Klebsiella oxytoca Neisseria gonorrhoeae*+ Proteus mirabilis* Anaerobowe mikroorganizmy Bacteroides fragilis* Peptostreptococcus spp.* Oporność wykazują Drożne bakterie Gram-ujemne Pseudomonas aeruginosa * Wykazano wystarczającą aktywność wobec wrażliwych szczepów podczas badań klinicznych przeprowadzonych w ramach zatwierdzonych wskazań klinicznych. #Szczepy produkujące beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum działania (ESBL) są zazwyczaj oporne na fluorochinolony. +Wskaźnik oporności > 50 % w jednym lub więcej krajach. Dane dotyczące bezpieczeństwa Wpływ na układ krwiotwórczy (nieznaczne obniżenie liczby erytrocytów i płytek krwi) obserwowano u szczurów i małp. Jak przy stosowaniu innych chinolonów, hepatotoksyczność (podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych i degradacja wakuolarna) odnotowano u szczurów, małp i psów. U małp odnotowano przypadki neurotoksyczności (uszkodzenie OUN – drgawki). Wskazane efekty obserwowano wyłącznie po podaniu wysokich dawek moxifloksacyny lub po długotrwałym stosowaniu leku. Moxifloksacyna, podobnie jak inne chinolony, wykazała genotoksyczność podczas testów in vitro z bakteriami lub komórkami ssaków. Ponieważ wskazany efekt jest wyjaśniany interakcją z bakteryjną gyrzą oraz przy wyższych stężeniach – interakcją z topoizomerazą II w komórkach ssaków, można założyć istnienie stężenia progowego dla genotoksyczności. Podczas testów in vivo nie stwierdzono oznak genotoksyczności, mimo zastosowania wysokich dawek moxifloksacyny. W związku z tym lek wykazał wystarczający potencjał bezpieczeństwa przy zastosowaniu dawki terapeutycznej dla człowieka. Moxifloksacyna nie wykazała działania kancerogennego podczas badań przeprowadzonych na szczurach. Wiele chinolonów jest fotoreaktywnych i może wywoływać reakcje fototoksyczności, wykazując działanie fotomutagenne i fotokancerogenne. Istnieją jednak dane dotyczące braku właściwości fototoksycznych i fotogenotoksycznych moxifloksacyny podczas jej testowania w ramach kompleksowego programu badań in vitro i in vivo. W tych samych warunkach inne chinolony wykazywały wskazane efekty. W wysokich stężeniach moxifloksacyna działa jako inhibitor szybkiego składnika kardiowego wolnego składnika prądu potasu potencjałozależnego i może zatem prowadzić do wydłużenia interwału QT. Badania toksykologiczne przeprowadzone na psach, w których lek podawano doustnie w dawkach ≥ 90 mg/kg, zapewniających stężenie ≥ 16 mg/l, wykazały wydłużenie interwału QT bez zaburzeń rytmu. Odwracalne, nieśmiertelne zaburzenia rytmu komorowego obserwowano wyłącznie po dożylnej infuzji wysokiej dawki kumulatywnej, która przekraczała dawkę przewidzianą dla człowieka ponad 50-krotnie (> 300 mg/kg), zapewniając stężenie w osoczu ≥ 200 mg/l (co przekracza terapeutyczny poziom ponad 40-krotnie). Wiadomo, że chinolony powodują uszkodzenia chrząstki dużych stawów diartrodialnych u młodych zwierząt. Najniższa doustna dawka moxifloksacyny prowadząca do efektu artrotoksycznego u młodych psów była czterokrotnie wyższa od maksymalnej zalecanej dawki terapeutycznej 400 mg (przewidzianej dla masy ciała 50 kg), obliczonej na podstawie stosunku dawka/masa ciała (mg/kg), z osiągnięciem stężenia w osoczu krwi dwa lub trzy razy wyższego niż stężenie przewidziane przy zastosowaniu maksymalnej dawki terapeutycznej. Badania toksyczności przeprowadzone na szczurach i małpach (powtarzane podawanie przez okres do 6 miesięcy) nie wykazały oznak ryzyka dla narządów wzroku. Podczas badań na psach zastosowanie wyłącznie wysokich dawek doustnie (≥ 60 mg/kg) prowadziło do stężenia w osoczu ≥ 20 mg/l, co powodowało zmiany w elektroretynogramie i w pojedynczych przypadkach prowadziło do atrofii siatkówki. Badania wpływu moxifloksacyny na funkcję rozrodczą u zwierząt wykazały, że moxifloksacyna przenika przez łożysko. Badania przeprowadzone na szczurach (przy podawaniu moxifloksacyny doustnie i dożylnie) i małpach (przy podawaniu moxifloksacyny doustnie) nie wykazały działania teratogennego moxifloksacyny ani wpływu na płodność. Przy dożylnej aplikacji moxifloksacyny w dawce 20 mg/kg u królików odnotowano wady szkieletu. Stwierdzono zwiększenie liczby poronień u małp i królików przy stosowaniu moxifloksacyny w dawce terapeutycznej. U szczurów zaobserwowano zmniejszenie masy płodu, częstsze występowanie poronień, nieznaczne wydłużenie trwania ciąży i zwiększoną aktywność ruchową potomstwa przy stosowaniu moxifloksacyny w dawce 63-krotnie wyższej niż zalecana. Farmakokinetyka. Wchłanianie i biodostępność Po doustnym przyjęciu moxifloksacyna jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana. Absolutne biodostępność wynosi prawie 91%. W zakresie dawek od 50 do 800 mg przy jednorazowym podaniu oraz w dawce 600 mg na dobę przez 10 dni farmakokinetyka jest liniowa. Po przyjęciu doustnej dawki 400 mg szczytowe stężenie we krwi osiągane jest w ciągu 0,5–4 godzin i wynosi 3,1 mg/l. Maksymalne i minimalne stężenia osoczowe w stanie stacjonarnym (400 mg raz na dobę) wynoszą odpowiednio 3,2 i 0,6 mg/l. W stanie stacjonarnym ekspozycja w przedziale dawkowania jest o około 30% wyższa niż po podaniu pierwszej dawki. Rozkład Moxifloksacyna szybko rozkłada się w przestrzeni pozanaczyniowej, po podaniu dawki 400 mg AUC wynosi 35 μg/l. Objętość rozkładu w stanie stacjonarnym wynosi 2 l/kg. Jak stwierdzono w badaniach in vitro i ex vivo, wiązanie z białkami osocza wynosi około 40–42% i nie zależy od stężenia leku. Szczytowe stężenie (średnia geometryczna) po doustnym przyjęciu jednorazowej dawki moxifloksacyny 400 mg: Tabela 2

* Podanie dożylna jednorazowej dawki 400 mg. 1 10 godzin po podaniu. 2 Stężenie wolne. 3 Od 3 godzin do 36 godzin po podaniu dawki. 4 Na końcu infuzji. Metabolizm Moksycyfloksacyna podlega biotransformacji fazy II i jest wydalana z organizmu przez nerki oraz kał/żółć zarówno w postaci niezmienionej, jak i w postaci nieaktywnych związków sulfonowych (M1) i glukuronidów (M2). M1 oraz M2 są jedynymi metabolitami istotnymi dla człowieka, oba są mikrobiologicznie nieaktywne. W badaniach in vitro oraz klinicznych badaniach fazy I nie zaobserwowano metabolizmu farmakokinetycznego interakcji z innymi lekami zaangażowanymi w biotransformację fazy I z udziałem enzymów cytochromu P450. Nie ma oznak metabolizmu utleniającego. Wydalanie z organizmu Okres półwydalenia leku wynosi około 12 godzin. Średni całkowity klirens po podaniu 400 mg wynosi od 179 do 246 ml/min. Klirens nerkowy wynosi około 24–53 ml/min i wskazuje na częściową resorpcję kanalikową leku z nerek. Po podaniu dawki 400 mg wydalanie z moczem (około 19 % – lek w niezmienionej postaci, około 2,5 % – M1 oraz około 14 % – M2) oraz z kałem (około 25 % – lek w niezmienionej postaci, około 36 % – M1 oraz brak wydalania w postaci M2) łącznie wyniosło około 96 %. Jednoczesne stosowanie ranitydyny oraz probenecydu nie zmienia klirensu nerkowego leku. Farmakokinetyka w różnych grupach pacjentów. Pacjenci w podeszłym wieku oraz pacjenci o niskiej masie ciała U zdrowych ochotników o niskiej masie ciała (w szczególności u kobiet) oraz u zdrowych ochotników w podeszłym wieku obserwowano wyższe stężenie leku w osoczu. Niewydolność nerek. Nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki moksycyfloksacyny u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (w tym u pacjentów z klirensiem kreatyniny > 20 ml/min/1,73 m²). W miarę obniżania się funkcji nerek stężenie metabolitu M2 (glukuronidu) wzrasta do wartości 2,5 (u pacjentów z kliresem kreatyniny < 30 ml/min/1,73 m²). Zaburzenia funkcji wątroby. Na podstawie danych z badań farmakokinetyki przeprowadzonych u pacjentów z niewydolnością wątroby (klasy A–C wg klasyfikacji Childa-Pugha) niemożliwe jest ustalenie, czy istnieje różnica w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami. Zaburzenia funkcji wątroby były związane z większym działaniem M1 w osoczu krwi, podczas gdy działanie substancji czynnej było porównywalne z działaniem u zdrowych ochotników. Brakuje wystarczającego doświadczenia klinicznego w zakresie stosowania moksycyfloksacyny w leczeniu pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Dane kliniczne. Wskazania. Leczenie poniższych infekcji bakteryjnych wywołanych wrażliwymi na lek mikroorganizmami (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”, „Działania niepożądane”), u pacjentów w wieku od 18 lat. Moksycyfloksacynę należy stosować tylko wtedy, gdy zastosowanie antybiotyków, które zazwyczaj zaleca się jako leczenie pierwotne poniższych infekcji, jest nieuzasadnione lub gdy wskazane leczenie okazało się nieskuteczne.

• Ostry bakteryjny zatokowy (zdiagnozowany z wysokim stopniem wiarygodności).
• Zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenie oskrzeli (zdiagnozowane z wysokim stopniem wiarygodności).
• Pneumonia pozaszpitalna, z wyjątkiem ciężkiej postaci zapalenia płuc pozaszpitalnego.
• Zapalne choroby narządów miednicy małej o umiarkowanym i średnim nasileniu (w tym infekcyjne uszkodzenie górnych dróg rodnych u kobiet, w tym salpingitis i zapalenie endometrium), nie związane z ropniem jajowodowo-jajnikowym ani ropniem narządów miednicy małej. Lek Timoksyl nie jest zalecany do stosowania jako monoterapia w leczeniu zapalnych chorób narządów miednicy małej o umiarkowanym i średnim nasileniu, ale może być stosowany w połączeniu z innymi odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi (np. cephalosporynami) z powodu rosnącej oporności moksycyfloksacyny na Neisseria gonorrhoeae (z wyjątkiem szczepów moksycyfloksacyny opornych na N. gonorrhoeae) (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne”, „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Lek Timoksyl może być stosowany w celu zakończenia cyklu leczenia, w którym wstępną terapię postacią parenteralną moxifloksacyny przepisano z powodu następujących wskazań i była ona skuteczna:

• zapalenie płuc nabyte pozaszpitalnie;
• powikłane infekcje skóry i tkanek podskórnych.

Lek Timoksyl nie jest zalecany jako wstępna terapia żadnych zakażeń skóry i tkanek podskórnych ani w przypadku ciężkiego przebiegu pozaszpitalnych zapaleń płuc. Należy zwrócić uwagę na oficjalne rekomendacje dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych. Przeciwwskazania.

• Znana nadwrażliwość na moxifloksacynę lub inne chinolony albo którykolwiek z substancji pomocniczych preparatu.
• Wiek dziecięcy do 18. roku życia.
• Okres ciąży lub karmienia piersią (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).
• Pacjenci z chorobami ścięgien związanymi z leczeniem chinolonami w wywiadzie.

W trakcie badań przedklinicznych i klinicznych po podaniu moxifloksacyny zaobserwowano zmiany w fizjologii elektrycznej serca w postaci wydłużenia odcinka QT. Dlatego ze względów bezpieczeństwa lek jest przeciwwskazany u pacjentów z:

• wrodzonym lub rozpoznanym nabytym wydłużeniem odcinka QT;
• zaburzeniami równowagi elektrolitowej, w szczególności przy niekorygowanej hipokaliemii;
• klinicznie istotną bradykardią;
• klinicznie istotną niewydolnością serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową lewej komory;
• arytmiami objawowymi w wywiadzie.

Lek nie należy stosować jednocześnie z innymi lekami wydłużającymi odcinek QT (patrz punkt „Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji”). Ze względu na ograniczone dane kliniczne dotyczące stosowania leku, jest on również przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby (klasa C wg klasyfikacji Childa-Pugha) oraz u pacjentów z podwyższonym poziomem transaminaz (pięciokrotnie wyższym niż górna granica normy). Współdziałanie z innymi lekami i inne formy interakcji. Nie można wykluczyć efektu addytywnego między moxifloksacyną a innymi lekami, które mogą wywołać wydłużenie odcinka QT. Wskazana interakcja może prowadzić do zwiększenia ryzyka wystąpienia arytmii komorowych, w tym tzw. komorowej tachyarytmii typu torsade de pointes. Z tego powodu stosowanie moxifloksacyny w połączeniu z dowolnym z poniższych leków jest przeciwwskazane (patrz także punkt „Przeciwwskazania”):

• leki przeciwarytmiczne klasy IA (np. chinidyna, hydrochinidyna, dysopyramid);
• leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylyd);
• leki przeciwpsychotyczne (np. fenotiazyny, pimozyd, sertindol, haloperydol, sulpryd);
• trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe;
• niektóre środki przeciwbakteryjne (sakwinawir, sparfloksacyna, erytromycyna do wstrzykiwania dożylnej, pentamidyna, leki przeciwmalaryczne, w szczególności halofantryna);
• niektóre leki przeciwhistaminowe (terfenadyna, astemizol, mizolastyna);
• inne (cizapryd, winкаміn IV, beprydył, difemanil).

Moksifloksacyna należy stosować ostrożnie u pacjentów przyjmujących leki, które mogą obniżać poziom potasu (np. diuretyki pętlowe i tiazydowe, klistry i środki przeczyszczające (w wysokich dawkach), kortykosteroidy, amfoterycynę B) lub leki, których działanie wiąże się z klinicznie istotną bradykardią. Przy jednoczesnym stosowaniu leków zawierających dwu- lub trójwartościowe kationy (takie jak antacidy zawierające magnez lub glin, didanozyna w tabletach, sukralfat oraz środki zawierające żelazo lub cynk) i moksifloksacyny należy zachować odstęp około 6 godzin. Jednoczesne stosowanie węgla aktywowanego i moksifloksacyny doustnie w dawce 400 mg powoduje obniżenie dostępności biologicznej leku o ponad 80% wskutek hamowania jego wchłaniania. Z tego powodu jednoczesne stosowanie tych dwóch leków nie jest zalecane (z wyjątkiem przypadków przedawkowania, patrz również sekcja „Przedawkowanie”). Po wielokrotnym stosowaniu moksifloksacyny u zdrowych ochotników zaobserwowano wzrost Cmax derylotryny o około 30% w stanie równowagi, bez wpływu na AUC (pole pod krzywą stężenie–czas) lub niższe stężenia. W związku z tym nie ma potrzeby podejmowania środków ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu derylotryny. W badaniach z udziałem ochotników chorych na cukrzycę, jednoczesne stosowanie moksifloksacyny doustnie i glibenklamidu prowadziło do obniżenia stężenia glibenklamidu na poziomie szczytowym o około 21%. Kombinacja glibenklamidu z moksifloksacyną teoretycznie może prowadzić do niewielkiej, krótkotrwałej hiperglikemii. Jednak zmiany farmakokinetyczne, które zaobserwowano, nie prowadziły do zmian parametrów farmakodynamicznych (stężenie glukozy we krwi, poziom insuliny). W związku z tym nie wykazano klinicznie istotnego oddziaływania między moksifloksacyną a glibenklamidem. Zmiana wartości międzynarodowego stosunku znormalizowanego (INR) U pacjentów, którzy otrzymywali doustne leki przeciwkrzepliwe w połączeniu z lekami przeciwbakteryjnymi, w tym z fluorochinolonami, makrolidami, tetracyklinami, kotrimoksazolem i niektórymi cefalosporynami, odnotowano liczne przypadki zwiększenia aktywności przeciwkrzepliwej. Czynnikami ryzyka są choroby zakaźne (i towarzyszący stan zapalny), wiek i ogólny stan pacjenta. Z uwagi na te okoliczności trudno ocenić, czy odchylenia wartości INR są spowodowane infekcją czy leczeniem. Jako środek ostrożności możliwe jest częstsze monitorowanie wartości INR. W razie potrzeby należy odpowiednio skorygować dawkę doustnego leku przeciwkrzepliwego. Leki, wobec których wykazano brak klinicznie istotnego oddziaływania z moksifloksacyną: ranitydyna, suplementy wapnia, teofilina, doustne środki antykoncepcyjne, cyklosporyna, itrakonazol, morfina podana dożylowo, probenecyd. Badania in vitro enzymów cytochromu P450 u człowieka potwierdziły powyższe. Biorąc pod uwagę powyższe wyniki, oddziaływanie metaboliczne poprzez enzymy cytochromu P450 jest mało prawdopodobne. Wchłanianie moksifloksacyny nie zależy od spożycia pokarmu (w tym produktów mlecznych), w związku z czym moksifloksacynę można stosować niezależnie od posiłku. Szczególne środki ostrożności. Należy unikać stosowania moksifloksacyny u pacjentów, którzy mieli poważne działania niepożądane w przeszłości po stosowaniu chinolonu lub produktów zawierających fluorochinolon (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Leczenie tych pacjentów moksifloksacyną należy rozpoczynać tylko wtedy, gdy nie ma dostępnych alternatywnych metod leczenia i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Korzyści z leczenia moksifloksacyną, szczególnie w przypadku infekcji nieciężkich, należy oceniać, biorąc pod uwagę informacje zawarte w tej sekcji. Długotrwałe, inwalidyzujące i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane U pacjentów, którzy otrzymywali chinolony i fluorochinolony niezależnie od wieku, odnotowano bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (przez miesiące lub lata), inwalidyzujących i potencjalnie nieodwracalnych poważnych działań niepożądanych, wpływających na różne, czasem wielokrotne układy organizmu (ruchowy, nerwowy, psychiczny i narządów zmysłów) oraz istniejące czynniki ryzyka. Moksifloksacynę należy natychmiast odstawić przy pierwszych oznakach lub objawach jakiegokolwiek poważnego działania niepożądanego, pacjentom należy zalecić skonsultowanie się z lekarzem. Przedłużenie interwału QTc i kliniczne warunki, w których może dojść do przedłużenia interwału QT Przy stosowaniu moksifloksacyny u niektórych pacjentów może dojść do przedłużenia interwału QT w elektrokardiogramie. Analiza wyników EKG uzyskanych w ramach programu badań klinicznych wykazała, że przedłużenie interwału QTc przy stosowaniu moksifloksacyny wynosiło 6 ms ± 26 ms – 1,4% w porównaniu z poziomem wyjściowym. Ponieważ u kobiet obserwuje się dłuższy interwał QT w porównaniu z mężczyznami, mogą one okazać się bardziej wrażliwe na leki przedłużające interwał QT. Pacjenci w podeszłym wieku mogą również być bardziej wrażliwi na związane z lekiem efekty na interwał QT. Pacjentom przyjmującym moksifloksacynę należy ostrożnie stosować leki, które mogą prowadzić do obniżenia poziomu potasu (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy oddziaływania”). Należy ostrożnie przepisywać moksifloksacynę pacjentom z długotrwałymi stanami proarytmicznymi (szczególnie kobietom i pacjentom w podeszłym wieku), takimi jak ostra niedokrwistość mięśnia sercowego lub przedłużenie interwału QT, ponieważ może to prowadzić do zwiększenia ryzyka wystąpienia arytmii komorowych, w tym tzw. tachykardii typu torsade de pointes oraz zatrzymania serca (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Stopień przedłużenia interwału QT może wzrastać wraz ze wzrostem stężenia leku. Dlatego nie należy przekraczać zalecanej dawki. Jeśli podczas leczenia lekiem wystąpią objawy arytmii, należy przerwać leczenie i wykonać EKG. Podwyższona wrażliwość/reakcje alergiczne Zgłaszano przypadki wystąpienia nadwrażliwości i reakcji alergicznych po pierwszym zastosowaniu fluorochinolonów, w tym moksifloksacyny. Reakcje anafilaktyczne mogą przybrać postać stanu wstrząsu zagrażającego życiu nawet po pierwszym zastosowaniu leku. W przypadkach klinicznego przejawu ciężkich reakcji nadwrażliwości należy przerwać stosowanie moksifloksacyny i rozpocząć odpowiednią terapię (np. przeciwwstrząsową). Ciężkie zaburzenia wątroby Przy stosowaniu moksifloksacyny zgłaszano przypadki zapalenia wątroby fulminans, które może prowadzić do niewydolności wątroby (w tym przypadki śmiertelne) (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia objawów zapalenia wątroby fulminans, takich jak szybko rozwijająca się osłabienie towarzyszone żółtaczką, ciemnym moczem, skłonnością do krwawień lub encefalopatią wątrobą, pacjentom zaleca się skonsultowanie się z lekarzem przed kontynuacją leczenia. Przy pojawieniu się oznak zaburzeń funkcji wątroby należy przeprowadzić badania funkcji wątroby. Ciężkie działania niepożądane skórne Zgłaszano ciężkie działania niepożądane skórne (SCARs), w tym toksyczny zespół epidermalnego nekrolizy (TEN, znany również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona (SJS), ostry ogólnoustrojowy egzantematyczny pustulozę (AGEP) oraz wywołaną lekami eozynofilię z objawami systemowymi (DRESS), które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Przy przepisywaniu leków należy uprzedzić pacjentów o objawach i objawach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie je monitorować. Jeśli pojawiają się objawy i objawy wskazujące na te reakcje, moksifloksacynę należy natychmiast odstawić, a także należy rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta rozwinęła się taka poważna reakcja, jak SJS, TEN, AGEP lub DRESS, podczas stosowania moksifloksacyny, leczenie moksifloksacyną u tego pacjenta nigdy nie powinno być wznowione. Pacjenci podatni na napady padaczkowe Wiadomo, że chinolony mogą powodować napady padaczkowe. Należy ostrożnie przepisywać je pacjentom, którzy mają zaburzenia ze strony układu nerwowego centralnego lub inne czynniki ryzyka, które mogą wywoływać napady padaczkowe lub obniżać próg padaczkowy. W przypadku wystąpienia napadów należy przerwać stosowanie moksifloksacyny i podjąć odpowiednie działania. Neuropatia obwodowa U pacjentów, którzy otrzymywali chinolony i fluorochinolony, w tym moksifloksacynę, odnotowano przypadki polineuropatii czuciowej lub czucio-ruchowej, prowadzącej do parestezji, hipozestezji, dysestezji lub osłabienia. Pacjentom stosującym moksifloksacynę zaleca się informowanie lekarza o rozwoju takich objawów neuropatii jak ból, pieczenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, zanim kontynuować leczenie w celu zapobiegania rozwojowi potencjalnie nieodwracalnych stanów (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Reakcje psychiczne Reakcje psychiczne mogą wystąpić nawet po pierwszym zastosowaniu fluorochinolonów, w tym moksifloksacyny. W rzadkich przypadkach depresja lub reakcje psychiczne postępowały do rozwoju myśli samobójczych i takich przejawów autoagresji jak próby samobójcze (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Jeśli u pacjenta rozwijają się takie reakcje, leczenie moksifloksacyną należy przerwać i podjąć odpowiednie działania. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu moksifloksacyny pacjentom, którzy chorowali w przeszłości lub chorują obecnie na choroby psychiczne. Biegunka związana ze stosowaniem antybiotyków, w tym zapalenie okrężnicy Przypadki biegunki związane ze stosowaniem antybiotyków (AAD) oraz zapalenia okrężnicy związane ze stosowaniem antybiotyków (AAC), w tym pseudomembranozne zapalenie okrężnicy i biegunkę związaną z Clostridium difficile, obserwowano w związku ze stosowaniem antybiotyków o szerokim spektrum działania, w tym moksifloksacyny. Stopień nasilenia tych zjawisk może wahać się od biegunki lekkiego stopnia do zapalenia okrężnicy zakończonego śmiercią. Dlatego ważne jest, aby wziąć pod uwagę możliwość takiego rozpoznania u pacjentów, u których podczas lub po zakończeniu stosowania moksifloksacyny rozwija się ciężka biegunka. Przy podejrzanym lub potwierdzonym AAD lub AAC leczenie za pomocą środków przeciwmikrobiologicznych, w tym moksifloksacyny, należy przerwać i natychmiast rozpocząć odpowiednie działania terapeutyczne. Ponadto należy podjąć odpowiednie działania mające na celu kontrolę infekcji w celu zmniejszenia ryzyka jej przeniesienia. Pacjentom, u których rozwija się ciężka biegunka, przeciwwskazane są leki hamujące perystaltykę. Pacjenci z ciężką miastenią Moksifloksacynę należy ostrożnie stosować pacjentom z ciężką miastenią (myasthenia gravis), ponieważ jej objawy mogą się nasilać. Zapalenienie ścięgien, pęknięcie ścięgien Zapalenienie ścięgien i pęknięcie ścięgien (szczególnie, ale nie wyłącznie ścięgna Achillesa), czasem obustronne, możliwe już po 48 godzinach od rozpoczęcia leczenia chinolonami i fluorochinolonami, w tym moksifloksacyną, nawet w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia i, jak donoszono, występuje nawet do kilku miesięcy po zakończeniu leczenia. Ryzyko rozwoju tendinitis i pęknięcia ścięgna zwiększa się u pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów po przeszczepie narządów stałych oraz u tych, którzy leczono jednocześnie z kortykosteroidami. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów. Przy pierwszych objawach tendinitis (np. bolesny obrzęk, stan zapalny) leczenie moksifloksacyną należy przerwać i rozważyć leczenie alternatywne. Dotkniętą kończynę (kończyny) należy odpowiednio leczyć (np. unieruchomienie). Kortykosteroidów nie należy stosować, jeśli wystąpią objawy tendinopatii. Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek Pacjentom w podeszłym wieku, którzy mają zaburzenia ze strony nerek, należy ostrożnie przepisywać moksifloksacynę, jeśli nie są w stanie utrzymać odpowiedniej objętości płynów w organizmie, ponieważ odwodnienie zwiększa ryzyko wystąpienia niewydolności nerek. Zaburzenia narządów wzroku W przypadku pogorszenia wzroku lub jakiegokolwiek wpływu na narządy wzroku należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcje „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn”, „Działania niepożądane”). Dysglikemia Jak przy stosowaniu wszystkich fluorochinolonów, podczas leczenia moksifloksacyną zgłaszano przypadki odchylenia od normy stężenia glukozy we krwi zarówno w postaci hipoglikemii, jak i hiperglikemii. Dysglikemia rozwijała się głównie u pacjentów w podeszłym wieku, chorych na cukrzycę, którzy jednocześnie z leczeniem moksifloksacyną otrzymywali doustne środki hipoglikemiczne (np. pochodne sulfonowe) lub insulinę. Zgłaszano przypadki hipoglikemicznego śpiączki. Pacjentom z cukrzycą zaleca się dokładne monitorowanie stężenia glukozy we krwi (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Zapobieganie reakcjom fotosensybilizacji Przy stosowaniu chinolonów u pacjentów występują reakcje fotosensybilizacji. Badania wykazały jednak, że moksifloksacyna charakteryzuje się niższym ryzykiem wystąpienia fotosensybilizacji. Mimo to należy zalecać pacjentom unikanie zarówno napromieniowania ultrafioletowego, jak i długotrwałego i/lub intensywnego działania światła słonecznego podczas leczenia moksifloksacyną (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci z niedoborem glukozy-6-fosforan dehydrogenazy Pacjenci z niedostatecznością aktywności glukozy-6-fosforan dehydrogenazy, a także pacjenci, u których ta patologia występuje w wywiadzie rodzinnym, są podatni na rozwój reakcji hemolitycznych podczas leczenia chinolonami. W związku z tym moksifloksacynę należy stosować z ostrożnością u tej kategorii pacjentów. Pacjenci z zapaleniem narządów miednicy małej Pacjentom z powikłanym zapaleniem narządów miednicy małej (np. związanym z ropniem jajowodowo-jajnikowym lub ropniem miednicy małej), u których uważa się za konieczne przeprowadzenie terapii dożylnej, nie zaleca się leczenia lekiem Timoksyl w tabletach powlekanych o dawce 400 mg. Zapalenie narządów miednicy małej może być spowodowane przez bakterię Neisseria gonorrhoeae oporną na fluorochinolony. W takich przypadkach emperyczne stosowanie moksifloksacyny należy przepisać jednocześnie z innym odpowiednim antybiotykiem (np. cefalosporyną), jeśli nie można całkowicie wykluczyć obecności Neisseria gonorrhoeae opornej na moksifloksacynę. Jeśli po 3 dniach leczenia nie ma poprawy stanu klinicznego, terapię należy przeanalizować ponownie. Pacjenci ze specyficznymi powikłanymi infekcjami skóry i tkanek podskórnych Skuteczność kliniczna dożylnej moksifloksacyny w leczeniu ciężkich infekcji związanych z oparzeniami, faszytą i stopą cukrzycową towarzyszącą osteomielitą nie została ustalona. Wpływ na badania biologiczne Leczenie moksifloksacyną może utrudniać przeprowadzenie analizy hodowlanej w celu wykrycia Mycobacterium spp. wskutek hamowania wzrostu mikrobiologicznego, co z kolei może prowadzić do wyników fałszywie ujemnych w próbkach od pacjentów aktualnie przyjmujących moksifloksacynę. Pacjenci z infekcjami spowodowanymi przez metycylinę-opornego złocistego gronkowca (MRSA) Moksifloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji spowodowanych przez metycylinę-opornego złocistego gronkowca (MRSA). W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia infekcji spowodowanej przez MRSA należy rozpocząć leczenie odpowiednim środkiem przeciwbakteryjnym (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Dzieci Moksifloksacyna powoduje uszkodzenie chrząstki u młodych zwierząt (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”), dlatego stosowanie leku u dzieci (do 18 roku życia) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Aneurysma i rozwarstwienie aorty oraz niedomykalność/zastawica zastawek serca Badania epidemiologiczne donoszą o zwiększonego ryzyka aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, oraz niedomykalności zastawek aortalnej i mitralnej po stosowaniu fluorochinolonów. Zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz niedomykalności/zastawicy dowolnej zastawki serca u pacjentów, którzy otrzymywali fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W związku z tym fluorochinolony należy stosować tylko po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z dodatnim wywiadem rodzinnym aneurysmy lub wrodzonej wady zastawek serca, lub u pacjentów z istniejącym rozpoznaniem aneurysmy i/lub rozwarstwienia aorty, lub choroby zastawek serca, lub przy obecności innych czynników ryzyka lub sprzyjających warunków

• zarówno dla aneurysmy i rozwarstwienia aorty, jak i dla niedomykalności/zastawicy zastawek serca (np. zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie, reumatoidalne zapalenie stawów) lub dodatkowo

• przy aneurysmie i rozwarstwieniu aorty (np. zaburzenia naczyniowe, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, lub znany miażdżyca, lub zespół Sjögrena) lub dodatkowo

• przy niedomykalności/zastawicy zastawek serca (np. zakaźne zapalenie wsierdzia). Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz ich pęknięcia może być zwiększone u pacjentów, którzy jednocześnie otrzymują systemowe kortykosteroidy.

W przypadku nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjenci powinni niezwłocznie udać się do lekarza do oddziału ratunkowego. Pacjenci powinni bezwzględnie szukać pomocy medycznej w przypadku wystąpienia ostrej duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych. Preparat zawiera barwnik żółty zachodni (E 110), który może powodować reakcje alergiczne. Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią. Ciąża Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania moksyflokasyny w okresie ciąży. Wyniki badań na zwierzętach wskazują na toksyczność reprodukcyjną (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Potencjalne ryzyko dla człowieka nie zostało ustalone. Z uwagi na ryzyko uszkodzenia stawów nośnych u młodych zwierząt przez fluorochinolony (na podstawie danych eksperymentalnych) oraz odwracalne uszkodzenia stawów opisywane u dzieci leczonych niektórymi fluorochinolonami, moksyflokasyna jest przeciwwskazana w ciąży (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Okres karmienia piersią Moksiflokasyna, podobnie jak inne chinolony, powoduje uszkodzenia chrząstki stawowej u młodych zwierząt. Wyniki badań przedklinicznych wskazują, że niewielka ilość moksyflokasyny może przenikać do mleka matki. Brak danych dotyczących stosowania preparatu u kobiet karmiących piersią. W związku z tym w okresie karmienia piersią stosowanie moksyflokasyny jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Płodność Badania na zwierzętach nie wykazały wpływu na płodność (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Nie przeprowadzono badań wpływu moksyflokasyny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Jednak fluorochinolony, w tym moksyflokasyna, mogą pogarszać zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn z powodu wystąpienia działań niepożądanych ze strony OUN (np. zawroty głowy, ostra tymczasowa utrata wzroku, patrz sekcja „Działania niepożądane”) lub ostrej, krótkotrwałej utraty przytomności (obojętność, patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom należy zalecić obserwację własnej reakcji na moksyflokasynę przed prowadzeniem pojazdów lub pracą z innymi mechanizmami. Sposób stosowania i dawki. Dawkowanie (dorośli) Zaleca się przyjmowanie 1 tabletki (400 mg) moksyflokasyny dziennie. Funkcja nerek/wątroby U pacjentów z umiarkowanym i ciężkim niedostatecznością nerek oraz u pacjentów poddawanych ciągłemu hemodializowi i długoterminowemu ambulatoryjnemu dializowemu dializowaniu brak potrzeby dostosowania dawki (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie ma potrzeby dostosowania dawki (patrz również sekcja „Przeciwwskazania”). Pacjenci w podeszłym wieku/pacjenci o niskiej masie ciała Dostosowanie dawki u pacjentów w podeszłym wieku lub o niskiej masie ciała nie jest wymagane. Sposób stosowania Tabletki należy przyjmować nie żując, popijając dużą ilością wody. Preparat można przyjmować niezależnie od czasu przyjmowania posiłków. Czas trwania terapii Czas trwania terapii preparatem Timoksyl zależy od typu infekcji i wynosi:

• zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenie oskrzeli – 5–10 dni;
• zapalenie płuc nabyte w społeczeństwie – 10 dni;
• ostre bakteryjne zapalenie zatok – 7 dni;
• umiarkowane i średnie zapalenia narządów miednicy – 14 dni.

Według danych badań klinicznych, długość leczenia moxifloksacyną (tabletki) wynosiła do 14 dni. Terapia stopniowa (podanie dożylne z późniejszym przejściem na przyjmowanie doustne) W trakcie badań klinicznych terapii sekwencyjnej większość pacjentów przechodziła z drogi dożylnej na doustną podanie moxifloksacyny w ciągu 4 dni (zapalenie płuc nabyte spoza szpitala) lub 6 dni (skomplikowane infekcje skóry i tkanek podskórnych). Zalecana ogólna długość leczenia tabletkami oraz roztworem do infuzji moxifloksacyną wynosi 7–14 dni w przypadku zapalenia płuc nabytego spoza szpitala oraz 7–21 dni w przypadku skomplikowanych infekcji skóry i tkanek podskórnych. Nie zaleca się przekraczania wskazanej dawki (400 mg raz na dobę) oraz zalecanej długości leczenia dla każdego wskazania. Dzieci. Moxifloksacyna jest przeciwwskazana u dzieci (do 18 roku życia). Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania moxifloksacyny u dzieci nie zostały ustalone (zob. również sekcję «Przeciwwskazania»). Przedawkowanie. W przypadku przypadkowego przedawkowania nie zaleca się stosowania żadnych specyficznych środków. W przypadku przedawkowania należy kierować się obrazem klinicznym, prowadzić leczenie objawowe wspierające oraz monitorowanie EKG ze względu na możliwość wydłużenia się odcinka QT. Jednoczesne podanie węgla aktywowanego z dawką moxifloksacyny 400 mg doustnie prowadzi do zmniejszenia dostępności systemowej leku o ponad 80%. W przypadku przedawkowania w wyniku doustnego przyjęcia leku, zastosowanie węgla aktywowanego w wczesnym etapie absorpcji może być skuteczne w zapobieganiu zwiększeniu działania systemowego moxifloksacyny. Reakcje niepożądane. Poniżej przedstawiono efekty niepożądane uzyskane z badań klinicznych oraz zgłoszeń po rejestracji dotyczących stosowania moxifloksacyny 400 mg (terapia doustna oraz stopniowa) oraz ich częstość. Wszystkie działania niepożądane obserwowano z częstością mniejszą niż 3%, z wyjątkiem nudności i biegunki. W każdej grupie niepożądane zdarzenia są uporządkowane według malejącego nasilenia. Częstość występowania określono następująco: często (≥1/100, <1/10), nieczęsto (≥1/1000, <1/100), pojedyncze przypadki (≥1/10000, <1/1000), rzadkie (<1/10000), częstość nieznana. Tabela 3

* Bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (do miesięcy lub lat) i niepełnosprawnych oraz potencjalnie nieodwracalnych poważnych działań niepożądanych związanych z lekami, obejmujących kilka, czasem wielu, układów narządów i narządów zmysłów (w tym takie reakcje jak tendinitis, zerwanie ścięgna, artrodynia, ból kończyn, zaburzenia chodu; w niektórych przypadkach zgłaszano neuropatie związane z parestezjami, depresją, zmęczeniem, zaburzeniami pamięci, zaburzeniami snu oraz zaburzeniami słuchu, wzroku, smaku i węchu), związane z zastosowaniem chinolonów i fluorochinolonów, niezależnie od wcześniejszych czynników ryzyka (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”), a także niepokój, myśli samobójcze, ataki paniki, neuralgia oraz zaburzenia koncentracji uwagi jako potencjalne aspekty długotrwałych i powodujących niepełnosprawność działań niepożądanych wywołanych przez fluorochinolony. ** U pacjentów otrzymujących fluorochinolony zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgytację/niewydolność dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności przy stosowaniu”). W rzadkich przypadkach po leczeniu innymi fluorochinolonami odnotowano działania niepożądane, które mogą również wystąpić przy stosowaniu moxifloksacyny: podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe (w tym samoistne wewnątrzczaszkowe nadciśnienie), hiperwzdrąszczalność, hiperkalcemia, anemia hemolityczna. Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: http://aisf.dec.gov.ua. Okres ważności. 3 lata. Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu. Warunki przechowywania. Ten lek nie wymaga specjalnych warunków temperaturowych przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Opakowanie. Tabletki powlekane, w blisterach z folii aluminiowej. Po 5 lub 7 tabletek w blisterze. Po 1 blisterze (po 5 tabletek) lub po 1 blisterze (po 7 tabletek) w pudełku tekturowym. Kategoria wydawania. Na receptę. Producent. ALKALOID AD Skopje. ALKALOID AD Skopje. Miejsce produkcji i adres działalności. Bulewar Aleksandra Macedońskiego 12, Skopje, 1000, Republika Macedonii Północnej. Bulevard Aleksandar Makedonski 12, Skopje, 1000, Republic of North Macedonia.