INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU TEVETEN® (TEVETEN®)

Skład:

substancja czynna: eprosartan;

1 tabletka zawiera 735,8 mg eprosartanu mesylatu (co odpowiada 600 mg eprosartanu);

substancje pomocnicze: jądro tabletki – laktoza monohydrat, celuloza mikrokryształowa, skrobia prażelatynizowana, stearynian magnezu, crospovidon; powłoka – Opar® biały OY-S-9603 (hydroksypropyloza (E 464), makrogol 400, polisorbat 80 (E 433), dwutlenek tytanu (E 171)).

Postać farmaceutyczna. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: białe tabletki w kształcie kapsułki, powlekane powłoką filmową, z oznaczeniem „5046” po jednej stronie i bez oznaczenia po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Proste leki antagonistów angiotensyny II.

Kod ATC C09C A02.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Eprosartan jest silnym, niemakroczynnym, doustnie aktywnym, nienebiifenylowym, nietetrazolowym blokerem receptorów angiotensyny II, który selektywnie wiąże się z receptorami typu AT1. Angiotensyna II jest silnym wazokonstryktorem i głównym aktywnym hormonem układu renina-angiotensyna-aldosteron. Odgrywa istotną rolę w patogenezie nadciśnienia tętniczego. Angiotensyna II wiąże się z receptorami AT1 w różnych narządach i tkankach (np. w mięśniach gładkich naczyń, nadnerczach, nerkach, sercu) i wykazuje takie istotne efekty biologiczne jak zwężenie naczyń krwionośnych, zatrzymanie sodu i uwalnianie aldosteronu. Angiotensyna II uczestniczy w powstawaniu przerostu serca i naczyń poprzez wpływ na wzrost komórek mięśni gładkich naczyń i serca.

Eprosartan przeciwdziała działaniu angiotensyny II na ciśnienie tętnicze, przepływ krwi przez nerki i wydzielanie aldosteronu u osób zdrowych. Obniżenie ciśnienia tętniczego utrzymuje się przez 24 godziny bez wystąpienia hipotensji ortostatycznej po podaniu pierwszej dawki. Przestanie leczenia eprosartanem nie powoduje nagłego wzrostu ciśnienia tętniczego (zespół odstawienia).

U chorych na nadciśnienie tętnicze obniżenie ciśnienia tętniczego po podaniu eprosartanu nie towarzyszy zmianie częstości skurczów serca.

W trakcie otwartego, ślepego, randomizowanego badania prospektywnego MOSES (mortalność i zachorowalność po udarze mózgu, eprosartan porównywany z nitrendypanem w profilaktyce wtórnej) 1405 chorych na nadciśnienie tętnicze z powikłaniami mózgowo-naczyniowymi w wywiadzie leczono albo eprosartanem, albo nitrendypanem. W grupie eprosartanu 78 % pacjentów otrzymywało dawkę 600 mg dziennie i 12 % dawkę do 800 mg na dobę. W grupie nitrendypanu 47 % otrzymywało lek w dawce 10 mg i 42 % – 20 mg na dobę (11 % – do 40 mg). Pierwotny punkt końcowy składał się z całkowitej śmiertelności, powikłań mózgowo-naczyniowych (przemijające niedokrwienie mózgu, przedłużony odwracalny niedokrwenny deficyt neurologiczny, udar mózgu), a także powikłań sercowo-naczyniowych (niestabilna dławica piersiowa, zawał mięśnia sercowego, niewydolność serca, zakrzepica płucna i śmiertelne arytmie serca), w tym nawroty. Docelowe ciśnienie tętnicze osiągano dobrze w obu grupach leczenia i utrzymywało się przez cały okres badania. W zakresie pierwotnego punktu końcowego stwierdzono istotnie lepsze wyniki w grupie eprosartanu (zmniejszenie ryzyka o 21 %). W pierwszej analizie powikłań zmniejszenie ryzyka wynosiło 12 % dla powikłań mózgowo-naczyniowych i 30 % dla powikłań sercowo-naczyniowych. Osiągnięto te wyniki głównie dzięki zmniejszeniu częstości występowania przemijającego niedokrwienia mózgu/przedłużonego odwracalnego niedokrwennego deficytu neurologicznego, niestabilnej dławicy piersiowej i niewydolności serca. Całkowita śmiertelność była niższa w grupie nitrendypanu. W grupie eprosartanu zmarło 57 pacjentów spośród 681 w porównaniu z 52 pacjentami spośród 671 w grupie nitrendypanu (względne ryzyko 1,07; 95 % przedział ufności (PU) 0,73 – 1,56; p = 0,725). Śmiertelny i niemortalny zawał mięśnia sercowego wystąpił u 18 pacjentów w grupie eprosartanu w porównaniu z 20 w grupie nitrendypanu, udar mózgu – u 36 w porównaniu z 42 pacjentami odpowiednio, co świadczy o skuteczności eprosartanu w porównaniu z nitrendypanem. Działanie eprosartanu na pierwotny punkt końcowy było bardziej wyrażone u pacjentów, którzy nie przyjmowali beta-blokerów.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym eprosartan nie wpływa na poziom glukozy, trójglicerydów, cholesterolu i lipoprotein o niskiej gęstości we krwi na czczo.

Eprosartan nie zaburza mechanizmów samoregulacji funkcji nerek. U zdrowych mężczyzn eprosartan poprawia efektywny przepływ krwi przez nerki. Eprosartan wspomaga funkcję nerek u pacjentów z hipertensją esencjalną i u pacjentów z niewydolnością nerek. Eprosartan nie zmniejsza szybkości filtracji kłębuszkowej u zdrowych mężczyzn, u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i u pacjentów z niewydolnością nerek różnego stopnia nasilenia. Eprosartan wywołuje efekt natriuretyczny u zdrowych osób na diecie o niskiej zawartości soli. Eprosartan można bezpiecznie stosować pacjentom z hipertensją esencjalną i chorym z niewydolnością nerek różnego stopnia nasilenia bez powodowania zatrzymania sodu lub pogorszenia funkcji nerek.

Eprosartan istotnie nie wpływa na wydalanie kwasu moczowego.

Eprosartan nie nasila efektów związanych z aktywacją bradykininy, optymalizowaną przez enzym konwertujący angiotensynę (ACE), np. kaszlu. W trakcie badania mającego na celu porównanie częstości występowania kaszlu u chorych leczonych eprosartanem i chorych przyjmujących inhibitor ACE, częstość suchego, trwałego kaszlu u pacjentów leczonych eprosartanem (1,5 %) była istotnie niższa (p < 0,05) niż u pacjentów przyjmujących inhibitor ACE (5,4 %). Częstość kaszlu o dowolnym charakterze była również istotnie niższa (p < 0,05) u chorych przyjmujących eprosartan (21,2 %) niż u chorych przyjmujących inhibitor ACE (29,9 %). W trakcie innego badania, mającego na celu badanie częstości występowania kaszlu u pacjentów, którzy wcześniej cierpieli na kaszel podczas stosowania inhibitorów ACE, częstość suchego, trwałego kaszlu wynosiła 2,6 % w grupie eprosartanu, 2,7 % – w grupie placebo i 25 % – w grupie inhibitora ACE. Różnica częstości występowania suchego, trwałego kaszlu w grupie chorych przyjmujących eprosartan i grupie chorych przyjmujących inhibitor ACE była statystycznie istotna (p < 0,01), podczas gdy nie stwierdzono takiej różnicy przy stosowaniu eprosartanu i placebo. Częstość występowania kaszlu o dowolnym charakterze była również istotnie niższa (p < 0,01) przy stosowaniu eprosartanu niż przy stosowaniu inhibitora ACE i nieznacznie różniła się przy przyjmowaniu placebo. Ponadto, ogólna analiza wyników 6 podwójnych ślepych badań klinicznych, które obejmowały 1554 chorych, wykazała, że częstość kaszlu według spontanicznych zgłoszeń u chorych przyjmujących eprosartan była na tym samym poziomie (3,5 %), co u chorych przyjmujących placebo (2,6 %).

Na podstawie trzech badań klinicznych (n = 791), działanie eprosartanu na obniżenie ciśnienia tętniczego było co najmniej takie samo jak działanie inhibitora ACE enalaprylu, z tendencją do większej skuteczności eprosartanu.

Stosowanie inhibitora ACE w kombinacji z blokerem receptora angiotensyny II badano w trakcie dwóch dużych, randomizowanych, kontrolowanych badań (ONTARGET (globalne badania stosowania telmisartanu w monoterapii i w kombinacji z ramiprylem) i VA NEPHRON-D (badanie nefropatii cukrzycowej).

ONTARGET to badanie prowadzone wśród pacjentów z wywiadem choroby sercowo-naczyniowej lub mózgowo-naczyniowej, lub cukrzycy typu II towarzyszącej oznakom uszkodzenia narządów docelowych. VA NEPHROND to badanie prowadzone wśród pacjentów z cukrzycą typu II i nefropatią cukrzycową.

Powyższe badania wykazały brak istotnego pozytywnego wpływu na chorobę nerek i/lub układu sercowo-naczyniowego lub na zmniejszenie śmiertelności, podczas gdy zaobserwowano zwiększony ryzyko hiperkaliemii, ostrej niewydolności nerek i/lub obniżenia ciśnienia tętniczego w porównaniu z monoterapią. Ze względu na podobieństwo właściwości farmakodynamicznych, te wyniki mają znaczenie również dla innych inhibitorów ACE i blokerów receptora angiotensyny II.

W związku z powyższym, nie zaleca się jednoczesnego stosowania inhibitora ACE i blokera receptora angiotensyny II pacjentom z nefropatią cukrzycową.

Badanie ALTITUDE (stosowanie aliskirenu u pacjentów z cukrzycą typu II z wykorzystaniem punktów końcowych dotyczących chorób nerek i układu sercowo-naczyniowego) zostało przeprowadzone w celu zbadania korzyści wynikających z dodania aliskirenu do standardowej terapii inhibitora ACE lub blokera receptora angiotensyny II u pacjentów z cukrzycą typu II i przewlekłą niewydolnością nerek, chorobami układu sercowo-naczyniowego lub z kombinacją tych chorób. Badanie zakończono przedwcześnie z powodu zwiększonego ryzyka wystąpienia działań niepożądanych. Obserwowano zwiększenie częstości przypadków udaru mózgu i śmiertelnych skutków, a także wystąpienie działań niepożądanych, w tym poważnych (hiperkaliemia, hipotensja i zaburzenia funkcji nerek), w grupie stosującej aliskiren w porównaniu z grupą przyjmującą placebo.

Farmakokinetyka.

Absolutna biodostępność eprosartanu po jednorazowym doustnym przyjęciu dawki 300 mg wynosi około 13 % z powodu ograniczonej absorpcji. Szczyt stężenia eprosartanu w osoczu krwi po doustnym przyjęciu na czczo występuje po 1-2 godzinach. Według danych z badań farmakokinetyki eprosartanu w zależności od dawki, stężenie w osoczu krwi było proporcjonalne do dawki przy zastosowaniu dawek od 100 do 200 mg i mniej proporcjonalne przy zastosowaniu dawek od 400 do 800 mg. Okres półtrwania eliminacji eprosartanu po doustnym podaniu wynosi zazwyczaj 5-9 godzin. Przy długotrwałym stosowaniu eprosartan nie kumuluje się istotnie. Stosowanie eprosartanu z posiłkiem prowadzi do nieznacznej opóźnionej absorpcji ze zmianą mniej niż o 25 % parametrów Cmax i AUC, co nie ma istotnych konsekwencji klinicznych.

Łączenie z białkami osocza krwi eprosartanu jest wysokie (około 98 %) i stałe w zakresie stężeń terapeutycznych. Łączenie z białkami nie zależy od płci, wieku, zaburzeń funkcji wątroby ani obecności łagodnej/umiarkowanej niewydolności nerek u pacjenta, ale zmniejsza się u niektórych pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.

U człowieka po doustnym i dożylnej podaniu 14C-eprosartanu eprosartan był jedyną związką znalezioną w osoczu krwi i kale. Oколо 20 % radioaktywnego eprosartanu wydala się z moczem w postaci acylglukuronidu i 80 % – w postaci niezmienionego eprosartanu.

Objętość rozproszenia eprosartanu wynosi około 13 l. Całkowity klirens osocza wynosi około 130 ml/min. Eprosartan wydala się z moczem i żółcią. Po dożylnej podaniu 14C-eprosartanu około 61 % radioaktywności wykrywa się w kale i około 37 % – w moczu. Po doustnym przyjęciu 14C-eprosartanu około 90 % radioaktywności wykrywa się w kale i około 7 % – w moczu.

Wartości AUC i Cmax eprosartanu zwiększają się u osób starszych (średnio około 2 razy), ale nie wymaga to zmiany dawkowania.

Wartości AUC eprosartanu zwiększają się (średnio około o 40 %) bez zmiany Cmax u chorych z niewydolnością wątroby, co również nie wymaga zmiany dawkowania.

Wartości AUC i Cmax eprosartanu były około o 30 % wyższe u chorych z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 30-59 ml/min) i o 50 % wyższe u chorych z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 5-29 ml/min) w porównaniu z osobami z normalną funkcją nerek. Żadne zmiany dawkowania nie są potrzebne.

Farmakokinetyka eprosartanu u kobiet i mężczyzn nie różni się.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania

Nadciśnienie tętnicze pierwotne.

Przeciwwskazania

Wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek składnik pomocniczy leku.

Ciąża lub planowanie ciąży (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Dwustronne choroby naczyniowo-nerek z istotnymi zaburzeniami hemodynamiki lub ciężki zwężenie tętnicy nerki jedynego funkcjonującego nerki.

Jednoczesne stosowanie leku Teveten® z lekami zawierającymi aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniem czynności nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej < 60 ml/min/1,73 m²) (patrz sekcje „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań” oraz „Właściwości farmakologiczne”).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań

Ze względu na obserwowany w badaniach z udziałem placebo wzrost stężenia potasu w surowicy krwi oraz na podstawie doświadczeń z innymi lekami oddziałującymi na układ renina-angiotensyna-alosteron, należy oczekiwać, że jednoczesne stosowanie eprosartanu z moczopędnymi zatrzymującymi potas, suplementami diety i zamiennikami soli zawierającymi potas lub innymi lekami, które mogą podnieść stężenie potasu w surowicy (np. heparyną), może prowadzić do podwyższenia stężenia potasu w surowicy.

Dane badań klinicznych wskazują, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-alosteron przy łączeniu inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu prowadziła do zwiększenia częstości występowania działań niepożądanych, takich jak hipotensja, hiperkaliemia i pogorszenie czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek), w porównaniu z monoterapią lekiem oddziałującym na układ renina-angiotensyna-alosteron (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Właściwości farmakologiczne”).

Efekt przeciwciśnieniowy eprosartanu może być wzmocniony przez inne leki przeciwciśnieniowe.

Istnieją doniesienia o toksyczności oraz odwracalnym podwyższeniu stężenia litu w surowicy krwi przy jednoczesnym stosowaniu leków litowych z inhibitorami ACE. Nie można wykluczyć podobnego efektu przy stosowaniu eprosartanu; w związku z tym przy jednoczesnym stosowaniu eprosartanu z lekami litowymi zaleca się kontrolowanie stężenia litu we krwi.

Eprosartan in vitro nie wykazuje blokującego działania na enzymy układu cytochromu P450 człowieka CYP1A, 2A6, 2C9/8, 2C19, 2D6, 2E oraz 3A.

Tak jak przy stosowaniu inhibitorów ACE, jednoczesne stosowanie blokerów receptorów angiotensyny II z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi może prowadzić do zwiększonego ryzyka pogorszenia czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek, oraz podwyższenia stężenia potasu w surowicy, szczególnie u pacjentów z już istniejącymi zaburzeniami czynności nerek. Taką kombinację należy stosować z ostrożnością, szczególnie u pacjentów w wieku podeszłym. Pacjenci powinni być odpowiednio nawodnieni, a czynność nerek należy kontrolować na początku terapii oraz okresowo później.

Łączna terapia losartanem i niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym indometacyną prowadziła do zmniejszenia skuteczności blokera receptorów angiotensyny II; nie można wykluczyć efektu klasowego dla blokerów receptorów angiotensyny II.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Zaburzenia funkcji wątroby

Należy zachować szczególną ostrożność przy stosowaniu eprosartanu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby ze względu na ograniczone doświadczenie w tej populacji.

Zaburzenia funkcji nerek

Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów z niewydolnością nerek o lekkim i umiarkowanym nasileniu (klirens kreatyniny ≥ 30 ml/min). Zaleca się ostrożne stosowanie leku u pacjentów z klirencem kreatyniny < 30 ml/min lub u pacjentów poddawanych dializie.

Pacjenci z ryzykiem zaburzeń funkcji nerek

Niektórzy pacjenci, u których funkcja nerek zależy od aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron (np. pacjenci z ciężką niewydolnością serca [klasa IV wg klasyfikacji NYHA], dwustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub zwężeniem tętnicy nerkowej jedynego nerki), są narażeni na rozwój oligurii i/lub postępującej azotemii oraz rzadko – ostrej niewydolności nerek podczas terapii inhibitorem ACE. Prawdopodobieństwo takich powikłań jest większe u pacjentów jednocześnie przyjmujących leki moczopędne. Brakuje wystarczającego doświadczenia terapeutycznego w zakresie określenia podobnego ryzyka zaburzeń funkcji nerek u tych wrażliwych pacjentów przy stosowaniu blokerów receptorów angiotensyny II, takich jak eprosartan. Jeśli eprosartan jest przepisywany pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek, należy ocenić funkcję nerek przed rozpoczęciem leczenia oraz okresowo podczas stosowania leku. Jeśli podczas terapii wystąpi pogorszenie funkcji nerek, należy ponownie ocenić celowość leczenia eprosartanem.

Należy wziąć pod uwagę poniższe ostrzeżenia, oparte na doświadczeniu z zastosowania innych leków tej samej klasy oraz inhibitorów ACE.

Hyperkaliemia

Podczas leczenia lekami wpływającymi na układ renina-angiotensyna-aldosteron może występować hiperkaliemia, szczególnie przy obecności zaburzeń funkcji nerek i/lub niewydolności serca. Pacjentom z grupy ryzyka zaleca się odpowiednie monitorowanie stężenia potasu w surowicy.

Ze względu na doświadczenie z zastosowania leków wpływających na układ renina-angiotensyna-aldosteron, jednoczesne stosowanie eprosartanu z lekami moczopędnymi zatrzymującymi potas, substytutami soli zawierającymi potas lub innymi lekami, które mogą podnieść stężenie potasu (np. heparyna), może prowadzić do podwyższenia stężenia potasu w surowicy i dlatego wymaga ostrożności.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron

Istnieją dowody wskazujące, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenem zwiększa ryzyko hipotensji, wystąpienia hiperkaliemii oraz obniżenia funkcji nerek (w tym wystąpienia ostrej niewydolności nerek). Dlatego podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron z zastosowaniem kombinacji inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenem nie jest zalecana (patrz punkty „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań” oraz „Właściwości farmakologiczne”).

Jeśli terapia z podwójną blokadą jest absolutnie konieczna, należy ją stosować pod ścisłym nadzorem lekarza oraz z częstym monitorowaniem funkcji nerek, elektrolitów i ciśnienia tętniczego. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE i blokerów receptorów angiotensyny II nie jest zalecane pacjentom z nerką cukrzycową.

Pierwotny hiperaldosteronizm

Nie zaleca się leczenia eprosartanem pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem.

Hipotensja

Hipotensja objawowa może wystąpić u pacjentów z dużym niedoborem płynów i/lub soli (np. w wyniku stosowania wysokich dawek leków moczopędnych). Zaleca się uzupełnienie tego niedoboru przed rozpoczęciem leczenia lekiem Teveten®.

Choroby tętnic wieńcowych

Doświadczenie z zastosowania eprosartanu u pacjentów z chorobą wieńcową jest ograniczone.

Zwężenie zastawek aortalnej i mitralnej/hipertroficzna kardiomiopatia

Tak jak w przypadku wszystkich leków rozszerzających naczynia, eprosartan należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zwężeniem zastawek aortalnej i mitralnej lub hipertroficznej kardiomiopatii.

Obrzęk naczynioruchowy jelit

Zgłaszano przypadki obrzęku naczynioruchowego jelit u pacjentów przyjmujących blokery receptorów angiotensyny II (patrz punkt „Działania niepożądane”). U tych pacjentów obserwowano ból brzucha, nudności, wymioty i biegunkę. Objawy ustępowały po odstawieniu blokerów receptorów angiotensyny II. Jeśli zdiagnozowano obrzęk naczynioruchowy jelit, należy przerwać stosowanie eprosartanu i rozpocząć odpowiednie monitorowanie do całkowitego ustąpienia objawów.

Przeszczepienie nerki

Brakuje doświadczenia z zastosowania eprosartanu u pacjentów z niedawno przeszczepionym nerki.

Stosowanie w czasie ciąży.

Nie należy rozpoczynać terapii blokerami receptorów angiotensyny II w czasie ciąży. Pacjentkę planującą zajście w ciążę należy przełożyć na alternatywne leczenie przeciwhypertensyjne o znanym profilu bezpieczeństwa w ciąży. Po stwierdzeniu ciąży leczenie blokerem receptorów angiotensyny II należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć terapię alternatywną (patrz punkty „Przeciwwskazania” oraz „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Inne ostrzeżenia

Jak zaobserwowano w przypadku inhibitorów ACE, eprosartan i inne blokery receptorów angiotensyny II wydają się mniej skuteczne w obniżaniu ciśnienia krwi u pacjentów o kolorze skóry czarnym w porównaniu z innymi rasami, prawdopodobnie z powodu większego udziału stanu z niskim stężeniem reniny w populacji pacjentów o kolorze skóry czarnym z nadciśnieniem tętniczym.

Pacjentom z rzadkimi chorobami genetycznymi, takimi jak nietolerancja galaktozy, całkowity niedobór laktozy lub niedobór wchłaniania glukozy-galaktozy, nie należy przyjmować tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Lek nie powinien być stosowany u kobiet w ciąży ani u kobiet planujących zajście w ciążę.

Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności w wyniku ekspozycji na inhibitory ACE w pierwszym trymestrze ciąży nie są przekonujące, jednakże nie można wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Ze względu na brak kontrolowanych badań epidemiologicznych dotyczących ryzyka związanego z blokerami receptorów angiotensyny II, nie można wykluczyć tego ryzyka dla leków tej klasy. Pacjentkę planującą zajście w ciążę należy przełożyć na alternatywne leczenie przeciwhypertensyjne o znanym profilu bezpieczeństwa w ciąży. Po stwierdzeniu ciąży leczenie blokerem receptorów angiotensyny II należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć terapię alternatywną.

Wiadomo, że u ludzi terapia blokerem receptorów angiotensyny II w drugim i trzecim trymestrze ciąży powoduje toksyczność dla płodu (obniżenie funkcji nerek, oligohydramnios, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz toksyczność u noworodków (niewydolność nerek, hipotensja tętnicza, hiperkaliemia). Jeśli stwierdzono stosowanie blokera receptorów angiotensyny II w drugim trymestrze ciąży, zaleca się wykonanie badania ultrasonograficznego nerek i czaszki płodu.

Noworodki, których matki przyjmowały blokery receptorów angiotensyny II, należy dokładnie przebadać pod kątem rozwoju hipotensji tętniczej (patrz punkty „Przeciwwskazania” oraz „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Teveten® nie jest zalecany do stosowania w czasie karmienia piersią ze względu na brak odpowiednich danych. Należy preferować alternatywne metody leczenia o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w okresie karmienia piersią, szczególnie podczas karmienia noworodków lub wcześniaków.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Wpływ eprosartanu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn nie był badany, jednakże ze względu na właściwości farmakodynamiczne leku mało prawdopodobne jest, że negatywnie wpływa on na tę zdolność. Należy jednak zachować ostrożność, ponieważ podczas leczenia nadciśnienia tętniczego czasem mogą wystąpić uczucie zmęczenia i zawroty głowy.

Sposób stosowania i dawki.

Zalecana dawka dla dorosłych to 600 mg eprosartanu 1 raz dziennie (rano).

U większości pacjentów maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego osiąga się po 2–3 tygodniach leczenia.

Teveten® można stosować jako monoterapię lub w połączeniu z innymi lekami przeciwhypertensyjnymi. W szczególności dodanie diuretyków tiazydowych, takich jak hydrochlorotiazyd, lub blokerów kanałów wapniowych, takich jak nifedypina o przedłużonym działaniu, wykazało efekt addytywny w połączeniu z eprosartanem.

Lek można przyjmować niezależnie od posiłku.

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie jest wymagane specjalne doboru dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Doświadczenie stosowania u pacjentów z niewydolnością wątroby jest ograniczone (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min) dawka dobowa nie powinna przekraczać 600 mg.

Dzieci . Stosowanie leku u pacjentów z tej grupy nie jest zalecane ze względu na niewystarczającą ilość danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie.

Dane dotyczące przedawkowania u ludzi są ograniczone. W okresie postmarketingowym otrzymano pojedyncze doniesienia o przyjmowaniu doustnie dawek do 12 000 mg. Większość pacjentów nie zgłaszała objawów. U jednego pacjenta po przyjęciu eprosartanu w dawce 12 000 mg zaobserwowano kolaps krążeniowy. Pacjent wyzdrowiał całkowicie. Najbardziej prawdopodobnym objawem przedawkowania może być hipotensja tętnicza. W przypadku wystąpienia objawowej hipotensji tętniczej należy zastosować odpowiednią terapię wspierającą.

Efekty uboczne.

U pacjentów leczonych eprosartanem najczęściej obserwowane były takie efekty uboczne jak ból głowy oraz niemiespecyficzne zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego – odpowiednio u około 11 % i 8 % pacjentów.

Efekty uboczne podano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), niezwykle rzadko (≥1/10000, <1/1000).

Zaburzenia układu odpornościowego:

rzadko: nadwrażliwość*.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego:

bardzo często: ból głowy*;

często: zawroty głowy*.

Zaburzenia naczyniowe:

rzadko: hipotensja tętnicza.

Zaburzenia oddechowe, piersiowe i śródpiersia:

często: kichanie.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych:

często: alergiczne reakcje skórne (w tym wysypka, świąd);

rzadko: obrzęk naczynioruchowy*.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego:

często: niemiespecyficzne zaburzenia przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, biegunka.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania:

często: osłabienie.

*Częstość nie wyższa niż przy stosowaniu placebo.

Oprócz efektów ubocznych wykrytych podczas badań klinicznych, podczas użytkowania po wprowadzeniu na rynek eprosartanu zgłaszano spontanicznie poniższe efekty uboczne, których częstość nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych (nieznana).

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego:

zaburzenia funkcji nerek, w tym niewydolność nerek u pacjentów z grupy ryzyka (np. z zwężeniem tętnicy nerkowej).

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:

bóle stawów.

Opis wybranych efektów ubocznych:

Zgłaszano przypadki obrzęku naczynioruchowego jelita po zastosowaniu leków blokujących receptory angiotensyny II (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w stosowaniu”).

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 14 tabletek w blistrze, po 1 lub 2 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent. Mylan Laboratories SAS, Francja / Mylan Laboratories SAS, France.

Adres siedziby producenta i miejsce wykonywania działalności. Route de Belleville, Lieu dit Maillard, 01400, Chatillon-sur-Chalaronne, Francja / Route de Belleville, Lieu dit Maillard, 01400, Chatillon-sur-Chalaronne, France.