INSTRUKCJA dotyczāca stosowania leku TETRAMOL (TETRAMOL)

Skład:

Substancje czynne: paracetamol, ibuprofen, kofeina;

1 kapsułka zawiera paracetamolu 325 mg, ibuprofenu 200 mg, kofeiny 30 mg;

Substancje pomocnicze: talk, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, laurylosiarczan sodu, żelatyna, kandurin (dwutlenek tytanu (E 171), glinokrzemian potasu (E 555)).

Postać farmaceutyczna. Kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne. Twarda żelatynowa kapsułka. Ciało kapsułki i jej pokrywka – białe, perłowe. Zawartość kapsułki – mieszanina proszku krystalicznego i amorficznego o barwie białej. Dopuszczalna jest obecność grudek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki niesteroidowe przeciwzapalne i przeciwreumatyczne. Paracetamol, kombinacje bez leków przeciwlękowych. Kod ATC N02B E51.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lek złożony, którego działanie wynika ze składników wchodzących w jego skład. Preparat wykazuje działanie przeciwbólowe, przeciwzapalne i przeciwgorączkowe. Hamuje syntezę prostaglandyn. Osłabia ból stawów w spoczynku i podczas ruchu, zmniejsza sztywność poranną oraz obrzęk stawów, sprzyja zwiększeniu zakresu ruchów.

Kofeina nasila działanie przeciwbólowe ibuprofenu i paracetamolu, podnosi wydolność organizmu, zmniejsza zmęczenie i senność.

Farmakokinetyka.

Paracetamol

Paracetamol jest szybko i niemal całkowicie wchłaniany w przewodzie pokarmowym (UKZ). Maksymalne stężenie we krwi osoczu osiąga się w ciągu 30–60 minut po podaniu, a okres półtrwania w osoczu wynosi 1–4 godziny po zastosowaniu dawek terapeutycznych. W przypadku ciężkiej niewydolności wątrobowej okres ten wydłuża się do 5 godzin. W niewydolności nerek okres półtrwania się nie wydłuża, jednak ponieważ wydalanie przez nerki jest ograniczone, dawkę paracetamolu należy zmniejszyć.

Paracetamol przenika przez barierę krew–mózg, a także do mleka kobiet karmiących piersią.

Ibuprofen

Ibuprofen po podaniu jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi osoczu osiąga się po 45 minutach po podaniu, w płynie synowialnym – po 3 godzinach od przyjęcia. Ibuprofen jest metabolizowany w wątrobie, wydalany z moczem w postaci niezmienionej oraz w postaci metabolitów. Okres półtrwania wynosi około 2 godzin.

Kofeina

Po doustnym podaniu kofeina jest szybko wchłaniana. Maksymalne stężenia we krwi osoczu osiąga się w przybliżeniu po 20–60 minutach, okres półtrwania wynosi około 4 godziny.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania

Zespół bólowy różnej intensywności:

algomenorea i ból menstruacyjny;
ból głowy;
neuralgia;
mialgia;
artralgia;
ból zęba.

Podwyższenie temperatury ciała (gorączka przy grypie i przeziębieniach).

W ramach leczenia skojarzonego: ból pourazowy, osłabienie objawów reumatoidalnego zapalenia stawów i osteoartrozy.

Przeciwwskazania

Podwyższona wrażliwość na paracetamol, ibuprofen, kofeinę lub którykolwiek inny składnik preparatu, wrzodziejące choroby żołądka, w tym w wywiadzie (dwa lub więcej wyraźnych epizodów zaostrzenia choroby wrzodowej lub krwawienia); krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego lub perforacja w wywiadzie związane z wcześniejszą terapią niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ); ostry zapalenie trzustki, ciężkie zaburzenia funkcji wątroby i/lub nerek, wrodzona hiperbilirubinemia, niedobór glukozo-6-fosforanodehydrogenazy, alkoholizm, choroby krwi, nasilona anemia, leukopenia, tromboza, tromboflebita, stany podwyższonego pobudzenia; zaburzenia snu; ciężka nadciśnienie tętnicze; organiczne choroby układu sercowo-naczyniowego; pierwotne drżenie tętnicze zamkniętego kąta; padaczka, nadczynność tarczycy, niedostateczność serca w zespole dekompensowanym, zaburzenia przewodnictwa serca, ciężki miażdżyca, skłonność do skurczu naczyń, choroba wieńcowa serca, przerośnięcie gruczołu krokowego, ciężkie postacie cukrzycy, reakcje alergiczne (np. astma oskrzelowa, katar, obrzęk Quincka) po zastosowaniu kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ, stosowanie preparatu jednocześnie z NLPZ, wiek pacjenta.

Nie stosować jednocześnie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), cyklooksygenazy-2 oraz przez 2 tygodnie po zakończeniu ich stosowania; przeciwwskazane u pacjentów przyjmujących trójcykliczne leki przeciwdepresyjne lub beta-blokery. Zespół Gilberta. Wiek pacjenta poniżej 12 lat. Przeciwwskazane stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

W przypadku jednoczesnego stosowania paracetamolu z metoklopramidem i domperydonem możliwe jest wzmocnienie wchłaniania paracetamolu, a z cholesteraminą – zmniejszenie wchłaniania.

Przy długotrwałym i ciągłym stosowaniu paracetamolu może nasilać się działanie przeciwkrzepne warfaryny i innych kumaryn, co zwiększa ryzyko wystąpienia krwawień.

NLPZ mogą nasilać działanie leków przeciwkrzepnych, takich jak warfaryna, oraz osłabiać działanie leków obniżających ciśnienie tętnicze lub diuretyków.

Jednoczesne stosowanie innych NLPZ zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Glikokortykosteroidy mogą zwiększać ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego.

Stosowanie preparatu może powodować wzrost stężenia litu w osoczu krwi.

Jednoczesne stosowanie z metotreksatem może prowadzić do zatrucia.

Barbiturany zmniejszają działanie przeciwgorączkowe paracetamolu.

Leki przeciwpadaczkowe (w tym fenytoina, barbiturany, karbamazepina), które stymulują aktywność enzymów mikrosomalnych wątroby, mogą nasilać toksyczne działanie paracetamolu na wątrobę wskutek zwiększenia stopnia przekształcania leku w metabolity hepatotoksyczne. Jednoczesne stosowanie paracetamolu z hepatotoksycznymi lekami zwiększa toksyczne działanie preparatów na wątrobę. Jednoczesne stosowanie dużych dawek paracetamolu z izoniazydem zwiększa ryzyko rozwoju zespołu hepatotoksycznego. Paracetamol zmniejsza skuteczność diuretyków. Nie stosować jednocześnie z alkoholem.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu paracetamolu z flukloksacyliną, ponieważ takie jednoczesne przyjmowanie wiąże się z kwasem metabolicznym z wysokim deficytem anionowym, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Jednoczesne stosowanie kofeiny z inhibitorami MAO może powodować niebezpieczne podwyższenie ciśnienia tętniczego. Kofeina nasila działanie (poprawia biodostępność) leków przeciwbólowych-antypiretycznych, potencjalnie nasila działanie pochodnych ksantyny, alfa- i beta-adrenomimetyków, środków psychostymulujących.

Cymetydyna, hormonalne środki antykoncepcyjne, izoniazyd nasilają działanie kofeiny. Kofeina zmniejsza działanie opioidowych leków przeciwbólowych, leków przeciwkołowych, środków nasennie i uspokajających, jest antagonistą środków do narkozy i innych leków hamujących ośrodkowy układ nerwowy (OUN), konkurencyjnym antagonistą leków adenozynowych, ATP. Jednoczesne stosowanie kofeiny z ergotaminą poprawia wchłanianie ergotaminy z przewodu pokarmowego, a z lekami tyreotropowymi – zwiększa działanie tarczycy. Kofeina zmniejsza stężenie litu we krwi.

Nie należy stosować w połączeniu z:

kwasem acetylosalicylowym, jeśli mniejsza dawka kwasu acetylosalicylowego (nie wyższa niż 75 mg na dobę) nie została przepisana przez lekarza, ponieważ może to prowadzić do wystąpienia działań niepożądanych;

NLPZ. Ponieważ może to prowadzić do zwiększenia częstości występowania działań niepożądanych.

Z ostrożnością należy stosować ibuprofen w połączeniu z:

lekami przeciwciśnieniowymi ( inhibitory ACE i antagoniści angiotensyny II) oraz diuretykami: NLPZ mogą osłabiać działanie diuretyków i innych leków przeciwciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub u pacjentów starszych z osłabioną funkcją nerek) jednoczesne stosowanie inhibitora ACE lub antagonisty angiotensyny II i leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do możliwej ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj ma charakter odwracalny. Dlatego takie kombinacje należy stosować z ostrożnością, szczególnie u pacjentów starszych. W przypadku potrzeby długotrwałego leczenia należy zapewnić odpowiednie nawodnienie pacjenta oraz rozważyć możliwość monitorowania funkcji nerek na początku leczenia skojarzonego oraz okresowo w dalszym jego przebiegu. NLPZ mogą zmniejszać skuteczność terapeutyczną tych leków. Diuretyki mogą zwiększać ryzyko nefrotoksycznego działania NLPZ.

Antykoagulancjami. NLPZ mogą nasilać działanie terapeutyczne takich antykoagulantów, jak warfaryna.

Przeciwpłytkowe i selektywne inhibitory serotoniny. Zwiększa się ryzyko wystąpienia krwawienia żołądkowo-jelitowego.

Glikozydy nasierdziowe. Mogą nasilać niewydolność serca, zmniejszać szybkość filtracji kłębuszkowej oraz zwiększać stężenie glikozydów w osoczu krwi.

Cyklosporyny. Istnieją dane wskazujące na możliwą interakcję leków, która zwiększa ryzyko nefrotoksyczności.

Mifepryston. Nie należy przyjmować NLPZ w ciągu 8–12 dni po zastosowaniu mifeprystonu, ponieważ może to prowadzić do zmniejszenia skuteczności działania mifeprystonu.

Takrolimus. Zwiększone ryzyko nefrotoksyczności.

Lit i metotreksat. Istnieją dowody potencjalnego zwiększenia stężenia litu i metotreksatu w osoczu krwi.

Zydowudyna. Istnieją dowody zwiększenia ryzyka wystąpienia hemartrozy i hematomi u pacjentów zakażonych HIV, którzy stosują wspomagające leczenie zydowudyną i ibuprofenem.

Antybiotyki z grupy chinolonów. Jednoczesne stosowanie zwiększa ryzyko wystąpienia drgawek.

Preparaty z grupy sulfoniliomoczników. Możliwe wzmocnienie działania.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, a także u osób przyjmujących paracetamol przez dłuższy czas, zaleca się regularne wykonywanie badań czynności wątroby. W przypadku przyjmowania przez pacjenta warfaryny lub podobnych leków o działaniu przeciwkrzepliwym, przed zastosowaniem leku należy skonsultować się z lekarzem. Pacjenci, którzy codziennie przyjmują leki przeciwbólowe z powodu łagodnej formy artretyzmu, powinni skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem leku.

U pacjentów z ciężkimi infekcjami, takimi jak sepsa, towarzyszącymi obniżeniu poziomu glutationu, przyjmowanie paracetamolu może zwiększyć ryzyko wystąpienia kwasicy metabolicznej. Objawami kwasicy metabolicznej są głębokie, przyśpieszone lub trudne oddychanie, nudności, wymioty, utrata apetytu. W przypadku wystąpienia tych objawów należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Przy jednoczesnym stosowaniu doustnych leków przeciwkrzepliwych i wysokich dawek paracetamolu zaleca się oznaczenie czasu protrombinowego. Podczas leczenia należy unikać spożycia alkoholu. Pacjentów należy uprzedzić, aby nie stosowali jednocześnie innych leków zawierających paracetamol.

Przyjmowanie paracetamolu może wpływać na wyniki badań laboratoryjnych stężenia kwasu moczowego i glukozy we krwi.

W przypadku zaburzeń czynności wątroby i nerek lek należy stosować wyłącznie na pisemne zlecenie lekarza.

W wysokich dawkach (przekraczających 6 g na dobę) paracetamol jest toksyczny dla wątroby. Jednakże negatywny wpływ na wątrobę może wystąpić również przy znacznie mniejszych dawkach w przypadku spożycia alkoholu, stosowania induktorów enzymów wątrobowych lub innych substancji działających toksycznie na wątrobę.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu paracetamolu z flukloksacyliną ze względu na zwiększony ryzyko kwasicy metabolicznej z wysokim deficytem anionowym, szczególnie u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, sepsą, niedożywieniem oraz przy obecności innych przyczyn niedoboru glutationu (np. przewlekły alkoholizm), a także przy stosowaniu maksymalnych dawek dobowych paracetamolu. Zaleca się staranne monitorowanie stanu pacjenta, w tym pomiar stężenia 5-oksoproliny w moczu.

Należy ostrożnie (po konsultacji z lekarzem) rozpoczynać stosowanie leku u pacjentów, u których obserwowano podwyższone ciśnienie tętnicze, zatrzymanie płynu i obrzęki podczas leczenia niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NSAID).

Niepożądane działania można zmniejszyć poprzez krótkotrwałe stosowanie minimalnej skutecznej dawki potrzebnej do leczenia objawów.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy i mózgowo-naczyniowy. Przeprowadzone badania kliniczne oraz dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie ibuprofenu, szczególnie w wysokich dawkach (2400 mg dziennie), jak również jego długotrwałe stosowanie, może prowadzić do powikłań trombotycznych tętniczych (zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu). Ogólnie dane epidemiologiczne nie wskazują, że niska dawka ibuprofenu (poniżej 1200 mg dziennie) może prowadzić do zwiększenia ryzyka wystąpienia zawału mięśnia sercowego. Pacjentom z niekontrolowaną nadciśnieniem tętniczym, przewlekłą niewydolnością serca, rozpoznaną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobami mózgowo-naczyniowymi leczenie długotrwałe może przepisać lekarz wyłącznie po dokładnej analizie. Pacjentom z wyraźnymi czynnikami ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu) leczenie długotrwałe NSAID należy przepisać wyłącznie po dokładnym rozważeniu.

Zgłaszano przypadki zespołu Kounisa u pacjentów leczonych ibuprofenem. Zespół Kounisa definiuje się jako objawy sercowo-naczyniowe spowodowane reakcją alergiczną lub reakcją nadwrażliwościową związaną z zwężeniem tętnic wieńcowych, co potencjalnie może prowadzić do zawału mięśnia sercowego.

Bronchospazm może wystąpić u pacjentów z astmą oskrzelową lub z alergicznymi chorobami w trakcie leczenia, a także u pacjentów z wywiadem bronchospazmu w przeszłości.

Uogólnione toczeń rumieniowaty i układowe choroby tkanki łącznej zwiększają ryzyko wystąpienia oponiaka septycznego.

Przewlekłe choroby zapalne jelit (colitis ulcerosa, choroba Crohna) mogą się nasilać.

Objawy podwyższenia ciśnienia tętniczego i/lub niewydolności serca związane z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby mogą się nasilać i/lub może dojść do zatrzymania płynu.

Wpływ na nerki. Długotrwałe przyjmowanie NSAID może prowadzić do zależnego od dawki obniżenia syntezy prostaglandyn i wywoływać rozwój niewydolności nerek. Wysokie ryzyko tej reakcji występuje u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, zaburzeniami serca, zaburzeniami funkcji wątroby, pacjentów przyjmujących diuretyki oraz u osób starszych. U tych pacjentów należy kontrolować funkcję nerek.

Wpływ na wątrobę. Zaburzenia funkcji wątroby. Choroby wątroby zwiększają ryzyko uszkodzenia wątroby paracetamolem. Ryzyko przedawkowania jest większe u pacjentów z niecyrozowymi alkoholowymi chorobami wątroby.

Wpływ na płodność u kobiet. Dane są ograniczone co do leków hamujących syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyny, które mogą wpływać na proces owulacji. Jednak ten wpływ jest odwracalny i ustaje po zakończeniu leczenia. Długotrwałe stosowanie (dotyczy dawki 2400 mg na dobę oraz trwania leczenia ponad 10 dni) ibuprofenu może zaburzać płodność u kobiet, dlatego nie jest zalecane kobietom próbującym zajść w ciążę. Kobiety, które nie mogą zajść w ciążę lub są badane z powodu niepłodności, powinny przerwać stosowanie tego leku.

Wpływ na przewód pokarmowy (GKI). NSAID należy stosować ostrożnie u pacjentów z przewlekłymi chorobami zapalnymi jelit (np. colitis ulcerosa, choroba Crohna), ponieważ te stany mogą się nasilać. Istnieją doniesienia o przypadkach krwotok żołądkowo-jelitowych, perforacji, owrzodzeń, które mogły być śmiertelne i występowały na każdym etapie leczenia NSAID niezależnie od obecności objawów ostrzegawczych lub ciężkich zaburzeń ze strony GKI w wywiadzie.

Ryzyko krwotok żołądkowo-jelitowych, perforacji, owrzodzeń zwiększa się wraz ze wzrostem dawek NSAID u pacjentów z wywiadem owrzodzenia, szczególnie jeśli było ono powikłane krwotokiem lub perforacją, oraz u osób starszych. Ci pacjenci powinni rozpocząć leczenie od minimalnych dawek. Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów przyjmujących leki wspomagające, które mogą zwiększyć ryzyko gastrotoksyczności lub krwotoków, takie jak doustne kortykosteroidy lub leki przeciwkrzepliwe (np. warfaryna) lub środki przeciwzakrzepowe (np. kwas acetylosalicylowy). W przypadku długotrwałego leczenia tym pacjentom, a także pacjentom wymagającym jednoczesnego stosowania niskich dawek kwasu acetylosalicylowego lub innych leków, które mogą zwiększyć ryzyko dla GKI, należy rozważyć przepisanie przez lekarza terapii skojarzonej z misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej.

Pacjentom z istniejącymi zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi w wywiadzie, szczególnie osobom starszym, należy przypominać o wszelkich nietypowych objawach ze strony GKI (głównie krwotokach), szczególnie o krwotokach żołądkowo-jelitowych na początku leczenia. W przypadku krwotoku żołądkowo-jelitowego lub owrzodzenia u pacjentów przyjmujących ibuprofen, leczenie należy natychmiast przerwać.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej. Podczas stosowania NSAID (ibuprofenu) odnotowano ciężkie objawy skórne (TSHPR), w tym egzfoliatywny rumień, zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ), toksyczny epidermalny nekroliz (TEN), lekowo wywołaną eozynofilię z objawami systemowymi (zespołu DRESS) oraz ostrą ogólną egzantematyczną pustulozę (OGEP), które mogą stanowić zagrożenie dla życia lub prowadzić do skutku śmiertelnego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Większość takich reakcji wystąpiła w ciągu pierwszego miesiąca. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, ibuprofen należy natychmiast przerwać i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego (w razie potrzeby).

Przy długotrwałym stosowaniu leków przeciwbólowych w dużych dawkach może wystąpić ból głowy, którego nie można leczyć przez zwiększenie dawki leku. Długotrwałe i bezkontrolne stosowanie leków przeciwbólowych może prowadzić do przewlekłego uszkodzenia nerek z ryzykiem wystąpienia niewydolności nerek (nefropatia przeciwbólowa).

W jednej kapsule tego leku znajduje się około taka sama dawka kofeiny, jak w filiżance kawy. Przy stosowaniu Tetramolu należy ograniczyć przyjmowanie leków, spożycie żywności i napojów zawierających kofeinę, ponieważ duża ilość kofeiny może powodować pobudzenie, drażliwość, bezsenność, czasem przyspieszone bicie serca.

Przed zastosowaniem leku należy skonsultować się z lekarzem.

Jeśli objawy nie ustępują, należy skontaktować się z lekarzem.

Nie należy przyjmować leku jednocześnie z innymi środkami zawierającymi paracetamol, ibuprofen lub kofeinę.

Maskowanie objawów podstawowych infekcji. Lek może maskować objawy choroby zakaźnej, co może utrudnić wcześniejsze przepisanie leczenia i tym samym pogorszyć przebieg choroby. Obserwowano to przy bakteryjnym zapaleniu płuc spoza szpitala i bakteryjnych powikłaniach ospa wietrzna. Gdy lek stosuje się przy podwyższonej temperaturze ciała lub w celu złagodzenia bólu przy infekcji, zaleca się monitorowanie choroby zakaźnej. W warunkach leczenia poza placówką medyczną pacjent powinien skontaktować się z lekarzem, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Przeciwwskazane jest stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie ibuprofenu może powodować oligohydramnios w wyniku zaburzeń czynności nerek płodu. W przypadku wpływu ibuprofenu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży, może być wskazane prenatalne monitorowanie w kierunku oligohydramniosu.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

W przypadkach, gdy podczas leczenia lekiem występują działania niepożądane ze strony układu nerwowego, należy wstrzymać się od prowadzenia pojazdów mechanicznych i pracy z mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dorosłym i młodzieży w wieku od 16 lat podaje się 1–2 kapsułki 4 razy na dobę w zależności od nasilenia zespołu bólowego i zaleceń lekarza. Dzienne dawki nie należy przekraczać 6 kapsułek. Dzieciom w wieku od 12 do 16 lat: 1 kapsułka 1–2 razy na dobę. Kapsułkę należy przyjmować nie żując, popijając odpowiednią ilością płynu (szklanką wody). Zwykle leczenie trwa 3–7 dni. Jeśli w tym czasie nie dojdzie do poprawy, należy przeanalizować terapię.

Maksymalny czas stosowania u dzieci bez konsultacji z lekarzem – 3 dni.

Interwał między dawkami powinien wynosić nie mniej niż 4 godziny.

Nie należy przekraczać zalecanej dawki.

Należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy czas konieczny do złagodzenia objawów (patrz rozdział „Szczególne wskazania”).

Dzieci.

Nie należy stosować leku u dzieci poniżej 12. roku życia.

Przedawkowanie.

Przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek możliwe są anemia aplastyczna, trombocytopenia, pancytopenia, agranulocytoza, neutropenia, leukopenia. Przy przyjmowaniu wysokich dawek możliwe są zaburzenia ze strony OUN (zawroty głowy, pobudzenie psychoruchowe, zaburzenia orientacji i uwagi, bezsenność, drżenie, niepokój, pobudzenie), ze strony układu moczowego – nefrotoksyczność (kolka nerkowa, nefryt śródmiąższowy, martwica brodawek nerkowych).

W przypadku przedawkowania mogą występować zwiększone wydzielanie potu, pobudzenie lub depresja OUN, senność, zaburzenia świadomości, zaburzenia rytmu serca, tachykardia, ekstrasystolia, drżenie, nadrefleksyjność, drgawki.

Objawy przedawkowania paracetamolu. Uszkodzenie wątroby może wystąpić u dorosłych, którzy przyjęli 10 g lub więcej paracetamolu, oraz u dzieci, które przyjęły lek w dawce przekraczającej 150 mg/kg masy ciała. U pacjentów z czynnikami ryzyka (długotrwałe stosowanie karbamazepiny, fenylobarbitalu, fenytoiny, primidony, ryfampicyny, dziurawca lub innych leków indukujących enzymy wątrobowe; nadużywanie alkoholu; niedostateczność układu glutationowego, np. zaburzenia trawienia, zakażenie HIV, głodówka, mukowiscydoza, kaheksja) przyjęcie 5 g lub więcej paracetamolu może prowadzić do uszkodzenia wątroby.

W pierwszych 24 godzinach: bladość, nudności, wymioty, anoreksja i ból brzucha, martwica wątroby, podwyższenie aktywności transaminaz wątrobowych, wydłużenie czasu protrombinowego. Uszkodzenie wątroby może stać się widoczne 12–48 godzin po przyjęciu nadmiernych dawek leku. Mogą wystąpić zaburzenia metabolizmu glukozy i kwasica metaboliczna, krwawienia. Przy ciężkim zatruciu niewydolność wątroby może postępować do encefalopatii, śpiączki i mieć skutek śmiertelny. Ostra niewydolność nerek z ostrym martwiczym uszkodzeniem kanalików może się rozwinąć nawet przy braku ciężkiego uszkodzenia nerek. Obserwowano również zaburzenia rytmu serca, zapalenie trzustki.

Leczenie. Przy przedawkowaniu wymagana jest szybka pomoc medyczna, nawet jeśli objawy przedawkowania są nieobecne. Objawy mogą być ograniczone do nudności i wymiotów lub mogą nie odzwierciedlać ciężkości przedawkowania lub ryzyka uszkodzenia narządów. Należy rozważyć leczenie węglem aktywnym, jeśli nadmierna dawka paracetamolu została przyjęta w ciągu 1 godziny. Stężenie paracetamolu we krwi należy oznaczyć po 4 godzinach lub później po przyjęciu (wcześniejsze stężenia są niepewne).

Leczenie N-acetylocysteiny może być stosowane w ciągu 24 godzin po przyjęciu paracetamolu, ale maksymalny efekt ochronny osiąga się przy jej zastosowaniu w ciągu 8 godzin po przyjęciu.

Efektywność antydoty gwałtownie maleje po tym czasie. W razie potrzeby pacjentowi należy podawać N-acetylocysteinę dożylnie zgodnie z obowiązującymi zaleceniami. Przy braku wymiotów może być stosowany doustnie metionina jako odpowiednia alternatywa w odległych miejscach poza szpitalem.

Objawy przedawkowania kofeiny. Duże dawki kofeiny mogą powodować przyspieszone oddychanie, ekstrasystole, zawroty głowy, stan afektu, ból nadbrzusza, wymioty, diurezę, tachykardię lub zaburzenia rytmu serca, stymulację OUN (bezsenność, niepokój, pobudzenie, lęk, zespół podwyższonej pobudliwości nerwowo-refleksyjnej, ból głowy, drżenie, drgawki, niepokój i drażliwość). Klinicznie istotne objawy przedawkowania kofeiny związane są również z uszkodzeniem wątroby przez paracetamol.

Leczenie. Nie ma specyficznego antydoty. Jednak działania wspomagające, takie jak stosowanie antagonistów receptorów beta-adrenergicznych, mogą złagodzić efekty kardiotoksyczne.

Objawy zatrucia ibuprofenem. U większości pacjentów uczestniczących w badaniach klinicznych przyjmowanie znacznej ilości NSAID powodowało jedynie nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu lub bardzo rzadko – biegunkę. Może również wystąpić szum w uszach, ból głowy oraz krwawienie z przewodu pokarmowego. Przy cięższym zatruciu mogą wystąpić toksyczne uszkodzenia OUN w postaci senności, czasem pobudzenia nerwowego i dezorientacji lub śpiączki. Czasem u pacjentów obserwuje się drgawki. Przy ciężkim zatruciu może wystąpić kwasica metaboliczna; czas protrombinowy może być wydłużony, prawdopodobnie w wyniku wpływu na czynniki krzepnięcia. Może wystąpić ostra niewydolność nerek i uszkodzenie wątroby. U chorych na astmę oskrzelową może wystąpić nasilenie przebiegu choroby. Stosowanie dzieciom dawki przekraczającej 400 mg/kg może wywołać objawy zatrucia. U dorosłych efekt dawki jest mniej wyraźny. Okres półtrwania przy przedawkowaniu wynosi 1,5–3 godziny.

Leczenie może być objawowe i wspomagające, obejmować oczyszczenie dróg oddechowych oraz obserwację objawów serca i wskaźników czynności życiowych aż do normalizacji stanu. Zaleca się doustne podanie węgla aktywnego w ciągu 1 godziny po przyjęciu potencjalnie toksycznej ilości leku. Przy częstych lub długotrwałych drgawkach należy podawać dożylne diazepam lub lorazepam. W leczeniu astmy oskrzelowej należy stosować leki rozkurczowe oskrzeli.

Efekty uboczne.

Poniżej wymienione efekty uboczne leku są sklasyfikowane zgodnie z terminologią MedDRA.

Ze strony układu odpornościowego: nadwrażliwość w postaci pokrzywki i świądu; ciężkie reakcje nadwrażliwościowe objawiające się obrzękiem twarzy, języka i krtani, dusznością, tachykardią, arytmią, obniżonym lub podwyższonym ciśnieniem tętniczym, anafilaksją, obrzękiem Quincka, zespołem hepatorenalnym, nasileniem astmy oskrzelowej i skurczem oskrzeli.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, drażliwość, niepokój, depresja, senność, bezsenność, lęki, pobudzenie psychomotoryczne, niestabilność emocjonalna, drgawki, parestezje, oponowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (azbestyczne), którego pojedyncze objawy (sztywność mięśni karku, ból głowy, nudności, wymioty, gorączka lub dezorientacja) mogą występować u pacjentów z istniejącymi chorobami autoimmunologicznymi, takimi jak toczeń układowy lub mieszane choroby tkanki łącznej.

Ze strony układu krwiotwórczego i układu limfatycznego: zaburzenia krwiotwórcze, agranulocytoza, anemia (w tym hemolityczna i aplastyczna), obniżenie hematokrytu i poziomu hemoglobiny, siarkohemoglobinemia i metahemoglobinemia (cyjanowatość, duszność, ból w klatce piersiowej), leukopenia, neutropenia, pancytopenia, trombocytopenia. Początkowe objawy to: wysoka temperatura ciała, ból gardła, owrzodzenia w jamie ustnej, objawy grypy, silne osłabienie, niezidentyfikowane krwawienia i siniaki.

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego: ból brzucha, zgaga, owrzodzenie jamy ustnej, dyspepsja i nudności; biegunka, wzdęcia, zaparcia i wymioty, zapalenie trzustki, zapalenie dwunastnicy, zapalenie przełyku, zapalenie żołądka, choroba wrzodowa, perforacja lub krwawienie z przewodu pokarmowego, które w niektórych przypadkach może prowadzić do śmiertelnego wyniku, szczególnie u osób starszych; nasilenie wrzodziejącego zapalenia okrężnicy i choroby Leśniowskiego-Crohna.

Ze strony układu moczowego: ostra niewydolność nerek; kolka nerkowa; papillonekroza, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu, związana z podwyższonym stężeniem mocznika w surowicy i obrzękiem; zapalenie pęcherza moczowego; hematuria; zapalenie nerek międzywątkowe; zespół nerczny; oliguria; poliuria; martwica kanalików; zapalenie kłębuszków nerkowych; azbestyczne wydalanie ropy z moczem.

Ze strony narządów zmysłu: zaburzenia słuchu, osłabienie słuchu, dzwonienie lub szum w uszach, nieostrość widzenia, zaburzenia percepcji kolorów, toksyczna amblyopia.

Ze strony układu oddechowego: skurcz oskrzeli u pacjentów wrażliwych na aspirynę i inne leki przeciwbólowe niesteroidowe.

Ze strony serca: niewydolność serca, obrzęki, zespół Koynisa.

Ze strony układu naczyniowego: zakrzepica tętnicza (zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu).

Ze strony układu endokrynnego i zaburzeń metabolicznych: hipoglikemia, aż do śpiączki hipoglikemicznej; zmniejszenie apetytu; suchość błon śluzowych oczu i jamy ustnej; katar.

Ze strony wątroby: zaburzenia wątroby; podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych, martwica wątroby (efekt zależny od dawki), niewydolność wątroby przy długotrwałym leczeniu, mogą wystąpić zapalenie wątroby i żółtaczka.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: alergiczne reakcje skórne, wysypka, purpura, łuszczenie się skóry, świąd, łysienie, fotouczulenie; obrzęk naczynioruchowy, ciężkie skórne efekty uboczne (CSEU) (w tym wielopostaciowa czerwienica, odłuszczający zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz); lekowo wywołana eozynofilia z objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS), ostra ogólnoustrojowa egzantematyczna pustuloza (OGEP). W przypadku wystąpienia tych objawów pacjent powinien natychmiast przerwać przyjmowanie Tetramolu i niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Zaburzenia ogólne: niedobór samopoczucia i zmęczenie.

Jednoczesne stosowanie leku w zalecanych dawkach z produktami zawierającymi kofeinę może nasilać efekty uboczne spowodowane kofeiną, takie jak:

zaburzenia psychiczne: ból głowy, zawroty głowy, podwyższona pobudliwość, lęk, drażliwość, przyspieszone bicie serca, niepokój, bezsenność spowodowane pobudzeniem OUN;

ze strony przewodu pokarmowego: nudności spowodowane podrażnieniem przewodu pokarmowego.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

6 kapsuł w blistrze.

6 kapsuł w blistrze; 5 blisterów w pudełku kartonowym.

10 kapsuł w blistrze; 3 blistery w pudełku kartonowym.

6 kapsuł w blistrze; 5 blisterów w pudełku kartonowym; 10 pudełek kartonowych w kartonowej paczce.

Kategoria wydawania. Bez recepty.

Producent.

AT „Grindex”.

JSC „Grindeks”.

Miejsce produkcji i adres działalności.

ul. Krustpils 53, Ryga, LV-1057, Łotwa.

53 Krustpils str., Riga, LV-1057, Latvia.

INSTRUKCJA

do stosowania leku

TETRAMOL

(TETRAMOL)

Skład:

Substancje czynne: paracetamol, ibuprofen, kofeina;

1 kapsułka zawiera paracetamolu 325 mg, ibuprofenu 200 mg, kofeiny 30 mg;

Substancje pomocnicze: talk, ditlenek krzemu koloidalny bezwodny, laurylosiarczan sodu, żelatyna, kandurin (tlenek tytanu (E 171), krzemian glinowo-potasowy (E 555)).

Postać farmaceutyczna. Kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne. Twarda żelatynowa kapsułka. Korpus kapsułki i kapsułka – białe, perłowe. Zawartość kapsułki – mieszanina krystalicznego i amorficznego proszku białego. Dopuszczalna obecność grudek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbólowe niesteroidowe i przeciwreumatyczne. Paracetamol, kombinacje bez leków psychotropowych. Kod ATC N02B E51.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Lek złożony, którego działanie wynika ze składników wchodzących w jego skład. Preparat wykazuje działanie przeciwbólowe (analgetyczne), przeciwzapalne i przeciwgorączkowe. Hamuje syntezę prostaglandyn. Osłabia ból stawów w spoczynku i podczas ruchu, zmniejsza sztywność poranną oraz obrzęk stawów, sprzyja zwiększeniu zakresu ruchów.

Kofeina nasila działanie przeciwbólowe ibuprofenu i paracetamolu, poprawia sprawność psychofizyczną, zmniejsza uczucie zmęczenia i senności.

Farmakokinetyka.

Paracetamol

Paracetamol jest szybko i prawie całkowicie wchłaniany w przewodzie pokarmowym (ŻKP). Maksymalne stężenie w osoczu osiąga się po 30–60 minutach od zażycia, okres półtrwania w osoczu wynosi 1–4 godziny po podaniu dawek terapeutycznych. W przypadku ciężkiej niewydolności wątrobowej wydłuża się on do 5 godzin. W niewydolności nerek okres półtrwania nie wydłuża się, jednakże ze względu na ograniczone wydalanie przez nerki należy zmniejszyć dawkę paracetamolu.

Paracetamol przenika przez barierę krew–mózg, a także do mleka kobiet karmiących piersią.

Ibuprofen

Ibuprofen po zażyciu jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi osiąga się po 45 minutach od zażycia, w płynie synowialnym – po 3 godzinach od zażycia. Ibuprofen jest metabolizowany w wątrobie, wydalany przez nerki w postaci niezmienionej oraz w postaci metabolitów. Okres półtrwania wynosi około 2 godziny.

Kofeina

Po podaniu doustnym kofeina jest szybko wchłaniana. Maksymalne stężenia w osoczu osiągane są po około 20–60 minutach, okres półtrwania wynosi około 4 godziny.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Zespół bólowy różnego nasilenia:

algomenorea i ból menstruacyjny;
ból głowy;
neuralgia;
mialgia;
artalgia;
ból zęba.

Podwyższenie temperatury (gorączka przy grypie i chorobach przypominających przeziębienie).

W ramach leczenia wspomagającego: ból popooperacyjny, osłabienie objawów reumatoidalnego zapalenia stawów i osteoarthrytu.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na paracetamol, ibuprofen, kofeinę lub którykolwiek inny składnik preparatu, choroba wrzodowa żołądka, w tym w wywiadzie (dwa lub więcej wyraźnych epizodów zaostrzenia choroby wrzodowej lub krwawienia); krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego lub perforacja w wywiadzie związane z wcześniejszym leczeniem niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ); ostry zapalenie trzustki, ciężkie zaburzenia funkcji wątroby i/lub nerek, wrodzona hiperbilirubinemia, niedobór glukozo-6-fosforan dehydrogenazy, alkoholizm, choroby krwi, wyraźna anemia, leukopenia, tromboza, tromboflebita, stany podwyższonego pobudzenia; zaburzenia snu; ciężka nadciśnienie tętnicze; organiczne choroby układu sercowo-naczyniowego; pierwotnie tętnicze zamkniętego kąta jaskry; epilepsja, nadczynność tarczycy, niedostateczność serca w stanie dekompensacji, zaburzenia przewodnictwa sercowego, ciężki miażdżyca, skłonność do skurczu naczyń, choroba niedokrwienna serca, przerośnięcie gruczołu krokowego, ciężkie postacie cukrzycy, reakcja alergiczna (np. astma oskrzelowa, katar sienny, obrzęk Quinckego) po zastosowaniu kwasu acetylosalicylowego lub innych NLPZ, stosowanie preparatu jednocześnie z NLPZ, wiek pacjenta.

Nie stosować jednocześnie z inhibitorem monoaminooksydazy (MAO), cyklooksygenazy-2 oraz przez 2 tygodnie po zakończeniu ich stosowania; przeciwwskazane u pacjentów przyjmujących trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe lub beta-blokery. Zespół Gilberta. Wiek pacjenta poniżej 12 lat. Przeciwwskazane w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

W przypadku jednoczesnego stosowania paracetamolu z metoklopramidem i domperydonem możliwe jest wzmocnienie wchłaniania paracetamolu, a z cholestyraminą – zmniejszenie wchłaniania.

Przy długotrwałym, ciągłym stosowaniu paracetamolu może nasilać się działanie przeciwkrzepliwe warfaryny i innych kumaryn, co zwiększa ryzyko wystąpienia krwawień.

NLPZ mogą nasilać działanie leków przeciwkrzepliwych, takich jak warfaryna, oraz osłabiać działanie leków obniżających ciśnienie tętnicze lub diuretyków.

Jednoczesne stosowanie innych NLPZ zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Glikokortykosteroidy mogą zwiększać ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego.

Stosowanie preparatu może powodować zwiększenie stężenia litu w osoczu krwi.

Jednoczesne stosowanie z metotreksatem może prowadzić do zatrucia.

Barbiturany obniżają działanie przeciwgorączkowe paracetamolu.

Leki przeciwdrgawkowe (w tym fenytoina, barbiturany, karbamazepina), które stymulują aktywność enzymów mikrosomalnych wątroby, mogą nasilać toksyczne działanie paracetamolu na wątrobę poprzez zwiększenie stopnia przekształcania leku w metabolity hepatotoksyczne. Jednoczesne stosowanie paracetamolu z hepatotoksycznymi lekami zwiększa toksyczne działanie tych leków na wątrobę. Jednoczesne stosowanie dużych dawek paracetamolu z izoniazydem zwiększa ryzyko rozwoju zespołu hepatotoksycznego. Paracetamol obniża skuteczność diuretyków. Nie stosować jednocześnie z alkoholem.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu paracetamolu z flukloksacyliną, ponieważ takie jednoczesne stosowanie wiąże się z kwasem metabolicznym z wysokim deficytem anionowym, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie kofeiny z inhibitorami MAO może powodować niebezpieczne podwyższenie ciśnienia tętniczego. Kofeina nasila działanie (poprawia biodostępność) leków przeciwbólowych i przeciwgorączkowych, potencjalnie wzmaga działanie pochodnych ksantyny, alfa- i beta-adrenomimetyków, środków psychostymulujących.

Cymetydyna, hormonalne środki antykoncepcyjne, izoniazyd nasilają działanie kofeiny. Kofeina obniża działanie opioidowych leków przeciwbólowych, leków przeciwłakowych, środków nasennie i uspokajających, jest antagonistą środków do znieczulenia ogólnego oraz innych leków hamujących ośrodkowy układ nerwowy (OUN), antagonistą konkurencyjnym leków adenozynowych, ATP. Jednoczesne stosowanie kofeiny z ergotaminą poprawia wchłanianie ergotaminy z przewodu pokarmowego, a z lekami tyreotropowymi – nasila działanie tyreoidalne. Kofeina obniża stężenie litu we krwi.

Nie należy stosować w połączeniu z:

NLPZ. Ponieważ może to prowadzić do zwiększonej częstości występowania działań niepożądanych.

Z ostrożnością należy stosować ibuprofen w połączeniu z:

lekami przeciw nadciśnieniu (inhibitory ACE i antagoniści angiotensyny II) oraz diuretykami: NLPZ mogą osłabiać działanie diuretyków i innych leków przeciw nadciśnieniu. U niektórych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub u osób starszych z osłabioną funkcją nerek) jednoczesne stosowanie inhibitora ACE lub antagonisty angiotensyny II oraz leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, co zazwyczaj ma charakter odwracalny. Dlatego takie kombinacje należy przepisywać z ostrożnością, szczególnie osobom starszym. W przypadku potrzeby długotrwałego leczenia należy zapewnić odpowiednie nawodnienie pacjenta oraz rozważyć monitorowanie funkcji nerek na początku leczenia kombinowanego, a następnie w regularnych odstępach czasu. NLPZ mogą zmniejszać terapeutyczny efekt tych leków. Diuretyki mogą zwiększać ryzyko nefrotoksycznego działania NLPZ.

Antykoagulancje. NLPZ mogą nasilać działanie terapeutyczne takich antykoagulantów, jak warfaryna.

Leki przeciwkrzepliwe i selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny. Zwiększa się ryzyko wystąpienia krwawienia z przewodu pokarmowego.

Glikozydy naparstnicy. Mogą nasilać niewydolność serca, zmniejszać szybkość filtracji kłębuszkowej oraz zwiększać stężenie glikozydów w osoczu krwi.

Cyklosporyny. Istnieją dane wskazujące na możliwą interakcję leków, która zwiększa ryzyko nefrotoksyczności.

Mifepryston. Nie należy przyjmować NLPZ przez 8–12 dni po zastosowaniu mifeprystonu, ponieważ może to prowadzić do zmniejszenia skuteczności działania mifeprystonu.

Takrolimus. Zwiększone ryzyko nefrotoksyczności.

Lit i metotreksat. Istnieją dowody potencjalnego zwiększenia stężenia litu i metotreksatu w osoczu krwi.

Zydowudyna. Istnieją dowody zwiększania ryzyka wystąpienia hemartrozy i krwotoków u pacjentów zakażonych HIV, którzy stosują leczenie wspomagające zydowudyną i ibuprofenem.

Antybiotyki z grupy chinolonów. Jednoczesne stosowanie zwiększa ryzyko wystąpienia drgawek.

Leki z grupy sulfonylomoczników. Możliwe nasilenie działania.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, a także u osób stosujących paracetamol przez dłuższy czas, zaleca się regularne wykonywanie badań czynności wątroby. Jeżeli pacjent stosuje warfarynę lub podobne leki o działaniu przeciwkrzepliwym, przed zastosowaniem leku należy skonsultować się z lekarzem. Pacjenci, którzy codziennie stosują leki przeciwbólowe z powodu łagodnej formy artretyzmu, powinni skonsultować się z lekarzem przed zastosowaniem leku.

U pacjentów z ciężkimi infekcjami, takimi jak sepsa, towarzyszącymi obniżeniu poziomu glutationu, przyjmowanie paracetamolu może zwiększyć ryzyko wystąpienia kwasicy metabolicznej. Objawami kwasicy metabolicznej są głębokie, przyśpieszone lub trudne oddychanie, nudności, wymioty, utrata apetytu. W przypadku pojawienia się tych objawów należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Zażywanie paracetamolu może wpływać na wyniki badań laboratoryjnych stężenia kwasu moczowego i glukozy we krwi.

Lek należy stosować tylko na receptę lekarza u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby i nerek.

W wysokich dawkach (przekraczających 6 g na dobę) paracetamol jest toksyczny dla wątroby. Jednakże negatywny wpływ na wątrobę może również wystąpić przy znacznie mniejszych dawkach w przypadku spożycia alkoholu, stosowania induktorów enzymów wątrobowych lub innych substancji o działaniu toksycznym na wątrobę.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu paracetamolu z flukloksacyliną ze względu na zwiększone ryzyko kwasicy metabolicznej z wysokim deficytem anionowym, szczególnie u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, sepsą, niedożywieniem oraz przy obecności innych przyczyn niedoboru glutationu (np. przewlekły alkoholizm), a także przy stosowaniu maksymalnych dawek dobowych paracetamolu. Zaleca się staranne monitorowanie stanu pacjenta, w tym pomiar stężenia 5-oksoprolinu w moczu.

Niepożądane działania można zmniejszyć, stosując przez krótki czas minimalną skuteczną dawkę niezbędną do leczenia objawów.

Wpływ na układ sercowo-naczyniowy i mózgowo-naczyniowy. Przeprowadzone badania kliniczne oraz dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie ibuprofenu, szczególnie w wysokich dawkach (2400 mg dziennie), a także jego długotrwałe stosowanie może prowadzić do wystąpienia zakrzepowych powikłań tętniczych (zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu). Ogólnie dane epidemiologiczne nie wskazują, że niska dawka ibuprofenu (poniżej 1200 mg dziennie) może prowadzić do zwiększenia ryzyka wystąpienia zawału mięśnia sercowego. Pacjentom z niekontrolowaną nadciśnieniem tętniczym, zastoinową niewydolnością serca, rozpoznaną chorobą niedokrwienną serca, chorobą tętnic obwodowych i/lub chorobami mózgowo-naczyniowymi leczenie długotrwałe może przepisać lekarz tylko po dokładnej analizie. Pacjentom z wyraźnymi czynnikami ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych (takimi jak nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu) leczenie długotrwałe NLPZ należy przepisać tylko po dokładnym rozważeniu.

Zgłaszano przypadki zespołu Kounisa u pacjentów leczonych ibuprofenem. Zespół Kounisa definiuje się jako objawy sercowo-naczyniowe spowodowane reakcją alergiczną lub reakcją nadwrażliwościową związaną z zwężeniem tętnic wieńcowych, które potencjalnie może prowadzić do zawału mięśnia sercowego.

Bronchospazm może wystąpić u pacjentów z astmą oskrzelową lub z chorobami alergicznymi w trakcie, a także u tych z wywiadem bronchospazmu w przeszłości.

Łupieżowate zapalenie skóry systemowe i układowe choroby tkanki łącznej zwiększają ryzyko wystąpienia ostrałgicznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Przewlekłe choroby zapalne jelit (colitis ulcerosa, choroba Crohna) mogą się nasilać.

Objawy podwyższenia ciśnienia tętniczego i/lub niewydolności serca związane z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby mogą się nasilać i/lub może dojść do zatrzymania płynu.

Wpływ na nerki. Długotrwałe stosowanie NLPZ może prowadzić do zależnego od dawki obniżenia syntezy prostaglandyn i wywoływać rozwój niewydolności nerek. Wysokie ryzyko tej reakcji dotyczy pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, zaburzeniami serca, zaburzeniami funkcji wątroby, pacjentów stosujących diuretyki oraz pacjentów w podeszłym wieku. U takich pacjentów należy kontrolować funkcję nerek.

Wpływ na wątrobę. Zaburzenia funkcji wątroby. Choroby wątroby zwiększają ryzyko uszkodzenia wątroby paracetamolem. Niebezpieczeństwo przedawkowania jest większe u pacjentów z niecyrozowymi alkoholowymi chorobami wątroby.

Wpływ na płodność u kobiet. Istnieją ograniczone dane sugerujące, że leki hamujące syntezę cyklooksygenazy/prostaglandyny mogą wpływać na proces owulacji. Jednak ten wpływ jest odwracalny i ustaje po zakończeniu leczenia. Długotrwałe stosowanie (dotyczy dawki 2400 mg na dobę oraz długości leczenia przekraczającej 10 dni) ibuprofenu może zaburzać płodność u kobiet, dlatego nie jest zalecane kobietom próbującym zajść w ciążę. U kobiet, które nie mogą zajść w ciążę lub poddawanych badaniom z powodu niepłodności, należy odstawić ten lek.

Wpływ na przewód pokarmowy. NLPZ należy stosować ostrożnie u pacjentów z przewlekłymi chorobami zapalnymi jelit (np. colitis ulcerosa, choroba Crohna), ponieważ te stany mogą się nasilać. Istnieją doniesienia o przypadkach krwawienia przewodu pokarmowego, perforacji, wrzodów, które mogły być śmiertelne i występowały na dowolnym etapie leczenia NLPZ niezależnie od obecności objawów ostrzegawczych lub ciężkich zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego w wywiadzie.

Ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego, perforacji, wrzodów zwiększa się przy zwiększaniu dawek NLPZ u pacjentów z wywiadem wrzodu, szczególnie jeśli był on powikłany krwawieniem lub perforacją, oraz u pacjentów w podeszłym wieku. Ci pacjenci powinni rozpoczynać leczenie od minimalnych dawek. Należy zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów, którzy stosują leki towarzyszące, które mogą zwiększyć ryzyko gastrotoksyczności lub krwawienia, takie jak doustne kortykosteroidy lub leki przeciwkrzepliwe (np. warfaryna) lub środki przeciwzakrzepowe (np. kwas acetylosalicylowy). Przy długotrwałym leczeniu u tych pacjentów, a także u pacjentów wymagających towarzyszącego stosowania niskich dawek kwasu acetylosalicylowego lub innych leków, które mogą zwiększyć ryzyko dla przewodu pokarmowego, należy rozważyć przepisanie przez lekarza terapii skojarzonej z misoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej.

Pacjentom z obecnymi zaburzeniami przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie pacjentom w podeszłym wieku, należy przekazać informację o wszelkich nietypowych objawach ze strony przewodu pokarmowego (głównie krwawieniu), szczególnie o krwawieniu przewodu pokarmowego na początku leczenia. W przypadku krwawienia przewodu pokarmowego lub wrzodu u pacjentów przyjmujących ibuprofen, leczenie należy natychmiast przerwać.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej. Przy stosowaniu NLPZ (ibuprofenu) odnotowano ciężkie skórne działania niepożądane (TSAN), w tym egfoliatywny rumień, zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ), toksyczny epidermalny nekroliz (TEN), wywołaną lekami eozynofilię z objawami systemowymi (zespoł DRESS) oraz ostrą ogólnoustrojową egzantematyczną pustulozę (OGEP), które mogą stanowić zagrożenie dla życia lub prowadzić do skutku śmiertelnego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Większość takich reakcji pojawiała się w ciągu pierwszego miesiąca. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, ibuprofen należy natychmiast odstawić i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego (w razie potrzeby).

Przy długotrwałym stosowaniu środków przeciwbólowych w dużych dawkach może wystąpić ból głowy, którego nie można leczyć przez zwiększenie dawki leku. Długotrwałe i bezkontrolne stosowanie środków przeciwbólowych może prowadzić do przewlekłego uszkodzenia nerek z ryzykiem wystąpienia niewydolności nerek (nefropatia analgetyczna).

W jednej kapsułce tego leku znajduje się około taka sama dawka kofeiny, jak w filiżance kawy. Przy stosowaniu Tetramolu należy ograniczyć przyjmowanie leków, spożycie żywności i napojów zawierających kofeinę, ponieważ duża ilość kofeiny może powodować pobudzenie nerwowe, drażliwość, bezsenność, a czasem przyśpieszone bicie serca.

Przed zastosowaniem leku należy skonsultować się z lekarzem.

Jeśli objawy nie ustępują, należy skontaktować się z lekarzem.

Nie należy stosować leku jednocześnie z innymi środkami zawierającymi paracetamol, ibuprofen lub kofeinę.

Maskowanie objawów podstawowych infekcji. Lek może maskować objawy choroby zakaźnej, co może utrudnić wcześniejsze przepisanie leczenia i tym samym pogorszyć przebieg choroby. Obserwowano to przy bakteryjnej zapaleniu płuc pozaszpitalnym i bakteryjnych powikłaniach odrę. Gdy lek stosuje się przy podwyższonej temperaturze ciała lub w celu złagodzenia bólu przy infekcji, zaleca się monitorowanie choroby zakaźnej. W warunkach leczenia poza placówką medyczną pacjent powinien skontaktować się z lekarzem, jeśli objawy utrzymują się lub nasilają.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią jest przeciwwskazane.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie ibuprofenu może powodować oligohydramnios w wyniku dysfunkcji nerek płodu. W przypadku wpływu ibuprofenu przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży, może być wskazane monitorowanie okołoporodowe w kierunku oligohydramniosu.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów samochodowych lub innych urządzeń.

W przypadkach, gdy podczas leczenia lekiem występują działania niepożądane ze strony układu nerwowego, należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i pracy z urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Dorosłym i młodzieży w wieku od 16 lat podaje się 1-2 kapsułki 4 razy na dobę, w zależności od nasilenia zespołu bólowego i zaleceń lekarza. Dzienne dawki nie należy przekraczać 6 kapsułek. Dzieciom w wieku od 12 do 16 lat: 1 kapsułka 1-2 razy na dobę. Kapsułkę należy przyjmować nie żując, popijając wystarczającą ilością płynu (szklanką wody). Zwykle leczenie trwa 3-7 dni. Jeśli w tym czasie nie dojdzie do poprawy, należy przeanalizować sposób leczenia.

Maksymalny czas stosowania u dzieci bez konsultacji z lekarzem – 3 dni.

Odstępy między dawkami powinny wynosić nie mniej niż 4 godziny.

Nie należy przekraczać zalecanej dawki.

Należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas, konieczny do złagodzenia objawów (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Dzieci.

Nie należy stosować leku dzieciom poniżej 12. roku życia.

Przedawkowanie.

Przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek możliwe są: anemia aplastyczna, trombocytopenia, pancytopenia, agranulocytoza, neutropenia, leukopenia. Przy przyjmowaniu wysokich dawek możliwe są zaburzenia ze strony OUN (zawroty głowy, pobudzenie psychomotoryczne, zaburzenia orientacji i uwagi, bezsenność, drżenie, pobudzenie, niepokój, niepokoju). Ze strony układu moczowego – nefrotoksyczność (kolka nerkowa, zapalenie śródmiąższowe nerek, martwica brodawkowa).

W przypadku przedawkowania mogą występować nasilone pocenie się, pobudzenie psychomotoryczne lub depresja OUN, senność, zaburzenia świadomości, zaburzenia rytmu serca, tachykardia, ekstrasystolia, drżenie, nadreaktywność odruchów, drgawki.

Objawy przedawkowania paracetamolu. Uszkodzenie wątroby może wystąpić u dorosłych, którzy przyjęli 10 g lub więcej paracetamolu, oraz u dzieci, które przyjęły lek w dawce przekraczającej 150 mg/kg masy ciała. U pacjentów z czynnikami ryzyka (długotrwałe stosowanie karbamazepiny, fenytoiny, fenobarbitalu, primidyny, ryfampicyny, dziurawca lub innych leków indukujących enzymy wątrobowe; nadużywanie alkoholu; niedostateczność układu glutationowego, np. zaburzenia trawienia, zakażenie HIV, głodówka, mukowiscydoza, kacheksja) przyjęcie 5 g lub więcej paracetamolu może prowadzić do uszkodzenia wątroby.

W pierwszych 24 godzinach: bladość, nudności, wymioty, anoreksja i ból brzucha, martwica wątroby, podwyższenie aktywności transaminaz wątrobowych, wydłużenie czasu protrombinowego. Uszkodzenie wątroby może stać się widoczne po 12-48 godzinach od przyjęcia nadmiernych dawek leku. Mogą wystąpić zaburzenia metabolizmu glukozy i kwasica metaboliczna, krwawienia. Przy ciężkim zatruciu niewydolność wątroby może postępować do encefalopatii, śpiączki i skutku śmiertelnego. Ostra niewydolność nerek z martwicą kanalików może się rozwinąć nawet przy braku ciężkiego uszkodzenia nerek. Obserwowano również arytmie serca, zapalenie trzustki.

Leczenie. Przy przedawkowaniu konieczna jest szybka pomoc medyczna, nawet jeśli objawy przedawkowania nie występują. Objawy mogą być ograniczone do nudności i wymiotów lub mogą nie odzwierciedlać nasilenia przedawkowania lub ryzyka uszkodzenia narządów. Należy rozważyć leczenie węglem aktywnym, jeśli nadmierna dawka paracetamolu została przyjęta w ciągu 1 godziny. Stężenie paracetamolu we krwi należy oznaczyć po 4 godzinach lub później od momentu przyjęcia (wcześniejsze stężenia są niepewne).

Leczenie N-acetylocysteiny może być stosowane w ciągu 24 godzin od przyjęcia paracetamolu, ale maksymalny efekt ochronny uzyskuje się przy jej zastosowaniu w ciągu 8 godzin od przyjęcia.

Skuteczność antydoty gwałtownie maleje po tym czasie. W razie potrzeby pacjentowi należy podawać N-acetylocysteinę dożylnie zgodnie z obowiązującymi zaleceniami. Przy braku wymiotów może być stosowany doustnie metionina jako odpowiednia alternatywa w odległych miejscach poza szpitalem.

Objawy przedawkowania kofeiny. Duże dawki kofeiny mogą powodować przyśpieszone oddychanie, ekstrasystolie, zawroty głowy, stan afektu, ból nadbrzusza, wymioty, diurezę, tachykardię lub arytmie serca, pobudzenie OUN (bezsenność, niepokój, pobudzenie, lęk, zespół podwyższonej pobudliwości nerwowo-refleksyjnej, ból głowy, drżenie, drgawki, pobudzenie i drażliwość). Klinicznie istotne objawy przedawkowania kofeiny związane są również z uszkodzeniem wątroby przez paracetamol.

Leczenie. Nie ma specyficznego antydoty. Jednak działania wspierające, takie jak stosowanie antagonistów receptorów β-adrenergicznych, mogą złagodzić efekty kardiotoksyczne.

Objawy zatrucia ibuprofenem. U większości pacjentów biorących udział w badaniach klinicznych przyjmowanie znacznych ilości NSAID powodowało jedynie nudności, wymioty, ból nadbrzusza lub bardzo rzadko – biegunkę. Może również wystąpić szum w uszach, ból głowy oraz krwawienie z przewodu pokarmowego. Przy cięższym zatruciu mogą wystąpić toksyczne uszkodzenia OUN w postaci senności, czasem – pobudzenia nerwowego i dezorientacji lub śpiączki. Czasem u pacjentów obserwuje się drgawki. Przy ciężkim zatruciu może wystąpić kwasica metaboliczna; czas protrombinowy może być wydłużony, prawdopodobnie w wyniku wpływu na czynniki krzepnięcia krwi. Może wystąpić ostra niewydolność nerek i uszkodzenie wątroby. U chorych na astmę oskrzelową może obserwować się nasilenie przebiegu choroby. Stosowanie dzieciom dawek przekraczających 400 mg/kg może wywołać objawy zatrucia. U dorosłych efekt dawki jest mniej wyrażony. Okres półtrwania przy przedawkowaniu wynosi 1,5-3 godziny.

Leczenie może być objawowe i wspomagające, obejmować oczyszczenie dróg oddechowych oraz obserwację objawów serca i wskaźników czynności życiowych aż do normalizacji stanu. Zaleca się doustne podanie węgla aktywnego w ciągu 1 godziny po przyjęciu potencjalnie toksycznej ilości leku. Przy częstych lub długotrwałych drgawkach należy podawać diazepan lub lorazepan dożylne. W leczeniu astmy oskrzelowej należy stosować leki rozkurczowe oskrzeli.

Działania niepożądane.

Poniższe działania niepożądane leku zostały sklasyfikowane zgodnie z terminologią MedDRA.

Ze strony układu odpornościowego: podwyższona wrażliwość w postaci pokrzywki i świądu; ciężkie reakcje nadwrażliwościowe objawiające się obrzękiem twarzy, języka i krtani, dusznością, tachykardią, arytmią, obniżonym lub podwyższonym ciśnieniem tętniczym, anafilaksją, obrzękiem Quincka, zespołem hepatorenalnym, nasileniem astmy oskrzelowej i skurczem oskrzeli.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, drażliwość, niepokój, depresja, senność, bezsenność, lęk, pobudzenie psychoruchowe, niestabilność emocjonalna, drgawki, parestezje, oponiak bezkrwotoczny, którego pojedyncze objawy (sztywność mięśni karku, ból głowy, nudności, wymioty, gorączka lub dezorientacja) mogą występować u pacjentów z istniejącymi chorobami autoimmunologicznymi, takimi jak toczeń rumieniowaty układowy lub mieszana choroba tkanki łącznej.

Ze strony układu krwiotwórczego i układu limfatycznego: zaburzenia krwiotwórcze, agranulocytoza, anemia (w tym hemolityczna i aplastyczna), obniżenie hematokrytu i poziomu hemoglobiny, siarkohemoglobinemia i metahemoglobinemia (cyjanowatość, duszność, ból w klatce piersiowej), leukopenia, neutropenia, pancytopenia, trombocytopenia. Pierwszymi objawami są: wysoka gorączka, ból gardła, owrzodzenia w jamie ustnej, objawy grypy, silne osłabienie, nieuzasadnione krwawienia i siniaki.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: ból brzucha, pieczenie pod mostkiem, wrzodziejący zapalenie jamy ustnej, dyspepsja i nudności; biegunka, wzdęcia, zaparcia i wymioty, zapalenie trzustki, zapalenie dwunastnicy, zapalenie przełyku, zapalenie żołądka, choroba wrzodowa, perforacja lub krwawienie z przewodu pokarmowego, które w niektórych przypadkach może prowadzić do śmierci, szczególnie u osób starszych; nasilenie wrzodziejącego zapalenia jelita grubego i choroby Crohna.

Ze strony układu moczowego: ostra niewydolność nerek; kolika nerkowa; papillonekroza, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu, związana ze zwiększonym stężeniem mocznika we krwi oraz obrzękami; zapalenie pęcherza moczowego; hematuria; zapalenie nerek międzywątrobowe; zespół nerczynny; oliguria; poliuria; martwica kanalików; zapalenie kłębuszków nerkowych; bezkrwotoczna białkomoczówka.

Ze strony narządów zmysłu: zaburzenia słuchu, osłabienie słuchu, dzwonienie lub szum w uszach, nieostre widzenie, zmiany w postrzeganiu kolorów, toksyczna ambliopia.

Ze strony układu oddechowego: skurcz oskrzeli u pacjentów wrażliwych na aspirynę i inne leki przeciwbólowe niesteroidowe.

Ze strony serca: niewydolność serca, obrzęki, zespół Koynisa.

Ze strony układu naczyniowego: zakrzepica tętnicza (zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu).

Ze strony układu endokrynnego i zaburzenia metaboliczne: hipoglikemia, aż do śpiączki hipoglikemicznej; zmniejszenie apetytu; suchość błon śluzowych oczu i jamy ustnej; katar.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: alergiczne reakcje skórne, wysypka, purpura, łuszczenie się skóry, świąd, łysienie, fotouczulenie; obrzęk naczynioruchowy, ciężkie reakcje skórne (CRSR) (w tym rumień wielopostaciowy, odłupane zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz); lekowo wywołana eozynofilia z objawami systemowymi (zespołem DRESS), ostra ogólna egzantematyczna pustulkoza (AGEP). W przypadku wystąpienia tych objawów pacjent powinien natychmiast przerwać przyjmowanie Tetramolu i bezzwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Ogólne zaburzenia: niedowaga i zmęczenie.

Jednoczesne przyjmowanie leku w zalecanych dawkach z produktami zawierającymi kofeinę może nasilić działania niepożądane spowodowane kofeiną, takie jak:

zaburzenia psychiczne: ból głowy, zawroty głowy, podwyższona pobudliwość, lęk, drażliwość, przyspieszone bicie serca, niepokój, bezsenność spowodowane pobudzeniem OUN;

ze strony przewodu pokarmowego: nudności spowodowane podrażnieniem przewodu pokarmowego.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 6 kapsułek w paskach foliowych.

Po 6 kapsułek w pasku foliowym; po 5 pasków w opakowaniu kartonowym.

Po 10 kapsułek w pasku foliowym; po 3 paski w opakowaniu kartonowym.

Po 6 kapsułek w pasku foliowym; po 5 pasków w opakowaniu kartonowym; po 10 opakowań kartonowych w kartonowym pudełku.

Kategoria wydawania. Bez recepty.

Producent.

Dragenopharm Apoteker Püschl GmbH.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Goellstrasse 1, Tittmoning, Bawaria, 84529, Niemcy.