Tetramax

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leczniczego leku TETRAMAX (TETRAMAX)

Skład:

substancja czynna: tetracycline hydrochloride;

1 kapsułka zawiera tetracycline hydrochloride 500 mg, przeliczając na 100% bezwodny związek;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, stearynian magnezu; twarda kapsułka żelatynowa: żelatyna, czerwień azowa (E122), indygo karmin (E132), dwutlenek tytanu (E171), tlenek żelaza żółty (E172), tlenek żelaza czerwony (E172).

Postać leku. Kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne: twarde kapsułki żelatynowe cylindryczne z końcami półkulistymi, korpus — różowy, pokrywka — bordowa. Zawartość kapsułek — proszek od żółtego do żółto-brązowego, dopuszczalna obecność cząstek aglomeratu (zbiorowisko cząstek trwale trzymających się razem).

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Tetracykliny. Kod ATC J01AA07.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Bakteriostatyczny antybiotyk z grupy tetracyklin o szerokim spektrum działania. Hamuje syntezę białka poprzez blokowanie wiązania aminocylo-tRNA (tRNA) z kompleksem „mRNA – rybosom”. Aktywny w stosunku do bakterii Gram-dodatnich (Staphylococcus spp., w tym produkujących penicylinazę; Streptococcus spp., w tym Streptococcus pneumoniae; Haemophilus influenzae, Listeria spp., Bacillus anthracis) oraz Gram-ujemnych (Neisseria gonorrhoeae, Bordetella pertussis, Escherichia coli, Enterobacter spp., Klebsiella spp., Salmonella spp., Shigella spp.), a także Rickettsia spp., Chlamydia spp., Mycoplasma spp., Treponema spp., Borrelia spp., Vibrio cholerae, Chlamydophila psittaci, Francisella tularensis, Campylobacter, Bartonella. Odporność na działanie leku wykazują: Pseudomonas aeruginosa, Proteus spp., Serratia spp., większość szczepów Bacteroides spp. oraz grzyby, wirusy drobnoustroje.

Farmakokinetyka.

Po wewnątrzżylnym podaniu lub szybkiej infuzji jednorazowej dawki 500 mg tetracykliny hydrochloranu stężenie w osoczu osiąga 4–5 mg/l po 1 godzinie, natomiast po powtarzanych dawkach z 12-godzinnymi odstępami występuje pewna kumulacja, w wyniku której średnie stężenia tetracykliny w osoczu wynoszą 6,4 mg/l.

Po doustnym przyjęciu 500 mg tetracykliny hydrochloranu maksymalne stężenia w osoczu osiągane są w ciągu 2 godzin i średnio wynoszą 3,0–4,3 mg/l po podaniu jednorazowej dawki. Po powtarzanym doustnym podawaniu dawki 500 mg dorosłym z prawidłową funkcją wątroby stężenie stacjonarne tetracykliny w osoczu osiąga 1,5–4,3 mg/l. Jednak zwiększenie dawki nie wiąże się z proporcjonalnym wzrostem stężenia w osoczu.

Biodostępność tetracykliny po doustnym podaniu u dorosłych na czczo wynosi 75–80%.

U dorosłych z prawidłową funkcją nerek okres półwydalenia z osocza wynosi 8–9 godz., jednak może się istotnie wydłużać u pacjentów z niewydolnością nerek, w zależności od stopnia uszkodzenia nerek. Wiązanie z białkami osocza wynosi od 36% do 64%.

Tetracykliny hydrochloran po wstrzyknięciu domięśniowym jest jedynie nieznacznie wchłaniany, co prowadzi do niższych stężeń w osoczu w porównaniu z podaniem doustnym.

Wchłanianie w przewodzie pokarmowym czasem może być znacząco obniżone przy jednoczesnym przyjmowaniu z określonymi pokarmami lub lekami. W szczególności wielowartościowe kationy, takie jak żelazo, mangan, magnez i wapń, mogą tworzyć z tetracykliną chelatowe kompleksy, które nie są wchłaniane.

Tetracyklina dobrze rozprowadza się w tkankach, szczególnie w wątrobie, pęcherzu żółciowym, nerkach, kościach, zębach, narządach płciowych oraz błonach śluzowych zatok nosowych. Efektywne stężenia osiągane są również w różnych płynach ustrojowych (płyn opłucnowy, osierdziowy, otrzewnowy i płyn stawowy). Z drugiej strony, w płynie mózgowo-rdzeniowym występuje jedynie w niewielkich stężeniach, stanowiących jedynie 10–30% jej poziomu w osoczu, nawet przy zapaleniu opon mózgowych.

Tetracyklina gromadzi się w wątrobie. Wydzielana jest z żółcią do przewodu pokarmowego, częściowo ulegając ponownemu wchłanianiu (krążenie enterogepatyczne).

Tetracyklina ulega metabolizmowi w ok. 30–50%, a 30–70% wydzielane jest z moczem w niezmienionej postaci. Podlega dializie jedynie w niewielkim stopniu, dializa otrzewnowa jest nieskuteczna.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Lek stosuje się w infekcjach zapalnych wywołanych mikroorganizmami wrażliwymi na tetracyklinę hydrochloran, takimi jak:

• Infekcje dróg oddechowych górnych.
• Infekcje dróg oddechowych dolnych.
• Rickettsiozy, w tym gorączka plamista Gór Skalistych, zakażenia z grupy tyfusów, gorączka Q.
• Psytakoza.
• Trachoma.
• Gruczolak pachowy.
• Borrelioza z gorączką nawracającą – w ramach terapii skojarzonej.
• Bartoneloza.
• Tularemia.
• Cholera.
• Bruceloza.
• Campylobacterioza – w ramach terapii skojarzonej.
• Infekcje dróg moczowych.
• Inne infekcje wywołane wrażliwymi organizmami Gram-ujemnymi.
• Ciężkie postacie trądziku – w ramach leczenia skojarzonego.

W przypadkach, gdy penicylina jest przeciwwskazana, tetracyklina może być stosowana jako lek alternatywny w leczeniu następujących infekcji:

• Przesrztów.
• Gonorei.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na tetracyklinę hydrochloran i pokrewne antybiotyki, środki znieczulenia miejscowego (lidokaina, prokaina); choroby grzybicze, toczeń rumieniowaty układowy. Ciąża. Okres karmienia piersią. Wiek pacjenta poniżej 12 lat. Choroby wątroby i nerek z wyraźną niewydolnością funkcjonalną.

Znane są przypadki łagodnego wewnątrzczaszkowego nadciśnienia po jednoczesnym stosowaniu tetracyklin z witaminą A lub retinoidami, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Sole żelaza, doustne leki cynku, wapnia, bizmutu (w tym subsalicylan bizmutu), glinu, magnezu oraz inne leki zawierające te kationy (w tym leki przeczyszczające zawierające magnez, leki przeciwwskazowe, sukralfat), cholestyramina, kolestyropol, kaolin-pektyna, wodorowęglan sodu: tworzenie z tetracykliną nieaktywnych chelatów oraz zmniejszenie wchłaniania tetracykliny. Należy unikać kombinacji z tymi lekami, a także z kwina-prylem (zawiera węglan magnezu), didanozyną (zawiera wapń i magnez w składzie substancji pomocniczych). W razie potrzeby takiej kombinacji stosowanie tetracykliny należy oddzielić w czasie (2 godziny przed lub 4–6 godzin po ich podaniu).

Strontu ranelat: możliwe obniżenie stężenia tetracykliny w osoczu. Należy unikać współstosowania. Zaleca się przerwanie leczenia strontu ranelatem w trakcie terapii tetracykliną.

Digoksyna, leki litu: możliwe zwiększenie ich stężenia w osoczu.

Ergotamina i metysergyna: zwiększony ryzyko ergotyzmu.

Penicyliny, cefalosporyny, antybiotyki beta-laktamowe: jako antybiotyk bakteriostatyczny, tetracyklina może przeszkadzać działaniu bakteriobójczemu innych antybiotyków. Należy unikać takiej kombinacji.

Kombinacja tetracykliny z oleandomycyną i erytromycyną uznawana jest za synergiczną.

Leki przeciwpłytkowe, w tym warfaryna, fenydion, środki przeciwzakrzepowe: tetracyklina może nasilać działanie leków przeciwpłytkowych poprzez hamowanie ich metabolizmu w wątrobie oraz obniżenie poziomu protrombiny w osoczu, co wymaga dokładnego monitorowania czasu protrombinowego i w razie potrzeby – zmniejszenia dawki leków przeciwpłytkowych.

Atowakwon: obniżenie stężenia atowakwonu w osoczu.

Metoksyfluran: możliwe toksyczne działanie na nerki (w tym zwiększenie poziomu azotu moczanego i kreatyniny w osoczu), ostra niewydolność nerek, czasem zakończona śmiercią.

Metotreksat: możliwe zwiększenie toksyczności; taką kombinację należy stosować ostrożnie. W razie konieczności jednoczesnego przyjmowania leków należy regularnie monitorować toksyczność.

Witamina A i retinoidy, takie jak acytretyna, izotretynoina i tretynoina (w leczeniu trądziku), przy jednoczesnym stosowaniu z tetracyklinami mogą powodować łagodne wewnątrzczaszkowe nadciśnienie, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane. Aby zapobiec temu powiknieniu w leczeniu trądziku retinoidami, należy zachować odstęp czasowy po zakończeniu terapii tetracykliną.

Środki antykoncepcyjne hormonalne: obniżenie ich skuteczności (nieplanowana ciąża) oraz zwiększenie częstości krwawień przebijających podczas stosowania z tetracyklinami. W związku z tym zaleca się stosowanie niehormonalnych metod antykoncepcji w czasie leczenia tetracykliną oraz przez kolejne 7 dni po zakończeniu leczenia.

Diuretyki: takie połączenie wymaga ostrożności, ponieważ na tle odwodnienia zwiększa się ryzyko nefrotoksyczności.

Leki przeciwdiabetyczne (insulina, pochodne sulfonowych, w tym glibenklamid, gliklazyd): nasilenie ich efektu hipoglikemizującego.

Chymotrypsyna zwiększa stężenie i czas krążenia tetracykliny we krwi.

Tetracyklinę należy przepisywać ostrożnie razem z lekami hepatotoksycznymi.

Douste szczepionki przeciw dżumie brzusznej, BCG: antybiotyki, w tym tetracyklina, mogą obniżać skuteczność terapeutyczną tych szczepionek. Należy unikać stosowania szczepionek w czasie leczenia antybiotykami.

Wchłanianie tetracykliny jest zaburzane przy podawaniu podczas posiłku, z mlekiem i produktami mlecznymi.

Szczególne środki ostrożności.

Zapalenie przełyku. Zarejestrowano przypadki zapalenia przełyku oraz wrzodów przełyku u pacjentów stosujących postacie kapsułkowe lub tabletkowe tetracyklin. Lek należy zażywać z dużą ilością płynu, połykając w pozycji pionowej – siedząc lub stojąc – długą chwilę przed snem. W przypadku wystąpienia takich objawów jak dysfagia lub ból za mostkiem należy rozważyć możliwość rozwoju tego powikłania i odstawienie leku. Stosowanie tetracyklin u pacjentów z refluksowym zapaleniem przełyku wymaga ostrożności.

Zwiększona wrażliwość na światło. Znane są przypadki reakcji świetlnej z objawami silnego oparzenia słonecznego u pacjentów przyjmujących tetracykliny. Podczas leczenia zaleca się ochronę odsłoniętych części ciała przed bezpośrednim działaniem promieni słonecznych oraz sztucznego światła UV. Pacjentów należy poinformować o możliwości takiej reakcji i ostrzec, że leczenie tetracyklinami należy natychmiast przerwać przy pierwszych objawach zaczerwienienia skóry.

Ze względu na możliwość rozwoju fotodermatoz (zwiększonej wrażliwości na światło podczas stosowania antybiotyków z grupy tetracyklin) lek nie powinien być stosowany podczas przebywania na słońcu ani pod wpływem promieniowania UV.

Mikroflora. Stosowanie antybiotyków może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych, w tym grzybów, w tym Candida, oraz do rozwoju nadkażenia, co wymaga odstawienia antybiotyku i podjęcia odpowiednich działań.

W celu zapobiegania rozwojowi kandydozy zaleca się jednoczesne stosowanie leków przeciwgrzybiczych i witamin.

Biegunka, szczególnie ciężka, trwała i/lub z domieszką krwi, podczas lub po leczeniu (również kilka tygodni po zakończeniu terapii) tetracykliną może być objawem biegunki związanej z Clostridium difficile (CDAD). Ciężkość objawów CDAD może wahać się od umiarkowanej biegunki po pseudobłoniaste zapalenie okrężnicy stanowiące zagrożenie dla życia.

Należy brać pod uwagę możliwość CDAD u wszystkich pacjentów, u których podczas lub po stosowaniu antybiotyków wystąpiła ciężka biegunka.

Rozwój zębów. Stosowanie tetracyklin w okresie rozwoju zębów (II–III trymestr ciąży, okres karmienia piersią, okres noworodkowy, wiek dziecięcy do 12 roku życia) może powodować nieodwracalną zmianę koloru zębów (żółto-brązowo-szary). Taka reakcja niepożądana występuje częściej przy długotrwałym stosowaniu, ale może również występować po powtarzanych krótkich kurach leczenia. Zgłaszano również hipoplazję szkliwa.

Choroby weneryczne. Tetracykliny mogą maskować objawy kiły. W leczeniu chorób wenerycznych z podejrzeniem współistniejącej kiły należy zastosować odpowiednie procedury diagnostyczne. We wszystkich takich przypadkach należy przeprowadzać miesięczne badania serologiczne przez co najmniej 4 miesiące.

Streptokoki beta-hemolityczne. W przypadku infekcji spowodowanych streptokokami beta-hemolitycznymi grupy A leczenie należy prowadzić przez co najmniej 10 dni.

Miastenia gravis. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z miastenią gravis ze względu na możliwość wystąpienia słabej blokady nerwowo-mięśniowej.

Łupieżowate toczenie układowe, porfiria. Tetracykliny mogą powodować nasilenie objawów toczenia układowego. Rzadko przypadki porfirii obserwowano u pacjentów przyjmujących tetracykliny. Dlatego nie należy stosować tetracyklin u pacjentów z porfirią lub toczeniem układowym.

Zaburzenia funkcji nerek. Stosowanie tetracykliny jest ogólnie przeciwwskazane w niewydolności nerek ze względu na możliwość nadmiernej kumulacji i zwiększonego ryzyka wystąpienia działań niepożądanych.

Właściwości anty-anaboliczne tetracyklin mogą powodować podwyższenie stężenia w surowicy azotu resztkowego. Choć nie ma to istotnego znaczenia u pacjentów z prawidłową funkcją nerek, u chorych z istotnie zaburzoną funkcją nerek wysokie stężenia tetracykliny w surowicy mogą prowadzić do azotemii, hiperfosfatemii i acidosis.

Zaburzenia funkcji wątroby. Tetracyklinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby oraz u pacjentów przyjmujących potencjalnie hepatotoksyczne leki. Należy unikać wysokich dawek leku. Stosowanie wysokich dawek tetracykliny wiązano z rozwojem tłuszczowego nasłoneczkowania wątroby i zapalenia trzustki.

Tetracyklinę chlorowodorową należy przepisywać z ostrożnością w przypadku leukopenii.

Ponieważ tetracykliny obniżają aktywność protrombiny w osoczu krwi, pacjentom poddawanym terapii przeciwzakrzepowej może być konieczne zmniejszenie dawki leków przeciwzakrzepowych.

Podczas długotrwałego stosowania leku należy okresowo wykonywać badania krwi, próby czynnościowe nerek i wątroby.

Leczenie tetracykliną należy prowadzić pod kontrolą lekarza. Należy ściśle przestrzegać zaleceń dotyczących dawkowania przez cały okres leczenia, nie pomijać dawek i przyjmować je w równych odstępach czasu. W przypadku pominięcia dawki należy ją uzupełnić jak najszybciej; nie należy przyjmować, jeśli zbliża się czas następnej dawki; nie należy podwajać dawki. Tetracykliny chlorowodorowej nie należy przyjmować jednocześnie z mlekiem ani innymi produktami mlecznymi, ponieważ zaburza to jej wchłanianie.

W przypadku wystąpienia objawów podwyższonej wrażliwości na lek lub działań niepożądanych należy przerwać jego stosowanie, a w razie potrzeby zastosować inny antybiotyk (nie z grupy tetracyklin). W celu zapobiegania możliwym powikłaniom zalecane jest jednoczesne stosowanie hepatoprotektorów, leków żółciopędnych, eubiotyków, witamin oraz leków przeciwgrzybiczych.

Tetracyklina nie jest lekiem z wyboru w leczeniu żadnego typu infekcji gronkowcowych.

Przepisywanie leku dorosłym w dawkach mniejszych niż 800 mg na dobę jest nieuzasadnione, ponieważ oprócz niewystarczającego efektu terapeutycznego może prowadzić do rozwoju form mikroorganizmów opornych na tetracyklinę.

Lek zawiera laktozę, dlatego jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed jego przyjęciem.

Lek zawiera barwnik azorubina (E122), który może powodować reakcje alergiczne.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Tetracykliny przenikają przez łożysko i mogą wywierać działanie toksyczne na tkanki płodu, szczególnie na rozwój szkieletu, dlatego lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży.

Tetracykliny wydzielają się z mlekiem matki, dlatego są przeciwwskazane w okresie karmienia piersią.

Wszystkie tetracykliny tworzą stabilne kompleksy z wapnem w każdej tkance kostnej (szkielet kostny, szkliwo, zębina zębów). Obserwowano spowolnienie wzrostu kości piszczelowej u noworodków przedwczesnych, którzy otrzymywali doustną tetracyklinę w dawce 25 mg/kg co 6 godzin. Ta reakcja niepożądana była odwracalna po odstawieniu leku.

Podczas stosowania tetracyklin w okresie rozwoju zębów mogą one odkładać się w tkankach zębów, powodując ich trwałe przebarwienie (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Sposób wpływania na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub obsługi ruchomych maszyn.

Brak danych dotyczących negatywnego wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługi ruchomych maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Tetramax należy przyjmować godzinę przed lub dwie godziny po posiłku, ponieważ żywność, w szczególności niektóre produkty mleczne, może utrudniać wchłanianie. Tabletki należy popijać wodą.

Dawkowanie i długość leczenia ustala lekarz indywidualnie, w zależności od rodzaju i przebiegu choroby.

Leczenie należy kontynuować jeszcze przez trzy dni po zniknięciu objawów klinicznych choroby.

Wszystkie infekcje spowodowane przez β-hemolizujący paciorkowiec należy leczyć przez co najmniej 10 dni.

Dorośli i dzieci od 12. roku życia: Dawka zwyczajna to 500 mg dwa razy dziennie. W przypadku ciężkich infekcji dawkę można zwiększyć do 500 mg cztery razy dziennie.

Maksymalna dawka dzienna – 2 g.

W leczeniu brucylozy: 500 mg tetracykliny cztery razy dziennie przez trzy tygodnie w połączeniu ze streptomycyną – 1 g wstrzykiwany domięśniowo dwa razy dziennie w pierwszym tygodniu i raz dziennie w drugim tygodniu.

W leczeniu kiły: pacjentom z alergią na penicylinę zaleca się następujące dawki tetracykliny:

wczesna kiła (trwająca krócej niż rok) – 500 mg cztery razy dziennie przez 15 dni;

kiła trwająca dłużej niż rok (z wyłączeniem kiły mózgowej) – 500 mg cztery razy dziennie przez 30 dni.

W leczeniu trądziku o średnim i ciężkim nasileniu: zalecana dawka początkowa to 1 g dziennie podzielona na dwie dawki. Po uzyskaniu poprawy należy stopniowo zmniejszać dawkę do poziomu utrzymania (od 125 mg do 500 mg dziennie). U niektórych pacjentów możliwe jest utrzymanie odpowiedniej remisji zmian poprzez naprzemienne lub okresowe leczenie. Leczenie tetracykliną w trądziku nie wyklucza stosowania innych standardowych środków zapobiegania i leczenia trądziku. Bezpieczny czas stosowania, który można polecić, nie został ustalony (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności” i „Działania niepożądane”).

Pacjenci w podeszłym wieku. Stosować dawkę zalecaną dla dorosłych. Z ostrożnością należy stosować w przypadku subklinicznego niedostateczności nerek, ponieważ może to prowadzić do gromadzenia się leku.

Niewydolność nerek. Ogólnie stosowanie tetracyklin jest przeciwwskazane w niewydolności nerek, z wyjątkiem przypadków, gdy użycie tej grupy leków jest uznawane za absolutnie konieczne. Dawka dzienna powinna być zmniejszona poprzez obniżenie zalecanych dawek pojedynczych i/lub wydłużenie odstępów między dawkami.

W celu zmniejszenia ryzyka podrażnienia i owrzodzenia przełyku zaleca się przyjmowanie wystarczającej ilości płynów wraz z postacią kapsułkową tetracykliny (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Dzieci. Nie stosować u dzieci poniżej 12. roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy: nudności, wymioty; przy stosowaniu dawek znacznie przekraczających zalecane – kryształkomocz, krwiomocz. Możliwe nasilenie objawów opisanych działań niepożądanych, w tym reakcji nadwrażliwości.

Leczenie: terapia objawowa. Nie istnieje specyficzny antydotum. Tetracyklina nie poddaje się dializie.

Działania niepożądane.

Układ odpornościowy: reakcje nadwrażliwości, w tym pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, w tym twarzy i języka, anafilaksja, zapalenie osierdzia, skurcz oskrzeli; reakcje anafilakto-idne, w tym purpura anafilakto-idna, nasilenie toczeńczego zapalenia skóry, erytema stała lekowa, zapalenie skóry z odłuszczaniem, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie nabłonka.

Skóra i tkanka podskórna: swędzenie, zaczerwienienie skóry, wysypka, w tym makulopapularna, rumieniowa, reakcje fotosensybilizacji, choroby skóry pęcherzowe, zaburzenia pigmentacji skóry i błon śluzowych.

Układ krwionośny i chłonny: anemia hemolityczna, trombocytopenia, neutropenia, eozynofilia, agranulocytoza, anemia aplastyczna, choroba Moschkowitza.

Układ内分泌owy: przy długotrwałym stosowaniu tetracyklin możliwe pojawienie się w tkance tarczycy mikroskopijnych ognisk brązowo-czarnego zabarwienia. Funkcja tarczycy przy tym nie jest zaburzona.

Układ nerwowy: wypukłość ciemiączka u niemowląt oraz łagodne wewnątrzczaszkowe nadciśnienie u nastolatków i dorosłych, którego pierwszymi objawami mogą być ból głowy, zawroty głowy, szum w uszach / zaburzenia słuchu, zaburzenia wzroku (w tym obrzęk nerwu wzrokowego, nieostrość widzenia, skotomy, podwójne widzenie, światłowstręt), nudności, wymioty, chwiejny chód. Napływają doniesienia o przypadkach tymczasowej/nieodwracalnej utraty wzroku.

Układ pokarmowy: brak apetytu, nudności, wymioty, suchość w ustach, dyskomfort/ból brzucha, wzdęcia (w tym oparzenia żołądka/żołączenie), dysfagia, biegunka/zaparcia, dysbakterioza jelit, zapalenie trzustki. Zgłaszano przypadki zapalenia przełyku, powstawania wrzodów przełyku, wrzodów żołądka i dwunastnicy u pacjentów przyjmujących kapsułki i tabletki tetracyklin.

Układ wątrobowo-pęcherzowy: hepatotoksyczność z przejściowym wzrostem stężenia aminotransferaz wątrobowych, fosfatazy alkalicznej i bilirubiny we krwi, zaburzenia funkcji wątroby; zapalenia wątroby, żółtaczka, stłuszczeniowe zwyrodnienie wątroby, niewydolność wątroby. Pierwszymi objawami uszkodzenia wątroby mogą być złe samopoczucie, podwyższona temperatura ciała i/lub ból w prawym podżebrzu, ból żołądka, nudności, wymioty, żółtaczka twardówki.

Działania wynikające z biologicznej aktywności: przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek antybiotyków, w tym tetracykliny, możliwe rozwinięcie się nadkażenia, które może prowadzić do rozwoju kandydozy, glosytu z nadmiernym rozwijaniem się brodawek, glosopityriazy, zapalenia jamy ustnej, enterokolitu stafilokokowego, CDAD, kolitu rzekomobłoniastego, swędzenia w okolicy odbytu, zapalnego uszkodzenia okolicy anogenitalnej (na skutek kandydozy), zapalenia pochwy i sromu, zapalenia jąderka, zapalenia odbytu.

Układ ruchowy: nasilenie osłabienia mięśni u pacjentów z miastenią.

Układ moczowy: azotemia, hiperkreatyninemia, zapalenie nerek, ostre niewydolność nerek, zazwyczaj u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami funkcji nerek.

Inne: ból w gardle, chrypka, zapalenie gardła, niedowitaminoza, nieodwracalna zmiana barwy zębów (żółto-brązowo-szara), hipoplazja szkliwa u dzieci, zaburzenia formowania się tkanki kostnej, spowolnienie wzrostu liniowego kości (u dzieci).

Okres ważności.

3 lata. Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 kapsułek w blisterze; po 3 lub 6 blisterów w puszce.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „AKTIFARM”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 08150, obwód kijowski, rejon buczanski, wś Horienka, ul. Przypołozerna 11.

Wnioskodawca.

Sp. z o.o. „AKTIFARM”.

Adres wnioskodawcy.

Ukraina, 02141, miasto Kijów, ul. O. Miszuhy 10, pokój 212.

INSTRUKCJA

do użytku medycznego leku

TETRAMAX

(TETRAMAX)

Skład:

substancja czynna: tetracycline hydrochloride;

1 kapsułka zawiera tetracycline hydrochloride 500 mg, przeliczone na 100% bezwodną substancję;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, stearynian magnezu; twarda kapsułka żelatynowa: żelatyna, azorubina (E122), indygokarmina (E132), dwutlenek tytanu (E171), tlenek żelaza żółty (E172), tlenek żelaza czerwony (E172).

Postać farmaceutyczna. Kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne: twarde kapsułki żelatynowe o kształcie cylindrycznym z półkulistymi końcami, korpus — różowy, pokrywka — bordowy. Zawartość kapsułek — proszek od żółtego do żółto-brązowego, dopuszczalna obecność cząstek aglomeratu (zespół cząstek trwale połączonych ze sobą).

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Tetrazykliny. Kod ATC J01AA07.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Bakteriostatyczny antybiotyk z grupy tetracyklin o szerszym zakresie działania. Hamuje syntezę białka poprzez blokadę wiązania aminocylo-transportowego RNA (tRNA) z kompleksem „RNA informacyjne (iRNA) – rybosom”. Aktywny w stosunku do bakterii Gram-dodatnich (Staphylococcus spp., w tym wytwarzających penicylinazę; Streptococcus spp., w tym Streptococcus pneumoniae; Haemophilus influenzae, Listeria spp., Bacillus anthracis) oraz Gram-ujemnych (Neisseria gonorrhoeae, Bordetella pertussis, Escherichia coli, Enterobacter spp., Klebsiella spp., Salmonella spp., Shigella spp.), a także Rickettsia spp., Chlamydia spp., Mycoplasma spp., Treponema spp., Borrelia spp., Vibrio cholerae, Chlamydophila psittaci, Francisella tularensis, Campylobacter, Bartonella. Odporność na działanie leku wykazują: Pseudomonas aeruginosa, Proteus spp., Serratia spp., większość szczepów Bacteroides spp. oraz grzyby i drobne wirusy.

Farmakokinetyka.

Po wewnątrzżylnym podaniu lub szybkiej infuzji jednorazowej dawki 500 mg tetracykliny hydrochloroku, stężenie w osoczu krwi osiąga 4–5 mg/l po 1 godzinie, natomiast po powtarzanych dawkach podawanych w odstępach 12-godzinnych występuje pewna kumulacja, w wyniku której średnie stężenie tetracykliny w osoczu krwi wynosi 6,4 mg/l.

Po doustnym przyjęciiu 500 mg tetracykliny hydrochloroku maksymalne stężenia w osoczu krwi osiągane są w ciągu 2 godzin i średnio wynoszą 3,0–4,3 mg/l po podaniu jednorazowej dawki. Po powtarzanym doustnym podawaniu dawki 500 mg dorosłym z prawidłową funkcją wątroby stężenie stacjonarne tetracykliny w osoczu krwi osiąga wartość 1,5–4,3 mg/l. Jednak zwiększenie dawki nie wiąże się z proporcjonalnym wzrostem stężenia w osoczu krwi.

Biodostępność tetracykliny po podaniu doustnym u dorosłych na czczo wynosi 75–80%.

U dorosłych z prawidłową funkcją nerek okres półtrwania z osocza krwi wynosi 8–9 godzin, jednak może się istotnie wydłużać u pacjentów z niewydolnością nerek, w zależności od stopnia uszkodzenia nerek. Wiązanie z białkami osocza krwi wynosi od 36% do 64%.

Tetracykliny hydrochlorok wchłania się jedynie w niewielkim stopniu po wstrzyknięciu w mięsień, co prowadzi do niższych stężeń w osoczu krwi w porównaniu z podaniem doustnym.

Wchłanianie w przewodzie pokarmowym czasem może być znacząco obniżone przy jednoczesnym przyjmowaniu niektórych pokarmów lub leków. W szczególności wielowartościowe kationy, takie jak żelazo, mangan, magnez i wapń, mogą tworzyć z tetracykliną chelatowe kompleksy, które nie są wchłaniane.

Tetracyklina dobrze rozprowadza się w tkankach, szczególnie w wątrobie, pęcherzu żółciowym, nerkach, kościach, zębach, narządach płciowych i błonach śluzowych zatok nosowych. Efektywne stężenia osiągane są również w różnych płynach ustrojowych (płyn opłucnowy, osierdziowy, otrzewnowy i torebkowy). Z drugiej strony, w płynie mózgowo-rdzeniowym występuje jedynie w niewielkich stężeniach, wynoszących jedynie 10–30% stężenia w osoczu krwi, nawet przy zapaleniu opon mózgowych.

Tetracyklina gromadzi się w wątrobie. Wydzielana jest z żółcią do przewodu pokarmowego, częściowo ulegając ponownemu wchłanianiu (krążenie enterohepaticzne).

Tetracyklina ulega metabolizmowi w przybliżeniu w 30–50%, a 30–70% wydzielane jest z moczem w niezmienionej postaci. Ulega dializacji jedynie w niewielkim stopniu, dializa otrzewnowa jest nieskuteczna.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Lek stosuje się w chorobach zakaźno-zapalnych wywołanych mikroorganizmami wrażliwymi na tetracyklinę hydrochloran, takimi jak:

• Zakażenia górnych dróg oddechowych.
• Zakażenia dolnych dróg oddechowych.
• Rickettsiozy, w tym gorączka plamista Gór Skalistych, zakażenia z grupy tyfusów, gorączka Q.
• Psytakoza.
• Trachoma.
• Granoloma pachowe.
• Borrelioza z gorączką nawracającą — w ramach terapii skojarzonej.
• Bartoneloza.
• Tularemia.
• Cholera.
• Bruceloza.
• Campylobacterioza — w ramach terapii skojarzonej.
• Zakażenia dróg moczowych.
• Inne zakażenia wywołane wrażliwymi organizmami Gram-ujemnymi.
• Ciężkie postacie trądziku — w ramach leczenia skojarzonego.

Gdy penicylina jest przeciwwskazana, tetracyklina może być lekiem alternatywnym w leczeniu następujących zakażeń:

• Przypuszczalnego syfilisu.
• Gonorei.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na tetracyklinę hydrochloran i pokrewne antybiotyki, środki znieczulające miejscowe (lidokaina, prokaina); grzybice, toczeń rumieniowaty systemowy. Ciąża. Okres karmienia piersią. Wiek pacjenta poniżej 12 lat. Choroby wątroby i nerek z wyraźną niewydolnością czynnościową.

Znane są przypadki łagodnego nadciśnienia wewnątrzczaszkowego przy jednoczesnym stosowaniu tetracyklin z witaminą A lub retinoidami, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Sole żelaza, doustne leki zawierające cynk, wapń, bizmut (w tym subsalicylan bizmutu), glinę, magnez oraz inne leki zawierające te kationy (w tym zawierające magnez leki przeczyszczające, antacidy, sukralfat), cholestyramina, kolestypol, kaolin-pektyna, wodorowęglan sodu: tworzenie z tetracykliną nieaktywnych chelatów i zmniejszenie wchłaniania tetracykliny. Należy unikać kombinacji z tymi lekami, a także z kwiniaprylem (zawiera węglan magnezu), didanozyną (zawiera wapń i magnez w składzie substancji pomocniczych). W razie konieczności takiej kombinacji stosowanie tetracykliny powinno być maksymalnie oddalone w czasie (2 godziny przed lub 4–6 godzin po ich podaniu).

Strontu ranelat: możliwe obniżenie stężenia tetracykliny w surowicy krwi. Należy unikać jednoczesnego stosowania. Zaleca się przerwanie leczenia strontu ranelatem na czas terapii tetracykliną.

Digoksyna, leki litowe: możliwe podwyższenie ich stężenia w surowicy krwi.

Ergotamina i metysergidy: zwiększone ryzyko ergotyzmu.

Penicyliny, cefalosporyny, antybiotyki beta-laktamowe: jako antybiotyk bakteriostatyczny tetracyklina może przeszkadzać działaniu bakteriobójczemu innych antybiotyków. Należy unika combustacji.

Kombinacja tetracykliny z oleandomycyną i erytromycyną uznawana jest za synergistyczną.

Niepośrednie leki przeciwkrzepliwe, w tym warfaryna, fenydion, środki antytrombotyczne: tetracyklina może nasilać działanie niepośrednich leków przeciwkrzepliwych poprzez hamowanie ich metabolizmu w wątrobie, obniżać poziom protrombiny w osoczu krwi, co wymaga dokładnego monitorowania czasu protrombinowego i w razie potrzeby — zmniejszenia dawki leków przeciwkrzepliwych.

Atowakuon: obniżenie stężenia atowakuonu w osoczu krwi.

Metoksyfluran: możliwe działanie toksyczne na nerki (w tym podwyższenie stężenia azotu mocznika i kreatyniny w surowicy krwi), ostra niewydolność nerek, czasem z letalnym skutkiem.

Metotreksat: możliwe zwiększenie toksyczności tego ostatniego; taką kombinację należy stosować ostrożnie. W razie konieczności jednoczesnego przyjmowania leków należy regularnie monitorować toksyczność.

Witamina A i retinoidy, takie jak acytretyna, izotretynoina i tretinoina (do leczenia trądziku), przy jednoczesnym stosowaniu z tetracyklinami mogą wywołać łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane. Aby zapobiec temu powikłaniu podczas leczenia trądziku retinoidami, należy zachować odstęp czasu po zakończeniu terapii tetracyklinami.

Środki antykoncepcyjne hormonalne: obniżenie ich skuteczności (nieplanowana ciąża) oraz zwiększenie częstości krwawień międzymiesiączkowych przy stosowaniu z tetracyklinami. Z tego powodu zaleca się stosowanie niel hormonalnych metod antykoncepcji podczas leczenia tetracykliną i jeszcze przez 7 dni po zakończeniu leczenia.

Diuretyki: taka kombinacja wymaga ostrożności, ponieważ na tle odwodnienia zwiększa się ryzyko nefrotoksyczności.

Leki przeciwdiabetyczne (insulina, pochodne sulfoniliomocznika, w tym glibenklamid, gliklazyd): nasilenie ich działania hipoglikemizującego.

Chymotrypsyna zwiększa stężenie i czas krążenia tetracykliny we krwi.

Tetracyklinę należy przepisywać z ostrożnością razem z lekami hepatotoksycznymi.

Dousta szczepionka przeciwko dur brzusznemu, BCG: leki przeciwbakteryjne, w tym tetracyklina, mogą obniżać skuteczność terapeutyczną tych szczepionek. Należy unikać stosowania szczepionek podczas leczenia antybiotykami.

Wchłanianie tetracykliny jest zaburzane przy stosowaniu podczas jedzenia, z mlekiem i produktami mlecznymi.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Zapalenie przełyku. Zarejestrowano przypadki zapalenia przełyku i wrzodów przełyku u pacjentów przyjmujących postacie kapsułkowe lub tabletkowe tetracyklin. Lek należy zażywać z dużą ilością płynu, połykając w pozycji pionowej – siedząc lub stojąc – długą chwilę przed snem. W przypadku wystąpienia takich objawów jak dysfagia lub ból za mostkiem należy rozważyć możliwość rozwoju tego powikłania i rozważyć odstawienie leku. Tetracykliny należy stosować z ostrożnością u pacjentów z refluksowym zapaleniem przełyku.

Zwiększona wrażliwość na światło. Znane są przypadki reakcji świetlnych z objawami silnego oparzenia słonecznego u pacjentów przyjmujących tetracykliny. W trakcie leczenia zaleca się ochronę odsłoniętych części ciała przed bezpośrednim działaniem promieni słonecznych oraz sztucznego promieniowania UV. Pacjentów należy poinformować o możliwej reakcji oraz ostrzec, że leczenie tetracyklinami należy natychmiast przerwać przy pierwszych objawach rumienia skóry.

Z uwagi na możliwość rozwoju fotoderma­tozów (zwiększona wrażliwość na światło podczas stosowania antybiotyków z grupy tetracyklin) leku nie należy stosować podczas przebywania na słońcu ani pod wpływem promieniowania UV.

Mikroflora. Stosowanie antybiotyków może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych, w tym grzybów, w tym Candida, oraz do rozwoju superinfekcji, co wymaga odstawienia antybiotyku i podjęcia odpowiednich działań.

W celu zapobiegania rozwojowi kandydozy zaleca się jednoczesne stosowanie leków przeciwgrzybiczych i witamin.

Biegunka, szczególnie ciężka, trwająca i/lub z domieszką krwi, podczas lub po leczeniu (również kilka tygodni po zakończeniu terapii) tetracykliną może być objawem biegunki związanej z Clostridium difficile (CDAD). Ciężkość przebiegu CDAD może wahać się od umiarkowanej biegunki do kolitu pseudobłoniastego zagrażającego życiu.

Należy brać pod uwagę możliwość CDAD u wszystkich pacjentów, u których podczas lub po zastosowaniu antybiotyków wystąpiła ciężka biegunka.

Rozwój zębów. Stosowanie tetracyklin w okresie rozwoju zębów (II–III trymestr ciąży, okres karmienia piersią, okres noworodkowy, wiek dziecięcy do 12 roku życia) może spowodować nieodwracalną zmianę koloru zębów (żółto-brązowo-szary). Taka reakcja niepożądana występuje częściej przy długotrwałym stosowaniu, ale może również występować po powtarzanych krótkich kuracach leczenia. Zgłaszano również przypadki hipoplazji szkliwa.

Choroby weneryczne. Tetracykliny mogą maskować objawy kiły. W leczeniu chorób wenerycznych z podejrzeniem współistniejącej kiły należy zastosować odpowiednie procedury diagnostyczne. We wszystkich takich przypadkach należy przeprowadzać miesięczne testy serologiczne przez co najmniej 4 miesiące.

Streptokok beta-hemolityczny. W infekcjach wywołanych przez streptokoki beta-hemolityczne grupy A leczenie należy prowadzić przez co najmniej 10 dni.

Myastenia gravis. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z myastenią gravis z uwagi na możliwość wystąpienia słabej blokady nerwowo-mięśniowej.

Łupież czerwony systematyczny, porfiria. Tetracykliny mogą wywoływać nasilenie objawów łupieżu czerwonego systematycznego. Rzadkie przypadki wystąpienia porfirii obserwowano u pacjentów przyjmujących tetracykliny. Dlatego nie należy stosować tetracyklin u pacjentów z porfirią lub łupieżem czerwonym systematycznym.

Zaburzenia funkcji nerek. Stosowanie tetracykliny jest ogólnie przeciwwskazane w niewydolności nerek z uwagi na możliwość nadmiernej akumulacji i zwiększonego ryzyka wystąpienia działań niepożądanych.

Właściwości anty-anaboliczne tetracyklin mogą być przyczyną podwyższenia stężenia azotu mocznika w resztkach krwi. Choć nie ma to większego znaczenia u pacjentów z prawidłową funkcją nerek, u chorych z istotnie zaburzoną funkcją nerek wysokie stężenia tetracykliny w surowicy mogą prowadzić do azotemii, hiperfosfatemii i acidosis.

Zaburzenia funkcji wątroby. Tetracyklinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby oraz u pacjentów przyjmujących potencjalnie hepatotoksyczne leki. Należy unikać wysokich dawek leku. Stosowanie wysokich dawek tetracykliny wiązano z rozwojem tłuszczowego przeziębienia wątroby i zapalenia trzustki.

Z ostrożnością należy przepisywać tetracyklinę chlorowodorową w przypadku leukopenii.

Ponieważ tetracykliny obniżają aktywność protrombiny w osoczu krwi, pacjentom poddawanym terapii przeciwkrzepliwej może być konieczne zmniejszenie dawki leków przeciwkrzepliwych.

W przypadku długotrwałego stosowania leku należy okresowo wykonywać badania krwi, badania czynnościowe nerek i wątroby.

Terapię tetracykliną należy prowadzić pod nadzorem lekarza. Należy ściśle przestrzegać zaleceń dotyczących dawkowania przez cały okres leczenia, nie pomijać dawek i przyjmować je w równych odstępach czasu. W przypadku pominięcia dawki należy ją uzupełnić jak najszybciej; nie należy uzupełniać, jeśli zbliża się czas przyjęcia następnej dawki; nie należy podwajać dawek. Tetracykliny chlorowodorowej nie należy przyjmować jednocześnie z mlekiem ani innymi produktami mlecznymi, ponieważ zaburza to jej wchłanianie.

W przypadku wystąpienia objawów nadmiernej wrażliwości na lek oraz działań niepożądanych należy przerwać jego stosowanie, a w razie potrzeby zastosować inny antybiotyk (nie z grupy tetracyklin). W celu zapobiegania możliwym powikłaniom zalecane jest jednoczesne stosowanie hepatoprotektorów, środków żółciopędnych, eubiotyków, witamin i leków przeciwgrzybiczych.

Tetracyklina nie jest lekiem z wyboru w leczeniu żadnego typu infekcji gronkowcowych.

Przepisywanie leku dorosłym w dawkach mniejszych niż 800 mg na dobę jest nieuzasadnione, ponieważ oprócz niewystarczającego efektu terapeutycznego może prowadzić do rozwoju form mikroorganizmów opornych na tetracyklinę.

Lek zawiera laktozę, dlatego jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed jego przyjęciem.

Lek zawiera barwnik azorubina (E122), który może powodować reakcje alergiczne.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Tetracykliny przenikają przez łożysko i mogą wywierać toksyczny wpływ na tkanki płodu, szczególnie na rozwój szkieletu, dlatego lek jest przeciwwskazany w okresie ciąży.

Tetracykliny wydzielają się z mlekiem matki, dlatego są przeciwwskazane w okresie karmienia piersią.

Wszystkie tetracykliny tworzą stabilne kompleksy z wapnem w każdej tkance kostnej (szkielet kostny, szkliwo, zębina zębów). Obserwowano spowolnienie wzrostu kości piszczelowej u wcześniaków przyjmujących tetracyklinę doustnie w dawce 25 mg/kg co 6 godzin. Ta reakcja niepożądana była odwracalna po odstawieniu leku.

W przypadku stosowania tetracyklin w okresie rozwoju zębów mogą one odkładać się w tkankach zębów, powodując ich trwałe zabarwienie (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Brak danych dotyczących negatywnego wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi urządzeń ruchomych.

Sposób stosowania i dawki.

Tetramax należy przyjmować 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku, ponieważ żywność, w szczególności niektóre produkty mleczne, utrudniają wchłanianie. Tabletki należy popijać wodą.

Dawkowanie i długość leczenia ustala lekarz indywidualnie, w zależności od charakteru i przebiegu choroby.

Leczenie należy kontynuować jeszcze przez trzy dni po zniknięciu objawów klinicznych choroby.

Wszystkie infekcje spowodowane przez paciorkowca β-hemolitycznego należy leczyć przez co najmniej 10 dni.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat: Dawką zwyczajną jest 500 mg dwa razy dziennie. W przypadku ciężkich infekcji dawkę można zwiększyć do 500 mg cztery razy dziennie.

Maksymalna dawka dzienna – 2 g.

W leczeniu brucelozy: 500 mg tetracykliny cztery razy dziennie przez trzy tygodnie w połączeniu ze streptomycyną – 1 g w dawce wewnątrzmięśniowej dwa razy dziennie w pierwszym tygodniu i jeden raz dziennie w drugim tygodniu.

W leczeniu kiły: pacjentom z alergią na penicylinę zaleca się następujące dawki tetracykliny:

wczesna kiła (trwająca krócej niż rok) – 500 mg cztery razy dziennie przez 15 dni;

kiła trwająca dłużej niż rok (z wyłączeniem kiły neurologicznej) – 500 mg cztery razy dziennie przez 30 dni.

W leczeniu trądziku o średnim i ciężkim nasileniu: zalecana dawka początkowa to 1 g dziennie, podzielona na dwie dawki. Po uzyskaniu poprawy należy stopniowo zmniejszać dawkę do poziomu utrzymania (od 125 mg do 500 mg dziennie). U niektórych pacjentów możliwe jest utrzymywanie odpowiedniej remisji zmian poprzez naprzemienne dawanie lub leczenie okresowe. Terapia tetracykliną w trądziku nie wyklucza innych standardowych środków zapobiegania i leczenia trądziku. Bezpieczny okres leczenia, który można zalecić, nie został ustalony (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Niepożądane reakcje”).

Pacjenci w podeszłym wieku. Stosować dawkę zwyczajną dla dorosłych. Z ostrożnością należy stosować w przypadku subklinicznej niewydolności nerek, ponieważ może to prowadzić do nagromadzenia się leku.

Niewydolność nerek. Ogólnie stosowanie tetracyklin jest przeciwwskazane w niewydolności nerek, z wyjątkiem przypadków, gdy użycie tej grupy leków jest uznawane za absolutnie konieczne. Dawka dzienna powinna być zmniejszona poprzez obniżenie zalecanych dawek pojedynczych i/lub wydłużenie odstępów między dawkami.

W celu zmniejszenia ryzyka podrażnienia i owrzodzenia przełyku zaleca się przyjmowanie odpowiedniej ilości płynu wraz z formą kapsułkową tetracykliny (patrz sekcja „Niepożądane reakcje”).

Dzieci. Leku nie stosuje się u dzieci poniżej 12 roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy: nudności, wymioty; przy stosowaniu dawek znacznie przekraczających zalecane – krystaluria, hematuria. Możliwe nasilenie objawów opisanych działań niepożądanych, w tym reakcji nadwrażliwości.

Leczenie: terapia objawowa. Nie istnieje specyficzny antydot. Tetracyklina nie poddaje się dializie.

Działania niepożądane.

Układ odpornościowy: reakcje nadwrażliwości, w tym pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, w tym twarzy i języka, anafilaksja, zapalenie osierdzia, skurcz oskrzeli; reakcje anafilakto-idowe, w tym rumień anafilaktyczny, nasilenie toczeńca układowego, twardy rumień lekowy, rumień naskórkowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne oddzielanie się nabłonka.

Skóra i tkanka podskórna: świąd, zaczerwienienie skóry, wysypka, w tym makulopapularna, rumieniowa, reakcje fotosensybilizacji, choroby pęcherzowe skóry, zaburzenia pigmentacji skóry i błon śluzowych.

Układ krwionośny i chłonny: anemia hemolityczna, trombocytopenia, neutropenia, eozynofilia, agranulocytoza, anemia aplastyczna, choroba Moschowitza.

Układ内分泌owy: przy długotrwałym stosowaniu tetracyklin może pojawić się mikroskopijne brunatno-czarne zabarwienie tkanek tarczycy. Funkcja tarczycy przy tym nie jest zaburzona.

Układ nerwowy: przedwczesne zamykanie się fontaneli u noworodków oraz łagodne wewnątrzczaszkowe nadciśnienie u nastolatków i dorosłych, którego pierwszymi objawami mogą być ból głowy, zawroty głowy, szumy w uszach / zaburzenia słuchu, zaburzenia widzenia (w tym obrzęk nerwu wzrokowego, nieostre widzenie, skotomy, podwójne widzenie, fotofobia), nudności, wymioty, niestabilny chód. Zgłaszano przypadki tymczasowej/nieodwracalnej utraty wzroku.

Układ pokarmowy: anoreksja, nudności, wymioty, suchość w ustach, dyskomfort/ból brzucha, niestrawność (w tym oparzenia żołądka/żołądka), dysfagia, biegunka/zaparcia, dysbakterioza jelitowa, zapalenie trzustki. Zgłaszano przypadki zapalenia przełyku i powstawania ran na przełyku, ran w żołądku i dwunastnicy u pacjentów przyjmujących kapsułki i tabletki tetracyklin.

Układ wątrobowo-żółciowy: toksyczność wątroby z przejściowym wzrostem stężenia aminotransferaz wątrobowych, fosfatazy alkalicznej i bilirubiny we krwi, zaburzenia funkcji wątroby; zapalenia wątroby, żółtaczka, stłuszczeniowe zwyrodnienie wątroby, niewydolność wątroby. Pierwszymi objawami uszkodzenia wątroby mogą być złe samopoczucie, podwyższona temperatura ciała i/lub ból w prawym podżebrzu, ból w żołądku, nudności, wymioty, subikteryczność spojówek.

Działania spowodowane działaniem biologicznym: przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek antybiotyków, w tym tetracykliny, możliwe jest rozwinięcie się superinfekcji, co może prowadzić do rozwoju kandydozy, glositis z hiperplazją brodawek, glosophytii, zapalenia jamy ustnej, zapalenia jelita cienkiego i grubego spowodowanego przez Clostridium difficile (CDAD), kolitu pseudobłoniastego, świądu w okolicy odbytu, zapalnych zmian okolicy anogenitalnej (w wyniku kandydozy), zapalenia pochwy i sromu, zapalenia jąder, zapalenia odbytnicy.

Układ mięśniowo-szkieletowy: nasilenie osłabienia mięśni u pacjentów z miastenią.

Układ moczowy: azotemia, hiperkreatyninemia, zapalenie nerek, ostra niewydolność nerek, zazwyczaj u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami funkcji nerek.

Inne: ból w gardle, chrypka, zapalenie gardła, niedobór witamin, nieodwracalna zmiana koloru zębów (żółto-brunatno-szary), hipoplazja szkliwa zębów u dzieci, zaburzenia formowania tkanki kostnej, spowolnienie wzrostu liniowego kości (u dzieci).

Okres ważności.

3 lata. Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 ○C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 kapsułek w blisterze; po 3 lub 6 blisterów w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

AT „WITAMINY”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 20300, obwód czerczeński, miasto Uman, ul. Uspieńska 31.

Wnioskodawca.

TOO „AKTIFARM”.

Adres wnioskodawcy.

Ukraina, 02141, miasto Kijów, ul. O. Miśhuhy 10, pokój 212