Terus

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku TERUS (TERUS)

SkÅ ad:

substancja czynna: oksytocyna;

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera oksytocynÄ – 10 JM (16,667 μg);

substancje pomocnicze: etanol 96 %, chlormalbutanol hemihydrat, octan sodu trihydra t, chlorek sodu, kwas octowy lodowaty, woda do wstrzykiwań.

PostaÄ leku. Roztwór do wstrzykiwań.

GÅ wne cechy fizykochemiczne: przezroczyty bezbarwny roztwór, wolny od widocznych czÄ stek mechanicznych, wypeÅ niajÄ cy przezroczytÄ szklanÄ ampulkÄ USP typu I.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki hormonalne do stosowania systemowego (poza hormonami Å ciÄ gowymi i insulinÄ ). Hormony przysadki, podwzgórza i ich analogi. Hormony tylnego odcinka przysadki. Oksytocyna i jej pochodne. Oksytocyna. Kod ATC H01BB02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Oksytocyna – cykliczny nonapeptyd otrzymany drogą syntezy chemicznej. Ta forma syntetyczna jest identyczna z naturalnym hormonem gromadzonym w tylnym płacie przysadki i uwalnianym do krwiobiegu ogólnego podczas porodów oraz karmienia piersią.

Oksytocyna pobudza najintensywniej mięśnie gładkie macicy pod koniec ciąży, podczas porodów oraz bezpośrednio po porodzie. W tym czasie zwiększa się liczba receptorów oksytocynowych w miometrium.

Receptory oksytocynowe są sprzężone z białkami G. Aktywacja receptorów oksytocyną prowadzi do uwalniania wapnia z wewnętrznych zasobów komórkowych oraz do aktywności kurczowej miometrium.

Oksytocyna wywołuje okresowe skurcze w górnym odcinku macicy, podobne pod względem częstości, siły i trwałości do skurczów fizjologicznych podczas porodów.

Syntetyczna oksytocyna nie zawiera wazopresyny, jednak nawet w czystej postaci może wykazywać słabe działanie przeciwzmniejszające, podobne do działania wazopresyny.

Badania in vitro wykazały, że długotrwałe stosowanie oksytocyny prowadzi do desensytyzacji receptorów oksytocynowych, co najprawdopodobniej wynika z hamowania miejsc wiązania oksytocyny, destabilizacji informacyjnych RNA receptorów oksytocynowych oraz internalizacji receptorów oksytocynowych.

Stężenie w osoczu oraz początek/trwanie działania

Wlewanie dożylne. Przy stosowaniu oksytocyny w formie długotrwałego wlewu dożylnego w dawkach stosowanych w celu indukcji lub nasilenia aktywności porodowej, odpowiedź macicy pojawia się stopniowo i osiąga stan równowagi po 20–40 minutach. Odpowiednie stężenia oksytocyny w osoczu są porównywalne ze stężeniami występującymi w pierwszym okresie samorzutnych porodów. Na przykład stężenie oksytocyny w osoczu u 10 ciężarnych kobiet z ukończoną ciążą, które otrzymywały 4 jednostki międzynarodowe oksytocyny na minutę w formie wlewu dożylnego, wynosiło od 2 do 5 mikrojednostek międzynarodowych/ml. W wyniku przerwania wlewania lub istotnego zmniejszenia szybkości podania, np. w przypadku nadmiernej stymulacji, aktywność macicy gwałtownie maleje i może utrzymywać się na niższym poziomie.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Stężenie oksytocyny w osoczu ciężarnych kobiet z ukończoną ciążą, które otrzymywały 4 jednostki międzynarodowe oksytocyny na minutę w formie wlewu dożylnego, wynosiło od 2 do 5 mikrojednostek międzynarodowych/ml.

Rozkład

Objętość rozkładu przy stężeniu równowagi, określona u 6 zdrowych ochotników mężczyzn po podaniu w formie wstrzyknięcia dożylnego, wynosiła 12,2 l lub 0,17 l/kg. Wiązanie oksytocyny z białkami osocza jest niewielkie. Oksytocyna może przenikać przez barierę łożyskową w obu kierunkach i w niewielkich ilościach została wykryta w mleku matki.

Biotransformacja/metabolizm

Oksytocynaza – glikoproteinowa aminopeptydaza, produkowana w okresie ciąży, występuje w osoczu i jest zdolna do rozkładania oksytocyny. Wytwarzana jest w organizmie matki i dziecka. Główną rolę w metabolizmie i wydalaniu oksytocyny z osocza pełnią wątroba i nerki. Zatem w biotransformacji oksytocyny biorą udział wątroba, nerki oraz krążenie ogólnoustrojowe.

Wydalanie

Okres półtrwania wydalania oksytocyny waha się od 3 do 20 minut. Metabolity oraz mniej niż 1% substancji niezmienionej są wydalane z moczem. Szybkość metabolicznego klirensu u ciężarnych kobiet osiąga 20 ml/kg/min.

Niewydolność nerek

Badania z udziałem pacjentów z niewydolnością nerek nie były prowadzone. Jednakże, biorąc pod uwagę drogę wydalania oraz pogorszenie wydalania nerkowego oksytocyny z powodu działania przeciwzmniejszającego, istnieje możliwość kumulacji oksytocyny, co może przedłużać jej działanie.

Niewydolność wątroby

Badania z udziałem pacjentów z niewydolnością wątroby nie były prowadzone. Zmiana farmakokinetyki leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby jest mało prawdopodobna, ponieważ enzym metabolizujący oksytocynę (oksytoцинaza) występuje nie tylko w wątrobie, ale aktywność oksytocynazy w łożysku znacznie wzrasta tuż przed porodem. W związku z tym biotransformacja oksytocyny przy zaburzeniach funkcji wątroby nie spowoduje istotnych zmian metabolicznego klirensu oksytocyny.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa oksytocyny, oparte na wynikach standardowych badań ostrej toksyczności pojedynczej dawki, genotoksyczności oraz mutagenności, wskazują na brak specyficznego ryzyka dla człowieka.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Stosowanie w okresie poporodowym

• Stymulacja porodu z powodów medycznych, np. w przypadku przedłużonej ciąży, przedwczesnego pęknięcia pęcherza płodowego, nadciśnienia tętniczego spowodowanego ciążą (przedrzucawica).
• Stymulacja porodu przy słabej aktywności porodowej.
• Wczesne stadia ciąży jako terapia wspomagająca przy niepełnym porodzie, porodzie nieuniknionym lub zatrzymanej ciąży.

Stosowanie w okresie poporodowym

• Podczas cięcia cesarskiego, ale po usunięciu dziecka.
• Profilaktyka i leczenie atonii macicy oraz krwawienia poporodowego.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z substancji pomocniczych leku (patrz sekcja „Skład”);
• charakter hiperkinetyczny skurczów macicy, mechaniczne przeszkodzenie porodom, stan zagrożenia płodu.

Każdy stan, w którym z powodów bezpieczeństwa dla płodu lub matki poród drogami naturalnymi nie jest zalecany i/lub jest przeciwwskazany:

• klinicznie wąskie miednica;
• nieprawidłowe położenie płodu;
• przewlekła położenie łożyska lub przewlekła położenie pępowiny;
• odklejenie łożyska;
• przewlekła położenie lub wypadanie pętli pępowiny;
• nadmierne rozciągnięcie lub zmniejszona odporność macicy na pęknięcia, jak w przypadku ciąży mnogiej;
• wielowodzie;
• ciąża mnoga;
• obecność blizny chirurgicznej macicy, w tym blizny po cięciu cesarskim.

Oksytocyny nie należy stosować długotrwałe u pacjentek z opornością macicy na oksytocynę, z ciężką toksyczną przedrzucawicą lub z ciężkimi zaburzeniami sercowo-naczyniowymi.

Oksytocyny nie należy stosować w ciągu 6 godzin po zastosowaniu prostaglandyn donaczyniowych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki, których jednoczesnego stosowania nie zaleca się

Prostaglandyny i ich analogi

Prostaglandyny i ich analogi nasilają kurczliwość mięśniówki macicy, dlatego oksytocyna może nasilać kurczliwość macicy wywołaną przez prostaglandyny i odwrotnie.

Leki mogące wydłużać interwał QT

Oksytocynę uważa się za potencjalnie arytmogenny środek, który należy stosować z ostrożnością u pacjentek z czynnikami ryzyka rozwoju torsades de pointes, takimi jak stosowanie leków wydłużających interwał QT, a także u pacjentek z wywiadem zespołu wydłużonego interwału QT.

Interakcje, które należy brać pod uwagę

Anestetyki inhalacyjne

Anestetyki inhalacyjne (takie jak cyklopropan, halotan, sevofluran, desfluran) wywierają rozkurczujące działanie na macicę i powodują istotne osłabienie jej napięcia, co może osłabiać działanie rozkurczowe oksytocyny. Opisywano również przypadki zaburzeń rytmu serca przy jednoczesnym stosowaniu anestetyków inhalacyjnych z oksytocyną.

Środki zwężające naczynia / sympatykomimetyki

Oksytocyna może nasilać działanie naciskowe środków zwężających naczynia i sympatykomimetyków, nawet tych zawartych w anestetykach miejscowych.

Leki stosowane w znieczuleniu kaudealnym

Podczas stosowania w trakcie lub po znieczuleniu kaudealnym oksytocyna może nasilać działanie naciskowe sympatykomimetycznych leków zwężających naczynia.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Oksytocynę należy podawać wyłącznie w formie wlewów dożylnych. Nie wolno podawać jej w formie dożylnej iniekcji bolusowej, ponieważ może to spowodować ostra, krótkotrwała hipotensję z rozwojem hiperemii i odruchowej tachykardii.

Indukcja porodu

Indukcję porodu za pomocą oksytocyny należy przeprowadzać wyłącznie w przypadku ścisłych wskazań medycznych. Lek należy podawać wyłącznie w warunkach szpitalnych i pod nadzorem wykwalifikowanego lekarza.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego

Oksytocynę należy stosować z ostrożnością u pacjentek z chorobami układu sercowo-naczyniowego (np. przerostowa kardiomiopatia, uszkodzenie aparatu zastawkowego i/lub choroba niedokrwienna serca, w tym skurcz tętnic wieńcowych) oraz u pacjentek predysponowanych do niedokrwienia mięśnia sercowego, aby uniknąć istotnych zmian ciśnienia tętniczego i częstości skurczów serca.

Zespół wydłużonego odcinka QT

Oksytocynę należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zespołem wydłużonego odcinka QT lub związanymi z nim objawami, a także pacjentom przyjmującym leki wydłużające odcinek QT.

W trakcie podawania leku w celu wywołania porodu lub wzmocnienia kurczliwości macicy możliwe są:

• Stres płodu i śmierć płodu

Podawanie oksytocyny w dawkach nadmiernych prowadzi do nadmiernego pobudzenia macicy, co może spowodować stres płodu, duszność i śmierć lub może prowadzić do nadmiernego napięcia, skurczów tetanicznych lub pęknięcia macicy. Należy dokładnie monitorować częstość skurczów serca płodu oraz motorykę macicy (częstość, siłę i czas trwania skurczów), aby możliwe było dostosowanie dawki w zależności od indywidualnej reakcji.

Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentki z klinicznie wąskim miednicą, wtórną słabością porodową, nadciśnieniem tętniczym o lekkim lub umiarkowanym nasileniu lub chorobami serca, a także na pacjentki w wieku powyżej 35 lat lub z blizną po cesarskim cięciu w dolnym odcinku ciała macicy.

• Rozsiane wewnątrznaczyniowe krzepnięcie (DIC)

W rzadkich przypadkach przy farmakologicznej indukcji porodu z zastosowaniem leków uterotonicznych, w tym oksytocyny, obserwuje się zwiększony ryzyko rozwoju zespołu rozsianego wewnątrznaczyniowego krzepnięcia w okresie poporodowym. Ryzyko to jest bezpośrednio związane z farmakologiczną indukcją porodu, a nie z zastosowaniem konkretnego leku. Ryzyko jest szczególnie zwiększone u kobiet z dodatkowymi czynnikami ryzyka rozsianego wewnątrznaczyniowego krzepnięcia: wiek powyżej 35 roku życia, powikłany przebieg ciąży oraz czas ciąży powyżej 40 tygodni. U takich kobiet oksytocynę i leki alternatywne należy stosować z ostrożnością, a lekarz powinien brać pod uwagę możliwość rozwoju rozsianego wewnątrznaczyniowego krzepnięcia.

Śmierć wewnątrzmaciczna

Należy unikać intensywnej aktywności porodowej w przypadku śmierci płodu wewnątrzmacicznego i/lub obecności kałowego płynu owodniowego, ponieważ może to prowadzić do zakrzepicy płucnej płynem owodniowym.

Nadmiar płynów (hiperhydratacja)

Ponieważ oksytocyna wykazuje słabe działanie antydiuretyczne, długotrwałe dożylne (w/ż) podawanie wysokich dawek leku w połączeniu z podawaniem dużych objętości płynów (np. w leczeniu zagrożonego lub nieudanego poronienia lub krwawienia w okresie poporodowym) może prowadzić do hiperhydratacji w połączeniu z hiponatremią. Przy jednoczesnym podawaniu oksytocyny i w/ż podawaniu płynów może wystąpić przeciążenie płynem i dalszy rozwój hemodynamicznej postaci ostrej niewydolności płuc bez hiponatremii. Aby uniknąć tych rzadkich powikłań, przy podawaniu wysokich dawek oksytocyny przez dłuższy czas należy przestrzegać następujących zasad bezpieczeństwa: stosować rozpuszczalnik zawierający elektrolity (nie glukozę); wlewy płynów należy przeprowadzać w małych objętościach (przy indukcji lub stymulacji aktywności porodowej w późnych okresach ciąży dopuszcza się stężenia oksytocyny przekraczające zalecane); przyjmowanie płynów doustnie należy ograniczyć; należy prowadzić dokumentację bilansu płynów; w przypadku podejrzenia zaburzeń równowagi elektrolitowej wskazane jest laboratoryjne badanie zawartości elektrolitów.

Niewydolność nerek

Oksytocynę należy stosować z ostrożnością u pacjentek z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek ze względu na możliwość zatrzymania płynów i kumulacji oksytocyny.

Anafilaksja u kobiet z alergią na lateks

Zgłaszano przypadki anafilaksji po podaniu oksytocyny kobietom z rozpoznaną alergią na lateks. Ze względu na istniejącą strukturalną podobieństwo między oksytocyną a lateksem alergia na lateks/nietolerancja lateksu może być ważnym czynnikiem ryzyka rozwoju anafilaksji po podaniu oksytocyny.

Oksytocyna jest zgodna z następującymi płynami do wlewów (należy zwrócić odpowiednią uwagę na stosowność zastosowania elektrolitów u poszczególnych pacjentów): chlorkiem sodu i potasu (103 mmol Na+ i 51 mmol K+), wodorowęglanem sodu 1,39 %, chlorkiem sodu 0,9 %, mleczanem sodu 1,72 %, glukozą 5 %, lewulozą 20 %, makrodexem 6 %, reomakrodexem 10 %, roztworem Ringera przy przechowywaniu przez 48 godzin w temperaturze 25 °C.

Niewykorzystane resztki produktu należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Badania wpływu oksytocyny na rozrodczość u zwierząt nie były prowadzone.

Ze względu na duże doświadczenie w stosowaniu, strukturę chemiczną i właściwości farmakologiczne leku przy jego stosowaniu zgodnie z wskazaniami nie przewiduje się zwiększonego ryzyka powstawania wad rozwojowych u płodu.

Okres karmienia piersią

Oksytocyna w małych ilościach przenika do mleka matki. Jednak oczekuje się, że oksytocyna nie będzie wywierać szkodliwego wpływu na noworodka, ponieważ dostaje się do przewodu pokarmowego, gdzie ulega szybkiej inaktywacji.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Oksytocyna może wywołać poród, co należy wziąć pod uwagę w przypadku prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn. Kobietom, u których rozpoczęły się skurcze porodowe, nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Indukcja porodu lub stymulacja czynności porodowej. Oksytocyny nie należy podawać w ciągu 6 godzin po zastosowaniu prostaglandyn donaczynnych. Oksytocynę należy stosować w postaci wlewu dożylnego (i.v.) kropelowego, najlepiej z użyciem pompy wlewowej o zmiennej szybkości. Do wlewu kropelowego zaleca się dodanie 5 MI oksytocyny do 500 ml fizjologicznego roztworu elektrolitowego (np. 0,9 % roztwór chlorku sodu). U pacjentów, którym nie można podawać chlorku sodu, jako rozpuszczalnika należy stosować 5 % roztwór dekstrozy. Aby zapewnić jednolite wymieszanie, butelkę lub worek należy kilkakrotnie odwrócić przed zastosowaniem.

Początkową szybkość wlewu ustawia się w zakresie od 2 do 8 kropel/min (1–4 jednostki milionowe/min). Szybkość tę można stopniowo zwiększać co najmniej co 20 minut o nie więcej niż 1–2 jednostki milionowe/min aż do osiągnięcia regularności skurczów odpowiadającej naturalnemu przebiegowi porodu. U kobiet z ciążą prawie dojrzałą często można osiągnąć ten efekt poprzez wlew o szybkości mniejszej niż 20 kropel/min (10 jednostek milionowych/min). Zalecana maksymalna szybkość wynosi 40 kropel/min (20 jednostek milionowych/min). W nietypowych przypadkach, wymagających wyższych dawek, takich jak śmierć płodu wewnątrzmaciczna lub indukcja porodu we wczesnym okresie, gdy macica jest mniej wrażliwa na oksytocynę, zaleca się stosowanie oksytocyny w wyższych stężeniach, np. 10 MI na 500 ml.

W przypadku stosowania pompy wlewowej umożliwiającej podanie mniejszej objętości leku niż wlewy kropelowe, należy odpowiednio obliczyć odpowiednie stężenie w granicach zalecanych dawek, zgodnie z charakterystyką pompy. Podczas wlewu należy dokładnie monitorować częstość, siłę i czas trwania skurczów, a także częstość akcji serca płodu. Po osiągnięciu odpowiedniego poziomu aktywności macicy, wynoszącego 3–4 skurcze na każde 10 minut, szybkość wlewu można zazwyczaj zmniejszyć. W przypadku nadmiernej aktywności mięśnia macicy i/lub zespołu stresu płodu wlew należy natychmiast przerwać.

Jeśli u kobiet z ciążą dojrzałą lub prawie dojrzałą nie uda się osiągnąć regularnych skurczów po podaniu 5 MI, indukcję porodu zaleca się przerwać. Próba może być powtórzona następnego dnia, rozpoczynając ponownie od szybkości wlewu od 2 do 8 kropel/min (1–4 jednostki milionowe/min).

U kobiet, którym podawano oksytocynę w celu indukcji lub wzmocnienia czynności porodowej, wlew kontynuuje się z zwiększoną szybkością w trakcie trzeciego okresu porodu oraz przez kilka godzin po jego zakończeniu.

Niepełny, nieodwracalny aborcja lub zatrzymana ciąża. 5 MI drogą i.v. w postaci wlewu (5 MI rozcieńcza się w fizjologicznym roztworze elektrolitowym i podaje w postaci wlewu i.v. kropelowego, najlepiej z użyciem pompy wlewowej o zmiennej szybkości trwającej ponad 5 minut), w razie potrzeby z dalszym wlewem i.v. o szybkości podania od 20 do 40 jednostek milionowych/min.

Cięcie cesarskie. 5 MI drogą i.v. w postaci wlewu (5 MI rozcieńcza się w fizjologicznym roztworze elektrolitowym i podaje w postaci wlewu i.v. kropelowego, najlepiej z użyciem pompy wlewowej o zmiennej szybkości trwającej ponad 5 minut) natychmiast po wydaleniu płodu.

Profilaktyka krwawienia macicy po porodzie. Standardowa dawka to 5 MI drogą dożylnej infuzji (5 MI rozcieńcza się w fizjologicznym roztworze elektrolitowym i podaje w postaci wlewu i.v. kropelowego, najlepiej z użyciem pompy wlewowej o zmiennej szybkości trwającej ponad 5 minut) natychmiast po wydaleniu łożyska. U kobiet, którym podawano oksytocynę w celu wywołania lub stymulacji porodu, infuzję oksytocyny kontynuuje się z zwiększoną szybkością w trakcie trzeciego okresu porodu oraz przez kilka godzin po porodzie.

Leczenie krwawienia macicy po porodzie. 5 MI można podać drogą dożylnej infuzji (5 MI rozcieńcza się w fizjologicznym roztworze elektrolitowym i podaje w postaci wlewu i.v. kropelowego, najlepiej z użyciem pompy wlewowej o zmiennej szybkości trwającej ponad 5 minut) w ciężkich przypadkach, z dalszym wlewem i.v. roztworu zawierającego od 5 do 20 MI oksytocyny w 500 ml roztworu elektrolitowego, przy szybkości podania zapewniającej kontrolę nad atonią macicy.

Grupy specjalne

Pacjenci z niewydolnością nerek. Badania u pacjentów z niewydolnością nerek nie były prowadzone.

Pacjenci z niewydolnością wątroby. Badania u pacjentów z niewydolnością wątroby nie były prowadzone.

Pacjenci w wieku podeszłym. Badania u pacjentów w wieku podeszłym (65 lat i więcej) nie były prowadzone.

Dzieci. Nie stosować u dzieci.

Przedawkowanie.

Śmiertelnej dawki oksytocyny nie ustalono. Oksytocyna jest dezaktywowana przez enzymy proteolityczne przewodu pokarmowego. W przypadku doustnego podania lek nie jest wchłaniany w jelitach, a zatem efekt toksyczny jest mało prawdopodobny.

Objawy i skutki przedawkowania opisano w sekcjach „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Działania niepożądane”. Ponadto donoszono o przypadkach odklejenia łożyska i/lub embolii płynem owodniowym w wyniku nadmiernego pobudzenia macicy.

Leczenie. W przypadku pierwszych objawów lub oznak przedawkowania oksytocyny podczas długotrwałego wlewu dożylnego należy natychmiast przerwać podawanie leku i podać porodzącej tlen. W przypadku zatrucia wodnego należy ograniczyć przyjmowanie płynów, stymulować diurezę, korygować zaburzenia równowagi elektrolitowej i monitorować napady drgawkowe, które mogą wystąpić. W przypadku rozwoju śpiączki należy utrzymywać drożność dróg oddechowych przy użyciu standardowych środków stosowanych zwykle w opiece nad pacjentem bez przytomności.

Działania niepożądane.

Z powodu różnicy w wrażliwości macicy w niektórych przypadkach nawet dawki uznawane za niskie mogą wywołać skurcz macicy. Podczas wstrzykiwania wewnątrzżylnego oksytocyny w celu indukcji lub stymulacji porodu zastosowanie zbyt wysokich dawek może prowadzić do nadmiernego pobudzenia macicy, co może spowodować stan zagrożenia płodu, dusicę lub śmierć płodu, a u kobiety porodzącej – do nadmiernego napięcia macicy, skurczów tonicznych, uszkodzenia tkanek miękkich lub pęknięcia macicy.

Szybkie wstrzyknięcie wewnątrzżylnie oksytocyny w dawce kilku jednostek międzynarodowych (MI) może spowodować ostra, krótkotrwała hipotensję tętniczą, towarzyszoną zaczerwienieniu i odruchowej tachykardii. Takie nagłe zmiany hemodynamiczne mogą prowadzić do niedokrwienia mięśnia sercowego, szczególnie u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego. Szybkie wstrzyknięcie wewnątrzżylnie oksytocyny w dawce kilku MI może również spowodować wydłużenie się odcinka QT.

W pojedynczych przypadkach farmakologiczna indukcja porodu z zastosowaniem leków uterotonicznych, w tym oksytocyny, zwiększa ryzyko wystąpienia po porodzie zespołu rozsianej wewnątrznaczyniowej koagulopatii (DIC) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszano przypadki zatrucia wodnego spowodowanego hiponatremią u matki i dziecka, związane z długotrwałym stosowaniem wysokich dawek oksytocyny w połączeniu z dużymi objętościami roztworów bez elektrolitów (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Łączny antydiuretyczny efekt oksytocyny oraz wlewu wewnętrznieżylnego roztworów może prowadzić do nadciśnienia objętościowego, które może powodować hemodynamiczną formę ostrej obrzęku płuc bez obecności hiponatremii (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Objawy zatrucia wodnego obejmują:

1. Bóle głowy, anoreksję, nudności, wymioty, bóle brzucha.
2. Osłabienie, senność, omdlenia, napady podobne do napadów padaczki.
3. Niski poziom elektrolitów we krwi.

Działania niepożądane w tabelach 1 i 2 sklasyfikowano według częstości występowania, przy czym najpierw wymieniono najczęściej występujące, z zastosowaniem następujących kategorii: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10 000, < 1/1000); bardzo rzadko (≥ 1/100 000, < 1/10 000), w tym pojedyncze przypadki; częstość nieznana (częstości nie można ustalić na podstawie dostępnych danych). Działania niepożądane w poniższych tabelach oparte są na wynikach badań klinicznych i doniesieniach po wprowadzeniu na rynek.

Działania niepożądane obserwowane podczas stosowania oksytocyny po wprowadzeniu na rynek pochodzą z doniesień spontanicznych i źródeł literaturowych. Ponieważ doniesienia o tych zdarzeniach są dobrowolne i pochodzą z populacji nieokreślonej liczby pacjentów, niemożliwe jest dokładne oszacowanie częstości ich występowania, dlatego częstość jest określana jako nieznana.

Działania niepożądane leku są wymienione według klas układów narządów zgodnie z MedDRA. W ramach każdej klasy układu narządów działania niepożądane leku są wymienione w kolejności malejącej według nasilenia.

Tabela 1

Działania niepożądane u kobiet porodzących

Tabela 2

Reakcje niepożądane u płodu/noworodka

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to prowadzenie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Termin ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze 2–8 °C, w miejscu chronionym przed światłem. Nie zamrażać. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Niniejszego leku nie należy podawać za pomocą tego samego systemu, co krew lub osocze, ponieważ enzymy dezaktywujące oksytocynę szybko dezaktywują wiązania peptydowe.

Oksytocyna jest niezgodna z roztworami zawierającymi rozpuszczalnik metabisulfit sodu.

Opakowanie. Po 1 ml w ampułce; 10 ampułek w plastikowej blisterowej opakowaniu konturowym w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

SТЕРИЛ-ДЖЕН ЛАЙФ САЙЄНСИЗ (П) ЛТД/Steril-Gene Life Sciences (P) Ltd.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

№ 45, Mangalam Main Road, Villianur Commune, Puducherry 605110, Indie/

No. 45, Mangalam Main Road, Villianur Commune, Puducherry 605110, India.