Terlipresyna

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU TERLIPRESYNA (TERLIPRESSIN)

Skład:

substancja czynna: terlipresyna;

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera acetanu terlipresyny 0,12 mg, co odpowiada 0,1 mg terlipresyny;

substancje pomocnicze: octan sodu, trihydrazot; kwas octowy lodowaty; chlorek sodu; woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przejrzysta, bezbarwna ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Hormony tylnego płata przysadki. Wazopresyna i jej analogi.

Kod ATC H01B A04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Terlipresyna (N-tryglicylo-8-lizyno-wazopresyna) – syntetyczny analog wazopresyny, naturalnego hormonu tylnego płata przysadki mózgowej, różniący się od niego zastąpieniem argininy lizyną w pozycji 8 oraz przyłączeniem trzech reszt glicyny do terminalnej grupy aminowej cysteiny. Działanie farmakologiczne terlipresyny polega na połączeniu efektów specyficznych substancji powstających w wyniku jej enzymatycznego rozszczepienia. Znaczącymi efektami terlipresyny są wyraźne działanie wazokonstrykcyjne i antyhemoragiczne. Najbardziej widocznym efektem w tym zakresie jest obniżenie przepływu krwi przez miąższ narządów wewnętrznych, co prowadzi do zmniejszenia przepływu krwi przez wątrobę oraz do obniżenia ciśnienia w układzie żyły wrotnej.

Badania farmakodynamiczne wykazały, że terlipresyna, podobnie jak inne analogiczne peptydy, powoduje skurcz arteriołów, żył i żylek, głównie w miąższu narządów wewnętrznych, skurcz mięśni gładkich ściany przełyku oraz zwiększenie tonusu i perystaltyki jelit.

Oprócz wpływu na mięśnie gładkie naczyń, terlipresyna stymuluje mięśnie gładkie macicy, również w przypadku braku ciąży.

Wyniki badań działania leku u zwierząt i ludzi wykazały, że maksymalna aktywność występuje głównie w narządach wewnętrznych i skórze.

Klinicznie nie zaobserwowano objawów działania antydiuretycznego terlipresyny.

Farmakokinetyka.

Sam terlipresyna jest nieaktywny wobec mięśni gładkich, ale pełni rolę chemicznego depot dla substancji farmakologicznie aktywnych powstających w wyniku enzymatycznego rozszczepienia. Ten efekt rozwija się wolniej niż działanie lizyno-wazopresyny, ale trwa znacznie dłużej.

Lizyno-wazopresyna ulega zwykle biotransformacji w wątrobie, nerkach i innych tkankach.

Profil farmakokinetyczny po podaniu dożylnej najlepiej opisuje model dwuskładnikowy. Okres półwylugowania wynosi około 40 minut, klirens metaboliczny – około 9 ml/kg/min, objętość rozdziału – około 0,5 l/kg. Oczekiwane stężenie lizyno-wazopresyny zaczyna być wykrywalne w osoczu około 30 minut po podaniu terlipresyny. Maksymalne stężenie osiągane jest między 60 a 120 minutą.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Krwawienia z przewodu pokarmowego i dróg moczowo-płciowych, np. krwawienia z poszerzonych żylaków przełyku, wrzody żołądka i dwunastnicy; krwawienia maciczne spowodowane zaburzeniami czynnościowymi lub innymi przyczynami, porodami, aborcją itp.; krwawienia związane z zabiegami chirurgicznymi, w szczególności na narządach jamy brzusznej i miednicy.

Lokalnie – podczas zabiegów ginekologicznych na szyjce macicy.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub dowolny składnik pomocniczy leku. Szok septyczny u pacjentów z niskim rzutem serca. Ciąża.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Terlipresyna wzmacnia działanie nieselectywnych blokerów beta w zakresie obniżania nadciśnienia wrotnej.

Jednoczesne stosowanie z lekami powodującymi bradykardię (np. propofol, sufentanil) może prowadzić do obniżenia częstości skurczów serca i rzutu serca. Efekty te są spowodowane odruchowym przygnębieniem czynności serca poprzez nerw błędnikowy oraz poprzez podwyższenie ciśnienia tętniczego.

Szczególne środki ostrożności.

Podczas leczenia lekiem Terlipresyna należy kontrolować ciśnienie tętnicze, częstość pulsu oraz równowagę płynów. Aby uniknąć ogniskowych martwic w miejscu wstrzyknięcia, lek należy podawać dożylnie. Należy ostrożnie stosować lek Terlipresyna u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym oraz chorobami serca. Nie należy stosować leku Terlipresyna u pacjentów z septycznym wstrząsem i niskim rzutem serca.

Należy zachować szczególną ostrożność podczas leczenia osób starszych, ponieważ doświadczenie w stosowaniu u tej grupy pacjentów jest ograniczone, a zalecenia dotyczące dawkowania dla tej grupy pacjentów nie istnieją.

Lek Terlipresyna nie jest środkiem zastępczym krwi u pacjentów z niedoborem objętości krwi krążącej.

Ponieważ po podaniu terlipresyny obserwowano okresowe występowanie ogniskowych martwic, należy unikać podawania w trychomięśniowym i stosować nierozcieńczony lek w dawkach 0,5 mg i wyższych wyłącznie dożylnie.

Ten lek zawiera sód.

Ilość sodu zależy od zastosowanej dawki.

1 ml roztworu zawiera 3,59 mg (0,156 mmol) sodu, co stanowi mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, czyli praktycznie bez sodu.

Jeśli konieczne jest podanie więcej niż 1 mmol sodu w jednej dawce, należy zachować ostrożność u pacjentów stosujących dietę o ograniczonej zawartości sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku Terlipresyna w okresie ciąży jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Ustalono, że lek Terlipresyna powoduje skurcze macicy i zwiększenie ciśnienia wewnątrzmacicznego we wczesnych stadiach ciąży oraz może zmniejszać przepływ krwi przez macicę. Stosowanie leku Terlipresyna może mieć szkodliwy wpływ na przebieg ciąży i rozwój płodu. U królików obserwowano samorzutne poronienia oraz wady rozwojowe.

Nie wiadomo, czy lek przenika do mleka matki. Brak wystarczających danych dotyczących przenikania terlipresyny do mleka matki. Nie można wykluczyć ryzyka dla niemowląt karmionych piersią. Decyzję o kontynuowaniu / przerwaniu karmienia piersią lub kontynuowaniu / przerwaniu terapii lekiem Terlipresyna należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści wynikające z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z terapii terlipresyną dla kobiety.

Wpływ na zdolność prowadzenia samochodu lub obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu terlipresyny na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli

Najpierw należy stosować wstrzyknięcie dożylne 2 mg terlipresyny co 4 godziny. Leczenie należy kontynuować, aż do upływu 24 godzin od momentu zatrzymania krwawienia, ale nie dłużej niż przez 48 godzin. Po podaniu dawki początkowej dawkę można skorygować do 1 mg dożylnie co 4 godziny u pacjentów o masie ciała < 50 kg lub w przypadku wystąpienia działań niepożądanych.

Krwawienia z poszerzonych żył przełyku u dorosłych: 1 mg (1000 µg) co 4–6 godzin przez 3–5 dni. W celu zapobiegania nawrotowi krwawienia leczenie należy kontynuować przez 24–48 godzin po ustaniu krwawienia. Lek należy podawać dożylnie bolusowo lub w postaci krótkotrwałej infuzji. Środek leczniczy stosować nierozcieńczony lub rozcieńczony 0,9 % roztworem chlorku sodu.

Inne rodzaje krwawień z przewodu pokarmowego u dorosłych: 1 mg (1000 µg) co 4–6 godzin. Lek można również stosować jako środek pierwszej pomocy niezależnie od interwencji chirurgicznej, jeśli podejrzewa się krwawienie z górnych odcinków przewodu pokarmowego.

Krwawienia z narządów wewnętrznych u dzieci: zazwyczaj podawać w dawce od 8 do 20 µg/kg masy ciała co 4–8 godzin. Lek należy podawać przez cały okres krwawienia; ogólną zalecaną praktyką jest kontynuowanie podawania w celu zapobiegania nawrotowi krwawienia, tak jak w przypadku krwawień u dorosłych. W przypadku obecności zeskleryzowanych węzłów wariackich przełyku należy podać pojedynczą dawkę 20 µg/kg masy ciała bolusowo.

Krwawienia z dróg moczowo-płciowych: ze względu na różnicę aktywności endopeptydaz w osoczu i tkankach zakres dawkowania jest wystarczająco szeroki – od 0,2 do 1 mg, które należy podawać co 4–6 godzin.

W przypadku krwawień macicznych młodzieńczych zalecane dawki to od 5 do 20 µg/kg masy ciała. Lek należy stosować dożylnie.

Zastosowanie miejscowe podczas zabiegów ginekologicznych na szyjce macicy: 0,4 mg (400 µg) rozcieńczyć roztworem chlorku sodu 0,9 % do objętości 10 ml, stosować wewnątrzmacicznie i/lub okołomacicznie. W tym przypadku działanie leku rozwija się po 5–10 minutach. W razie potrzeby dawkę można zwiększyć lub podać ponownie.

Dzieci. Lek stosować do leczenia dzieci zgodnie z zalecanym schematem.

Przedawkowanie.

Nie należy przekraczać zalecanej dawki (2 mg w ciągu 4 godzin) ze względu na to, że ryzyko wystąpienia ciężkich działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego jest zależne od dawki.

W celu kontroli nadciśnienia tętniczego, które może się rozwinąć podczas leczenia lekiem Terlipresyna, można podać 150 mg klonidyny dożylnie.

W celu skontrolowania bradykardii należy podawać atropinę.

Niepożądane działania.

Najczęściej obserwowane w trakcie badań klinicznych niepożądane działania (częstość 1–10%): bladość, podwyższone ciśnienie tętnicze, ból brzucha, nudności, biegunka oraz ból głowy.

Działanie antydiuretyczne leku Terlipresyna może spowodować hiponatremię, jeśli nie kontroluje się bilansu płynów.

Częstość występowania niepożądanych działań sklasyfikowano według klas układów narządów MedDRA w następujący sposób: często (≥ 1–10%); rzadziej (≥ 0,1–1%); rzadko (≥ 0,01–0,1%).

Zaburzenia ze strony serca: często – bradykardia; rzadziej − migotanie przedsionków, ekstrasystolie komorowe, tachykardia, ból w klatce piersiowej, zawał mięśnia sercowego, przeciążenie płynem z obrzękiem płuc, tachykardia typu „pistolet” (torsade de pointes), niewydolność serca.

Zaburzenia ze strony naczyń: często − zwężenie naczyń obwodowych, ischemia obwodowa, bladość skóry twarzy, nadciśnienie tętnicze; rzadziej − ischemia jelita, obwodowy cyjanoz, gorące napływy.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia: rzadziej – niewydolność oddechowa, ostre zaburzenia oddychania; rzadko – duszność.

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego: często – przejściowa biegunka, przejściowy ból spastyczny brzucha; rzadziej – przejściowe nudności, przejściowe wymioty.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: często – ból głowy.

Zaburzenia przemiany materii i przemiany metabolicznej: rzadziej – hiponatremia, jeśli nie kontroluje się bilansu płynów.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: rzadziej – miejscowy nekroza skóry.

Ciąża, poród i stan noworodkowy: rzadziej – zaburzenia czynności skurczowej macicy, zmniejszenie przepływu krwi przez macicę.

Ogólne zaburzenia i stan w miejscu podania: rzadziej – nekroza w miejscu wstrzyknięcia.

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań

Zgłaszanie podejrzewanych niepożądanych działań po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych działań oraz brak skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Nie stosować po upływie okresu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze od 2 do 8 °C. Nie zamrażać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie należy mieszać leku z innymi lekami.

Stosować wyłącznie zalecane rozpuszczalniki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Opakowanie.

Po 2 ml, 5 ml lub 8,5 ml w ampułce, po 5 ampułek w blisterze, po 1 blisterze w puszce; po 8,5 ml w fiolce, po 1 fiolce w puszce lub po 5 fiolach w blisterze, po 1 blisterze w puszce.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. AT „Farmak”.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kirylivska 74.