Terlipresyna-Farmak

INSTRUKCJA stosowania leku leczniczego TERLIPRESYN-FARMAK (TERLIPRESSIN-FARMAK)

Skład:

substancja czynna: terlipresyna;

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 0,2 mg octanu terlipresyny, co odpowiada 0,17 mg terlipresyny;

substancje pomocnicze: octan sodu, trihydrot; kwas octowy lodowaty; chlorek sodu; woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysta bezbarwna ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Hormony przysadki tylniej. Wazopresyna i analogi.

Kod ATC H01B A04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Terlipresyna ma niewielką aktywność farmakologiczną, jednak metabolizuje się do aktywnej formy – lizyno-wazopresyny – poprzez enzymatyczny hydrolizę. Dawki 0,85 mg i 1,7 mg obniżają ciśnienie w układzie żyły wrotnej i wywołują wyraźne działanie wazokonstrykcyjne. Obniżenie ciśnienia w żyłach wrotnych oraz zmniejszenie przepływu krwi w żyłach nieparzystych zależy od dawki. Efekt niższej dawki osłabia się po 3 godzinach, natomiast dane hemodynamiczne wskazują, że dawka 1,7 mg terlipresyny jest skuteczniejsza niż 0,85 mg, ponieważ wyższa dawka zapewnia bardziej niezawodne działanie przez cały okres leczenia (4 godziny).

Terlipresyna zmniejsza nadciśnienie wrotne, jednocześnie obniżając przepływ krwi przez układ wrotny, oraz wywołuje skurcz mięśni przełyku, co prowadzi do ucisku na poszerzone wenozy przełyku.

Biologicznie czynna lizyno-wazopresyna jest powoli uwalniana z nieaktywnego prohormonu – terlipresyny – i utrzymuje się w zakresie stężeń od minimalnie aktywnych do subtoksycznych przez 4–6 godzin, ponieważ metabolizm i eliminacja lizyno-wazopresyny zachodzą równolegle z jej uwalnianiem.

Terlipresyna zwiększa napięcie mięśni gładkich przewodu pokarmowego zarówno w naczyniach, jak i poza nimi. W wyniku zwiększenia oporu obwodowego w końcowych naczyniach tętniczych obserwuje się zmniejszenie ukrwienia włókien nerwowych unerwiających narządy wewnętrzne. Obniżenie dopływu krwi tętniczej prowadzi do zmniejszenia ciśnienia w układzie żyły wrotnej. Jednoczesne skurcze mięśni różnych odcinków jelit prowadzą do nasilenia perystaltyki. Ponadto dochodzi do skurczu mięśni ściany przełyku, co powoduje ucisk na węzły wenozy.

Działanie antydiuretyczne terlipresyny wynosi jedynie 3% w porównaniu z działaniem naturalnego wazopresyny. Takie działanie nie ma znaczenia klinicznego. Przy normowolemii przepływ krwi przez nerki nie ulega istotnej zmianie. W przypadku hipowolemii przepływ krwi przez nerki wzrasta.

Terlipresyna wykazuje powolny efekt hemodynamiczny trwający 2–4 godziny. Obserwuje się niewielki wzrost ciśnienia tętniczego, zarówno skurczowego, jak i rozkurczowego. U pacjentów z nadciśnieniem nerkowym i ogólnoustrojowym zacieńczeniem tętnic obserwowano istotny wzrost ciśnienia tętniczego.

Terlipresyna nie wywołała żadnych działań kardiotoksycznych, nawet przy stosowaniu wyższych dawek. Efekty ze strony serca, takie jak bradykardia, arytmia czy niedostateczność koronarna, mogą pojawiać się wskutek odruchowego lub naczyniowego działania terlipresyny.

Pod wpływem terlipresyny przepływ krwi w endometrium i miometrium istotnie się zmniejsza.

Działanie zwężające naczynia krwionośne terlipresyny prowadzi do niedostatecznego ukrwienia skóry i powoduje widoczną bladość ciała pacjenta.

Działanie hemodynamiczne i wpływ na mięśnie gładkie są głównymi przejawami działania farmakologicznego terlipresyny. Efekt centralizacji obiegu krwi podczas hipowolemii jest pożądanym efektem towarzyszącym u pacjentów z krwawieniem z poszerzonych wenozy przełyku.

Farmakokinetyka.

Okres półtrwania eliminacji terlipresyny z osocza wynosi 24 ± 2 min.

Terlipresyna ma słabe działanie farmakologiczne. Po dożylnej podaniu bolusowym terlipresyna jest usuwana zgodnie z kinetyką drugiego rzędu. Okres półtrwania w fazie rozprowadzania (trwającej do 40 min) wynosi 12 min. W wyniku uwalniania wolnego resztku glicynowego następuje powolne uwalnianie hormonu – lizyno-wazopresyny – osiągającego stężenie szczytowe po 120 min. W moczu wykrywa się jedynie 1% podanej dawki terlipresyny, co wskazuje na praktycznie pełną degradację leku przez endo- i egzopeptydazy wątroby i nerek.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Krwawienie z poszerzonych wenoznie żył przełyku.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub dowolny składnik pomocniczy leku. Szok septyczny u pacjentów z niskim rzutem serca. Ciąża.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Terlipresyna zwiększa działanie hipotensyjne nieselectywnych blokerów kanałów wapniowych na żyłę wrotną. Obniżenie częstości skurczów serca i rzutu serca spowodowane leczeniem można wyjaśnić hamowaniem odruchowej aktywności serca poprzez nerw błędnikowy w wyniku podwyższonego ciśnienia tętniczego. Jednoczesne stosowanie z lekami wywołującymi bradykardię (takimi jak propofol, sufantanil) może prowadzić do ciężkiej bradykardii.

Terlipresyna może wywoływać arytmie komorowe, w tym tachykardię komorową typu „torsade de pointes”. Dlatego u pacjentów stosujących leki mogące wydłużać odcinek QT, takie jak leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, erytromycyna, niektóre leki przeciwhistaminowe oraz trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, lub leki mogące wywołać hipokaliemię lub hipomagnezemię (np. niektóre diuretyki), należy zastosować terlipresynę z ostrożnością.

Szczególne środki ostrożności.

Stosowanie terlipresyny wymaga ostrożności i starannego monitorowania stanu pacjenta w przypadku następujących chorób: szok septyczny, astma oskrzelowa, choroby dróg oddechowych, niekontrolowana nadciśnienie tętnicze, choroby mózgowe, wieńcowe lub obwodowe (postępujący miażdżyca), napady (drapanie), zaburzenia rytmu serca, choroby kardiologiczne, niedokrwienie wieńcowe lub przebyty zawał mięśnia sercowego, przewlekła niewydolność nerek. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów w wieku podeszłym (ponad 70 lat), ponieważ doświadczenie w stosowaniu u tej grupy wiekowej jest ograniczone.

U pacjentów z hipowolemia często obserwuje się nasilenie zwężenia naczyń oraz nietypowe reakcje ze strony serca.

Ze względu na słabe działanie antydiuretyczne terlipresyny (3% aktywności naturalnego wazopresyny) należy uwzględnić możliwość rozwoju hiponatremii i hipokaliemii, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej.

Podczas leczenia należy kontrolować ciśnienie tętnicze, częstość skurczów serca oraz parametry EKG, a także równowagę wodną.

Lek Terlipresyna-Farmak należy podawać w warunkach oddziału intensywnej terapii z dokładnym monitorowaniem funkcji serca.

W przypadku wystąpienia sytuacji nagłych, wymagających natychmiastowego leczenia przed hospitalizacją, szczególną uwagę należy zwrócić na zespół hipowolemiczny.

Lek Terlipresyna-Farmak nie wpływa na krwawienie tętnicze.

Aby uniknąć martwicy w miejscu wstrzyknięcia, lek należy podawać dożylnie.

Martwica skóry

W czasie stosowania po rejestracji zaobserwowano kilka przypadków ischemii skóry i martwicy nie związanych z miejscem wstrzyknięcia. U chorych z obwodową hipertensją żylną lub patologicznym otyłością występuje większa skłonność do wystąpienia tej reakcji. Dlatego terlipresynę należy podawać tym pacjentom z dużą ostrożnością.

Tachykardia typu „pируet”

Podczas badań klinicznych i stosowania po rejestracji zaobserwowano kilka przypadków wydłużenia odcinka QT oraz arytmii komorowych, w tym tachykardii typu „pируet”. W większości przypadków pacjenci mieli czynniki ryzyka, takie jak podstawowe wydłużenie odcinka QT, zaburzenia gospodarki elektrolitowej (hipokaliemia, hipomagnezemia) lub stosowanie leków wydłużających odcinek QT. Terlipresynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wydłużeniem odcinka QT w wywiadzie, zaburzeniami gospodarki elektrolitowej, przy jednoczesnym stosowaniu leków, które mogą wydłużać odcinek QT, takich jak leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, erytromycyna, niektóre leki przeciwhistaminowe oraz trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, lub leków, które mogą powodować hipokaliemię lub hipomagnezemię (np. niektóre diuretyki).

Doświadczenie w leczeniu pacjentów w wieku podeszłym jest ograniczone, dlatego terlipresynę należy stosować z dużą ostrożnością u tej grupy wiekowej. Brak rekomendacji dotyczących dawkowania dla pacjentów w wieku podeszłym.

Brak doświadczenia w stosowaniu leku Terlipresyna-Farmak u dzieci i młodzieży, dlatego nie należy stosować leku u pacjentów z tej grupy wiekowej.

W 1 ml roztworu leku Terlipresyna-Farmak znajduje się 3,59 mg (0,156 mmol) sodu, co odpowiada mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę. Lek jest praktycznie pozbawiony sodu. Jednakże, jeśli podawana dawka zawiera więcej niż 1 mmol sodu, należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów przestrzegających diety ubogiej w sód.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie leku Terlipresyna-Farmak w czasie ciąży jest przeciwwskazane. Lek powoduje skurcze macicy i zwiększenie ciśnienia wewnątrzmacicznego we wczesnym okresie ciąży oraz może obniżać przepływ krwi przez macicę. Lek Terlipresyna-Farmak negatywnie wpływa na przebieg ciąży i zdrowie płodu.

U królików po leczeniu terlipresyną obserwowano samorzutne poronienia oraz wady wrodzone narządów płodu.

Nie wiadomo, czy lek wydzielany jest z mlekiem matki. Wydzielanie terlipresyny z mlekiem matki nie zostało zbadane na zwierzętach. Nie można wykluczyć ryzyka dla dziecka karmionego piersią.

W okresie stosowania leku należy przerwać karmienie piersią. Decyzję dotyczącą kontynuacji/przerwania karmienia piersią lub kontynuacji/przerwania terapii terlipresyną należy podjąć z uwzględnieniem korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z terapii terlipresyną dla kobiety.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu terlipresyny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Lek Terlipresyna-Farmak stosuje się w nagłej pomocy medycznej w przypadku ostrego krwawienia z poszerzonych wariocyjnie żył przełyku, zanim stanie się możliwa terapia endoskopowa. Następnie lek Terlipresyna-Farmak stosuje się zazwyczaj w leczeniu krwawienia z poszerzonych wariocyjnie żył przełyku jako terapię wspomagającą w połączeniu z metodami endoskopowymi zatrzymania krwawienia. Lek Terlipresyna-Farmak można również stosować w celu zmniejszenia ryzyka wczesnego nawrotu krwawienia.

Lek należy stosować dożylnie.

Najpierw podaje się 1–2 mg octanu terlipresyny dożylnie. Dawkę utrzymaniową stanowi 1 mg octanu terlipresyny co 4–6 godzin. Zazwyczaj maksymalna dzienna dawka leku Terlipresyna-Farmak wynosi 120 μg/kg masy ciała. Dla dorosłego pacjenta o masie ciała 70 kg dawka wynosi 8–9 mg octanu terlipresyny na dobę, podawaną w odstępach co 4 godziny.

Czas trwania leczenia wynosi 2–3 dni.

Pacjenci w podeszłym wieku

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów powyżej 70. roku życia (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Niewydolność nerek

Lek Terlipresyna-Farmak należy stosować z ostrożnością u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (patrz punkt „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Niewydolność wątroby

Korekty dawki u pacjentów z niewydolnością wątroby nie należy stosować.

Dzieci. Nie ma doświadczenia w stosowaniu terlipresyny u dzieci, dlatego lek nie powinien być stosowany u pacjentów z tej grupy wiekowej.

Przedawkowanie.

Nie należy przekraczać zalecanej dawki ze względu na zależny od dawki ryzyko wystąpienia ciężkich działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego.

Podwyższone ciśnienie tętnicze u pacjentów z rozpoznaną nadciśnieniem tętniczym można kontrolować poprzez podanie dożylnie 150 μg klonidyny.

Zapotrzebowanie na leczenie bradykardii należy leczyć za pomocą atropiny.

Reakcje niepożądane.

Reakcje niepożądane najczęściej obserwowane podczas badań klinicznych (częstość 1–10 %): bladość, podwyższone ciśnienie tętnicze, ból brzucha, nudności, biegunka oraz ból głowy.

Efekt antydiuretyczny terlipresyny może powodować hiponatremię, jeśli nie kontroluje się bilansu cieczy.

Częstość występowania działań niepożądanych sklasyfikowano następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 – < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100); niezwykle rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000), nieznana (dostępne dane nie pozwalają oszacować częstości).

Zaburzenia ze strony serca: często — bradykardia, arytmia komorowa i nadkomorowa, objawy niedokrwienia na EKG; rzadko — ostra nadciśnienie, szczególnie u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (zazwyczaj samoistnie ustępuje), tachykardia, migotanie przedsionków, ekstrasystolie komorowe, dławica piersiowa, zawał mięśnia sercowego, przeciążenie płynem z obrzękiem płuc; nieznana — tachykardia typu „pируet” (torsade de pointes), niewydolność serca.

Zaburzenia ze strony naczyń: często — zwężenie naczyń obwodowych, ischemia obwodowa, nadciśnienie tętnicze lub hipotensja, bladość skóry; rzadko — ischemia jelita, sinica obwodowa, zaczerwienienie.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego: rzadko — duszność, ból podczas oddychania, ból w klatce piersiowej, skurcz oskrzeli, niewydolność oddechowa, zatrzymanie oddechu; niezwykle rzadko — dyspne.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego: często — nudności, biegunka, ból spastyczny brzucha; rzadko — wymioty.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego: często — ból głowy; rzadko — wywołanie napadów padaczki; bardzo rzadko — udar.

Zaburzenia gospodarki mineralnej i przemiany materii: często — hiponatremia.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: często — bladość skóry; rzadko — zapalenie limfatycznych naczyń, martwica skóry.

Zaburzenia ze strony narządów płciowych: często — ból spastyczny w dolnych odcinkach brzucha (u kobiet).

Ciąża, stany poporodowe i stan peri natalny: rzadko — podwyższony tonus macicy, ischemia macicy.

Zaburzenia w miejscu podania: rzadko — martwica w miejscu iniekcji.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowi reprezentanci powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz brak skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Nie stosować po upływie okresu ważności wskazanego na opakowaniu.

Niezgodność

Ponieważ nie przeprowadzono badań dotyczących możliwych niezgodności, niniejszego leku nie wolno mieszać z innymi lekami.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze od 2 do 8 °C. Nie zamrażać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 2 ml, 5 ml lub 10 ml w ampułce. Po 5 ampułek w blisterze, po 1 blisterze w pudełku.

Po 5 ml lub 10 ml w fiolce. Po 1 fiolce w pudełku lub po 5 fiolki w blisterze, po 1 blisterze w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. A.T. „Farmak”.

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Cyrylicka, 74.