Tenorik™

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU TENORIK™ (TENORIC™)

Skład:

Substancje czynne: atenolol, chlortalidone;

Jedna tabletka zawiera 50 mg atenololu i 12,5 mg chlortalidonu lub 100 mg atenololu i 25 mg chlortalidonu;

Substancje pomocnicze: laktoza bezwodna, skrobia kukurydziana, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, laurylosiarczan sodu, powidon, talk, stearynian magnezu, hipromeloza, dwutlenek tytanu (E 171), olej mineralny lekki, polietylenoglikol, wosk karanuba;

Powłoka: alkohol izopropylowy, dichlorometan, hydroksypropylometyloceluloza, talk oczyszczony, dwutlenek tytanu (E 171), olej mineralny lekki, makrogol.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki okrągłe, dwuwypukłe, powlekane powłoką filmową, białe lub prawie białe, z rowkiem dzielącym po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Selektywne blokery receptorów β-adrenergicznych w połączeniu z diuretykami.

Kod ATC C07CB03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Lek połączony przeciwcienieniowy. Atenolol – kardioselektywny bloker β₁-adrenergiczny. Nie wykazuje wewnętrznego działania sympatykomimetycznego ani stabilizującego błony. Obniża częstość skurczów serca, objętość uderzeniową i minutową serca. Maksymalny efekt po podaniu doustnym osiągany jest po 2–4 godzinach i trwa do 24 godzin.

Chlortalidon – lek moczopędny podobny do tiazydów, zwiększa wydalanie z organizmu jonów sodu, chloru oraz równoważnej ilości wody. Początek działania – po 2 godzinach, szczyt efektu – po 2–6 godzinach. Czas trwania działania po podaniu doustnym wynosi od 24 do 72 godzin.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po podaniu doustnym 50 % dawki atenololu jest wchłaniane z przewodu pokarmowego, przyjmowanie pokarmu nie wpływa istotnie na ten proces. Maksymalne stężenie we krwi osiągane jest po 2–4 godzinach.

Rozkład. Wiązanie atenololu z białkami osocza krwi wynosi około 6–16 %. Chlortalidon wiąże się z białkami osocza krwi oraz erytrocytami w 90 %.

Metabolizm i wydalanie. Atenolol praktycznie nie ulega metabolizmowi w wątrobie. Wydala się głównie z moczem (90 %). Okres półtrwania wynosi 6–9 godzin. Chlortalidon wydala się z kałem i moczem. Okres półtrwania wynosi 24–55 godzin, u osób starszych oraz u pacjentów z niewydolnością nerek wydłuża się.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek składnik leku. Wyrażona bradykardia zatokowa, hipotensja tętnicza, kwasica metaboliczna, wyrażone zaburzenia krążenia obwodowego, blok przedsionkowo-komorowy II-III stopnia, blok węzła zatokowego, zespół słabości węzła zatokowego, szok kardiogenny, ostra niewydolność serca, dekompensowana przewlekła niewydolność serca, nieleczywana fiochromocytoza, anuria, niewydolność nerek i wątroby; stan przedurojowy związany z chorobą Addisona; hipokaliemia, zatrucie glikozydami nasercowymi, astma oskrzelowa, zespół obturacyjny oskrzeli. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów przyjmujących werapamil w ciągu 48 godzin. Hiponatremia, hiperkalcemia, jednoczesne stosowanie leków litowych, podagra.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Tenorik™ w połączeniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi potęguje ich działanie. U pacjentów leczonych Tenorik™™ w połączeniu z katecholaminami (np. rezerpiną) podczas badań obserwowano hipotensję tętniczą i/lub bradykardię, co może prowadzić do zawrotów głowy, omdleń lub hipotensji ortostatycznej.

Jednoczesne stosowanie z dihydropirydynami (np. nifedypinem) może zwiększyć ryzyko wystąpienia hipotensji tętniczej i niewydolności serca, obserwowanej u chorych z przewlekłą niewydolnością serca.

Blokerzy kanałów wapniowych mają również działanie addytywne w połączeniu z Tenorik™.

Glikozydy naparstnicy i atenolol spowalniają rytm serca, pogarszają przewodnictwo przedsionkowo-komorowe. Jednoczesne stosowanie z glikozydami naparstnicy zwiększa wpływ na węzeł zatokowy i przewodnictwo wewnątrzkomorowe. Jednoczesne stosowanie z glikozydami naparstnicy nasila objawy hipokaliemii, dlatego konieczna jest kontrola parametrów laboratoryjnych. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku pacjentom przyjmującym glikozydy naparstnicy w połączeniu z niewłaściwą dietą (nie zapewniającą odpowiedniego zaopatrzenia organizmu w potas) lub u osób z chorobami przewodu pokarmowego.

Tenorik™ nasila działanie przeciwnadciśnieniowe hydralazyny i prazozyny, a ich kombinacja prowadzi do większego obniżenia ciśnienia tętniczego niż przy stosowaniu jednego leku.

Stosowanie β-blokerów w połączeniu z blokerami „wolnych” kanałów wapniowych, które powodują negatywne działanie inotropowe, np. werapamilem, diltiazemem, może nasilić ten efekt, szczególnie u pacjentów z obniżoną kurczliwością mięśnia sercowego i/lub zaburzeniami przewodnictwa zatokowo-przedsionkowego lub przedsionkowo-komorowego. Może to prowadzić do ciężkiej hipotensji tętniczej, wyrażonej bradykardii i niewydolności serca. Nie należy stosować blokerów „wolnych” kanałów wapniowych dożylnie w ciągu 48 godzin po odstawieniu β-blokera.

Terapia wspomagająca z zastosowaniem dihydropirydyn, np. nifedypinu, może zwiększać ryzyko hipotensji tętniczej; u chorych z ukrytą niewydolnością serca mogą pojawić się objawy zaburzeń krążenia.

β-blokery mogą nasilać „odskokową” nadciśnienie, które może wystąpić po odstawieniu klonidyny.

Jeśli Tenorik™ i klonidyna są stosowane jednocześnie, przyjmowanie klonidyny można przerwać dopiero kilka dni po odstawieniu Tenorik™.

Atenolol może maskować objawy hipoglikemii. Jednoczesne stosowanie Tenorik™ z insuliną i doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi nasila ich działanie hipoglikemizujące. Konieczna jest regularna kontrola poziomu glukozy we krwi.

Jednoczesne stosowanie Tenorik™ z lekami przeciwnadciśnieniowymi różnych grup, trójcyklicznymi lekami przeciwdrgawkowymi, barbituranami, etanolem, diuretykami, fenotiazynami, nitratami, obwodowymi rozszerzaczami naczyń nasila działanie hipotensyjne.

Jednoczesne stosowanie Tenorik™ z rezerpiną, metyldopą, klonidyną, werapamilem może powodować bradykardię.

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu β-blokera w połączeniu z lekami przeciwarhythmicznymi klasy I (dezopyramid), ponieważ działanie kardiodepresyjne może się sumować. Stosowanie z amiodaronem wiąże się z ryzykiem zaburzeń automatyzmu, przewodnictwa i kurczliwości serca.

Stosowanie środków do znieczulenia inhalacyjnego (halotan, metoksyfluran) w połączeniu z Tenorik™ zwiększa ryzyko hamowania funkcji mięśnia sercowego i rozwoju hipotensji tętniczej, dlatego kilka dni przed znieczuleniem należy przerwać przyjmowanie Tenorik™ lub dobrać środek znieczulający o minimalnym działaniu negatywnym inotropowym.

Jednoczesne stosowanie Tenorik™ i niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID) (ibuprofen, indometacyna), a także estrogenów zmniejsza skuteczność atenololu.

Interakcje atenololu, składnika Tenorik™, z chinolonami zwiększają biodostępność atenololu, z adrenaliną – nasilają działanie wazopresyjne z późniejszą bradykardią, z lidokainą – podnoszą poziom lidokainy, z amiodaronem – zwiększają ryzyko zaburzeń funkcji węzła zatokowego lub przedsionkowo-komorowego (nie należy przepisywać), z cytydyną – zmniejsza się klirens atenololu, co prowadzi do podwyższenia jego poziomu w osoczu i nasilenia działania terapeutycznego. Jednoczesne stosowanie z eufiliną lub teofiliną może prowadzić do wzajemnego hamowania efektów terapeutycznych.

Jednoczesne stosowanie diuretyków (chlortalidon) z lekami litowymi zmniejsza nerkowy klirens litu. Jednoczesne stosowanie z glikokortykosteroidami, amfoterycyną, furosemidem sprzyja zwiększeniu wydalania potasu.

Zaniechanie palenia tytoniu zwiększa działanie terapeutyczne atenololu w wyniku obniżenia jego metabolizmu i podwyższenia poziomu leku we krwi.

Cytydyn może podnosić poziom leku we krwi.

Alkohol potęguje działanie leku.

Z propafenonem – nasilenie działania atenololu, składnika leku;

z nikotyną – nasilenie działania atenololu w wyniku obniżenia jego metabolizmu i podwyższenia poziomu leku we krwi;

z inhibitorami MAO – nasilenie działania chlortalidonu, składnika leku;

z cholestryminą – osłabienie działania chlortalidonu, składnika leku;

z lekami zawierającymi potas – osłabienie działania tych ostatnich;

z lekami hamującymi ośrodkowy układ nerwowy (OUN) – nasilenie działania uspokajającego;

z litem – nasilenie działania tego ostatniego;

z lekami przeciwbólowymi narkotycznymi – nasilenie działania narkotycznego; niebezpieczne osłabienie;

z doustnymi lekami hipoglikemizującymi, insuliną – nasilenie działania tych ostatnich;

z lekami przeciwcholinesterazowymi, inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę (enalapryl, kaptopryl, lizynopryl) – zwiększenie poziomu potasu we krwi.

Szczególne wskazania.

U pacjentów cierpiących na astmę oskrzelową lub z wywiadem alergii, którzy otrzymują tiazydy, możliwe są reakcje nadwrażliwości. Opisywano przypadki nasilenia toczenia się układowego. Hipotensyjne działanie tiazidów może być nasilone u pacjentów po sympatektomii.

Ostra niewydolność serca. W celu utrzymania funkcji krążenia w przewlekłej niewydolności serca konieczna jest stymulacja układu współczulnego. Blokada receptorów β stanowi potencjalne zagrożenie dalszego osłabienia kurczliwości mięśnia sercowego i może prowadzić do cięższej niewydolności serca. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca kontrolowaną za pomocą glikozydów naparstnicy i/lub diuretyków, Tenorik™ należy stosować z ostrożnością. Glikozydy naparstnicy oraz atenolol opóźniają przewodnictwo przedsionkowo-komorowe.

U chorych, u których w wywiadzie nie stwierdza się niewydolności serca, długotrwałe hamowanie mięśnia sercowego przez blokery β w niektórych przypadkach może doprowadzić do niewydolności serca. Przy pierwszych objawach pogorszenia przebiegu niewydolności serca należy przerwać stosowanie leku i skonsultować się z lekarzem. Jeśli niewydolność serca postępuje pomimo odpowiedniej terapii, należy odstawić lek Tenorik™.

Niewydolność nerek lub wątroby: ponieważ atenolol wydzielany jest z moczem, w przypadku ciężkiego zaburzenia funkcji nerek dawkę leku należy zmniejszyć. W przypadku zaburzeń funkcji wątroby i/lub nerek należy monitorować funkcje narządów. U pacjentów z niewydolnością nerek lek może spowodować wystąpienie azotemii. Biorąc pod uwagę możliwość kumulacji działania przy zmniejszonej wydolności nerek oraz w przypadku dalszego pogorszenia funkcji nerek, leczenie lekiem Tenorik™ należy przerwać.

U pacjentów z obniżoną czynnością wątroby lub postępującą chorobą wątroby nawet niewielka zmiana bilansu wodno-elektrolitowego może prowadzić do wystąpienia śpiączki wątrobowej. Dlatego Tenorik™ należy przepisywać tym pacjentom z ostrożnością.

Choroba niedokrwienna serca. Nagłe odstawienie terapii niektórymi blokerami β u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca może spowodować wystąpienie anginy, a w niektórych przypadkach — zawału mięśnia sercowego. Dlatego odstawianie terapii tym lekiem u takich pacjentów należy prowadzić ostrożnie i wyłącznie pod kontrolą lekarza. Nawet przy braku obecnej anginy, gdy planowane jest odstawienie leku Tenorik™, pacjent powinien pozostawać pod opieką lekarza i ograniczyć do minimum obciążenie fizyczne. Leczenie lekiem Tenorik™ należy wznowić w przypadku wystąpienia zespołu abstynencyjnego.

Ponieważ choroba niedokrwienna serca jest powszechna i może być niezdiagnozowana, nie należy nagłego odstawiania leku Tenorik™ nawet u pacjentów leczonych z powodu nadciśnienia tętniczego.

Stosowanie łączone z blokerami kanałów wapniowych. Bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy, może występować oraz śmiertelne skutki związane z lewokomorową dysfunkcją, ciśnienie rozkurczowe może wzrastać, jeśli blokery β stosuje się z werapamilem lub diltyazemem. Pacjenci z istniejącymi wcześniej zaburzeniami przewodnictwa wewnątrzprzedsionkowego lub dysfunkcją lewokomorową są szczególnie wrażliwi na działanie leku.

Zespół obturacyjny oskrzeli. Pacjentom z zespołem obturacyjnym oskrzeli nie należy stosować blokerów β.

Ponieważ Tenorik™ jest względnie selektywnym blokerem β1-adrenoreceptorów, może być stosowany z ostrożnością u chorych z zespołem obturacyjnym oskrzeli, którzy nie odpowiadają na leczenie lub nie tolerują innej terapii przeciwnadciśnieniowej. Ponieważ selektywne

blokery β nie są absolutnie selektywne, Tenorik™ należy stosować w najniższych możliwych dawkach, a dostępne powinny być β2-adrenostymulatory. Jeśli konieczne jest zwiększenie dawki, należy rozłożyć dawkę w celu osiągnięcia niższych szczytowych stężeń we krwi.

Znieczulenie i duże zabiegi chirurgiczne. Tak samo jak w przypadku innych blokerów receptorów β, przed zabiegiem chirurgicznym może być konieczne odstawienie leku. W takich przypadkach od ostatniej dawki leku do momentu znieczulenia powinno upłynąć 48 godzin. Jeśli leczenie trwa, należy zachować ostrożność przy stosowaniu środków znieczulających. Jeśli wystąpi dominacja przywspółczulnego układu nerwowego, może być ona skorygowana za pomocą atropiny (1–2 mg dożylnie).

Blokery β to konkurencyjne inhibitory agonistów receptorów β, a ich działanie na serce może ulec całkowitej zmianie po podaniu środków takich jak dobutamina lub izoprenolol.

Z ostrożnością należy przepisywać środki przeciwbólowe w połączeniu z Tenorik™.

Anestezjolog powinien ostrożnie dobrać środek przeciwbólowy o możliwie niewielkiej negatywnej aktywności inotropowej. Stosowanie blokerów β-adrenoreceptorów z anestetykami może osłabić tachykardię i zwiększyć ryzyko nadciśnienia tętniczego. Należy unikać środków przeciwbólowych powodujących hamowanie mięśnia sercowego.

Metabolizm i zaburzenia endokrynologiczne. Tenorik™ należy przepisywać z ostrożnością chorym na cukrzycę. Blokery β mogą maskować tachykardię występującą podczas hipoglikemii lub inne objawy, takie jak zawroty głowy i pocenie się.

W zalecanych dawkach atenolol nie nasila insulinozależnej hipoglikemii i, w przeciwieństwie do nieselectywnych blokerów β, nie opóźnia odbudowy poziomu glukozy we krwi do normy.

Potrzeba insuliny u chorych na cukrzycę może wzrosnąć, zmniejszyć się lub pozostać bez zmian. Latentna cukrzyca może się objawić podczas leczenia chlortalidone.

Blokery β-adrenergiczne mogą maskować niektóre objawy kliniczne (np. tachykardię) nadczynności tarczycy. Nagłe odstawienie terapii blokerami β może sprowokować nasilenie się nadczynności tarczycy; dlatego u pacjentów z podejrzeniem rozwoju tyrotoxycosis należy rozważyć odstawienie leczenia Tenorik™ lub przeprowadzenie dokładnego monitorowania.

Ponieważ tiazydy zmniejszają wydalanie wapnia, stosowanie leku Tenorik™ należy przerwać przed przeprowadzeniem badań funkcji przytarczyc. U pacjentów poddawanych długotrwałej terapii tiazidami obserwowano patologiczne zmiany w gruczołach przytarczyc, hiperkalcemię i hipofosfatemię; jednak nie odnotowano typowych powikłań nadczynności przytarczyc, takich jak kamica nerek, osteoporoza, owrzodzenie żołądka.

U niektórych pacjentów leczonych tiazidami może wystąpić hiperurykemia lub ostra podagra.

Nieuleczona fochromocytoza: Tenorik™ nie może być stosowany u pacjentów z nieuleczoną fochromocytomą.

Ogólne zaburzenia: Tenorik™ może nasilać zaburzenia krążenia obwodowego.

Bilans wodno-elektrolitowy. Okresowe oznaczanie poziomu elektrolitów w celu wykrycia możliwego zaburzenia równowagi elektrolitowej należy wykonywać w odpowiednich odstępach czasu.

Należy monitorować pacjentów w celu wykrycia objawów klinicznych zaburzeń bilansu wodno-elektrolitowego, np. hiponatremii, alkalozu hipochlorymowego i hipokaliemii.

Oznaczenie poziomu elektrolitów w moczu jest szczególnie ważne u pacjentów z nadmiernym wymiotowaniem lub otrzymujących płyny dożylne.

Objawy ostrzegawcze lub objawy zaburzeń bilansu wodno-elektrolitowego obejmują suchość w ustach, pragnienie, osłabienie, letarg, senność, nerwowość, ból mięśni lub skurcze, osłabienie mięśni, nadciśnienie tętnicze, oligurię, tachykardię, zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i wymioty.

Wskazane jest oznaczanie poziomu potasu, szczególnie u pacjentów starszych, u chorych przyjmujących glikozydy naparstnicy w leczeniu niewydolności serca, u pacjentów z niezrównoważoną dietą lub z dolegliwościami ze strony przewodu pokarmowego.

Hipokaliemia może się rozwinąć, szczególnie przy nasilonym działaniu moczopędnym, przy obecności ciężkiego marskości wątroby lub podczas jednoczesnego stosowania kortykosteroidów lub ACTH.

Przyjmowanie elektrolitów doustnie może również sprzyjać rozwojowi hipokaliemii. Hipokaliemia może zwiększać wrażliwość lub nasilać reakcję serca na toksyczne działanie glikozydów naparstnicy (np. nasilać pobudliwość komór). Hipokaliemię można skorygować lub wyleczyć poprzez stosowanie preparatów zawierających potas lub produktów spożywczych o zwiększonym zawartości potasu.

Każdy niedobór chlorków podczas terapii tiazidami jest zazwyczaj niewielki i nie wymaga specjalnego leczenia, z wyjątkiem nadzwyczajnych okoliczności (np. choroby wątroby lub nerek).

Hiponatremia rozcieńczeniowa może wystąpić u pacjentów z obrzękami w upalną pogodę; odpowiednia terapia polega na ograniczeniu raczej płynów niż soli, rzadko z wyjątkiem przypadków, gdy hiponatremia zagraża życiu.

Przy nadmiernym wydalaniu soli z organizmu lek stanowi alternatywę wyboru.

Z uwagi na obecność laktozy jako substancji pomocniczej, lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, laktozy, glukozy-galaktozy oraz u chorych na cukrzycę.

Środek leczniczy zawiera sodu laurylosiarczan. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów stosujących dietę kontrolowaną pod względem zawartości sodu.

Pacjentom z chorobami oskrzeli nie należy stosować blokerów β. Jednak Tenorik™ dzięki swojej względnej selektywności w razie potrzeby może być stosowany z ostrożnością u osób z chorobami bronchospastycznymi.

Przy przepisywaniu leku chorym na fochromocytomę należy wcześniej przepisać blokery receptorów α (w celu zapobiegania rozwojowi kryzu nadciśnieniowego).

Leczenie lekiem należy prowadzić pod kontrolą lekarza. Leku nie należy przepisywać w leczeniu napadów anginy.

U pacjentów z wywiadem astmy oskrzelowej i stosujących tiazydy możliwe są reakcje nadwrażliwości.

Stosować z ostrożnością u pacjentów z blokiem AV I stopnia, emfizematem płuc, zaburzeniami bilansu wodno-elektrolitowego, chorobami przewodu pokarmowego, hipoglikemią.

Leku nie należy stosować przed przeprowadzeniem badań funkcji przytarczyc, ponieważ tiazydy zmniejszają wydalanie wapnia.

Należy okresowo oznaczać poziom kreatyniny u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Przeciwwskazane jest kobietom w czasie ciąży lub karmienia piersią, ponieważ atenolol przenika przez łożysko i do mleka matki.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Ze względu na możliwość wystąpienia zawrotów głowy podczas stosowania leku należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i wykonywania pracy wymagającej zwiększonej czujności.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki Tenorik™ należy stosować dorosłym doustnie, nie żując, wypijając wodą, przed posiłkiem, najlepiej o tej samej porze dnia.

Dawkę leku oraz długość leczenia ustala się indywidualnie, w zależności od osiągniętego efektu terapeutycznego.

Tenorik™ nie jest przeznaczony do wstępnego leczenia nadciśnienia tętniczego. Lek należy stosować w przypadku niewystarczającego efektu monoterapii.

Zwykle dawką początkową jest Tenorik™ w dawce 1 tabletka 50 mg/12,5 mg 1 raz dziennie. W przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego należy stosować Tenorik™ w dawce 1 tabletka 100 mg/25 mg 1 raz dziennie. U większości chorych z nadciśnieniem tętniczym stosowanie 1 tabletki Tenorik™ (atenolol 100 mg i chlortalidon 25 mg) 1 raz dziennie zapewnia wystarczający efekt terapeutyczny. Po zwiększeniu dawki dalsze obniżenie ciśnienia tętniczego albo nie występuje, albo jest niewielkie, jednak w razie potrzeby można dodać inny lek przeciw nadciśnieniowy.

Pacjentom w podeszłym wieku może być wymagana niższa dawka leku zawierającego atenolol, którą ustala lekarz.

Należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek. U chorych z klirem kreatyniny mniejszym niż 35 ml/min/1,73 m2 (norma 100–150 ml/min/1,73 m2) lek można stosować tylko po skorygowaniu dawek poszczególnych składników leku.

Dzieci.

Nie stosować u dzieci.

Przedawkowanie.

Objawy: bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy II–III stopnia, ostra niewydolność serca, hipotensja tętnicza, zaburzenia oddychania, arytmie, utrata przytomności, hipoglikemia, skurcz oskrzeli, drgawki, nasilona senność, zawroty głowy, nudności, hipowolemia, zaburzenia elektrolitowe z arytmiami serca i skurczami mięśni.

Leczenie: należy odstawić lek. Należy monitorować i korygować funkcje życiowe organizmu. Oprócz przemywania żołądka i stosowania sorbentów, w razie potrzeby zaleca się podjąć następujące działania: nadmierną bradykardię można skorygować przez dożylne podanie 1–2 mg atropiny i/lub założenie stymulatora serca. W razie potrzeby można następnie dożylnie podać bolusowo 10 mg glukagonu. Tę procedurę można w razie potrzeby powtórzyć lub następnie podawać glukagon dożylnie z szybkością 1–10 mg/godz. w zależności od uzyskanej reakcji. W przypadku braku reakcji na glukagon lub braku dostępu do glukagonu, można podać dożylnie β1-adrenomimetyk – dobutaminę w dawce 5–10 μg/kg/min. Dobutamina, dzięki swojemu działaniu inotropowemu dodatniemu, może być również stosowana w leczeniu hipotensji tętniczej i ostrej niewydolności serca. Prawdopodobnie wskazane dawki mogą okazać się niewystarczające do skontrolowania objawów kardiologicznych związanych z blokadą β-adrenergiczną w przypadkach znacznego przedawkowania. Dlatego w razie potrzeby dawkę dobutaminy można zwiększać aż do uzyskania wymaganej reakcji, zgodnie ze stanem klinicznym pacjenta.

Należy utrzymywać normalny bilans płynów i elektrolitów w organizmie. W przypadku hipotensji tętniczej – podawanie osocza krwi lub zastępców osocza. Skurcz oskrzeli należy zwalczać za pomocą leków rozszerzających oskrzela.

W przypadku znacznej diurezy należy podawać płyny i elektrolity.

Niepożądane działania.

Z układu sercowo-naczyniowego: bradykardia, uczucie zimna w kończynach, hipotensja ortostatyczna, która może być związana z zawrotami głowy, zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, nasilenie objawów niewydolności serca, kołatanie serca, u chorych na dławicę piersiową może dojść do nasilenia napadów, hipotensja tętnicza z przerywanym kulawieniem, może nasilać się u pacjentów z zespołem Raynauda, nekrotyczny zapalenie naczyń, zespół słabości węzła zatokowego, toczeń rumieniowaty, arytmia.

Z układu krwiotwórczego: purpura, trombocytopenia, leukopenia, agranulocytoza, eozynofilia, anemia aplastyczna, neutropenia, pancytopenia, pogorszenie przebiegu cukrzycy.

Z zakresu psychiki: zaburzenia nastroju, noce-mary, dezorientacja, utrata przytomności, pobudzenie, agresywność, psychozy, dezorientacja, halucynacje, depresja, zaburzenia snu, pogorszenie koncentracji uwagi.

Z układu nerwowego: zawroty głowy, parestezje, ból głowy, zmęczenie, letargia, senność, skurcze mięśni, osłabienie, krótkotrwała utrata pamięci.

Z organów wzroku: zmniejszenie wydzielania łez, zapalenie spojówek, suchość oczu, zaburzenia widzenia.

Z układu oddechowego: skurcz oskrzeli u chorych na astmę oskrzelową lub u pacjentów z podatnością na obturację oskrzeli, duszność, kaszel, świsty.

Z układu pokarmowego: dyspepsja, nudności, wymioty, zaparcia, biegunka, suchość w ustach, anoreksja, podrażnienie żołądka, skurcze, zakrzepica tętnic trzewnych, zapalenia jelita o charakterze niedokrwiennym, ból brzucha.

Z układu wątrobowo-pęcherzowego: hepatotoksyczność, cholestaza wewnątrzwątrobowa, zaburzenia funkcji wątroby, żółtaczka cholestatyczna, zapalenie trzustki, podwyższenie enzymów wątrobowych.

Z układu endokrynnego: możliwość wystąpienia stanu hipoglikemicznego, szczególnie u chorych na cukrzycę stosujących leczenie hipoglikemizujące.

Z układu skórnego: świąd, łysienie, wypryski przypominające łuszczycę, nasilenie łuszczycy, wypryski skórne, zaczerwienienie, fotosensybilizacja, toksyczny nekrolyz naskórka, purpura, pokrzywka, nekrotyczne zapalenie naczyń, zespół Lyella, zaczerwieniowe wypryski.

Reakcje alergiczne: gorączka towarzysząca bólowi i zapaleniu gardła.

Z układu moczowego: zapalenie nerek typu śródmiąższowego.

Z układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości, w tym pokrzywka i obrzęk naczynioruchowy.

Z układu rozrodczego: impotencja, choroba Peyroniego.

Inne: zmęczenie, osłabienie mięśni, słabość ogólna, zmęczenie, skurcze mięśni, podagra, nasilenie pocenia się, łysienie.

Badania laboratoryjne: hiperurykemia, hiponatremia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiperkalcemia, alkaloza hipochloremiczna, hiperglikemia, glukozuria, zaburzenia tolerancji glukozy, podwyższenie poziomu transaminaz surowicy, bilirubiny, zwiększenie ANA (przeciwciał antyjądrowych), hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 14 tabletek w blistrze; 2 blistery w opakowaniu kartonowym.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

Ipkа Laboratories Limited.

Ipkа Laboratories Ltd.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Plot № 255/1, village – Atal, U.T. Dadra i Nagar Haveli, 396230 Silvassa, Indie.

P.O. Segwada, District Ratlam – 457002 (M.P.), Indie.