Telmisztan

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ zastosowania leku Telmista (Telmista®)

SkÅ ad:

substancja czynna: telmisartan;

1 tabletka zawiera 20 mg lub 40 mg lub 80 mg telmisartanu;

substancje pomocnicze: povidon, meglumin, sodu hydroxidum, laktoza monohydrate, sorbitol (E 420), magnezu stearynian.

PostaÄ leku. Tabletki.

GŠwówne wŠaŠciwoŠci fizykochemiczne :

tabletki 20 mg: okrÄ gÅ e tabletki od biaÅ ego do prawie biaÅ ego koloru;

tabletki 40 mg: owalne, dwuwypukÅ e tabletki od biaÅ ego do prawie biaÅ ego koloru;

tabletki 80 mg: tabletki w ksztaÅ cie kapsuÅ y, dwuwypukÅ e, od biaÅ ego do prawie biaÅ ego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Proste leki z grupy antagonistà w angiotensyny II.

Kod ATC C09CA07.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Telmisztan jest specyficznym i skutecznym antagonistą receptorów angiotensyny II (typ AT1) do stosowania doustnego. Telmisztan z bardzo wysokim powinowactwem wypiera angiotensynę II z miejsc jej wiązania na receptorach podtypu AT1, które są odpowiedzialne za działanie angiotensyny II. Telmisztan nie wykazuje żadnego częściowego wpływu agonystycznego na receptory AT1. Telmisztan wiąże się selektywnie z receptorami AT1. Wiązanie to jest długotrwałe. Telmisztan nie wykazuje powinowactwa do innych receptorów, w tym AT2 oraz innych, mniej poznanych receptorów AT. Funkcjonalna rola tych receptorów jest nieznana, podobnie jak nieznany jest efekt ich możliwego „nadpobudzenia” przez angiotensynę II, której poziom wzrasta pod wpływem telmisztanu. Telmisztan obniża stężenia aldosteronu w osoczu. Telmisztan nie obniża poziomu reniny w osoczu i nie blokuje kanałów jonowych. Telmisztan nie hamuje enzymu konwertującego angiotensynę (kinazę II), który rozkłada również bradykininę. W związku z tym nie należy oczekiwać nasilenia efektów ubocznych związanych z bradykininą.

U człowieka telmisztan w dawce 80 mg niemal całkowicie hamuje podwyższenie ciśnienia tętniczego wywołane angiotensyną II. Efekt blokujący utrzymuje się przez 24 godziny i pozostaje wyczuwalny do 48 godzin.

Kliniczna skuteczność i bezpieczeństwo

Leczenie nadciśnienia tętniczego

Po pierwszej dawce telmisztanu działanie przeciwhipertensyjne stopniowo pojawia się w ciągu 3 godzin. Maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego osiąga się po 4–8 tygodniach od rozpoczęcia leczenia i utrzymuje się przy długotrwałej terapii.

Efekt przeciwhipertensyjny utrzymuje się stabilnie przez 24 godziny po podaniu, w tym również w ostatnich 4 godzinach przed kolejną dawką, co potwierdzono podczas ambulatoryjnego monitorowania ciśnienia tętniczego. Jest to potwierdzone przez stosunek stężenia telmisztanu tuż przed podaniem następnej dawki do Cmax, który wynosi 80% po podaniu 40 i 80 mg telmisztanu w ramach placebo-kontrolowanych badań klinicznych. Oczekiwana tendencja do zależności dawka-czas do przywrócenia początkowego ciśnienia skurczowego. W odniesieniu do tego dane dotyczące ciśnienia rozkurczowego są niejednoznaczne.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym telmisztan obniża zarówno ciśnienie skurczowe, jak i rozkurczowe, bez wpływu na częstość tętna. Dopełnienie diuretycznego i natriuretycznego działania leku do efektu hipotensyjnego nadal musi być określone. Skuteczność przeciwhipertensyjna telmisztanu odpowiada skuteczności leków należących do innych klas leków przeciwhipertensyjnych (wykazano w badaniach klinicznych, w których porównywano telmisztan z amlodypiną, atenololem, enalaprylem, hydrochlorotiazydem i lizynoprylem).

Przy nagłym przerwaniu leczenia telmisztanem ciśnienie tętnicze powoli wraca do wartości sprzed leczenia w ciągu kilku dni, bez ryzyka wystąpienia zespołu odstawienia.

W trakcie badań klinicznych liczba przypadków suchego kaszlu była istotnie mniejsza u pacjentów przyjmujących telmisztan niż u tych, którzy przyjmowali inhibitory ACE.

Profilaktyka chorób układu sercowo-naczyniowego

W badaniu ONTARGET (badanie leczenia telmisztanem i w połączeniu z ramiprylem) porównano wpływ telmisztanu, ramiprylu oraz ich kombinacji na skutki sercowo-naczyniowe u 25620 pacjentów w wieku powyżej 55 lat, u których w wywiadzie występowały choroby sercowo-naczyniowe, udar mózgu, obturacyjna choroba tętnic lub cukrzyca z potwierdzonym uszkodzeniem narządu docelowego (np. retinopatia, hipertrofia lewej komory, makro- lub mikroalbuminuria), czyli u szerokiej grupy pacjentów z wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym.

Pacjenci zostali losowo przydzieleni do jednej z trzech grup leczenia: telmisztan – 80 mg, ramipryl – 10 mg lub kombinacja telmisztanu – 80 mg i ramiprylu – 10 mg, po czym obserwowano ich przez średni czas 4,5 roku.

Telmisztan wykazał taką samą skuteczność w redukcji pierwotnego punktu końcowego jak ramipryl. Częstość występowania pierwotnego punktu końcowego była podobna w grupach przyjmujących telmisztan (16,7%), ramipryl (16,5%) oraz kombinację telmisztanu i ramiprylu (16,3%). Wieloczynnikowy ryzyko dla telmisztanu w porównaniu do ramiprylu wyniosło 1,01 (97,5% CI 0,93–1,10, p (niższa skuteczność) = 0,0019).

Odsetek śmiertelności z wszystkich przyczyn wyniósł 11,6% i 11,8% odpowiednio u pacjentów przyjmujących telmisztan i ramipryl.

Stwierdzono również, że telmisztan wykazuje taką samą skuteczność jak ramipryl w ocenie kilku określonych wtórnych punktów końcowych, w tym połączenia zdarzeń takich jak śmiertelny skutek z powodu chorób sercowo-naczyniowych, nieśmiertelny zawał mięśnia sercowego, nieśmiertelny udar mózgu lub hospitalizacja z powodu przewlekłej niewydolności serca, które stanowiły pierwotny punkt końcowy kontrolowanego badania HOPE. W badaniu HOPE oceniano wpływ ramiprylu w porównaniu do placebo. Względne ryzyko telmisztanu w porównaniu do ramiprylu w ocenie tego punktu końcowego w trakcie badania ONTARGET wyniosło 0,99 (97,5% CI 0,90–1,08, p (niższa skuteczność) = 0,0004).

O kaszlu i obrzęku naczynioruchowym rzadziej donoszono u pacjentów przyjmujących telmisztan niż u pacjentów przyjmujących ramipryl, natomiast o hipotensji tętniczej częściej donoszono przy stosowaniu telmisztanu.

Połączenie telmisztanu i ramiprylu nie zapewniło lepszego efektu w porównaniu do ramiprylu lub telmisztanu stosowanych oddzielnie. Ponadto zaobserwowano istotnie wyższą częstość występowania hiperkaliemii, niewydolności nerek, hipotensji tętniczej i zawrotów głowy w grupie leczonej kombinacją. W związku z tym pacjentom tej grupie nie zaleca się stosowania kombinacji telmisztanu i ramiprylu.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Wchłanianie telmisztanu jest szybkie, choć ilości wchłonięte są zmienne. Średnia absolutna biodostępność telmisztanu wynosi około 50%. Gdy telmisztan przyjmuje się podczas posiłku, zmniejszenie AUC0-∞ dla telmisztanu waha się od około 6% (dawka 40 mg) do około 19% (dawka 160 mg). Po 3 godzinach od przyjęcia stężenie w osoczu jest takie samo, niezależnie od tego, czy telmisztan przyjmuje się na czczo czy z posiłkiem.

Liniowość/nieliniowość

Niewielkie zmniejszenie AUC nie spowoduje oczekiwanego zmniejszenia skuteczności terapeutycznej. Nie występuje liniowa zależność między dawką a stężeniami w osoczu. Cmax i AUC rosną nieproporcjonalnie do dawki przy dawkach powyżej 40 mg.

Rozkład

Telmisztan aktywnie wiąże się z białkami osocza (>99,5%), głównie z albuminą i alfa-1-kwasowym glikoproteinem. Średni pozorny objętość rozkładu w stanie stacjonarnym (Vdss) wynosi około 500 l.

Metabolizm

Telmisztan metabolizuje się drogą koniugacji z glukuronidem substancji czynnej. Aktywność farmakologiczna koniugatu nie została ustalona.

Wydalanie

Telmisztan charakteryzuje się farmakokinetyką dwuwykładniczą z końcowym okresem półtrwania >20 godzin. Cmax i AUC rosną nieproporcjonalnie do dawki. Brak danych na temat klinicznie istotnej akumulacji telmisztanu przy stosowaniu w zalecanych dawkach. Stężenia w osoczu były wyższe u kobiet niż u mężczyzn, bez odpowiedniego wpływu na skuteczność.

Po podaniu doustnym telmisztan jest prawie całkowicie wydalany z kałem, głównie w postaci niezmienionej. Skumulowana wydzielanie nerkowe wynosi <1% dawki. Całkowity klirens osocza (Cltot) jest wysoki (około 1000 ml/min), w porównaniu do przepływu krwi przez wątrobę (około 1500 ml/min).

Osobliwe grupy pacjentów

Płeć

Obserwowano różnicę w stężeniach w osoczu, Cmax i AUC były odpowiednio około 3 i 2 razy wyższe u kobiet niż u mężczyzn.

Pacjenci w wieku podeszłym

Farmakokinetyka telmisztanu jest podobna u pacjentów w wieku do 65 lat i u pacjentów w wieku podeszłym.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

U pacjentów z łagodnym, umiarkowanym i ciężkim zaburzeniem funkcji nerek zaobserwowano podwojenie stężenia w osoczu. Jednak u pacjentów z niewydolnością nerek poddawanych dializie stwierdzono niskie stężenie w osoczu. Telmisztan wykazuje wysokie powinowactwo do białek osocza u podmiotów z niewydolnością nerek i nie może być usuwany podczas dializy. Okres półtrwania nie zmienia się u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby

Badania farmakokinetyczne u pacjentów z zaburzeniami wątroby wykazały wzrost absolutnej biodostępności do około 100%. Okres półtrwania nie zmienia się u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Hipertensja.

Leczenie hipertensji esencjalnej u dorosłych.

Profilaktyka chorób układu sercowo-naczyniowego.

Redukcja zachorowalności na choroby układu sercowo-naczyniowego u pacjentów z:

• potwierdzonym aterotrombotycznym schorzeniem układu sercowo-naczyniowego (choroba niedokrwienna serca, udar mózgu lub miażdżyca tętnic obwodowych w wywiadzie);
• cukrzycą typu II i potwierdzonym uszkodzeniem narządów docelowych.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na składniki leku;
• ciąża lub kobiety planujące zajście w ciążę (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”);
• obturacyjne zaburzenia dróg żółciowych;
• ciężkie zaburzenia funkcji wątroby.
• Jednoczesne stosowanie telmisartanu i aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami funkcji nerek (CL<60 ml/min/1,73 m²) (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAAS)

Kombinacja telmisartanu i aliskirenem jest przeciwwskazana u pacjentów z cukrzycą i zaburzeniami funkcji nerek (CL<60 ml/min/1,73 m²) oraz nie jest zalecana u innych pacjentów (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Digoksyna

Podczas jednoczesnego stosowania telmisartanu i digoksyny obserwowano średnie zwiększenie stężenia szczytowego digoksyny w osoczu (o 49%) oraz stężenia minimalnego (o 20%). Na początku leczenia, przy zmianie dawki oraz po odstawieniu telmisartanu należy monitorować poziom digoksyny, aby utrzymać go w zakresie terapeutycznym.

Jak w przypadku innych leków hamujących układ renina-angiotensyna, telmisztan może wywołać hiperkaliemię (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Ryzyko to może wzrosnąć podczas leczenia w połączeniu z innymi lekami, które mogą również wywołać hiperkaliemię (zastępcy soli zawierające potas, moczopędne zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antagoniści receptorów angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID), w tym selektywne inhibitory COX-2, heparyna, immunosupresanty (cyklosporyna lub tachyrolimus) oraz trimetoprym).

Przypadki hiperkaliemii zależą od towarzyszących czynników ryzyka. Ryzyko wzrasta przy stosowaniu wyżej wymienionych kombinacji terapeutycznych. Szczególnie wysokie jest ryzyko przy połączeniu z moczopędnymi zatrzymującymi potas oraz przy jednoczesnym stosowaniu zastępców soli zawierających potas. Kombinacja z inhibitorami ACE lub NSAID jest mniej ryzykowna, o ile ściśle przestrzega się środków ostrożności.

Jednoczesne stosowanie nie jest zalecane.

Moczopędne zatrzymujące potas lub suplementy potasu. Antagoniści receptorów angiotensyny II, takie jak telmisztan, łagodzą wywołaną przez moczopędne utratę potasu. Moczopędne zatrzymujące potas, takie jak spironolakton, eplerenon, triamteren lub amilorid, suplementy potasu lub zastępcy soli zawierające potas mogą powodować istotny wzrost stężenia potasu w osoczu. Jeśli jednoczesne stosowanie jest wskazane z powodu potwierdzonej hipokaliemii, należy zachować ostrożność i często monitorować stężenie potasu w osoczu.

Lity. Znane są przypadki odwracalnego wzrostu stężenia litu w osoczu i nasilenia toksyczności podczas jednoczesnego stosowania litu z inhibitorami ACE i antagonistami receptorów angiotensyny II, w tym z telmisztanem. Jeśli uznano za konieczne przepisanie tej kombinacji, należy dokładnie monitorować stężenie litu w osoczu podczas jednoczesnego stosowania.

Jednoczesne stosowanie wymaga ostrożności.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne. NSAID (czyli kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych, inhibitory COX-2 oraz nieselektywne NSAID) mogą zmniejszać działanie przeciwhypertensyjne antagonistów receptorów angiotensyny II.

U niektórych pacjentów z pogorszeniem funkcji nerek (np. pacjenci odwodnieni lub starsi pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek) jednoczesne stosowanie antagonistów receptorów angiotensyny II i leków hamujących cyklooksygenazę może prowadzić do dalszego pogorszenia funkcji nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, która zazwyczaj jest odwracalna. Dlatego tę kombinację należy przepisywać z ostrożnością, szczególnie osobom starszym. Pacjentom należy zapewnić odpowiednie nawodnienie; ponadto po rozpoczęciu terapii kombinowanej oraz okresowo później należy kontrolować funkcję nerek.

W jednym badaniu doniesiono, że jednoczesne stosowanie telmisartanu i ramiprilu prowadziło do 2,5-krotnego wzrostu AUC0-24 oraz Cmax ramiprilu i ramiprilatu. Kliniczne znaczenie tego obserwowania jest nieznane.

Moczopędne (tiazydowe lub pętlowe). Wcześniejsze leczenie wysokimi dawkami takich moczopędnych jak furosemid (moczopędne pętlowe) i hydrochlorotiazyd (moczopędne tiazydowe) może prowadzić do utraty objętości i ryzyka hipotensji na początku leczenia telmisztanem.

Należy wziąć pod uwagę przy jednoczesnym stosowaniu.

Inne leki przeciwhypertensyjne. Działanie obniżające ciśnienie tętnicze telmisztanu może być wzmocnione przez jednoczesne stosowanie innych leków przeciwhypertensyjnych.

Na podstawie właściwości farmakologicznych baklofenu i amifostyny można oczekiwać, że mogą one nasilać działanie hipotensyjne wszystkich leków przeciwhypertensyjnych, w tym telmisztanu. Ponadto nasilenie hipotensji ortostatycznej mogą wywołać alkohol, barbiturany, narkotyki lub leki przeciwdepresyjne.

Kortykosteroidy (stosowanie systemowe). Obniżenie działania przeciwhypertensyjnego.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Ciąża. W okresie ciąży nie można rozpoczynać leczenia antagonistami receptorów angiotensyny II. Jeśli kontynuacja terapii antagonistami receptorów angiotensyny II nie jest uznawana za absolutnie niezbędną dla pacjentki planującej zajście w ciążę, powinna ona przejść na alternatywną terapię przeciwhypertensyjną o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa w okresie ciąży. Po stwierdzeniu ciąży leczenie antagonistami receptorów angiotensyny II należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć alternatywne leczenie (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Niewydolność wątroby. Nie można stosować leku Telmista u pacjentów z żółtaczką, obturacyjnymi chorobami dróg żółciowych oraz niewydolnością wątroby w stopniu ciężkim (patrz sekcja „Przeciwwskazania”), ponieważ telmisartan jest wydalany głównie z żółcią. U takich pacjentów można oczekiwać zmniejszenia klirensu wątrobowego telmisartanu.

Lek Telmista należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością wątroby w stopniu od umiarkowanego do średniego.

Hipertensja renowaskularna. Istnieje zwiększony ryzyko ciężkiej hipotensji tętniczej i niewydolności nerek u pacjentów z dwustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej lub zwężeniem tętnicy jednej nerki leczonych lekami oddziałującymi na układ renina-angiotensyna-aldosteron.

Niewydolność nerek i przeszczepienie nerki. W przypadku stosowania leku Telmista u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny w surowicy. Brak doświadczeń w stosowaniu leku Telmista u pacjentów po niedawnym przeszczepieniu nerki.

Obniżenie objętości wewnątrznaczyniowej płynów. Hipotensja objawowa, szczególnie po pierwszej dawce leku Telmista, może wystąpić u pacjentów z obniżoną objętością wewnątrznaczyniową i/lub stężeniem sodu, spowodowaną intensywną terapią moczopędną, dietą ubogą w sól lub biegunką i wymiotami. Przed przyjęciem leku Telmista należy skorygować takie stany. Przed rozpoczęciem leczenia lekiem należy znormalizować poziom sodu i objętość wewnątrznaczyniową płynów.

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron.

Stosowanie telmisartanu w połączeniu z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami funkcji nerek (GFR < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Istnieją dane wskazujące, że jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko wystąpienia hipotensji, hiperkaliemii oraz pogorszenia funkcji nerek (w tym ostrej niewydolności nerek). Dlatego podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, blokerów receptorów angiotensyny II lub aliskirenu nie jest zalecana (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Farmakodynamika”).

Jeśli terapia podwójną blokadą jest uznawana za absolutnie niezbędną, powinna być prowadzona wyłącznie pod nadzorem specjalisty i przy częstym, starannym monitorowaniu funkcji nerek, poziomu elektrolitów i ciśnienia tętniczego.

Nie należy jednoczesnego stosować inhibitorów ACE i blokerów receptorów angiotensyny II pacjentom z niefropatią cukrzycową.

Inne stany wymagające stymulacji układu renina-angiotensyna-aldosteron.

U pacjentów, u których napięcie naczyniowe i funkcja nerek zależą głównie od aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron (np. pacjenci z ciężką niewydolnością serca lub zaawansowaną chorobą nerek, w tym zwężeniem tętnicy nerkowej), przyjmowanie leku Telmista w połączeniu z innymi lekami oddziałującymi na układ renina-angiotensyna-aldosteron wiązało się z ostrą hipotensją tętniczą, hiperazotemią, oligurią, rzadko – z ostrą niewydolnością nerek (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Pierwotny hiperaldosteronizm. Pacjenci z pierwotnym hiperaldosteronizmem zazwyczaj nie reagują na leki przeciwhypertensyjne działające poprzez blokadę układu renina-angiotensynowego. Dlatego nie zaleca się stosowania telmisartanu u tych pacjentów.

Zwężenie aorty i zastawki mitralnej, obturacyjna kardiomiopatia przerostowa. Jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, lek należy stosować z szczególną ostrożnością u pacjentów z rozpoznanym zwężeniem aorty, zastawki mitralnej lub obturacyjną kardiomiopatią przerostową.

Pacjenci z cukrzycą leczeni insuliną lub lekami przeciwcukrzycowymi.

Podczas leczenia telmisartanem u tych pacjentów może rozwinąć się hipoglikemia. Należy rozważyć konieczność odpowiedniego monitorowania poziomu glukozy we krwi u tych pacjentów. Może być konieczna korekta dawki insuliny lub leków przeciwcukrzycowych.

U pacjentów z cukrzycą i ryzykiem kardiowaskularnym (pacjenci z cukrzycą z chorobą wieńcową) ryzyko rozwoju zawału mięśnia serca zakończonego śmiercią oraz nagłej kardiowaskularnej śmierci może być wyższe podczas leczenia lekami przeciwhypertensyjnymi, takimi jak blokery receptorów angiotensyny II i inhibitory ACE. U pacjentów z cukrzycą przebieg choroby wieńcowej może być bezobjawowy, dlatego mogą być niezdiagnozowani. Pacjentów z cukrzycą należy dokładnie przebadać, np. testem wysiłkowym, w celu wykrycia i leczenia choroby wieńcowej przed przepisaniem leku.

Hiperkaliemia. Podczas stosowania leków oddziałujących na układ renina-angiotensyna-aldosteron może wystąpić hiperkaliemia.

U osób starszych, pacjentów z niewydolnością nerek, cukrzycą, pacjentów leczonych równolegle innymi lekami, które mogą powodować podwyższenie stężenia potasu, oraz/lub u pacjentów z chorobami współistniejącymi hiperkaliemia może prowadzić do śmiertelnych skutków.

Przed rozważeniem jednoczesnego stosowania leków oddziałujących na układ renina-angiotensynowy należy dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka.

Główne czynniki ryzyka rozwoju hiperkaliemii, na które należy zwrócić uwagę:

• cukrzyca, niewydolność nerek, wiek (ponad 70 lat);
• terapia skojarzona z jednym lub kilkoma innymi lekami oddziałującymi na układ renina-angiotensynowy i/lub suplementami potasu. Do leków lub grup terapeutycznych, które mogą sprowokować hiperkaliemię, należą substytuty soli zawierające potas, moczopędne zatrzymujące potas, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę, antagoniści receptorów angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID, w tym selektywne inhibitory COX-2), heparyna, immunosupresanty (cyklosporyna lub tachrolimus) oraz trimetoprim;
• choroby współistniejące, szczególnie odwodnienie, ostra dekompensacja serca, kwasica metaboliczna, pogorszenie funkcji nerek, nagłe pogorszenie stanu nerek (np. infekcje), liza komórkowa (np. ostra ischemia kończyn, rabdomioliza, poważne urazy).

Pacjenci z grupy ryzyka powinni podlegać starannemu monitorowaniu stężenia potasu w surowicy (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Sorbit. Lek zawiera sorbit (E 420). Pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami nietolerancji fruktozy nie należy stosować tego leku.

Laktoza

Lek Telmista zawiera laktozę, dlatego pacjenci z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy typu Lapp lub zaburzeniem wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego leku.

Różnice etniczne. Jak i inne antagoniści receptorów angiotensyny II, telmisartan jest wyraźnie mniej skuteczny w obniżaniu ciśnienia tętniczego u pacjentów rasy czarnej niż u przedstawicieli innych ras. Może to wynikać z większego rozpowszechnienia stanów o niskim stężeniu reniny u pacjentów rasy czarnej z nadciśnieniem tętniczym.

Inne. Jak przy stosowaniu innych leków przeciwhypertensyjnych, znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca lub chorobą sercowo-naczyniową może prowadzić do zawału mięśnia serca lub udaru.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Lek jest przeciwwskazany w ciąży oraz u kobiet planujących zajście w ciążę. Jeśli potwierdzi się ciąża podczas leczenia tym lekiem, należy natychmiast przerwać jego stosowanie i w razie potrzeby zastąpić innym lekiem dozwolonym w ciąży.

Karmienie piersią.

Ze względu na brak informacji dotyczącej stosowania leku Telmista w okresie karmienia piersią, nie zaleca się jego stosowania. Preferowana jest alternatywna terapia o lepiej poznanych profilach bezpieczeństwa, szczególnie podczas karmienia piersią noworodka lub dziecka przedwczesnego.

Niepłodność.

W badaniach przedklinicznych nie stwierdzono wpływu leku Telmista na płodność mężczyzn i kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych.

Podczas prowadzenia samochodu i obsługi urządzeń mechanicznych należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy lub nadmiernej senności podczas terapii przeciwhypertensyjnej, w tym lekiem Telmista.

Sposób stosowania i dawki

Leczenie nadciśnienia tętniczego

Zwykła skuteczna dawka wynosi 40 mg na dobę. Niektórym pacjentom wystarczy dawka dobową 20 mg. Jeśli nie osiągnięto pożądanego poziomu ciśnienia tętniczego, dawkę telmisartanu można zwiększyć do 80 mg 1 raz na dobę. Alternatywnie telmisartan można stosować w połączeniu z diuretykami tiazydowymi, takimi jak hydrochlorotiazyd, który wykazał dodatkowy spadek ciśnienia tętniczego przy stosowaniu razem z telmisztanem. Należy wziąć pod uwagę, że maksymalny efekt przeciw nadciśnieniowy osiąga się zazwyczaj w ciągu 4–8 tygodni od rozpoczęcia leczenia.

Profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych

Zalecana dawka wynosi 80 mg 1 raz na dobę. Skuteczność telmisztanu w dawkach mniejszych niż 80 mg w zapobieganiu chorobom sercowo-naczyniowym jest nieznana.

W przypadku rozpoczęcia leczenia telmisztanem w celu zapobiegania chorobom sercowo-naczyniowym zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego i w razie potrzeby korygowanie dawek leków obniżających ciśnienie tętnicze.

Osoby w szczególnych grupach pacjentów

Naruszenie funkcji nerek. Doświadczenie w leczeniu chorych z niewydolnością nerek lub chorych poddawanych hemodializie jest ograniczone. Takim chorym zaleca się rozpoczęcie leczenia od niskiej dawki 20 mg (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”). U pacjentów z łagodnym i umiarkowanym upośledzeniem funkcji nerek nie ma potrzeby dostosowywania dawki.

Jednoczesne stosowanie telmisztanu i aliskiren u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami funkcji nerek (eGFR < 60 ml/min/1,73 m²) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Naruszenie funkcji wątroby. Lek Telmista jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby.

U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym upośledzeniem funkcji wątroby dawka dobową nie powinna przekraczać 40 mg 1 raz na dobę (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Pacjenci w podeszłym wieku. Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Sposób stosowania

Lek Telmista przyjmuje się 1 raz na dobę doustnie, z odpowiednią ilością płynu, niezależnie od posiłku.

Dzieci

Lek Telmista nie jest zalecany do stosowania u dzieci w wieku do 18 lat ze względu na niewystarczającą ilość danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.

Przedawkowanie

Dostępne są tylko ograniczone informacje o przedawkowaniu u ludzi.

Objawy

Najważniejszymi objawami przedawkowania telmisztanu były hipotensja tętnicza i tachykardia; pojawiały się również przypadki bradykardii, zawrotów głowy, podwyższenia stężenia kreatyniny w surowicy oraz ostrej niewydolności nerek.

Leczenie

Telmisztan nie jest usuwany przez hemodializę. W przypadku przedawkowania należy zapewnić ścisłą obserwację pacjenta i zastosować leczenie objawowe i wspierające. Wybór leczenia zależy od czasu, który upłynął od podania leku, oraz od nasilenia objawów. Należy rozważyć takie działania jak wywołanie wymiotów i/lub przepłukanie żołądka. Węgiel aktywowany może być pomocny w leczeniu przedawkowania. Należy często kontrolować poziom elektrolitów i kreatyniny w surowicy. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej pacjenta należy ułożyć w pozycji leżącej, szybko podać substytuty soli i przywrócić objętość płynów.

Efekty uboczne.

Powikłania o ciężkim przebiegu, takie jak reakcja anafilaktyczna i obrzęk naczynioruchowy, mogą występować pojedynczo (częstość od ≥ 1/10000 do <1/1000), a także zaobserwowano ostre niewydolności nerek.

Ogólna częstość występowania działań niepożądanych u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w trakcie kontrolowanych badań klinicznych przyjmujących telmisartan była porównywalna z grupą placebo (41,4 % w porównaniu do 43,9 %). Częstość występowania działań niepożądanych nie była zależna od dawki i nie miała związku z płcią, wiekiem ani rasą pacjentów. Dane dotyczące bezpieczeństwa leku Telmisztan w zapobieganiu chorobom układu sercowo-naczyniowego były zgodne z danymi dotyczącymi leczenia nadciśnienia tętniczego.

Efekty uboczne są wymienione z uwzględnieniem częstości z wykorzystaniem następujących oznaczeń: bardzo często (≥1/10); często (od 1/100 do <1/10); rzadko (od 1/1000 do <1/100); rzadko (od 1/10000 do <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000).

W każdej grupie działania niepożądane są wymienione według malejącego stopnia ciężkości.

Infekcje i inwazje:

rzadko – infekcje dróg moczowych, w tym cystalgia, infekcje dróg oddechowych górnych, w tym zapalenie gardła i zatok;

rzadko – sepsa, w tym z letalnym skutkiem1.

Zaburzenia układu krwi i chłonnego:

rzadko – anemia;

rzadko – eozynofilia, trombocytopenia.

Zaburzenia układu odpornościowego:

rzadko – reakcja anafilaktyczna, nadwrażliwość.

Zaburzenia przemiany materii:

rzadko – hiperkaliemia;

rzadko – hipoglikemia (u chorych na cukrzycę).

Zaburzenia psychiczne:

rzadko – bezsenność, depresja;

rzadko – niepokój.

Zaburzenia układu nerwowego:

rzadko – omdlenia;

rzadko – senność.

Zaburzenia oka:

rzadko – zaburzenia wzroku.

Zaburzenia narządu słuchu i przewodów półkolistych:

rzadko – zawroty głowy.

Zaburzenia serca:

rzadko – bradykardia;

rzadko – tachykardia.

Zaburzenia układu naczyniowego:

rzadko – hipotensja tętnicza2, hipotensja ortostatyczna.

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnowej:

rzadko – duszność, kaszel;

bardzo rzadko – choroba śródmiąższowa płuc4.

Zaburzenia przewodu pokarmowego:

rzadko – ból brzucha, biegunka, niestrawność, wzdęcia, wymioty;

rzadko – suchość w ustach, dyskomfort w okolicy żołądka.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe:

rzadko – zaburzenia funkcji wątroby/choroby wątroby3.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych:

rzadko – swędzenie, nadmierne pocenie się, wysypka;

rzadko – obrzęk naczynioruchowy (w tym z letalnym skutkiem), egzema, rumień, pokrzywka, zapalenie skóry lekowe, zapalenie skóry toksyczne.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:

rzadko – ból pleców (np. ischiás), skurcze mięśni, mialgia;

rzadko – artrologia, ból kończyn, ból ścięgna (objawy podobne do zapalenia ścięgien).

Zaburzenia układu moczowego:

rzadko – zaburzenia funkcji nerek, w tym ostra niewydolność nerek.

Zaburzenia ogólne:

rzadko – ból w klatce piersiowej, osłabienie (słabość);

rzadko – objawy podobne do grypy.

Dane laboratoryjne:

rzadko – podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi;

rzadko – obniżenie poziomu hemoglobiny, podwyższenie stężenia kwasu moczowego we krwi, podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych, podwyższenie stężenia kinazy kreatynowej we krwi.

1, 2, 3, 4 - Zob. sekcję „Efekty uboczne. Opis poszczególnych działań niepożądanych”.

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Sepsa. W badaniu PRoFESS u pacjentów przyjmujących telmisartan zaobserwowano wyższy poziom przypadków sepsy niż u pacjentów przyjmujących placebo. Może to być zbieg okoliczności lub objaw procesu, którego istota nie jest obecnie znana.

Hipotensja. To działanie niepożądane obserwowano często u pacjentów z kontrolowanym ciśnieniem tętniczym, którzy przyjmowali telmisartan w celu zmniejszenia ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego dodatkowo do standardowej terapii.

Zaburzenia funkcji wątroby/choroby wątroby. Według danych z okresu postmarketingowego większość przypadków zaburzeń funkcji wątroby/chorób wątroby obserwowano u pacjentów japońskiego pochodzenia. Pacjenci japońskiego pochodzenia są bardziej narażeni na te działania niepożądane.

Choroba śródmiąższowa płuc. Przypadki choroby śródmiąższowej płuc obserwowano czasowo podczas stosowania telmisartanu w okresie obserwacji postmarketingowej. Jednak związek przyczynowo-skutkowy nie został ustalony.

Okres ważności.

W przypadku dawki 20 mg: 2 lata.

W przypadku dawki 40 mg i 80 mg: 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30°C.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed działaniem światła.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 7 tabletek w blistrze, 2 lub 4, lub 8 blisterów w tece kartonowej;

10 tabletek w blistrze, 3 lub 6 blisterów w tece kartonowej.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Produkcja „inbulk”, opakowanie pierwotne i wtórne, kontrola i wydanie serii

KRKA, d.d., Ново место, Słowenia/KRKA, d.d., Novo mesto, Slovenia

KRKA Polska Sp. z o.o., Polska/KRKA Polska Sp.z o.o., Poland

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Šmarješka cesta 6, 8501 Novo mesto, Słowenia/Smarjeska cesta 6, 8501 Novo mesto, Slovenia

ul. Równoległa 5, 02-235 Warszawa, Polska/ul. Rownolegla 5, 02-235 Warsaw, Poland