Tebantin®

ULOTKA DO ŁEKU DO STOSOWANIA U LUDZI TEBANTIN® (TEBANTIN®)

Skład:

substancja czynna: gabapentyna;

1 kapsułka zawiera 300 mg gabapentyny;

substancje pomocnicze: stearynian magnezu; talk; skrobia prażelatynizowana; laktoza jednowodna; tlenek żelaza żółty (E 172); tlenek żelaza czerwony (E 172); dwutlenek tytanu (E 171); żelatyna.

Postać farmaceutyczna. Kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne: zawartość kapsułki: biały lub prawie biały proszek krystaliczny; rozmiar kapsułki nr 1, Coni-Snap®; górna część: kolor różowo-brązowy (L570), dolna część: kolor żółty (42087 STD YELLOW OP.C087).

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwpadaczkowe. Inne leki przeciwpadaczkowe. Kod ATC N03A X12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Gabapentyna łatwo przenikała do mózgu i zapobiegała drganiom w szeregu badań na zwierzętach modelujących padaczkę. Gabapentyna nie zmienia metabolizmu GABA (kwasu gamma-aminomasłowego) oraz nie wykazuje powinowactwa do receptorów GABA A ani GABA B. Nie wiąże się z innymi receptorami neuroprzekaźnikowymi w mózgu i nie oddziałuje na kanały sodowe. Gabapentyna wiąże się z wysokim powinowactwem z podjednostką α2-δ (alfa2-delta) kanałów wapniowych zależnych od napięcia, co według przypuszczeń odpowiada za działanie przeciwdrgawkowe u zwierząt. Szeroki zakres badań screeningowych nie wykazał wiązania gabapentyny z innymi celami oprócz podjednostki α2-δ.

Dane kilku badań przedklinicznych wskazują, że aktywność farmakologiczna gabapentyny może być pośrednio uzależniona od wiązania się z podjednostką α2-δ poprzez obniżenie uwalniania pobudzających neuroprzekaźników w różnych obszarach ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Takie działanie może stanowić podstawę działania przeciwdrgawkowego gabapentyny, jednak jego rola w osiąganiu tego efektu u ludzi nie została jeszcze zbadana.

Gabapentyna wykazywała również skuteczność w szeregu badań przedklinicznych na zwierzętach z modelowaniem bólu. Przewiduje się, że specyficzne wiązanie gabapentyny z podjednostką α2-δ powoduje kilka różnych efektów, które mogły zapewniać działanie przeciwbólowe w modelach bólu u zwierząt. Gabapentyna może wywoływać działanie przeciwbólowe zarówno na poziomie rdzenia kręgowego, jak i wyższych ośrodków mózgu poprzez oddziaływanie na wstępujące hamujące ścieżki czucia bólowego. Rola tych właściwości w skuteczności klinicznej leku u ludzi nie została zbadana.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne.

Badania kliniczne terapii wspomagającej napadów częściowych u dzieci w wieku od 3 do 12 lat wykazały liczbowo większe, ale statystycznie nieważne różnice w częstości odpowiedzi u 50 % badanych na korzyść gabapentyny w porównaniu z placebo. Dodatkowa analiza post-hoc częstości odpowiedników w zależności od wieku nie wykazała istotnego wpływu wieku przy użyciu zarówno zmiennych ciągłych, jak i binarnych (grupy wiekowe 3–5 lat i 6–12 lat). Wyniki tej analizy przedstawiono w tabeli 1.

Tabela 1.

* MITT (zmodyfikowana populacja pacjentów, którzy przyjęli co najmniej jedną dawkę leku) obejmuje wszystkich pacjentów zrandomizowanych do badania, którzy w wystarczającym stopniu do oceny wypełnili dzienniki napadów przez 28 dni w trakcie fazy początkowej i podwójnie ślepej.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Po doustnym przyjęciu gabapentynu maksymalne stężenie we krwi osiągane jest w ciągu 2–3 godzin. Obserwuje się tendencję do zmniejszania się biodostępności gabapentynu (części zaabsorbowanej leku) wraz ze wzrostem dawki leku. Bezwzględna biodostępność gabapentynu po podaniu kapsułek 300 mg wynosi około 60%. Spożycie pokarmu, w tym pokarmu tłustego, nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę gabapentynu.

Wielokrotne podawanie nie wpływa na farmakokinetykę gabapentynu. Chociaż stężenie leku w osoczu w ramach badań klinicznych wahało się od 2 μg/ml do 20 μg/ml, wielkość ta nie określała skuteczności i bezpieczeństwa leku. Parametry farmakokinetyczne przedstawiono w tabeli 2.

Tabela 2.

Podsumowanie średnich (%CV) parametrów farmakokinetycznych w stanie stacjonarnym po podaniu leku co 8 godzin

Cmax = maksymalna stężenie równowagowe w osoczu

tmax = czas osiągnięcia Cmax

T1/2 = okres eliminacji półprzyłączania

AUC (0-8) = równowagowa powierzchnia pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” od czasu 0 do 8 godzin po podaniu leku

Ae% = procent dawki wydalonej z moczem w niezmienionej formie od czasu 0 do 8 godzin po podaniu leku

ND = nie dostępne

Rozkład.

Gabapentyna nie wiąże się z białkami osocza krwi. Objętość rozkładu leku wynosi 57,7 l. Stężenie gabapentyny w płynie mózgowo-rdzeniowym (PMR) pacjentów z padaczką wynosi około 20% stężenia równowagowego minimalnego w osoczu. Gabapentyna przenika do mleka matki.

Biotransformacja.

Nie uzyskano danych dotyczących metabolizmu gabapentyny u ludzi. Lek nie indukuje enzymów wątrobowych biorących udział w metabolizmie leków.

Wydalanie.

Gabapentyna wydala się wyłącznie przez nerki w niezmienionej formie. Okres półprzyłączania gabapentyny nie zależy od dawki i wynosi średnio 5–7 godzin.

U pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek klirens osoczowy gabapentyny jest obniżony. Stała szybkości eliminacji, klirens osoczowy, klirens nerkowy są wprost proporcjonalne do klirensu kreatyniny.

Gabapentyna jest usuwana z osocza podczas hemodializy. Pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek lub tym znajdującym się na hemodializie zaleca się dostosowanie dawki leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Farmakokinetykę gabapentyny u dzieci oceniano u 50 zdrowych podmiotów w wieku od 1 miesiąca do 12 roku życia. Ogólnie rzecz biorąc, przy dawkowaniu na kg masy ciała (mg/kg) stężenia gabapentyny w osoczu u dzieci powyżej 5 roku życia nie różniły się od stężeń u dorosłych.

W badaniu farmakokinetycznym przeprowadzonym u 24 zdrowych dzieci w wieku od 1 do 48 miesięcy stwierdzono AUC o około 30% niższą, niższą Cmax oraz wyższy klirens przy przeliczeniu na jednostkę masy ciała w porównaniu z danymi uzyskanymi u dzieci powyżej 5 roku życia.

Liniowość/nieliniowość.

Biodostępność gabapentyny (część zaabsorbowana) zmniejsza się wraz ze wzrostem dawki, co wskazuje na nieliniowość farmakokinetyki leku, a mianowicie parametrów biodostępności (F): Ae%, CL/F, Vd/F. Farmakokinetyka eliminacji (parametry farmakokinetyki nie zawierające F, takie jak CLr i T1/2) wykazuje charakter liniowy. Stężenie równowagowe gabapentyny w osoczu można przewidzieć na podstawie danych z jednorazowego podania leku.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Epilepsja.

Gabapentyna stosowana jest jako lek wspomagający w leczeniu napadów częściowych z lub bez wtórnego uogólnienia u dorosłych i dzieci od 6. roku życia (patrz punkt „Farmakodynamika”).

Gabapentyna stosowana jest jako monoterapia w leczeniu napadów częściowych z lub bez wtórnego uogólnienia u dorosłych i dzieci od 12. roku życia.

Leczenie bólu neuropatycznego obwodowego.

Gabapentyna wskazana jest do leczenia obwodowego bólu neuropatycznego, np. w przypadku bolesnej neuropatii cukrzycowej i neuralgii pogościowej u dorosłych.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych (patrz punkt „Skład”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

W doniesieniach spontanicznych oraz w literaturze opisano przypadki depresji oddychania, sedacji i skutku śmiertelnego związanych z jednoczesnym stosowaniem gabapentyny i leków o działaniu depresyjnym na OUN, w tym opioidów. W niektórych doniesieniach autorzy wyrażają szczególne zaniepokojenie stosowaniem kombinacji gabapentyny i opioidów, szczególnie u pacjentów osłabionych, u osób starszych, pacjentów z poważnymi chorobami układu oddechowego, polipragmazją oraz u pacjentów z zaburzeniami związanymi z nadużywaniem substancji psychoaktywnych.

W badaniu przeprowadzonym u zdrowych ochotników (N = 12), którzy przyjmowali kapsułki z kontrolowanym uwalnianiem zawierające 60 mg morfiny, 2 godziny przed podaniem gabapentyny (kapsuła 600 mg), zaobserwowano wzrost średniej AUC gabapentyny o 44% w porównaniu z przypadkami, gdy morfina nie była stosowana. Dlatego w razie potrzeby jednoczesnego leczenia opioidami i gabapentyną konieczna jest ścisła obserwacja pacjentów w celu wczesnego rozpoznania objawów depresji OUN, takich jak senność, sedacja i depresja oddychania, oraz odpowiednie zmniejszenie dawki gabapentyny lub opioidów.

Nie zaobserwowano przypadków interakcji gabapentyny z fenylobutyrobem, fenytoiną, kwasem walproinowym ani karbamazepiną.

Farmakokinetyka gabapentyny jest taka sama u osób zdrowych i u pacjentów z epilepsją przyjmujących te leki przeciwpadaczkowe.

Jednoczesne stosowanie gabapentyny i doustnych środków antykoncepcyjnych zawierających noretysteron i/lub etynilostradiol nie wpływa na parametry stężenia równowagowego tych leków.

Jednoczesne stosowanie gabapentyny i środków przeciwwskazowych zawierających glinę i magnez zmniejsza biodostępność gabapentyny maksymalnie o 24%. Stosowanie gabapentyny zaleca się nie wcześniej niż 2 godziny po zażyciu środków przeciwwskazowych.

Stosowanie probenecydu nie zaburza wydalania gabapentyny z moczem.

Przy jednoczesnym stosowaniu z cytydyną zaobserwowano niewielkie zmniejszenie wydalania gabapentyny z moczem; nie oczekuje się, że ten efekt ma znaczenie kliniczne.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Ciężkie skórne reakcje niepożądane (SCAR)

Podczas leczenia gabapentyną zgłaszano ciężkie skórne reakcje niepożądane (SCAR), w tym zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczny zespół martwicy epidermy (TEN) oraz lekowy wysyp z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespołu DRESS), które mogą zagrażać życiu lub mieć skutek śmiertelny. Pacjent powinien zostać poinformowany o objawach i objawach tych reakcji oraz należy dokładnie monitorować reakcje skórne. W przypadku pojawienia się objawów wskazujących na te reakcje, gabapentynę należy natychmiast odstawić i (w razie potrzeby) rozważyć leczenie alternatywne.

Jeśli u pacjenta podczas leczenia gabapentyną rozwiną się takie poważne reakcje jak SJS, TEN lub zespół DRESS, to gabapentynę nie wolno już nigdy więcej stosować.

Anafilaksja.

Gabapentyna może powodować anafilaksję. W zgłoszonych przypadkach obserwowano takie objawy jak: duszność, obrzęk warg, gardła i języka oraz hipotensja wymagająca natychmiastowego leczenia. Pacjentów należy poinstruować, że w przypadku pojawienia się objawów anafilaksji należy natychmiast przerwać stosowanie gabapentyny i udać się po natychmiastową pomoc medyczną (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Mysli i zachowania samobójcze.

Mysli i zachowania samobójcze odnotowano u pacjentów leczonych lekami przeciwpadaczkowymi z różnymi wskazaniami. Metaanaliza randomizowanych badań kontrolowanych placebo wykazała również niewielki wzrost ryzyka myśli i zachowań samobójczych, którego mechanizm jest nieznany. W okresie postmarketingowym u pacjentów stosujących gabapentynę obserwowano przypadki myśli i zachowań samobójczych (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Pacjentom (oraz osobom opiekującym się nimi) należy zalecić zgłaszanie się do lekarza w przypadku pojawienia się objawów myśli i zachowań samobójczych. Należy monitorować objawy myśli i zachowań samobójczych oraz rozważyć możliwość zastosowania odpowiedniej terapii. Należy rozważyć możliwość przerwania leczenia gabapentyną w przypadku pojawienia się myśli i zachowań samobójczych.

Ostre zapalenie trzustki.

W przypadku wystąpienia ostrego zapalenia trzustki na tle stosowania gabapentyny należy odstawić gabapentynę (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Udar padaczkowy.

Mimo braku dowodów na występowanie reaktywnych napadów padaczkowych podczas stosowania gabapentyny, nagłe odstawienie leków przeciwpadaczkowych u pacjentów z padaczką może sprzyjać rozwojowi stanu padaczkowego (patrz sekcja „Sposób dawkowania i stosowania”).

Tak jak w przypadku innych leków przeciwpadaczkowych, u niektórych pacjentów może dojść do zwiększenia częstości napadów lub pojawienia się nowych typów napadów podczas stosowania gabapentyny.

Tak jak przy innych lekach przeciwpadaczkowych, próby odstawienia współistniejących leków przeciwpadaczkowych w celu przejścia na monoterapię gabapentyną u pacjentów opornych, którzy przyjmowali kilka leków przeciwpadaczkowych, rzadko kończyły się sukcesem.

Nie uważa się, że gabapentyna jest skuteczna w leczeniu napadów pierwotnie uogólnionych, takich jak absanse, i może nasilać intensywność takich napadów u niektórych pacjentów. Z tego powodu gabapentynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z mieszanymi napadami padaczkowymi obejmującymi absanse.

Zawroty głowy, senność, utrata przytomności, dezorientacja i zaburzenia funkcji poznawczych.

Leczenie gabapentyną wiązało się z zawrotami głowy i sennością, które mogły być przyczyną urazów (w wyniku upadków). Dane z badań postmarketingowych odnotowały przypadki dezorientacji, utraty przytomności i zaburzeń funkcji poznawczych. Dlatego pacjentom należy zalecić zachowanie ostrożności, dopóki nie zapoznają się z potencjalnymi skutkami działania leku.

Jednoczesne stosowanie z opioidami i innymi lekami hamującymi OUN.

Pacjentów wymagających współistniejącego leczenia lekami hamującymi ośrodkowy układ nerwowy (OUN), w tym opioidami, należy dokładnie monitorować pod kątem objawów depresji OUN, takich jak senność, sedacja i depresja oddechowa. U pacjentów stosujących jednocześnie gabapentynę i morfinę może występować zwiększenie stężenia gabapentyny. Dawkę gabapentyny lub leków hamujących OUN, w tym opioidów, należy odpowiednio zmniejszyć (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Zaleca się ostrożne stosowanie gabapentyny jednocześnie z opioidami ze względu na ryzyko depresji OUN. W populacyjnym badaniu obserwacyjnym typu „przypadek-kontrola” wśród pacjentów stosujących opioidy, jednoczesne przepisywanie opioidów i gabapentyny wiązało się z zwiększonego ryzykiem śmiertelności związanej z opioidami w porównaniu z monoterapią opioidową (skorygowane szanse [aOR], 1,49 [95% CI, 1,18–1,88, p<0,001]).

Depresja oddechowa.

Stosowanie gabapentyny wiązano z ciężką depresją oddechową. U pacjentów z zaburzeniami funkcji oddechowej, chorobami układu oddechowego i nerwowego, niewydolnością nerek, jednoczesnym stosowaniem leków hamujących funkcję OUN oraz u pacjentów starszych ryzyko ciężkiej depresji oddechowej jest zwiększone. Ci pacjenci mogą wymagać korekty dawki.

Pacjenci w wieku powyżej 65 lat.

Nie przeprowadzono systematycznych badań stosowania gabapentyny u pacjentów w wieku powyżej 65 lat. W jednym podwójnym ślepych badaniu, w którym uczestniczyli pacjenci z bólem neuropatycznym, u pacjentów w wieku powyżej 65 lat częściej niż u młodszych pacjentów występowały senność, obrzęki obwodowe i osłabienie. Z wyjątkiem tych danych, badania kliniczne w tej grupie wiekowej nie wykazały dowodów różnic w profilu działań niepożądanych w porównaniu z populacją młodszych pacjentów.

Nieprawidłowe stosowanie, możliwość nadużyć i uzależnienie

Gabapentyna może powodować uzależnienie lekowe, również w dawkach terapeutycznych. Zgłaszano przypadki nadużyć i nieprawidłowego stosowania. Pacjenci z historią nadużywania substancji psychoaktywnych znajdują się w grupie wysokiego ryzyka nieprawidłowego stosowania gabapentyny, nadużyć i uzależnienia, dlatego gabapentynę należy stosować z ostrożnością u takich pacjentów. Przed przepisaniem gabapentyny należy dokładnie ocenić ryzyko nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia.

Pacjentów stosujących gabapentynę należy monitorować pod kątem objawów nieprawidłowego stosowania gabapentyny, nadużyć lub uzależnienia, np. dążenia do zdobycia leku, zwiększania dawki, rozwoju tolerancji.

Zespół abstynencyjny

Po odstawieniu krótkotrwałego i długotrwałego leczenia gabapentyną obserwowano objawy odstawienia. Objawy odstawienia mogą pojawić się wkrótce po przerwaniu przyjmowania, zazwyczaj w ciągu 48 godzin. Najczęściej obserwowano takie objawy jak: lęk, bezsenność, nudności, ból, potliwość, drżenie, ból głowy, depresja, nieprzyjemne uczucia, zawroty głowy i niedomagania. Pojawienie się objawów odstawienia po przerwaniu stosowania gabapentyny może wskazywać na uzależnienie lekowe (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Pacjent powinien zostać o tym poinformowany na początku leczenia. Jeśli konieczne jest przerwanie przyjmowania gabapentyny, zaleca się stopniowe odstawienie przynajmniej przez 1 tydzień niezależnie od wskazań (patrz sekcja „Sposób dawkowania i stosowania”).

Badania laboratoryjne.

Może wystąpić fałszywie dodatni wynik półilościowych testów określania zawartości białka w moczu za pomocą pasków testowych. Dlatego w razie potrzeby zaleca się przeprowadzenie dodatkowych analiz z zastosowaniem innych metod (metoda biuretowa, metoda turbidymetryczna, próby z barwnikami) lub należy od razu stosować te metody.

Składniki pomocnicze.

Preparat Tebantin®, kapsułki, zawiera laktozę. Pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi schorzeniami, takimi jak nietolerancja laktozy, całkowita niedostateczność laktazy, malabsorpcja glukozy-galaktozy, nie należy stosować tego preparatu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Okres ciąży.

Ogólne ryzyko padaczki i terapii przeciwpadaczkowej.

Ryzyko wad wrodzonych u potomstwa matek przyjmujących leki przeciwpadaczkowe było zwiększone 2–3-krotnie. Najczęściej zgłaszano rozszczep wargi, wady układu sercowo-naczyniowego i defekty rurki nerwowej. Terapia przeciwpadaczkowa kombinowana, w porównaniu z monoterapią, może wiązać się z większym ryzykiem wad rozwojowych, dlatego zaleca się stosowanie, jeśli to możliwe, monoterapii. Wszystkie ciężarne kobiety i kobiety w wieku rozrodczym, którym konieczne jest przeprowadzenie terapii przeciwpadaczkowej, powinny przed rozpoczęciem leczenia skonsultować się z ekspertem. Przy planowaniu ciąży należy ponownie przejrzeć konieczność terapii przeciwpadaczkowej. Nagłe przerwanie przyjmowania leków przeciwpadaczkowych jest niedopuszczalne, ponieważ może prowadzić do wystąpienia napadów i znacznie pogorszyć stan matki i dziecka. Opóźnienie rozwoju u potomstwa matek z padaczką obserwuje się rzadko. Nie można odróżnić, czy opóźnienie rozwoju jest skutkiem zaburzeń genetycznych, czynników społecznych, padaczki u matki czy przyjmowania przez nią leków przeciwpadaczkowych.

Ryzyko związane z terapią gabapentyną

Gabapentyna przenika przez łożysko u człowieka.

Brakuje danych lub są one ograniczone dotyczące stosowania gabapentyny u ciężarnych kobiet. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Gabapentynę nie należy stosować w czasie ciąży, chyba że potencjalna korzyść dla matki wyraźnie przewyższa możliwe ryzyko dla płodu.

Nie ma jednolitego wniosku, czy gabapentyna stosowana przez kobiety w ciąży z powodu padaczki może czasem zwiększać ryzyko rozwoju wad wrodzonych u potomstwa, zarówno z powodu samej padaczki u kobiet, jak i z powodu jednoczesnego stosowania innych leków przeciwpadaczkowych.

Zgłaszano odczyn odstawienia u noworodków, których matki przyjmowały gabapentynę w czasie ciąży. Jednoczesne stosowanie gabapentyny i opioidów w czasie ciąży może zwiększyć ryzyko odczynu odstawienia u noworodków. Noworodki powinny być poddane dokładnemu monitorowaniu.

Karmienie piersią.

Gabapentyna przenika do mleka matki. Ponieważ wpływ leku na niemowlęta karmione piersią nie został zbadany, przepisywanie gabapentyny kobietom karmiącym piersią należy przeprowadzać z ostrożnością. Stosowanie gabapentyny kobietom karmiącym piersią uzasadnione jest tylko wtedy, gdy korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla niemowlęcia.

Plodność.

W badaniach na zwierzętach nie obserwowano wpływu na płodność.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługi mechanizmów.

Gabapentyna może mieć nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność do kierowania pojazdami lub obsługi mechanizmów. Gabapentyna wpływa na OUN i może powodować senność, zawroty głowy lub inne podobne objawy. Te działania niepożądane, nawet lekkiego lub umiarkowanego nasilenia, mogą być potencjalnie niebezpieczne dla pacjentów podczas kierowania pojazdami lub obsługi innych maszyn, szczególnie na początku terapii i po podniesieniu dawki.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie.

We wszystkich wskazaniach do leczenia stosuje się schemat doboru dawki opisany w tabeli 3. Schemat ten dotyczy dorosłych oraz dzieci w wieku od 12 lat. Instrukcje dotyczące doboru dawki dla dzieci poniżej 12. roku życia podano w osobnym podrozdziale.

Tabela 3.

Przerywanie leczenia gabapentyną

Zgodnie z obecnymi zaleceniami klinicznymi zaleca się stopniowe odstawienie gabapentyny przez okres co najmniej 1 tygodnia, niezależnie od wskazań.

Padaczka.

Leczenie padaczki zwykle wymaga terapii długoterminowej. Dawkę ustala lekarz indywidualnie, uwzględniając skuteczność i tolerancję leku.

Dorośli i nastolatkowie.

Skuteczne dawki gabapentyny w leczeniu padaczki to od 900 do 3600 mg/dobę. Leczenie rozpoczyna się od dobowej dawki, jak opisano w Tabeli 3, lub od dawki 300 mg 3 razy na dobę w pierwszym dniu. Następnie, w zależności od indywidualnej tolerancji i skuteczności, dawkę można zwiększać o 300 mg/dobę co 2–3 dni, aż do osiągnięcia maksymalnej dawki 3600 mg/dobę. U niektórych pacjentów może być konieczne wolniejsze dozygowanie gabapentyny. Najkrótszy czas osiągnięcia dawki 1800 mg/dobę to 1 tydzień, 2400 mg/dobę – 2 tygodnie, 3600 mg/dobę – 3 tygodnie.

W długoterminowych, otwartych badaniach klinicznych dawka 4800 mg/dobę była dobrze tolerowana przez pacjentów. Dawkę dzienną należy podzielić na 3 przyjęcia. Maksymalny odstęp między dawkami nie powinien przekraczać 12 godzin, aby uniknąć przerw w terapii przeciwpadaczkowej i zapobiec wystąpieniu napadów padaczkowych.

Dzieci w wieku od 6 lat.

Początkowa dawka leku powinna wynosić 10–15 mg/kg/dobę. Skuteczną dawkę należy osiągnąć przez dobowe dozygowanie leku w ciągu około 3 dni. Skuteczną dawką gabapentyny u dzieci w wieku od 6 lat jest 25–35 mg/kg/dobę. W ramach długoterminowych badań klinicznych wykazano dobrą tolerancję dawki 50 mg/kg/dobę. Całkowitą dobową dawkę należy podzielić na równe części (3 przyjęcia na dobę); maksymalny odstęp między dawkami nie powinien przekraczać 12 godzin.

Nie ma potrzeby monitorowania stężenia gabapentyny w surowicy krwi. Ponadto gabapentyna może być stosowana w połączeniu z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, ponieważ nie wpływa ona na stężenie gabapentyny ani innych leków przeciwpadaczkowych w surowicy krwi.

Ból neuropatyczny obwodowy.

Dorośli.

Leczenie rozpoczyna się od dobowego dozygowania dawki leku, jak opisano w Tabeli 3, lub od dawki początkowej 900 mg/dobę podzielonej na 3 przyjęcia. Następnie, w zależności od indywidualnej tolerancji i skuteczności, dawkę można zwiększać o 300 mg/dobę co 2–3 dni, aż do osiągnięcia maksymalnej dawki 3600 mg/dobę. U niektórych pacjentów może być konieczne wolniejsze dozygowanie gabapentyny. Najkrótszy czas osiągnięcia dawki 1800 mg/dobę to 1 tydzień, 2400 mg/dobę – 2 tygodnie, 3600 mg/dobę – 3 tygodnie.

Skuteczność i bezpieczeństwo gabapentyny w leczeniu bólu neuropatycznego obwodowego (np. bolesnej neuropatii cukrzycowej lub neuralgii poherpetycznej) nie były badane w długoterminowych badaniach klinicznych trwających dłużej niż 5 miesięcy. Jeśli pacjent wymaga leczenia gabapentyną dłuższego niż 5 miesięcy z powodu bólu neuropatycznego, przed kontynuacją terapii lekarz powinien ocenić stan kliniczny pacjenta i określić potrzebę dalszego leczenia.

Instrukcje dla wszystkich wskazań.

Pacjentom w ciężkim stanie ogólnym lub z określonymi czynnikami ryzyka, takimi jak niska masa ciała lub stan po przeszczepie, należy stosować wolniejsze dozygowanie, poprzez zmniejszenie kroku dawkowania lub wydłużenie odstępów między zwiększeniem dawki.

Pacjenci w wieku powyżej 65 lat.

Pacjentom w starszym wieku czasem wymagane jest indywidualne doboru dawki ze względu na możliwą obniżoną funkcję nerek (patrz Tabela 4). U pacjentów w starszym wieku częściej obserwuje się senność, obrzęki obwodowe i osłabienie.

Niedostateczność nerek.

Pacjentom z ciężką niewydolnością nerek i/lub pacjentom poddawanym hemodializie wymagane jest indywidualne doboru dawki leku (patrz Tabela 4).

Tabela 4.

Dawki gabapentyny u dorosłych pacjentów w zależności od funkcji nerek.

* Całkowitą dzienne dawkę należy podzielić na 3 dawki. Obniżone dawki należy stosować u pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <79 ml/min).

** Stosować w dawce 300 mg co drugi dzień.

*** U pacjentów z klirensem kreatyniny <15 ml/min dawkę dzienną należy zmniejszyć zgodnie z klirensem kreatyniny (np. pacjenci z klirensem kreatyniny 7,5 ml/min powinni otrzymywać połowę dawki dziennej stosowanej u pacjentów z klirensem kreatyniny 15 ml/min).

Stosowanie u pacjentów poddawanych hemodializie.

U pacjentów z anurią poddawanych hemodializie, którzy wcześniej nigdy nie otrzymywali gabapentynu, zalecana dawka nasycenia powinna wynosić 300–400 mg*, następnie należy podawać 200–300 mg* gabapentynu po każdym 4-godzinnym cyklu hemodializy. W dni wolne od hemodializy nie wolno przyjmować gabapentynu.

Dawkę utrzymaną gabapentynu u pacjentów poddawanych hemodializie należy ustalać na podstawie zaleceń podanych w tabeli 4. Oprócz dawki utrzymanej pacjentom poddawanym hemodializę zaleca się przyjmowanie 200–300 mg* leku po każdym 4-godzinnym cyklu hemodializy.

*Stosować leki zawierające gabapentynę w odpowiednich dawkach.

Sposób podania.

Do użytku wewnętrznego.

Gabapentyn można przyjmować z pożywieniem lub niezależnie od niego. Lek należy popijać odpowiednią ilością płynu (np. szklanką wody).

Dzieci.

Gabapentyn jest wskazany w leczeniu dzieci z padaczką: jako terapia wspomagająca u dzieci od 6. roku życia, jako monoterapia u dzieci od 12. roku życia.

Wpływ długotrwałego (ponad 36 tygodni) stosowania gabapentynu na zdolność do nauki, rozwój intelektualny i fizyczny u dzieci i nastolatków nie został odpowiednio zbadany. Z tego powodu przy decyzji o konieczności długotrwałej terapii należy wziąć pod uwagę możliwe ryzyko.

Przedawkowanie.

Przy zażyciu gabapentynu w dawce do 49 g/doba nie zaobserwowano wystąpienia ostrych, groźnych dla życia reakcji toksycznych.

Objawy przedawkowania obejmowały zawroty głowy, podwójne widzenie, niezrozumiałą mowę, senność, utratę przytomności, osłabienie i łagodne zaburzenia trawienne. Wszyscy chorzy wygoili się po leczeniu wspomagającym. Ograniczona absorpcja gabapentynu przy wysokich dawkach może ograniczać wchłanianie leku i zmniejszać skutki toksyczne przedawkowania.

Przedawkowanie gabapentynu, szczególnie w połączeniu z innymi lekami o działaniu depresyjnym na OUN, może prowadzić do rozwoju śpiączki.

Chociaż gabapentyn może być usuwany za pomocą hemodializy, na podstawie dotychczasowego doświadczenia zazwyczaj nie jest to konieczne. Jednak u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek hemodializa może być wskazana.

W badaniach na myszach i szczurach nie udało się określić dawki śmiertelnej gabapentynu, pomimo stosowania dawek aż do 8000 mg/kg. Objawy ostrej toksyczności u zwierząt obejmowały: ataksję, duszność, ptosis, zmniejszoną aktywność lub wręcz przeciwnie – zwiększoną pobudliwość.

Niepożądane działania.

W trakcie badań nad epilepsją (terapia uzupełniająca lub monoterapia) oraz bólem neuropatycznym zaobserwowano następujące niepożądane reakcje (przedstawione według częstości występowania i układu narządów): bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do <1/10), rzadko (≥ 1/1000 do ≤1/100), pojedyncze przypadki (≥ 1/10000 do ≤1/1000), rzadkie (<1/10000). Jeśli w różnych badaniach częstość działań niepożądanych różniła się, w raporcie uwzględniono dane dotyczące najwyższej częstości.

Dodatkowe niepożądane zjawiska zarejestrowane w badaniach pozarejestrowych zostały uwzględnione na liście w kategorii „częstość nieznana” (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych) i wyróżnione kursywą.

W ramach każdej grupy częstości niepożądane efekty zostały uporządkowane według malejącego stopnia powagi.

*Po zakończeniu krótkotrwałego i długotrwałego leczenia gabapentyną obserwowano objawy odstawienia. Objawy odstawienia mogą pojawić się wkrótce po przerwaniu przyjmowania leku, zazwyczaj w ciągu 48 godzin. Najczęściej obserwowano takie objawy jak lęk, bezsenność, nudności, ból, nadmierne pocenie się, drżenie, ból głowy, depresja, nieprzyjemne uczucia, zawroty głowy i osłabienie (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Pojawienie się objawów odstawienia po zakończeniu stosowania gabapentyny może wskazywać na uzależnienie lekowe (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Pacjent powinien zostać o tym poinformowany na początku leczenia. Jeśli konieczne jest przerwanie przyjmowania gabapentyny, zaleca się stopniowe odstawienie leku przez co najmniej 1 tydzień niezależnie od wskazań (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Opisano przypadki ostrego zapalenia trzustki na tle leczenia gabapentyną. Związek z gabapentyną nie został potwierdzony (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

U pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym poddawanych hemodializie odnotowano przypadki miopatii z podwyższonym stężeniem kinazy kreatynowej.

Przypadki infekcji dróg oddechowych, zapalenia ucha środkowego, drgawek i zapalenia oskrzeli opisywano wyłącznie w badaniach klinicznych przeprowadzanych u dzieci. Ponadto w badaniach u dzieci dość często obserwowano zachowania agresywne i hiperkinezy.

Zgłaszanie podejrzanych reakcji niepożądanych

Zgłaszanie podejrzanych reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich opiekunowie prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzanych reakcji niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie.

10 kapsułek w blistrze, 5 lub 10 blisterów w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna „Gedeon Richter”, Węgry.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

H-1103 Budapeszt, ul. Demréti 19–21, Węgry.