Tazamax

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU TAZAMAX (TAZAMAX)

Skład:

substancje czynne: piperacillin sodium, tazobactam sodium;

1 buteleczka zawiera piperacyliny sodowej w ilości odpowiadającej 4 g piperacyliny oraz tazobaktamu sodowego w ilości odpowiadającej 500 mg tazobaktamu.

Postać leku.

Proszek do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań dożylnych.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: proszek biały lub prawie biały.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Beta-laktamowe antybiotyki, penicyliny. Kombinacje penicylin, w tym z inhibitorami β-laktamaz.

Kod ATC J01CR05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Piperacylina — półsyntetyczny antybiotyk z grupy penicylin o szerokim spektrum działania, który wykazuje aktywność wobec Gram-dodatnich i Gram-ujemnych bakterii tlenowych i beztlenowych oraz hamuje aktywność bakterii poprzez inhibicję tworzenia się przegrody komórkowej i syntezy ściany komórkowej. Tazobaktam, beta-laktam strukturalnie pokrewny do penicylin, jest inhibitorem wielu beta-laktamaz, które zazwyczaj powodują oporność na penicyliny i cephalosporyny, jednak nie hamuje enzymów klasy AmpC ani metalo-beta-laktamaz. Tazobaktam wzmaga i poszerza zakres działania piperacyliny, obejmując bakterie produkujące beta-laktamazy, które są zazwyczaj niewrażliwe na nią i inne antybiotyki beta-laktamowe.

Stosunki farmakokinetyczne/farmakodynamiczne.

Czas przekraczania minimalnego stężenia hamującego (T > MIC) uważany jest za główny czynnik farmakodynamiczny decydujący o skuteczności piperacyliny.

Mechanizm oporności.

Dwa główne mechanizmy oporności na piperacylinę/tazobaktam:

• Inaktywacja składnika piperacyliny przez beta-laktamazy, które nie są hamowane przez tazobaktam: beta-laktamazy molekularnej klasy B, C i D. Ponadto tazobaktam nie zapewnia ochrony przed beta-laktamazami o szerokim spektrum działania (ESBL) z molekularnej grupy enzymów klasy A i D.
• Zmiana białek wiążących penicylinę (PBP), co prowadzi do obniżenia powinowactwa piperacyliny do celu molekularnego w bakteriach.

Dodatkowo zmiany przepuszczalności błony bakteryjnej oraz ekspresja pomp eflluksowych wielu leków mogą powodować lub sprzyjać oporności bakterii na piperacylinę/tazobaktam, szczególnie u bakterii Gram-ujemnych.

Zakres nabytej oporności poszczególnych gatunków może zmieniać się w czasie i w zależności od regionu, dlatego zaleca się uzyskanie lokalnych informacji dotyczących oporności, szczególnie w leczeniu ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się z ekspertem, gdy lokalny zakres oporności jest taki, że celowość stosowania leku, przynajmniej w niektórych typach infekcji, budzi wątpliwości.

Badanie Merino [infekcje krwi wywołane przez producentów ESBL].

W badaniu prospektywnym, otwartym, randomizowanym, oceniającym nieprzewagę skuteczności z równoległymi grupami leczenia piperycyliną/tazobaktamem w porównaniu z meropenemem nie stwierdzono nie mniejszej niż 30-dniowej śmiertelności u dorosłych pacjentów z infekcjami krwi spowodowanymi E. coli lub K. pneumoniae opornymi na ceftriakson.

Łącznie 23 z 187 pacjentów (12,3 %), którzy zostali randomizowani do otrzymywania piperycyliny/tazobaktamu, osiągnęło podstawowy wynik śmiertelności po 30 dniach w porównaniu z 7 z 191 pacjentów (3,7 %) w grupie otrzymującej meropenem (różnica ryzyka 8,6 % [jednostronny 97,5 % CI (przedział ufności) od –∞ do 14,5 %]; P = 0,90 dla nieprzewagi skuteczności). Różnica nie spełniła granicy nieprzewagi wynoszącej 5 %. Efekty były spójne w analizie populacji protokołowej: 18 z 170 pacjentów (10,6 %) osiągnęło podstawowy wynik w grupie piperycyliny/tazobaktamu w porównaniu z 7 z 186 (3,8 %) w grupie meropenemu (różnica ryzyka 6,8 % [jednostronny 97,5 % CI od –∞ do 12,8 %]; P = 0,76 dla nieprzewagi skuteczności).

Efekty kliniczne i mikrobiologiczne (wtórne wyniki) na 4. dzień obserwacji odnotowano u 121 z 177 pacjentów (68,4 %) w grupie piperycyliny/tazobaktamu w porównaniu z 138 z 185 (74,6 %) w grupie meropenemu (różnica ryzyka 6,2 % [95 % CI od 15,5 do 3,1 %]; P = 0,19). Dla wtórnych wyników testy statystyczne były dwustronne, przy czym wartość P < 0,05 uznawano za istotną.

W tym badaniu stwierdzono nierównowagę wskaźników śmiertelności między badanymi grupami. Zakładano, że zgon w grupie piperycyliny/tazobaktamu nie był związany z infekcją współistniejącą, lecz z chorobami podstawowymi.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Maksymalne stężenia piperycyliny i tazobaktamu po podaniu w dawkach 4 g / 0,5 g przez 30 minut w formie wlewów dożylnych wynoszą odpowiednio 298 μg/ml i 34 μg/ml.

Rozkład. Wiązanie z białkami zarówno piperycyliny, jak i tazobaktamu wynosi około 30 %; obecność tazobaktamu nie wpływa na wiązanie piperycyliny, a obecność piperycyliny – na wiązanie tazobaktamu. Piperycylin/tazobaktam szeroko rozprowadzają się w tkankach i płynach organizmu, w tym w błonie śluzowej jelita, pęcherzyka żółciowego, płucach, żółci, narządach rozrodczych kobiety (macicy, jajnikach i jajowodach) oraz kościach. Średnie stężenia w tkankach wynoszą od 50 do 100 % stężenia w osoczu krwi. Brak danych dotyczących przenikania przez barierę krew-mózg.

Biokonwersja. W wyniku metabolizmu piperycylin przekształca się w pochodną dezetylową o niskiej aktywności; tazobaktam – w metabolit nieaktywny. Eliminacja. Piperycylinę i tazobaktam wydala się z nerek poprzez filtrację kłębuszkową i sekrecję kanalikową. Piperycylinę szybko wydala się w postaci niezmienionej, 68 % podanej dawki wykrywa się w moczu. Tazobaktam i jego metabolity szybko wydają się przez nerki, 80 % podanej dawki wykrywa się w niezmienionej postaci, reszta – w postaci metabolitów. Dalsza ekrescja piperycyliny, tazobaktamu i dezetylpiperycyliny z żółcią jest nieznaczna.

Po podaniu dawki pojedynczej i powtarzanych dawek piperycyliny i tazobaktamu u zdrowych ochotników okres półtrwania w osoczu krwi wahał się od 0,7 godziny do 1,2 godziny i nie zależał od dawki ani czasu trwania infuzji. W przypadku obniżenia klirensu kreatyniny okres półtrwania piperycyliny i tazobaktamu wydłuża się.

Osobliwe populacje pacjentów.

Uszkodzenie funkcji wątroby. Okres półtrwania piperycyliny i tazobaktamu u pacjentów z marskością wątroby wydłuża się odpowiednio o około 25 % i 18 % w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami.

Uszkodzenie funkcji nerek. Okres półtrwania piperycyliny i tazobaktamu wydłuża się wraz z obniżeniem klirensu kreatyniny. Przy klirensie kreatyniny poniżej 20 ml/min okres półtrwania piperycyliny i tazobaktamu wydłuża się odpowiednio 2 i 4 razy w porównaniu z pacjentami z prawidłową funkcją nerek.

Podczas hemodializy usuwa się od 30 do 50 % podanej dawki piperycyliny i 5 % tazobaktamu w formie metabolitu. Podczas dializy otrzewnowej usuwa się odpowiednio około 6 % i 21 % piperycyliny i tazobaktamu, przy czym 18 % tazobaktamu usuwa się w formie jego metabolitu.

Populacja pediatryczna. W trakcie analizy farmakokinetyki populacyjnej obliczony klirens u pacjentów w wieku od 9 miesięcy do 12 lat był porównywalny z wartością u dorosłych i wynosił średnio 5,64 (0,34) ml/min/kg. Klirens piperycyliny u pacjentów pediatrycznych w wieku od 2 do 9 miesięcy wynosił 80 % tej wartości. Średni objętość rozprowadzenia piperycyliny wynosiła 0,243 (0,011) l/kg i nie zależała od wieku.

Pacjenci starsi. Średni okres półtrwania piperycyliny i tazobaktamu był odpowiednio o 32 % i 55 % dłuższy u pacjentów starszych w porównaniu z młodymi pacjentami. Różnica ta może być związana z wiekowymi zmianami klirensu kreatyniny. Rasa. Nie zaobserwowano różnic w farmakokinetyce piperycyliny lub tazobaktamu między zdrowymi ochotnikami azjatyckiej (n = 9) i kaukaska (n = 9) rasy, którzy otrzymali pojedynczą dawkę 4 g / 0,5 g.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Lek jest wskazany w leczeniu poniższych zakażeń u dorosłych i dzieci powyżej 2. roku życia.

Dorośli i dzieci powyżej 12. roku życia:

• ciężka zapalenie płuc (w tym zapalenie płuc szpitalne i związane z wentylacją);
• powikłane infekcje dróg moczowych (w tym nerek i miedniczek nerkowych);
• powikłane infekcje wewnątrzbrzuszne;
• powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich (w tym powikłania infekcyjne w zespole stopy cukrzycowej).

Lek można również stosować w leczeniu pacjentów z bakteriemią, występującą łącznie lub powiązaną z którąkolwiek z powyższych infekcji.

Lek może być stosowany w leczeniu gorączki u pacjentów z neutropenią, prawdopodobnie spowodowanej infekcją bakteryjną.

Dzieci w wieku od 2 do 12. roku życia:

• powikłane infekcje wewnątrzbrzuszne.

Lek może być stosowany w leczeniu gorączki u dzieci z neutropenią, prawdopodobnie spowodowanej infekcją bakteryjną.

Należy kierować się oficjalnymi zaleceniami dotyczącymi stosowania leków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość indywidualna na substancje czynne oraz na inne antybiotyki z grupy penicylin. Ciężka reakcja alergiczna na inny antybiotyk z grupy beta-laktamów (np. cefalosporyny, monobaktamy lub karbapenemy) w wywiadzie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Niedepolaryzujące leki rozkurczające mięśnie. Jednoczesne podawanie piperycyliny i wekuronium może prowadzić do przedłużenia blokady neuromięśniowej wywołanej przez wekuronium. Ze względu na podobny mechanizm działania oczekuje się, że blokada neuromięśniowa wywołana przez każdy niedepolaryzujący lek rozkurczający mięśnie może być przedłużona pod wpływem piperycyliny. W przypadku jednoczesnego stosowania niedepolaryzujących leków rozkurczających mięśnie z piperycyliną należy monitorować działania niepożądane związane z blokadą neuromięśniową.

Leki przeciwwstrząsowe. W przypadku jednoczesnego stosowania z heparyną, doustnymi lekami przeciwwstrząsowymi oraz innymi środkami wpływającymi na układ krzepnięcia krwi, w tym na funkcję płytek krwi, należy częściej przeprowadzać badania układu krzepnięcia krwi w dynamice.

Metylotreksat. Piperycylina może opóźniać wydalanie metylotreksatu, dlatego w celu zapobiegania działaniom toksycznym należy monitorować stężenie metylotreksatu w osoczu krwi u pacjentów.

Probenecyd. Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków z grupy penicylin, jednoczesne podawanie probenecydu i leku Tazamax wydłuża okres półtrwania oraz zmniejsza klirens nerkowy zarówno piperycyliny (o 21%), jak i tazobaktamu (o 71%). Jednak stężenia szczytowe obu substancji w osoczu krwi nie ulegają zmianie.

Probenecydu nie należy stosować razem z lekiem Tazamax, chyba że korzyść przeważa nad ryzykiem.

Aminoglikozydy. Piperycylina, również w połączeniu z tazobaktamem, nie wykazywała istotnego wpływu na farmakokinetykę tobramycyny zarówno u pacjentów z zachowaną funkcją nerek, jak i u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym stopniem zaburzeń czynności nerek. Farmakokinetyka piperycyliny, tazobaktamu i metabolitów również nie ulegała istotnym zmianom w przypadku podawania tobramycyny.

U pacjentów z ostrym uszkodzeniem nerek w wyniku stosowania piperycyliny obserwowano inaktywację tobramycyny i gentamycyny.

Ze względu na inaktywację in vitro aminoglikozydów przez piperycylinę w jednym roztworze, Tazamax i aminoglikozydy należy podawać oddzielnie. Preparaty piperycyliny i aminoglikozydy należy rekonstytuować, rozcieńczać i podawać oddzielnie w przypadku jednoczesnego leczenia z aminoglikozydami. Do podania należy używać wyłącznie dwururkowego (Y-shaped) kaniula. Przy zachowaniu wszystkich powyższych warunków Tazamax można podawać za pomocą dwururkowego kaniula wyłącznie z aminoglikozydami wymienionymi w tabeli 1.

Tabela 1

*Długość podawania patrz w instrukcji lekarskiej środka leczniczego.

Dawka aminoglikozydu zależy od masy ciała, charakteru infekcji (poważna lub zagrażająca życiu) oraz funkcji nerek (klirens kreatyniny).

Podczas jednoczesnego dożylnego podawania personel medyczny musi spełniać szereg wymagań, a mianowicie:

• przestrzegać warunków aseptycznych, stosować zestaw do wstrzykiwania dożylnego przez 24 godziny;
• oznaczyć pojemnik: nazwisko pacjenta, czas i data podania;
• okresowo sprawdzać stan roztworu: przejrzystość, kolor, obecność cząstek obcych widocznych gołym okiem.

Zgodność Tazamaxu z innymi aminoglikozydami nie została ustalona. Informacje dotyczące stosowania piperycyliny/tazobaktamu z aminoglikozydami patrz w punktach „Niezgodność” oraz „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Tazamax jest niezgodny z tobramycyną do jednoczesnej infuzji przez kaniulę typu Y. Wankomycyna. Badania wykazały zwiększoną częstość ostrych uszkodzeń nerek u pacjentów stosujących jednocześnie piperycylinę/tazobaktam i wankomycynę w porównaniu z monoterapią wankomycyną (patrz punkt „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Niektóre z tych badań wykazały zależność interakcji wankomycyny od dawki.

Nie wykazano farmakokinetycznej interakcji między piperycyliną/tazobaktamem a wankomycyną.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Nieenzymatyczne metody pomiaru stężenia glukozy w moczu mogą prowadzić do wyników fałszywie dodatnich, tak jak w przypadku innych penicylin. Dlatego podczas terapii Tazamaxem wymagane jest enzymatyczne oznaczanie stężenia glukozy w moczu.

Pewne metody chemiczne oznaczania białka w moczu mogą prowadzić do wyników fałszywie dodatnich. Nie wpływa to na oznaczanie stężenia białka za pomocą pasków testowych.

Bezpośredni test Coombsa może być dodatni.

Test Bio-Rad Laboratories Platelia Aspergillus EIA może prowadzić do wyników fałszywie dodatnich u pacjentów otrzymujących Tazamax. Opisano reakcje krzyżowe z nie-Aspergillus polisacharydami i polifuranozami w teście Bio-Rad Laboratories Platelia Aspergillus EIA.

Dodatnie wyniki badań wymienionych powyżej u pacjentów otrzymujących Tazamax powinny być potwierdzone innymi metodami diagnostycznymi.

Zgodność farmaceutyczna z innymi lekami. Tazamax nie powinien być mieszany w jednej strzykawce lub doładowaniu z innymi lekami, z wyjątkiem rozcieńczalników wymienionych powyżej, ze względu na brak danych dotyczących zgodności.

Właściwości stosowania.

Przy wyborze piperacyliny/tazobaktamu do leczenia konkretnego pacjenta należy rozważyć stosowanie półsyntetycznego penicyliny o szerokim spektrum działania ze względu na takie czynniki, jak ciężkość infekcji oraz stopień oporności na inne odpowiednie środki przeciwbakteryjne.

Przed rozpoczęciem stosowania leku Tazamax należy dokładnie zapoznać się z wywiadem pacjenta dotyczącym reakcji nadwrażliwości na penicyliny i cefalosporyny, a także na inne alergeny.

Podczas stosowania leków z grupy penicylin opisywano ciężkie i rzadko — śmiertelne reakcje nadwrażliwości (anafilaksja, w tym wstrząs) u pacjentów otrzymujących leczenie penicylinami. Ciężkie reakcje alergiczne mogą wymagać przerwania podawania antybiotyku, podania adrenaliny oraz podjęcia innych natychmiastowych działań. Tazamax może powodować ciężkie działania niepożądane ze strony skóry, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS) oraz ostry ogólnoustrojowy egzantematyczny pustuloza. Jeśli u pacjentów pojawi się wysypka skórna, należy ich dokładnie obserwować i przerwać stosowanie Tazamaxu, jeśli zmiany postępują.

Spowodowany antybiotykami kolit pseudomembranozny może objawiać się ciężką, trudną do wyleczenia biegunką, która może zagrażać życiu pacjenta. Kolit pseudomembranozny może wystąpić podczas lub po leczeniu antybakteryjnym. W takich przypadkach należy przerwać stosowanie leku.

Podczas terapii Tazamaxem może rozwinąć się oporność mikroorganizmów, co może prowadzić do nadinfekcji.

Hemofagocytarny zespół limfohistiocytozy (HLH). Opisywano przypadki HLH u pacjentów otrzymujących piperacylinę lub kombinację piperacylina/tazobaktam, często gdy leczenie trwało dłużej niż 10 dni. HLH to stan zagrożenia życia, będący zespołem patologicznej aktywacji immunologicznej, charakteryzujący się objawami klinicznymi i objawami nadmiernej aktywacji układu immunologicznego (np. gorączka, hepatosplenomegalia, hipertrójglicerydemia, hipofibrynogenemia, wysoki poziom ferrytyny w surowicy, cytopenia oraz hemofagocytoza). Pacjentów, u których występują wczesne objawy patologicznej aktywacji immunologicznej, należy natychmiast przebadać. Jeśli rozpoznano HLH, leczenie piperacyliną lub kombinacją piperacylina/tazobaktam należy przerwać.

U niektórych pacjentów otrzymujących antybiotyki beta-laktamowe wystąpiły krwawienia. Czasem te reakcje towarzyszyły zmiany parametrów laboratoryjnych krzepnięcia krwi, takich jak czas krzepnięcia, agregacja płytek krwi i czas protrombinowy; częściej występowały u pacjentów z niewydolnością nerek. Jeśli wystąpią objawy krwawienia, należy przerwać antybiotykoterapię i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Podczas terapii Tazamaxem możliwy jest fałszywie dodatni wynik badania glukozy w moczu przy użyciu metody opartej na redukcji jonów miedzi. Dlatego zaleca się przeprowadzenie badania opartego na enzymatycznym utlenianiu glukozy. Przy długotrwałym leczeniu możliwy jest rozwój leukopenii i neutropenii, dlatego należy okresowo kontrolować stan hematologiczny pacjenta.

W przypadku ciężkich infekcji można rozpocząć terapię empiryczną lekiem Tazamax przed uzyskaniem wyników posiewów określających wrażliwość na antybiotyki.

Tak jak przy leczeniu innymi penicylinami, przy stosowaniu wysokich dawek mogą wystąpić powikłania neurologiczne w postaci drgawek, szczególnie u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek.

Niewydolność nerek. Z uwagi na potencjalną nefrotoksyczność tazobaktam należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, a także u pacjentów poddawanych hemodializie. Dawkę dożylną i odstępy między podaniami należy dostosować do stopnia zaburzenia funkcji nerek.

Zgodnie z danymi dużego, wieloośrodkowego, randomizowanego badania oceniającego szybkość filtracji kłębuszkowej po podaniu często stosowanych antybiotyków u ciężko chorych pacjentów, stosowanie kombinacji piperacylina/tazobaktam wiązało się z niższą szybkością filtracji kłębuszkowej w porównaniu z innymi antybiotykami. Ustalono, że stosowanie kombinacji piperacylina/tazobaktam powoduje opóźnienie odzyskiwania funkcji nerek u tych pacjentów. U pacjentów z niskim poziomem potasu lub u tych, którzy jednocześnie przyjmują leki mogące obniżyć poziom potasu, może rozwinąć się hipokaliemia; u takich pacjentów należy okresowo kontrolować poziom elektrolitów we krwi.

Ważne informacje o substancjach pomocniczych. Ten lek zawiera 9,44 mmol sodu w 1 fiolce. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów przestrzegających diety o ograniczonej zawartości sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Obecnie nie ma wystarczających i dobrze kontrolowanych badań dotyczących stosowania kombinacji piperacylina/tazobaktam lub piperacyliny czy tazobaktamu oddzielnie u kobiet w ciąży. Tazamax przenika przez łożysko. Lek może być stosowany tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność, ale nie stwierdzono dowodów teratogenności w dawkach toksycznych dla matki.

Okres karmienia piersią. Piperacylina w niewielkich stężeniach wydostaje się do mleka matki, stężenie tazobaktamu w mleku matki nie zostało zbadane. Dlatego lek może być stosowany w okresie karmienia piersią tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko dla kobiety i płodu.

Niepłodność. W badaniach funkcji rozrodczych u szczurów po wstrzyknięciu wewnątrzbrzusznym tazobaktamu lub kombinacji piperacylina/tazobaktam nie stwierdzono objawów niepożądanego wpływu na płodność i rozmnażanie.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami. Podczas leczenia należy uwzględnić możliwość wystąpienia zawrotów głowy, drgawek, które mogą wpływać na szybkość reakcji psychomotorycznych.

Sposób stosowania i dawki.

Dawka i częstotliwość podawania leku zależą od przebiegu i lokalizacji infekcji, a także od możliwych patogenów.

Dorośli i dzieci w wieku od 12 lat.

Zwykła dawka wynosi 4 g piperycyliny / 0,5 g tazobaktamu co 8 godzin.

W przypadku zapalenia płuc nabytego w szpitalu oraz zakażeń bakteryjnych u pacjentów z neutropenią zalecana dawka wynosi 4 g piperycyliny / 0,5 g tazobaktamu co 6 godzin. Taki schemat można również stosować u pacjentów z innymi wskazanymi infekcjami, szczególnie w ciężkich postaciach.

W tabeli 2 podano zalecaną częstotliwość podawania dla dorosłych pacjentów i dzieci.

Tabela 2.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Dawkę dożylną należy dostosować w zależności od stopnia zaburzenia funkcji nerek w następujący sposób (należy dokładnie monitorować stan każdego pacjenta pod kątem objawów toksyczności lekowej; dawkę i częstotliwość podawania leku należy odpowiednio dostosować).

Tabela 3

Dla pacjentów poddawanych hemodializie należy podawać dodatkową dawkę 2 g piperycyliny / 0,25 g tazobaktamu po każdej sesji dializy, ponieważ hemodializa usuwa 30–50 % piperycyliny w ciągu 4 godzin.

Pacjenci z niewydolnością wątroby.

Korekta dawki nie jest wymagana (patrz punkt «Właściwości farmakologiczne»).

Pacjenci w wieku podeszłym.

U pacjentów w wieku podeszłym z prawidłową funkcją nerek lub klirensiem kreatyniny powyżej 40 ml/min korekta dawki nie jest wymagana.

Dzieci w wieku od 2 do 12 lat.

W tabeli 4 przedstawiono częstotliwość podawania oraz zalecane dawki na kilogram masy ciała dla dzieci w wieku od 2 do 12 lat, w zależności od wskazań lub stanu klinicznego.

Tabela 4

* Nie przekraczać maksymalnej dawki 4 g / 0,5 g przy czasie infuzji 30 minut.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Dawkę dożylną należy dostosować w zależności od stopnia zaburzenia czynności nerek w następujący sposób (należy dokładnie monitorować stan każdego pacjenta pod kątem objawów toksyczności lekowej; dawkę i częstotliwość podawania leku należy odpowiednio dostosować):

Tabela 5

Dla dzieci poddawanych hemodializie należy podawać dodatkową dawkę 40 mg piperycyliny / 5 mg tazobaktamu / kg po każdej sesji dializy.

Dzieci do 2 lat życia.

Bezpieczeństwo i skuteczność Tazamaxu u dzieci do 2 lat życia nie zostały ustalone. Okres leczenia.

Zwykła długość leczenia dla większości wskazań wynosi 5–14 dni. Jednak długość leczenia powinna zależeć od ciężkości infekcji, patogenu oraz postępu klinicznego i bakteriologicznego pacjenta.

Sposób podania.

Tazamax 4 g / 0,5 g podaje się dożylnie w formie infuzji (przez ponad 30 minut).

Przygotowanie roztworu.

Przygotowanie roztworu do wstrzykiwania dożylnego należy przeprowadzać w warunkach aseptycznych. Przed zastosowaniem należy wizualnie sprawdzić przygotowany roztwór pod kątem braku wtrąceń mechanicznych i oznak zmiany barwy. Należy stosować wyłącznie przezroczysty roztwór wolny od wtrąceń mechanicznych.

Zastosowanie dożylne.

Zawartość fiolki należy rozpuścić w rozpuszczalniku w ilości podanej w poniższej tabeli. Fiolkę należy wstrząsać aż do całkowitego rozpuszczenia proszku. Odtworzenie roztworu podczas ciągłego wstrząsania trwa 5–10 minut.

Tabela 6

* Roztwory do rekonstytucji:

• 0,9 % (9 mg/ml) roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań;
• woda do wstrzykiwań (1);
• 5 % roztwór glukozy.

(1) Maksymalna zalecana objętość wody do wstrzykiwań na jedną dawkę to 50 ml.

Roztwory po rekonstytucji należy pobierać z fiolki za pomocą strzykawki. Jeżeli rekonstytucję przeprowadzono zgodnie z zaleceniami, pobranie zawartości fiolki za pomocą strzykawki zapewni dostępność zadeklarowanej ilości piperycyliny/tazobaktamu.

Roztwory po rekonstytucji mogą być dodatkowo rozcieńczone do wymaganej objętości (od 50 ml do 150 ml) jednym z następujących zgodnych rozcieńczalników:

• 0,9 % (9 mg/ml) roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań;
• 5 % roztwór glukozy;
• dekstran 6 % w 0,9 % (9 mg/ml) chlorku sodu;
• roztwór Ringera mlekowego;
• roztwór Hartmanna;
• roztwór Ringera octanowego;
• roztwór Ringera octanowego/malolanowego.

Stosowanie jednoczesne z aminoglikozydami.

Ze względu na inaktywację in vitro aminoglikozydów przez antybiotyki z grupy beta-laktamów, Tazamax i aminoglikozydy należy podawać oddzielnie. Jeżeli wskazane jest leczenie wspomagające z aminoglikozydami, Tazamax oraz aminoglikozydy należy rekonstytuować, rozcieńczać i podawać oddzielnie. Do podania należy używać wyłącznie cewnika typu Y. W przypadku jednoczesnego stosowania za pomocą cewnika typu Y należy przestrzegać następujących wymagań.

Tabela 7

* Dawkę aminoglikozydu dostosowuje się w zależności od masy ciała, ciężkości zakażenia (ciężkie lub zagrażające życiu) oraz funkcji nerek (klirens kreatyniny).

Zgodność leku z innymi aminoglikozydami nie została ustalona. Tylko stężenia i rozpuszczalniki dla amikacyny i gentamycyny w połączeniu z dawką Tazamaxu podane w powyższej tabeli zostały uznane za odpowiednie do jednoczesnego stosowania za pomocą kaniula Y. Jednoczesne współpodawanie przez kaniul Y w inny sposób niż podany powyżej może prowadzić do inaktywacji aminoglikozydu przez Tazamax. Zobacz również rozdział „Niezgodność”.

Nieużywany lek lub odpady należy utylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Tylko do jednorazowego użytku. Nieużywany roztwór należy zniszczyć.

Dzieci.

Lek można stosować u dzieci od 2. roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy. Większość niepożądanych objawów obserwowanych przy przedawkowaniu (w tym nudności, wymioty i biegunka) występowała również po podaniu dawek standardowych. U pacjentów może wystąpić zwiększona pobudliwość nerwowo-mięśniowa lub napady drgawkowe po podaniu dawek przekraczających zalecane (szczególnie w przypadku niewydolności nerek). Leczenie. W przypadku przedawkowania należy przerwać leczenie piperycyliną/tazobaktamem. Nie zna się specyficznego antydota. Leczenie objawowe i wspierające, dostosowane do obrazu klinicznego. Nadmiarowe stężenia piperycyliny lub tazobaktamu w osoczu można zmniejszyć poprzez hemodializę. Po pojedynczej dawce piperycyliny/tazobaktamu 3,375 g odsetek usunięcia przez hemodializę wynosił odpowiednio około 31 % dla piperycyliny i 39 % dla tazobaktamu.

Odczyny niepożądane

W większości przypadków działania niepożądane po zastosowaniu leku nie były ciężkie (biegunka, wymioty, nudności, wysypka) i były dobrze tolerowane przez pacjentów, nie wymagając odstawienia leczenia. Częstość występowania tych działań niepożądanych wynosi ≥ 1/100 – < 1/10. Najpoważniejsze reakcje niepożądane — kolit pseudomembranowy i toksyczne nekrolizy epidermy — występują u 1–10 pacjentów na 10 000. Częstości występowania pancytopenii, wstrząsu anafilaktycznego oraz zespołu Stevensa-Johnsona nie można oszacować na podstawie dostępnych danych.

Poniżej wymienione reakcje niepożądane sklasyfikowano według układów narządów i częstości ich występowania. Stosuje się następującą klasyfikację częstości występowania działań niepożądanych: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 – < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000); niezwykle rzadko (< 1/10000).

*Przypadki działań niepożądanych po zastosowaniu piperycyliny/tazobaktamu zarejestrowane w okresie pogwarancyjnym.

Przy stosowaniu w wysokich dawkach może rozwinąć się hipertrawność, drżenie, encefalopatia (szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek).

U chorych na mukowiscydozę leczenie piperycyliną zwiększało prawdopodobieństwo wystąpienia gorączki i wysypek.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych i innych badań diagnostycznych. Podanie leku Tazamax może spowodować fałszywie dodatnią reakcję na glukozę w moczu przy użyciu reakcji z solami miedzi, co jest charakterystyczne również dla innych penicylin. Zaleca się stosowanie metod oznaczania glukozy opartych na enzymatycznym utlenianiu glukozy.

Przy użyciu szeregu chemicznych metod oznaczania białka w moczu mogą pojawić się fałszywie dodatnie wyniki. Stosowanie leku nie wpływa na wyniki oznaczania białka w moczu za pomocą pasków diagnostycznych.

Bezpośredni test Coombsa może być fałszywie dodatni.

Zgłaszano o krzyżowe reakcje z polisacharydami i polifuranozami, które nie są składnikami ściany komórkowej Aspergillus, przy użyciu testowego systemu Bio-Rad Laboratories Platelia Aspergillus EIA.

Dodatnie wyniki powyższych testów u pacjentów, którym podano Tazamax, powinny być potwierdzone innymi metodami diagnostycznymi.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w stosowaniu tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Po rozpuszczeniu lek jest nadal nadany do stosowania przez 24 godziny pod warunkiem przechowywania w lodówce w temperaturze 2–8 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Tazamax nie powinien być mieszany w jednej strzykawce ani kroplówce z innymi lekami, poza rozpuszczalnikami wskazanymi w sekcji „Sposób stosowania i dawki”, ponieważ brak danych na temat zgodności.

Podczas jednoczesnego stosowania Tazamaxu z innymi antybiotykami (np. aminoglikozydami) należy je podawać oddzielnie. Mieszanie antybiotyków beta-laktamowych z aminoglikozydem in vitro może prowadzić do znacznej inaktywacji aminoglikozydu.

Tazamax nie powinien być mieszany z innymi substancjami w strzykawce ani w fiolce do infuzji, ponieważ zgodność nie została ustalona.

Ze względu na niestabilność chemiczną lek Tazamax nie powinien być stosowany razem z roztworami zawierającymi wodorowęglan sodu.

Tazamax nie powinien być dodawany do preparatów krwi ani do hydrolizatu albuminy.

Opakowanie.

Po 4 g / 500 mg w fiolce. 10 fiol w opakowaniu.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Mitim S.r.l. / Mitim S.r.l.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Via Giovanni Battista Cacciamali 34-38, Brescia, 25125, Włochy

Via Giovanni Battista Cacciamali 34-38, Brescia, 25125, Italy