Tafnex - EM

INSTRUKCJA DO STOSOWANIA W LEKARSTWIE TAFNEXT - EM (TAFNEXT - EM)

Skład:

Substancje czynne: emtrycytabina, tenofovir alafenamid;

1 tabletka zawiera emtrycytabiny 200 mg, tenofoviru alafenamidu hemifumaranu, odpowiadającego tenofovir alafenamidowi 25 mg;

Substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa; sodowa crospowidonowa; stearynian magnezu; Opadry II pink 85F94172 (alkohol poliwinylowy (E 1203), dwutlenek tytanu (E 171), makrogol (E 1521), talk (E 553b), tlenek żelaza czerwony (E 172), tlenek żelaza czarny (E 172)).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki powlekane, różowego koloru, o kształcie owalnym, dwuwypukłe, z napisem „V” po jednej stronie i „21” po drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środek przeciwwirusowy do stosowania systemowego. Środki przeciwwirusowe do leczenia zakażenia HIV, kombinacje. Kod ATC J05A R17.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Emtrycytabina jest nukleozydowym inhibitorem odwrotnej transkryptazy i analogiem nukleozydu 2-deoksycytydyny. Emtrycytabina ulega fosforylacji przez enzymy komórkowe, w wyniku czego powstaje trifosforan emtrycytabiny. Trifosforan emtrycytabiny hamuje replikację HIV poprzez włączenie się do wirusowego DNA przez odwrotną transkryptazę HIV, co prowadzi do przerwania łańcucha DNA. Emtrycytabina działa na HIV-1, HIV-2 oraz wirusa zapalenia wątroby typu B.

Tenofovir alafenamid jest inhibitorem nukleotydowym odwrotnej transkryptazy i nieaktywną formą fosfonoamidatu tenofowiru (analogu 2-deoksyadenozyno-monofosforanu). Tenofovir alafenamid może przenikać do komórek, a dzięki zwiększonej stabilności w osoczu krwi oraz aktywacji wewnątrzkomórkowej poprzez hydrolizę za pomocą kathepsyny A, tenofowir alafenamid jest bardziej skuteczny niż tenofowir disoproxil, co wiąże się z większą koncentracją tenofowiru w monocytach krwi obwodowej (w tym limfocytach i innych komórkach docelowych HIV) oraz makrofagach. Wewnątrzkomórkowy tenofowir ulega dalszej fosforylacji, przekształcając się w aktywny metabolit – difosforan tenofowiru. Difosforan tenofowiru hamuje replikację HIV poprzez włączenie się do wirusowego DNA przez odwrotną transkryptazę HIV, co prowadzi do przerwania łańcucha DNA. Tenofovir działa na HIV-1, HIV-2 oraz wirusa zapalenia wątroby typu B.

Działanie przeciwwirusowe in vitro

Emtrycytabina i tenofowir alafenamid wykazały synergistyczne działanie przeciwwirusowe w kulturach komórkowych. Nie zaobserwowano antagonizmu emtrycytabiny ani tenofowiru alafenamidu w połączeniu z innymi lekami przeciwwirusowymi.

Działanie przeciwwirusowe emtrycytabiny wobec laboratoryjnych i klinicznych szczepów HIV-1 oceniano na liniach komórkowych limfoblastoidalnych, linii komórkowej MAGI CCR5 oraz na monocytach krwi obwodowej. Wartości EC50 emtrycytabiny wahały się w zakresie od 0,0013 do 0,64 µmol. Emtrycytabina wykazała działanie przeciwwirusowe w kulturze komórkowej przeciwko HIV-1 klas A, B, C, D, E, F i G (wartości EC50 wahały się od 0,007 do 0,075 µmol) oraz wykazała specyficzne działanie przeciwko HIV-2 (wartości EC50 wahały się od 0,007 do 1,5 µmol).

Działanie przeciwwirusowe tenofowiru alafenamidu wobec laboratoryjnych i klinicznych szczepów HIV-1 podtypu B oceniano na liniach komórkowych limfoblastoidalnych, monocytach krwi obwodowej, pierwotnych monocytach/makrofagach oraz na limfocytach CD4+T. Wartości EC50 tenofowiru alafenamidu wahały się w zakresie od 2,0 do 14,7 nmol. Tenofovir alafenamid wykazał działanie przeciwwirusowe w kulturze komórkowej przeciwko wszystkim monofiletycznym grupom HIV-1 (M, N i O), w tym podtypom A, B, C, D, E, F i G (wartości EC50 wahały się w zakresie od 0,10 do 12,0 nmol), a także wykazał działanie specyficzne dla szczepu wobec HIV-2 (wartości EC50 wahały się w zakresie od 0,91 do 2,63 nmol).

Odporność

In vitro

Zmniejszona wrażliwość na emtrycytabinę wiązana jest z mutacjami M184V/I w odwrotnej transkryptazie HIV-1.

Szczepy HIV-1 o zmniejszonej wrażliwości na tenofowir alafenamid wykazują mutację K65R w odwrotnej transkryptazie HIV-1. Ponadto, tymczasowo obserwowano mutację K70E w odwrotnej transkryptazie HIV-1.

Odporność krzyżowa u pacjentów zakażonych HIV-1, którzy nie otrzymywali wcześniejszego leczenia lub nie osiągnęli odpowiedzi wirusologicznej

Wirusy oporne na emtrycytabinę z substytucją M184V/I wykazywały oporność krzyżową na lamiwudynę, ale pozostały wrażliwe na didanosynę, stavudyne, tenofowir i zidowudynę.

Mutacje K65R i K70E prowadziły do zmniejszonej wrażliwości na abakawir, didanosynę, lamiwudynę, emtrycytabinę i tenofowir, ale zachowywały wrażliwość na zidowudynę.

Wirus HIV-1 oporny na wielonukleozydy z mutacją podwójnej insercji T69S lub kompleksem mutacji Q151M, w tym K65R, wykazał zmniejszoną wrażliwość na tenofowir alafenamid.

In vivo – profilaktyka preekspozycyjna (PrEP)

W badaniu z udziałem osób niezakażonych HIV-1, mężczyzn cisgenderowych i kobiet trans, uprawiających seks z mężczyznami i narażonych na zakażenie HIV-1, którzy otrzymywali stałą kombinację emtrycytabiny/tenofowiru alafenamidu lub emtrycytabiny/tenofowiru disoproxilu fumaranu w celu profilaktyki preekspozycyjnej HIV-1, przeprowadzono genotypowanie u uczestników, u których podczas badania zdiagnozowano HIV i u których RNA HIV-1 wynosiło ≥ 400 kopii/ml (7 z 8 uczestników otrzymywało stałą kombinację emtrycytabiny/tenofowiru alafenamidu w fazie ślepej, a 3 uczestników otrzymywało stałą kombinację emtrycytabiny/tenofowiru alafenamidu w fazie otwartej, w tym 2, którzy przeszli z emtrycytabiny/tenofowiru disoproxilu fumaranu na emtrycytabinę/tenofowir alafenamid w 96 tygodniu). Nie zaobserwowano rozwoju substytucji związanych z opornością na emtrycytabinę u pacjentów stosujących emtrycytabinę/tenofowir alafenamid w standardowym teście oporności.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Emtrycytabina jest szybko i szeroko wchłaniana po doustnym podaniu, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu krwi około 1–2 godziny po podaniu dawki. Po wielokrotnym doustnym podawaniu dawki emtrycytabiny 20 mg chorym na HIV (średnia ± odchylenie standardowe) stężenie Cmax emtrycytabiny w osoczu krwi w stanie stacjonarnym wynosiło 1,8 ± 0,7 µg/ml, a pole pod krzywą stężenie-osocze czas (AUC) w ciągu 24-godzinnego okresu dawkowania wynosiło 10,0 ± 3,1 µg•h/ml. Średnie stężenie równowagi (Cmin) w osoczu krwi po 24 godzinach od podania było równe lub przekraczało średnie wartość IC90 in vitro dla aktywności przeciwko HIV-1.

Wpływ systemowy emtrycytabiny nie zmieniał się, gdy emtrycytabina była stosowana z posiłkiem.

Po spożyciu posiłku u zdrowych ochotników maksymalne stężenie w osoczu krwi obserwowano około 1 godzinę po podaniu dawki tenofowiru alafenamidu, podawanego w postaci F/TAF (25 mg) lub E/C/F/TAF (10 mg). Średnie wartości Cmax i AUClast (średnia ± odchylenie standardowe) w warunkach karmienia po pojedynczej dawce 25 mg tenofowiru alafenamidu w F/TAF wynosiły odpowiednio 0,21 ± 0,13 µg/ml i 0,25 ± 0,11 µg•h/ml. Średnie wartości Cmax i AUClast po pojedynczej dawce 10 mg tenofowiru alafenamidu podanej w E/C/F/TAF wynosiły odpowiednio 0,21 ± 0,10 µg/ml i 0,25 ± 0,08 µg•h/ml.

W porównaniu z warunkami głodówki przyjmowanie tenofowiru alafenamidu z posiłkiem o wysokiej zawartości tłuszczu (~800 kcal, 50% tłuszczu) prowadziło do zmniejszenia Cmax tenofowiru alafenamidu (o 15–37%) i zwiększenia AUClast (o 17–77%).

Rozkład

Łączenie emtrycytabiny z białkami osocza krwi ludzkiej in vitro było mniejsze niż 4% i nie zależało od stężenia leku w zakresie 0,02–200 µg/ml. Przy maksymalnym stężeniu w osoczu krwi współczynnik stosunku średniego stężenia leku w osoczu do średniego stężenia leku w krwi wynosił ~1,0, a współczynnik stosunku średniego stężenia leku w nasieniu do średniego stężenia leku w osoczu krwi wynosił ~4,0.

Łączenie tenofowiru z białkami osocza krwi ludzkiej in vitro było mniejsze niż 0,7% i nie zależało od stężenia leku w zakresie 0,0125 µg/ml. Łączenie tenofowiru alafenamidu z białkami osocza krwi ludzkiej ex vivo w próbkach pobranych w trakcie badań klinicznych wynosiło około 80%.

Biotransformacja

Wyniki badań in vitro wskazują, że emtrycytabina nie jest inhibitorem enzymów CYP człowieka. Po doustnym podaniu [14C]-emtrycytabiny całkowite wydalanie dawki leku odbywało się z moczem (~86%) i kałem (~14%). 13% dawki wydalone było z moczem w postaci trzech hipotetycznych metabolitów. Biotransformacja emtrycytabiny obejmuje utlenienie grupy tiolowej, prowadzące do powstania diastereoizomerów 3-sulfoxidu (~9% dawki), oraz koniugację z kwasem glukuronkowym, prowadzącą do powstania 2-O-glukuronidu (~4% dawki). Nie wykryto innych metabolitów, które można by zidentyfikować.

Metabolizm jest główną drogą wydalania tenofowiru alafenamidu z organizmu człowieka – >80% doustnej dawki. Wyniki badań in vitro wykazały, że tenofowir alafenamid ulega metabolizmowi do tenofowiru (główny metabolit) za udziałem kathepsyny A w monocytach krwi obwodowej (w tym limfocytach i innych komórkach docelowych HIV) i makrofagach, a także za pomocą karboksylesterazy-1 w hepatocytach. W warunkach in vivo tenofowir alafenamid ulega hydrolizie wewnątrzkomórkowej, prowadząc do powstania tenofowiru (główny metabolit), który następnie fosforyluje się, przekształcając się w aktywny metabolit – difosforan tenofowiru.

W warunkach in vitro tenofowir alafenamid nie ulega metabolizmowi za udziałem CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19 ani CYP2D6. Tenofovir alafenamid ulega minimalnemu metabolizmowi za pomocą CYP3A4. Po przyjęciu razem z umiarkowanym lekiem modelowym efawirenzem – induktorem CYP3A – działanie tenofowiru alafenamidu nie ulegało istotnej zmianie. Po podaniu tenofowiru alafenamidu radioaktywność w osoczu krwi spowodowana przez [14C] wykazała profil zależny od czasu, zgodnie z którym tenofowir alafenamid był najbardziej reprezentowanym lekiem w pierwszych kilku godzinach, a kwas moczowy – przez resztę czasu.

Wydalenie

Wydalanie emtrycytabiny odbywa się głównie przez nerki, z całkowitym wydalaniem dawki z moczem (około 86%) i kałem (około 14%). 13% dawki emtrycytabiny wydalone było z moczem w postaci trzech metabolitów. Klirens systemowy emtrycytabiny wynosił średnio 307 ml/min. Okres półtrwania emtrycytabiny po doustnym podaniu wynosi około 10 godzin.

Nerka wydala tenofowir alafenamid w niezmienionej formie jako droga pomocnicza, zapewniając wydalanie mniej niż 1% dawki z moczem. Tenofovir alafenamid jest wydalany głównie po przemianie w procesie metabolizmu na tenofowir. Tenofovir alafenamid i tenofowir mają średni okres półtrwania z osocza krwi odpowiednio 0,51 i 32,37 godziny. Tenofovir jest wydalany z organizmu przez nerki poprzez filtrację kłębuszkową i aktywną sekrecję kanalikową.

Farmakokinetyka w specjalnych populacjach

Wiek, płeć i pochodzenie etniczne

Nie wykazano żadnych klinicznie istotnych różnic farmakokinetycznych dla emtrycytabiny ani tenofowiru alafenamidu ze względu na wiek, płeć lub pochodzenie etniczne.

Zaburzenia funkcji nerek

Nie zaobserwowano żadnych klinicznie istotnych różnic w farmakokinetyce tenofowiru alafenamidu ani tenofowiru między zdrowymi ochotnikami a pacjentami z ciężką niewydolnością nerek (szacowany klirens kreatyniny (CrCl) >15 ml/min i <30 ml/min) w badaniu fazy 1 tenofowiru alafenamidu. W oddzielnym badaniu z zastosowaniem wyłącznie emtrycytabiny średni wskaźnik działania systemowego emtrycytabiny był wyższy u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (szacowany CrCl – mniej niż 30 ml/min) (33,7 µg**•h/ml) niż u uczestników z normalną funkcją nerek (11,8 µg•**h/ml). Bezpieczeństwo emtrycytabiny i tenofowiru alafenamidu nie zostało ustalone u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (szacowany CrCl ≥15 ml/min i <30 ml/min).

Stężenie emtrycytabiny i tenofowiru u 12 pacjentów z terminalnym stadium niewydolności nerek (szacowany CrCl – 15 ml/min) na przewlekłym hemodializie, którzy otrzymywali emtrycytabinę i tenofowir alafenamid w połączeniu z elwitegrawirem i kobicistatem w postaci tabletek kombinowanych o stałej dawce (E/C/F/TAF) w badaniu, było znacznie wyższe niż u pacjentów z normalną funkcją nerek. Nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic w farmakokinetyce tenofowiru alafenamidu u pacjentów z terminalnym stadium niewydolności nerek na przewlekłym hemodializie w porównaniu z pacjentami z normalną funkcją nerek. Nie wykryto nowych problemów bezpieczeństwa u pacjentów z terminalnym stadium niewydolności nerek na przewlekłym hemodializie, którzy otrzymywali tabletki o stałej dawce (E/C/F/TAF) (patrz sekcja „Efekty uboczne”).

Brak danych dotyczących właściwości farmakokinetycznych emtrycytabiny lub tenofowiru alafenamidu u pacjentów z terminalnym stadium niewydolności nerek (szacowany CrCl – mniej niż 15 ml/min), którzy nie byli na przewlekłym hemodializie. Bezpieczeństwo stosowania emtrycytabiny lub tenofowiru alafenamidu tym pacjentom nie zostało ustalone.

Niewydolność wątroby

Farmakokinetyka emtrycytabiny nie była badana u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, jednak udział enzymów wątrobowych w metabolizmie emtrycytabiny jest nieistotny, dlatego wpływ niewydolności wątroby powinien być ograniczony.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby lekkiego i średniego stopnia nie zaobserwowano klinicznie istotnych zmian parametrów farmakokinetycznych tenofowiru alafenamidu ani jego metabolitu tenofowiru. U chorych z ciężką niewydolnością wątroby całkowite stężenie tenofowiru alafenamidu i tenofowiru w osoczu krwi jest niższe niż u pacjentów z normalną funkcją wątroby. Po skorygowaniu ze względu na wiązanie z białkami stężenie niewiązanego (wolnego) tenofowiru alafenamidu w osoczu krwi przy ciężkiej niewydolności wątroby i normalnej funkcji wątroby jest podobne.

Współistnienie zakażenia pacjentów z HIV wirusem zapalenia wątroby typu B i/lub wirusem zapalenia wątroby typu C

Farmakokinetyka emtrycytabiny i tenofowiru alafenamidu nie była w pełni oceniona u pacjentów zakażonych również wirusem zapalenia wątroby typu B i/lub wirusem zapalenia wątroby typu C.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie zakażenia HIV-1

Wskazany w połączeniu z innymi lekami przeciwwirusowymi w leczeniu dorosłych i dorosłych młodzieńców (w wieku od 12 lat z masą ciała nie mniejszą niż 35 kg) zakażonych wirusem niedoboru odporności człowieka typu 1 (HIV-1).

Profilaktyka preekspozycyjna (PrEP)

Wskazany w profilaktyce preekspozycyjnej w celu zmniejszenia ryzyka zakażenia HIV-1 drogą płciową u mężczyzn z grupy ryzyka, w tym u młodzieży (z masą ciała nie mniejszą niż 35 kg).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Stosowanie w profilaktyce preekspozycyjnej u osób z nieznanym statusem HIV-1.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Badania dotyczące interakcji przeprowadzono wyłącznie z udziałem dorosłych pacjentów.

Leku Tafnex - EM nie należy przyjmować jednocześnie z lekami zawierającymi tenofovir alafenamid, tenofovir disoproxil, emtrycytabinę, lamiwudynę lub adefovir dipiwoksył.

Emtrycytabina

Wyniki badań laboratoryjnych i klinicznych farmakokinetyki interakcji leków wykazały, że możliwość pośrednich interakcji CYP między emtrycytabiną a innymi lekami jest niska. Przyjmowanie emtrycytabiny razem z lekami wydalanymi drogą aktywnej sekrecji kanalikowej może zwiększyć stężenie emtrycytabiny i/lub leku przyjmowanego równocześnie. Leki osłabiające funkcję nerek mogą zwiększyć stężenie emtrycytabiny.

Tenofovir alafenamid

Tenofovir alafenamid jest przenoszony przez białko P-gp oraz białko oporności na raka piersi (BCRP). Leki znacząco wpływające na aktywność P-gp i BCRP mogą prowadzić do zmian w procesie wchłaniania tenofoviru alafenamidu. Oczekuje się, że leki indukujące aktywność P-gp (np. ryfampicyna, ryfabutyna, karbamazepina, fenobarbital) obniżą wchłanianie tenofoviru alafenamidu, co spowoduje obniżenie stężenia tenofoviru alafenamidu we krwi, co może prowadzić do utraty efektu terapeutycznego leku Tafnex - EM oraz rozwoju oporności. Oczekuje się, że jednoczesne stosowanie leku Tafnex - EM z innymi lekami hamującymi aktywność P-gp i BCRP (np. kobicystat, rytonawir, cyklosporyna) zwiększy wchłanianie i stężenie tenofoviru alafenamidu. Zgodnie z danymi badań in vitro, jednoczesne stosowanie tenofoviru alafenamidu z inhibitorami ksantynooksydazy (np. febuksostat) nie powinno zwiększać wpływu systemowego tenofoviru in vivo.

Tenofovir alafenamid nie jest inhibitorem CYP1A2, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19 ani CYP2D6 in vitro. Nie jest inhibitorem ani induktorem CYP3A in vivo. Tenofovir alafenamid jest substytutem OATP1B1 i OATP1B3 in vitro. Na rozmieszczenie tenofoviru alafenamidu w organizmie może wpływać aktywność OATP1B1 i OATP1B3.

Inne interakcje

Tenofovir alafenamid nie jest inhibitorem ludzkich enzymów UGT1A1 w warunkach in vitro. Nie wiadomo, czy tenofovir alafenamid jest inhibitorem innych enzymów UGT. Emtrycytabina nie hamowała reakcji glukuronidacji niespecyficznego substratu UGT in vitro.

Interakcje między składnikami stałej kombinacji a potencjalnie stosowanymi lekami przedstawiono w tabeli (zwiększenie oznaczone jako „↑”, zmniejszenie jako „↓”, brak zmian jako „↔”). Opisane interakcje oparte są na badaniach przeprowadzonych z użyciem stałej kombinacji lub jej składników jako oddzielnych środków i/lub w połączeniu, albo są potencjalnymi interakcjami lekowymi, które mogą wystąpić.

1 Gdy podaje się dawki, są to dawki stosowane w badaniach klinicznych oddziaływania leków.

2 Gdy są dostępne dane z badań oddziaływania leków.

3 Badanie przeprowadzono z tabletkami elwitegrawir/kobicystat/emtrycytabina/tenofovir alafenamid o stałej połączonej dawce.

4 Badanie przeprowadzono z tabletkami emtrycytabina/rylpywiryna/tenofovir alafenamid o stałej połączonej dawce.

5 Badanie przeprowadzono z tabletkami emtrycytabina/tenofovir alafenamid o stałej połączonej dawce.

6 W tym badaniu emtrycytabinę/tenofovir alafenamid przyjmowano z posiłkiem.

7 Badanie przeprowadzone z dodatkową dawką woksilaprewiru 100 mg w celu osiągnięcia oczekiwanej ekspozycji na woksilaprewir u pacjentów zakażonych wirusem zapalenia wątroby C.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Przekazywanie HIV

Choć wykazano, że skuteczne supresja wirusa za pomocą terapii przeciwwirusowej znacząco zmniejsza ryzyko przeniesienia drogą seksualną, nie można wykluczyć ryzyka resztkowego. Środki zapobiegawcze mające na celu zapobieganie przeniesieniu HIV należy stosować zgodnie z krajowymi wytycznymi.

Ogólna strategia zapobiegania zakażeniu HIV-1

Lek Tafnex - EM nie zawsze jest skuteczny w zapobieganiu zakażeniu HIV-1. Czas potrzebny do rozpoczęcia ochrony po rozpoczęciu stosowania leku Tafnex - EM jest nieznany.

Lek Tafnex - EM do CPrEP należy stosować jako część kompleksowej strategii zapobiegania, zmniejszającej ryzyko zakażenia drogą seksualną. Osoby należy regularnie konsultować w kwestiach stosowania innych środków zapobiegawczych (np. konsekwentnego i poprawnego stosowania prezerwatyw, znajomości statusu HIV-1 partnera, regularnego testowania na infekcje przenoszone drogą płciową, które mogą sprzyjać przeniesieniu HIV-1).

Skuteczność tabletek o stałej kombinacji emtrycytabin/tenofowiru alafenamid do CPrEP u dorosłych i młodzieży, którzy uprawiają stosunek waginalny (lub ich partnerzy), nie została jeszcze ustalona. Dane dotyczące skuteczności tabletek o stałej kombinacji emtrycytabin/tenofowiru alafenamid do CPrEP u transkobiet są ograniczone (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Ryzyko oporności przy niezdiagnozowanej infekcji HIV-1

Lek Tafnex - EM należy stosować wyłącznie w celu zmniejszenia ryzyka zakażenia HIV-1 u osób, u których potwierdzono status HIV-negatywny (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Podczas stosowania leku Tafnex - EM do CPrEP należy okresowo (np. co najmniej co 3 miesiące) sprawdzać status HIV-negatywny przy użyciu testu łączącego antygen/antyciało.

Lek Tafnex - EM sam w sobie nie stanowi pełnego schematu leczenia HIV-1; mutacje oporności HIV-1 pojawiały się u osób z niezdiagnozowaną infekcją HIV, które przyjmowały wyłącznie tabletki o stałej kombinacji emtrycytabin/tenofowiru alafenamid.

Jeśli występują objawy kliniczne odpowiadające ostrym zakażeniem HIV-1 i podejrzewa się niedawne (mniej niż 1 miesiąc) zakażenie HIV-1, należy postępować zgodnie z lokalnymi wytycznymi klinicznymi i stosować zatwierdzony lub dozwolony test, aby pomóc w diagnozowaniu ostrego lub pierwotnego zakażenia HIV-1.

Ważność przestrzegania zaleceń

Skuteczność leku Tafnex - EM w zmniejszaniu ryzyka zakażenia HIV-1 jest ściśle związana z przestrzeganiem zaleceń, co potwierdzono przez mierzalne stężenia leku we krwi (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Osoby niezainfekowane HIV-1 należy regularnie konsultować w kwestiach rygorystycznego przestrzegania zalecanego codziennego schematu dawkowania leku Tafnex - EM.

Osoby zakażone wirusem zapalenia wątroby B (HBV) lub C (HCV)

Osoby z przewlekłym zapaleniem wątroby B lub C, które otrzymują terapię przeciwwirusową, mają zwiększone ryzyko poważnych i potencjalnie śmiertelnych działań niepożądanych ze strony wątroby.

Bezpieczeństwo i skuteczność tabletek o stałej kombinacji emtrycytabin/tenofowiru alafenamid u pacjentów zakażonych HIV-1 i wirusem zapalenia wątroby C nie zostały ustalone.

Przestanie stosowania leku Tafnex - EM u pacjentów zakażonych wirusem zapalenia wątroby B może wiązać się z ciężkim ostrym nasileniem zapalenia wątroby. Osoby zakażone wirusem HBV, które przestają przyjmować lek Tafnex - EM, należy dokładnie obserwować klinicznie i laboratoryjnie przez co najmniej kilka miesięcy po zakończeniu leczenia. W razie potrzeby może być uzasadnione rozpoczęcie terapii przeciwko wirusowi zapalenia wątroby B, szczególnie u osób z postępującą chorobą wątroby lub z cirozą, ponieważ nasilenie zapalenia wątroby po leczeniu może prowadzić do niewydolności wątroby.

Bezpieczeństwo i skuteczność tabletek o stałej kombinacji emtrycytabin/tenofowiru alafenamid do CPrEP u pacjentów zakażonych HBV lub HCV nie zostały ustalone.

Choroby wątroby

Bezpieczeństwo i skuteczność tabletek o stałej kombinacji emtrycytabin/tenofowiru alafenamid u pacjentów z istotnymi zaburzeniami funkcji wątroby nie zostały ustalone (patrz sekcje „Farmakokinetyka” i „Sposób stosowania i dawki”).

U osób z istniejącą dysfunkcją wątroby, w tym z przewlekłym aktywnym zapaleniem wątroby, obserwuje się zwiększoną częstość zaburzeń funkcji wątroby podczas kombinej antyretrowirusowej terapii (KART), dlatego należy je kontrolować zgodnie ze standardową praktyką. Jeśli wystąpią oznaki pogorszenia choroby wątroby u takich osób, należy rozważyć przerwanie lub zakończenie leczenia.

Masa ciała i parametry metaboliczne

Podczas terapii przeciwwirusowej może obserwować się przyrost masy ciała oraz poziomu lipidów i glukozy we krwi. Takie zmiany mogą częściowo wynikać z kontroli choroby i stylu życia. W przypadku lipidów istnieją dowody na efekt leczenia w niektórych przypadkach, natomiast w przypadku przyrostu masy ciała nie ma przekonujących dowodów wiążących to z konkretnym leczeniem. W celu monitorowania lipidów we krwi i glukozy odwołuje się do ustalonych wytycznych dotyczących leczenia HIV. Zaburzenia lipidowe należy leczyć zgodnie z warunkami klinicznymi.

Dysfunkcja mitochondrialna po narażeniu in utero

Analogi nukleozydów i nukleotydów mogą wpływać na funkcję mitochondriów w różnym stopniu, co jest szczególnie wyraźne przy stosowaniu stawudyny, didanozyny i zydowudyny. Zgłaszano przypadki dysfunkcji mitochondrialnej u niemowląt HIV-negatywnych, które były narażone in utero i/lub po urodzeniu na analogi nukleozydów. Dotyczyły one głównie schematów leczenia zawierających zydowudynę. Głównymi zgłaszanymi reakcjami niepożądanymi były zaburzenia hematologiczne (anemia, neutropenia) i zaburzenia metaboliczne (hiperlaktatemia, hiperlipazemia). Te zdarzenia były często tymczasowe. Rzadko zgłaszano późne zaburzenia neurologiczne (nadciśnienie tętnicze, drgawki, niestandardowe zachowanie). Obecnie nie wiadomo, czy takie zaburzenia neurologiczne są tymczasowe czy trwałe. Te wyniki należy uwzględnić u każdego dziecka, które było narażone in utero na analogi nukleozydów i nukleotydów i które ma poważne objawy kliniczne nieznanej etiologii, w tym zaburzenia neurologiczne. Te wnioski nie wpływają na obecne krajowe wytyczne dotyczące stosowania terapii przeciwwirusowej u ciężarnych kobiet w celu zapobiegania pionowemu przeniesieniu HIV.

Zespół reaktywacji immunologicznej

U pacjentów zakażonych HIV z ciężkim niedoborem odporności w momencie rozpoczęcia KART zapalenia reakcje na bezobjawowe lub pozostałe patogeny oportunistyczne mogą występować częściej i mogą być przyczyną poważnego stanu klinicznego lub nasilenia objawów. Takie reakcje obserwuje się głównie w pierwszych tygodniach lub miesiącach prowadzenia KART. Ważnym przykładem jest retinitis cytomegalovirusowa, ogólnoustrojowe i/lub lokalne infekcje mikobakteriami oraz zapalenie płuc Pneumocystis jirovecii. Wszelkie objawy zapalenia należy w razie potrzeby ocenić i odpowiednio leczyć.

Zgłaszano również zaburzenia autoimmunologiczne (takie jak choroba Gravesa i autoimmunologiczne zapalenie wątroby) podczas reaktywacji immunologicznej, jednak czas od rozpoczęcia leczenia do wystąpienia zaburzenia był różny i takie reakcje mogą występować wiele miesięcy po rozpoczęciu leczenia.

Pacjenci z HIV-1 z mutacjami

Należy unikać stosowania leku Tafnex - EM u pacjentów z HIV-1 z mutacją K65R, którzy wcześniej otrzymywali terapię przeciwwirusową (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Terapia trzema nukleozydami

Zgłaszano wysoką częstość niepowodzenia wirusologicznego i wczesnego pojawienia się oporności u pacjentów zakażonych HIV, gdy tenofowiru dizoproksyl był łączony z lamiwudyną i abakawirem, a także z lamiwudyną i didanowiną w schemacie jednorazowym dziennie. W związku z tym mogą wystąpić podobne problemy, jeśli lek Tafnex - EM będzie podawany z trzecim analogiem nukleozydowym.

Infekcje oportunistyczne

U pacjentów zakażonych HIV, którzy otrzymują lek Tafnex - EM lub inną terapię przeciwwirusową, mogą nadal rozwijać się infekcje oportunistyczne i inne powikłania zakażenia HIV, dlatego pacjenci ci powinni pozostawać pod staranną opieką kliniczną lekarzy mających doświadczenie w leczeniu pacjentów z chorobami związanymi z HIV.

Osteonekroza

Chociaż uważa się, że etiologia jest wieloczynnikowa (w tym stosowanie kortykosteroidów, nadużywanie alkoholu, ciężka immunosupresja, wysoki wskaźnik masy ciała), przypadki osteonekrozy obserwowano głównie u pacjentów z zaawansowanymi objawami zakażenia HIV i/lub po długotrwałej KART. Pacjentom należy przekazać informację o konieczności skontaktowania się z lekarzem w przypadku wystąpienia bólu, osłabienia w stawach, uczucia sztywności lub trudności w poruszaniu się stawów.

Nefrotoksyczność

Nie można wykluczyć potencjalnego ryzyka nefrotoksyczności wynikającego z przewlekłego narażenia na niskie stężenie tenofowiru w wyniku dawkowania tenofowiru alafenamidu.

Zaleca się ocenę funkcji nerek u wszystkich pacjentów przed lub na początku terapii lekiem Tafnex - EM oraz monitorowanie jej podczas terapii u wszystkich pacjentów zgodnie z sytuacją kliniczną. U pacjentów, u których rozwija się klinicznie istotne zmniejszenie funkcji nerek lub oznaki proksymalnej nerczyczej tubulopatii, należy rozważyć zakończenie stosowania leku Tafnex - EM.

Pacjenci z nerek w stadium zaawansowanym na przewlekłej dializie

Ogólnie należy unikać stosowania leku Tafnex - EM, jednak można go stosować u dorosłych z nerek w stadium zaawansowanym (szacowany CrCl < 15 ml/min) na przewlekłej dializie, jeśli oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). W badaniu emtrycytabin + tenofowiru alafenamid w połączeniu z elwitewirawirem + kobicistatem w postaci kombinowanej tabletki o stałej dawce (E/C/F/TAF) u dorosłych zakażonych HIV-1 z nerek w stadium zaawansowanym (oszacowany CrCl < 15 ml/min) na przewlekłej dializie hemodializacyjnej skuteczność utrzymywała się przez 48 tygodni, ale ekspozycja na emtrycytabin była znacznie wyższa niż u pacjentów z normalną funkcją nerek. Choć nie stwierdzono nowych problemów z bezpieczeństwem, skutki zwiększonej ekspozycji na emtrycytabin pozostają nieokreślone (patrz sekcje „Farmakokinetyka” i „Działania niepożądane”).

Jednoczesne stosowanie innych leków

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania leku Tafnex - EM z niektórymi lekami przeciwpadaczkowymi (np. karbamazepiną, okskarbazepinem, fenobarbitalą i fenytoiną), lekami przeciwgruźliczymi (np. ryfampicyną, ryfabutyną, ryfapentyną), dziurawcem pospolitym oraz inhibitorami proteazy HIV (IP), z wyjątkiem atazanawiru, lopinawiru i darunawiru (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Lek Tafnex - EM nie powinien być stosowany jednocześnie z lekami zawierającymi tenofowiru alafenamid, tenofowiru dizoproksyl, emtrycytabin, lamiwudynę lub adefoviru dipiwoksył.

Substancje pomocnicze

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, czyli praktycznie nie zawiera sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nie ma wystarczających i dobrze kontrolowanych badań tabletki o stałej dawce emtrycytabin/tenofowiru alafenamid lub jej składników u ciężarnych kobiet. Dane dotyczące stosowania tenofowiru alafenamidu u ciężarnych kobiet są nieobecne lub ograniczone (mniej niż 300 wyników ciąży). Jednak duża ilość danych dotyczących ciężarnych kobiet (ponad 1000 wyników narażenia) wskazuje na brak wad rozwojowych oraz brak toksyczności dla płodu/okresu noworodkowego związanego z emtrycytabinem.

Badania na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni szkodliwy wpływ emtrycytabinu na parametry rozrodczości, ciąży, rozwoju płodu, porodu lub rozwoju poporodowego. Badania tenofowiru alafenamidu na zwierzętach nie wykazały dowodów szkodliwego wpływu na parametry rozrodczości, ciąży lub rozwoju płodu.

Lek należy stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Okres karmienia piersią

Nie wiadomo, czy tenofowiru alafenamid wydzielany jest do mleka matki. Emtrycytabin przenika do mleka matki. Badania na zwierzętach wykazały, że tenofowir wydzielany jest do mleka matki.

Brakuje wystarczających informacji dotyczących wpływu emtrycytabinu i tenofowiru na noworodków/niemowląt. Dlatego lek Tafnex - EM nie powinien być stosowany w czasie karmienia piersią.

Aby uniknąć przeniesienia HIV niemowlętom, kobietom zakażonym HIV nie zaleca się karmienia ich niemowląt piersią w żadnym wypadku.

Rozrodczość

Brak danych dotyczących rozrodczości przy stosowaniu tabletki o stałej dawce emtrycytabin/tenofowiru alafenamid u ludzi. W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono wpływu emtrycytabinu i tenofowiru alafenamidu na parametry parowania lub rozrodczości.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Lek Tafnex - EM może mieć nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia samochodu i pracy z mechanizmami. Pacjentów należy poinformować o przypadkach zawrotów głowy podczas leczenia lekiem.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie HIV u dorosłych i u dzieci w wieku od 12 lat z masą ciała nie mniejszą niż 35 kg:

Leczenie powinien rozpoczynać lekarz posiadający doświadczenie w leczeniu zakażenia HIV.

Lek Tafnex - EM należy stosować zgodnie z tabelą poniżej.

Dawka leku Tafnex - EM w zależności od trzeciego składnika w schemacie leczenia HIV

1 Tabletka 200/10 mg w kombinacji z darunawirem 800 mg i kobicystatem 150 mg, stosowana w postaci tabletki o stałej dawce, była badana u pacjentów wcześniej nieleczonych, zob. sekcję „Farmakodynamika”.

Profilaktyka preekspozycyjna HIV u mężczyzn uprawiających seks z mężczyznami (MSM), w tym u nastolatków (o masie ciała nie mniejszej niż 35 kg):

Jedna tabletka 200/25 mg raz dziennie.

Pominięte dawki

Jeśli dawkę leku pominięto w ciągu 18 godzin od regularnego przyjęcia, pacjent powinien przyjąć lek jak najszybciej i kontynuować regularny harmonogram dawkowania. Jeśli dawkę leku pominięto ponad 18 godzin, pacjent nie powinien przyjmować pominiętej dawki, a po prostu kontynuować regularny harmonogram dawkowania.

Jeśli u osoby wystąpią wymioty w ciągu 1 godziny po przyjęciu leku, należy przyjąć kolejną tabletę.

Pacjenci w podeszłym wieku

Korekta dawki leku Tafnex - EM nie jest wymagana.

Zaburzenia funkcji nerek

Dorośli lub nastolatkowie (w wieku od 12 lat i o masie ciała nie mniejszej niż 35 kg) z oszacowanym ClCr ≥ 30 ml/min nie wymagają korekty dawki leku Tafnex - EM. Leczenie lekiem Tafnex - EM należy przerwać osobom, u których oszacowany poziom klirensu kreatyniny spada poniżej 30 ml/min podczas leczenia (zob. sekcję „Farmakokinetyka”).

Dorośli z nereką w końcowym stadium (oszacowany ClCr < 15 ml/min), poddawani przewlekłej dializie krwi, nie wymagają korekty dawki leku Tafnex - EM, jednak należy unikać stosowania leku Tafnex - EM, choć może być stosowany tym pacjentom, jeśli oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko (zob. sekcje „Farmakokinetyka” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). W dni dializy krew lek Tafnex - EM należy stosować po zakończeniu leczenia dializą.

Należy unikać stosowania leku Tafnex - EM osobom z oszacowanym ClCr ≥ 15 ml/min i < 30 ml/min lub < 15 ml/min, którzy nie są poddawani przewlekłej dializie krwi, ponieważ bezpieczeństwo stosowania leku w tych populacjach nie zostało ustalone.

Brak danych do zaleceń dotyczących dawkowania u dzieci poniżej 18 roku życia z nereką w końcowym stadium.

Zaburzenia funkcji wątroby

Pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby nie wymaga się korekty dawki leku Tafnex - EM.

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność leku u dzieci poniżej 12 roku życia lub o masie ciała < 35 kg nie zostały dotychczas ustalone. Brak danych.

Kobiety

Skuteczność leku w PEP u dorosłych i nastolatków uprawiających seks waginalny (lub ich partnerów) nie została jeszcze ustalona.

Sposób stosowania

Stosować doustnie.

Lek Tafnex - EM należy przyjmować raz dziennie niezależnie od przyjęcia posiłku. Nie zaleca się żucia ani mielenia tablet o powłoce filmowej z powodu gorzkiego smaku.

Dla osób, które nie mogą połknąć tabletu w całości, można go podzielić na pół i przyjąć obie połówki jedną po drugiej, zapewniając natychmiastowe przyjęcie pełnej dawki.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność leku u dzieci poniżej 12 roku życia lub o masie ciała < 35 kg nie zostały dotychczas ustalone. Brak danych.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania należy obserwować pacjenta pod kątem objawów toksyczności (zob. sekcję „Działania niepożądane”). Leczenie przedawkowania leku polega na ogólnych środkach wspierających, w tym monitorowaniu parametrów życiowych oraz obserwacji stanu klinicznego osoby.

Emtrycytabin może być usuwany za pomocą dializy krwi, która usuwa około 30% dawki emtrycytabinu w ciągu 3-godzinnego okresu dializy rozpoczynającego się w ciągu 1,5 godziny po przyjęciu dawki emtrycytabinu. Tenofovir jest skutecznie usuwany za pomocą dializy krwi z współczynnikiem ekstrakcji wynoszącym około 54%. Nie wiadomo, czy emtrycytabin lub tenofovir mogą być usuwane za pomocą dializy oparciowej.

Efekty uboczne.

Leczenie zakażenia HIV-1. Ocena efektów ubocznych oparta jest na danych dotyczących bezpieczeństwa uzyskanych ze wszystkich badań fazy 2 i 3, w których pacjenci zakażeni HIV otrzymywali leki zawierające emtrycytabinę i tenofovir alafenamid, a także na doświadczeniu z okresu po wprowadzeniu na rynek. W badaniach klinicznych u dorosłych pacjentów wcześniej nie leczonych, którzy otrzymywali emtrycytabinę i tenofovir alafenamid w połączeniu z elwitigrawirem i kobicystatem w postaci tabletki kombinowanej elwitigrawir 150 mg/kobicystat 150 mg/emtrycytabina 200 mg/tenofovir alafenamid (w postaci fumaranu) 10 mg (E/C/F/TAF) przez 144 tygodnie, najczęściej zgłaszanymi efektami ubocznymi były biegunka (7%), nudności (11%) i ból głowy (6%).

PPO. W badaniu trwającym 96 tygodni nie stwierdzono żadnych nowych efektów ubocznych stosowania stałej kombinacji emtrycytabiny/tenofoviru alafenamidu, w którym 5387 niezakażonych wirusem HIV-1 mężczyzn cisgenderowych i kobiet transpłciowych, którzy uprawiali seks z mężczyznami, otrzymywało stałą kombinację emtrycytabiny/tenofoviru alafenamidu lub emtrycytabiny/tenofoviru disoproxilu fumaranu (FTC/TDF) raz dziennie w celu PPO HIV-1. Najczęstszym efektem ubocznym u uczestników otrzymujących stałą kombinację emtrycytabiny/tenofoviru alafenamidu była biegunka (5%), następnie nudności (4%), ból głowy i zmęczenie (2% odpowiednio). Wpływ na biomarkery chorób nerek i kości był podobny do obserwowanego przy leczeniu HIV-1 stałą kombinacją emtrycytabiny/tenofoviru alafenamidu. Żadnych dodatkowych efektów ubocznych stałej kombinacji emtrycytabiny/tenofoviru alafenamidu nie zaobserwowano od 96. do 144. tygodnia u uczestników, którzy otrzymywali stałą kombinację emtrycytabiny/tenofoviru alafenamidu w sposób otwarty (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Efekty uboczne¹ przedstawiono poniżej według klas układów narządów i częstości występowania. Częstość występowania określono następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10) oraz rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100).

1 Z wyjątkiem obrzęku naczynioruchowego, anemii i pokrzywki (patrz przypisy 2, 3 i 4), wszystkie działania niepożądane zostały zaobserwowane podczas badań klinicznych leków zawierających F/TAF. Częstość została uzyskana z badań klinicznych fazy 3 E/C/F/TAF, w których uczestniczyło 866 dorosłych pacjentów wcześniej nie leczonych, podczas 144 tygodni leczenia.

2 To działanie niepożądane nie było obserwowane podczas badań klinicznych leków zawierających F/TAF, ale zostało zidentyfikowane podczas badań klinicznych lub doświadczeń pogwarancyjnych emtrycytabiny stosowanej z innymi lekami przeciwwirusowymi.

3 To działanie niepożądane zostało zidentyfikowane podczas obserwacji pogwarancyjnej leków zawierających emtrycytabinę.

4 To działanie niepożądane zostało zidentyfikowane podczas obserwacji pogwarancyjnej leków zawierających tenofovir alafenamid.

Opis wybranych działań niepożądanych

Zespół reaktywacji immunologicznej

U pacjentów zakażonych HIV z ciężkim niedoborem odporności w momencie rozpoczęcia terapii ART może wystąpić reakcja zapalna na bezobjawowe lub utrzymujące się infekcje oportunisticzne. Zgłaszano również zaburzenia autoimmunologiczne (takie jak choroba Gravesa i autoimmunologiczne zapalenie wątroby), jednak czas wystąpienia był bardziej zmienny i te zjawiska mogą pojawić się po wielu miesiącach od rozpoczęcia leczenia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Nekroza kości

Zgłaszano przypadki martwicy kości, szczególnie u pacjentów z uznawanymi czynnikami ryzyka, postępującym zakażeniem HIV lub długotrwałym działaniem ART. Częstość jest nieznana (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zmiany w badaniach laboratoryjnych lipidów

W badaniach u pacjentów wcześniej nie leczonych, w grupach leczonych tenofowirem alafenamidem fumaranem i tenofowirem disoproksylem fumaranem, obserwowano wzrost parametrów lipidów na czczo, cholesterolu całkowitego, bezpośredniego lipoproteiny o niskiej gęstości (LDL) i lipoproteiny o wysokiej gęstości (HDL)-cholesterolu oraz trójglicerydów w 144. tygodniu w porównaniu z wartościami wyjściowymi. Średnie zwiększenie tych parametrów w porównaniu z poziomem wyjściowym było większe w grupie E/C/F/TAF niż w grupie elwitegrawiru 150 mg/kobicystatu 150 mg/emtrycytabiny 200 mg/tenofowiru disoproksylu (w postaci fumaranu) 245 mg (E/C/F/TDF) w 144. tygodniu (p < 0,001 dla różnicy między grupami leczonych pod względem cholesterolu całkowitego na czczo, bezpośredniego cholesterolu LDL i HDL oraz trójglicerydów). Mediana (Q1, Q3) zmiany stosunku cholesterolu całkowitego do cholesterolu HDL w 144. tygodniu wynosiła 0,2 (-0,3, 0,7) w grupie E/C/F/TAF i 0,1 (-0,4, 0,6) w grupie E/C/F/TDF (p = 0,006 dla różnicy między grupami leczenia).

W badaniu u pacjentów z supresją wirusologiczną, którzy przechodzili z emtrycytabiny/tenofowiru disoproksylu fumaranu na emtrycytabinę/tenofowir alafenamid przy zachowaniu trzeciego leku przeciwwirusowego, zaobserwowano wzrost parametrów lipidów cholesterolu całkowitego, bezpośredniego cholesterolu LDL i trójglicerydów w porównaniu z wartością wyjściową w grupie emtrycytabiny/tenofowiru alafenamidu w porównaniu z niewielką zmianą w grupie emtrycytabiny/tenofowiru diprokysylu fumaranu (p ≤ 0,009 dla różnicy między grupami w zmianach od wartości wyjściowej). Średnie wartości cholesterolu HDL i glukozy na czczo lub stosunku cholesterolu całkowitego HDL i cholesterolu HDL w każdej grupie leczenia w 96. tygodniu – zmiany były niewielkie. Żadna ze zmian nie była uważana za klinicznie istotną.

W badaniu u dorosłych pacjentów z supresją wirusologiczną, którzy przechodzili z abakawiru/lamiwudyny na emtrycytabinę/tenofowir alafenamid, zachowując trzeci lek przeciwwirusowy, zaobserwowano minimalne zmiany parametrów lipidowych.

Parametry metaboliczne

Podczas terapii przeciwwirusowej możliwe jest zwiększenie masy ciała oraz poziomu lipidów we krwi i glukozy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Dzieci

Bezpieczeństwo emtrycytabiny i tenofowiru alafenamidu oceniano przez 48 tygodni w otwartym badaniu klinicznym, w którym zakażeni HIV-1, wcześniej nie leczeni dzieci w wieku od 12 do < 18 lat otrzymywali emtrycytabinę i tenofowir alafenamid w połączeniu z elwitegrawirem i kobicystatem w postaci tabletek o stałej dawce. Profil bezpieczeństwa emtrycytabiny i tenofowiru alafenamidu stosowanych z elwitegrawirem i kobicystatem u 50 pacjentów-adolescentów był podobny do profilu u dorosłych (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Inne specjalne grupy pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Bezpieczeństwo emtrycytabiny i tenofowiru alafenamidu oceniano przez 144 tygodnie w otwartym badaniu klinicznym (GS-US-292-0112), w którym wzięło udział 248 pacjentów zakażonych HIV-1, którzy albo wcześniej nie byli leczeni (n = 6), albo byli wirusologicznie uśmiercani (n = 242) z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek (oszacowana szybkość filtracji kłębuszkowej wg Cockcrofta-Gaulta [eGFRCG]: 30-69 ml/min) otrzymywali emtrycytabinę i tenofowir alafenamid w połączeniu z elwitegrawirem i kobicystatem w postaci tabletek o stałej dawce. Profil bezpieczeństwa u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji nerek był podobny do profilu u pacjentów z normalną funkcją nerek (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Bezpieczeństwo emtrycytabiny i tenofowiru alafenamidu oceniano przez 48 tygodni w badaniu, w którym 55 pacjentów z HIV-1 z wirusologiczną supresją i niewydolnością nerek w stadium końcowym (eGFRCG < 15 ml/min) poddawanych przewlekłej dializie hemodializacyjnej otrzymywało emtrycytabinę i tenofowir alafenamid w połączeniu z elwitegrawirem i kobicystatem w postaci tabletek o stałej dawce. U pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym poddawanych przewlekłej dializie hemodializacyjnej, którzy otrzymywali emtrycytabinę i tenofowir alafenamid w połączeniu z elwitegrawirem i kobicystatem w postaci tabletek o stałej dawce, nie stwierdzono nowych problemów bezpieczeństwa.

Pacjenci z zakażeniem współistniejącym HIV i HBV

Bezpieczeństwo emtrycytabiny i tenofowiru alafenamidu w połączeniu z elwitegrawirem i kobicystatem w postaci tabletek o stałej dawce (elwitegrawir/kobicystat/emtrycytabina/tenofowir alafenamid [E/C/F/TAF]) oceniono u 72 pacjentów zakażonych HIV/HBV, leczonych z powodu HIV w badaniu do 48. tygodnia, podczas którego pacjenci przechodzili z innej strategii terapii przeciwwirusowej (w tym tenofowir disoproksyl fumaran [TDF] u 69 z 72 pacjentów) na E/C/F/TAF. Na podstawie tych ograniczonych danych, profil bezpieczeństwa emtrycytabiny i tenofowiru alafenamidu w połączeniu z elwitegrawirem i kobicystatem w postaci tabletek o stałej dawce u pacjentów z zakażeniem współistniejącym HIV/HBV był podobny do profilu bezpieczeństwa pacjentów z monoinfekcją HIV-1 (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Zgłaszanie działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich uprawnieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym, szczelnie zamkniętym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 30 tabletek w pojemniku; 1 pojemnik w tekturowej puszce.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent. Annora Pharma Private Limited / Annora Pharma Private Limited.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Sy. No. 261, Annaram Village, Gummadidala Mandal, Sangareddy District, Telangana State - 502313, India / Sy. No. 261, Annaram Village, Gummadidala Mandal, Sangareddy District, Telangana State - 502313, India.

Wniosek.

Hetero Labs Limited / Hetero Labs Limited.