Taflotan®

INSTRUKCJA dot. stosowania leku leczniczego TAFLLOTAN® (TAFLOTAN®)

Skład:

substancja czynna: tafluprost;

1 ml kropli do oczu zawiera 15 µg tafluprostu;

1 buteleczka (2,5 ml) kropli do oczu zawiera 37,5 µg tafluprostu;

substancje pomocnicze: benzalkonium chloridum; gliceryna; sodii dihydrogenophosphas dihydricus; sodii edetas; polysorbatum-80; sodii hydroxidum lub acidum hydrochloridricum concentratum; aqua pro injectione.

Postać leku. Kropelki do oczu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór. Nie zawiera widocznych cząstek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki stosowane w okulistyce. Leki przeciwwąglakowe i środki mioptyczne. Analogi prostaglandyn. Tafluprost.

Kod ATC S01E E05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Taflotan® to fluorowany analog prostaglandyny F2α. Kwas taflotanowy – aktywny metabolit taflotanu – jest silnym i selektywnym agonistą ludzkiego receptora prostaglandynowego FP. Kwas taflotanowy ma 12-krotnie większe powinowactwo do receptora FP niż latanoprost. Badania farmakodynamiczne przeprowadzone na małpach wykazały, że taflotan obniża ciśnienie wewnątrzgałkowe poprzez zwiększenie odpływu cieczy wewnątrzgałkowej drogą uveoskleralną.

Właściwości farmakodynamiczne

Taflotan to substancja skutecznie obniżająca ciśnienie wewnątrzgałkowe. W badaniu oceniającym wpływ metabolitów taflotanu na obniżenie ciśnienia wewnątrzgałkowego tylko kwas taflotanowy powodował istotne statystycznie obniżenie ciśnienia wewnątrzgałkowego.

Po podawaniu roztworu ocznego taflotanu 0,0015% raz dziennie przez 4 tygodnie królikom, przepływ krwi w tarczy nerwu wzrokowego znacząco (o 15%) wzrósł w porównaniu z wartością wyjściową, co mierzono metodą laserowej speckle flowgrafii w 14. i 28. dniu.

Skuteczność kliniczna

Obniżenie ciśnienia wewnątrzgałkowego rozpoczyna się 2–4 godziny po pierwszym podaniu leku, a maksymalny efekt osiągany jest około 12 godzin po zakapaniu. Działanie utrzymuje się przez co najmniej 24 godziny.

Podstawowe badania leku taflotan zawierającego konserwant benzalkonium chlorku wykazały skuteczność taflotanu jako monoterapii oraz jego efekt addytywny w przypadku stosowania jako terapii wspomagającej podczas leczenia timololem.

W sześciomiesięcznym badaniu taflotan wykazał istotny efekt obniżania ciśnienia wewnątrzgałkowego o 6–8 mmHg przy podawaniu w różnym czasie dnia, w porównaniu do 7–9 mmHg osiągniętych przy stosowaniu latanoprostu. W innym sześciomiesięcznym badaniu klinicznym taflotan obniżał ciśnienie wewnątrzgałkowe o 5–7 mmHg w porównaniu do 4–6 mmHg osiąganych przy stosowaniu timololu. Efekt obniżania ciśnienia wewnątrzgałkowego wywołany przez taflotan utrzymywał się również podczas dalszego trwania badań do 12 miesięcy. W sześciotygodniowym badaniu porównano efekt taflotanu i placebo pod względem obniżania ciśnienia wewnątrzgałkowego przy jednoczesnym stosowaniu z timololem. W porównaniu z wartościami wyjściowymi (pomierzonymi po czterotygodniowym wstępnym okresie leczenia z zastosowaniem timololu), dodatkowy efekt obniżania ciśnienia wewnątrzgałkowego wynosił 5–6 mmHg w grupie timolol-taflotan oraz 3–4 mmHg w grupie kontrolnej timolol-placebo. Skład taflotanu z dodatkiem i bez dodatku konserwantu wykazywał podobny efekt obniżania ciśnienia wewnątrzgałkowego o ponad 5 mmHg w małym badaniu krzyżowym z czterotygodniowym okresem leczenia. Ponadto, w trzechiesięcznym badaniu przeprowadzonym w USA, mającym na celu porównanie taflotanu bez konserwantu z timololem bez konserwantu, efekt obniżania ciśnienia wewnątrzgałkowego wywołany przez taflotan wynosił od 6,2 do 7,4 mmHg w różnych punktach czasu, podczas gdy efekt timololu wahał się od 5,3 do 7,5 mmHg.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po jednorazowym podaniu do oka jednej kropli taflotanu, 0,0015% kropli ocznych, do każdego oka raz dziennie przez 8 dni, stężenie kwasu taflotanowego we krwi było niskie i miało podobne profile w 1. i 8. dniu. Stężenie we krwi osiągało maksimum po 10 minutach od podania leku i spadało poniżej dolnego limitu wykrywalności (10 pg/ml) jeszcze przed upływem pierwszej godziny po podaniu. Średnie wartości Cmax (maksymalne stężenie we krwi) (24,4 i 31,4 pg/ml) oraz AUC0-last (pole pod krzywą stężenie-czas od momentu podania leku do ustalenia ostatniego stężenia poddanego pomiarowi ilościowemu) (405,9 i 581,1 pg*min/ml) były podobne w 1. i 8. dniu, co wskazuje na osiągnięcie stężenia ustalonego leku w ciągu pierwszego tygodnia po podaniu do oka. Nie stwierdzono istotnych statystycznie różnic w dostępności systemowej między lekiem z konserwantem a lekiem bez konserwantu.

W badaniu na królikach wchłanianie taflotanu do cieczy wewnątrzgałkowej było porównywalne po jednorazowym zakapaniu taflotanu, 0,0015% kropli ocznych, bez konserwantu lub z konserwantem.

Rozkład

U małp nie zaobserwowano specyficznego rozkładu radioaktywnie znakowanego taflotanu w tęczówce–ciałe rzęskowym lub tunicie naczyniowej, w tym w nabłonku barwnikowym siatkówki, co wskazuje na niskie powinowactwo do barwnika melaniny. W badaniu na szczurach metodą autorydiografii całego ciała maksymalne stężenie radioaktywności obserwowano w kolejności malejącej w rogówce, powiekach, twardówce i tęczówce. Poza okiem radioaktywność rozkładała się w aparacie łzowym, podniebieniu, przełyku i przewodzie pokarmowym, nerkach, wątrobie, pęcherzu żółciowym i pęcherzu moczowym.

Łączenie kwasu taflotanowego z albuminą surowicy ludzkiej in vitro wynosiło 99% przy zastosowaniu kwasu taflotanowego 500 ng/ml.

Biotransformacja

Główną drogą metabolizmu taflotanu w organizmie ludzkim, analizowanym in vitro, jest hydroliza farmakologicznie aktywnego metabolitu – kwasu taflotanowego, który następnie ulega metabolizmowi poprzez glukuronidację lub beta-oksydację. Produkty beta-oksydacji – 1,2-dinor- i 1,2,3,4-tetranor-kwas taflotanowy, które są farmakologicznie nieaktywne, mogą podlegać glukuronidacji lub hydroksylacji. W metabolizmie kwasu taflotanowego nie bierze udziału enzymatyczny system cytochromu P450 (CYP). Na podstawie danych z badań na tkankach rogówki królików i z wykorzystaniem oczyszczonych enzymów, głównym esterazą odpowiedzialną za hydrolizę estru do kwasu taflotanowego jest karboksylesteraza. W hydrolizie może również uczestniczyć butylocholinesteraza, ale nie acetylocholinesteraza.

Wydalanie

Po podawaniu 3H-taflotanu raz dziennie (0,005% roztwór do oczu; 5 μl/oko) szczurom do obu oczu przez 21 dni, około 87% całkowitej dawki radioaktywnej zostało wydalone z organizmu. Część całkowitej dawki wydalanej z moczem wynosiła około 27–38%, a około 44–58% dawki wydalane było z kałem.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Obniżenie podwyższonego ciśnienia wewnątrzgałkowego przy jaskrze otwartego kąta i nadciśnieniu ocznym u dorosłych.

Stosuje się jako monoterapię u pacjentów:

• z niewystarczającą odpowiedzią na leczenie lekami pierwszego rzutu;
• z nietolerancją lub przeciwwskazaniami do leczenia lekami pierwszego rzutu.

Jako leczenie wspomagające w połączeniu z lekami blokującymi receptory beta.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną tafloprost lub dowolny składnik pomocniczy.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcji u ludzi się nie spodziewa, ponieważ stężenia systemowe tafloprostu po podaniu do oka są bardzo niskie. W związku z tym nie przeprowadzono specjalnych badań interakcji tafloprostu z innymi lekami.

W trakcie badań klinicznych tafloprost stosowano jednoczesnie z timololem bez jakichkolwiek objawów interakcji.

Szczególne wskazania.

Przed rozpoczęciem leczenia należy poinformować pacjentów o możliwym wzroście rzęs, przebarwieniu skóry powiek oraz nasileniu pigmentacji tęczówki. Niektóre z tych zmian mogą być trwałe i mogą prowadzić do różnic w wyglądzie oczu w przypadku leczenia tylko jednego oka.

Zmiana pigmentacji tęczówki rozwija się stopniowo i może być niezauważalna przez kilka miesięcy. Zmiany koloru oczu obserwowano głównie u pacjentów z tęczówkami o kolorze mieszanym, np. niebiesko-brązowym, szaro-brązowym, żółto-brązowym lub zielono-brązowym. Ryzyko wystąpienia heterochromii oczu na całe życie istnieje w przypadku leczenia tylko jednego oka.

Istnieje potencjalna możliwość wzrostu włosów w miejscach, gdzie roztwór Taflotan® wielokrotnie kontaktował się z powierzchnią skóry.

Brak doświadczenia w stosowaniu tafloprostu w przypadku glaukomu neowaskularnego, zamkniętego kąta, wąskiego kąta lub wrodzonego. Ograniczone doświadczenie dotyczy stosowania tafloprostu u pacjentów z afakią oraz w przypadku glaukomu pigmentarnego lub pseudoeksofoliatywnego.

Zaleca się ostrożność przy stosowaniu tafloprostu u pacjentów z afakią, pseudofakią z pęknięciem tylnej torebki soczewki lub z soczewkami przedkomorowymi, a także u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka rozwoju torbielowatego obrzęku plamki lub zapalenia tęczówki/urobłonki.

Brak doświadczenia w stosowaniu leku u pacjentów z ciężką astmą. Dlatego lek należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów.

Benzalkonium chloroek, stosowany zazwyczaj jako środek konserwujący w lekach okulistycznych, według doniesień może powodować keratyt punktowy i/lub toksyczny keratyt owrzodzeniowy. Ponieważ lek zawiera benzalkonium chloroek, należy dokładnie monitorować jego częste lub długotrwałe stosowanie u pacjentów z zespołem suchego oka lub stanami charakteryzującymi się uszkodzeniem rogówki.

Lek zawiera benzalkonium chloroek, który może powodować podrażnienie oczu. Należy unikać kontaktu leku z miękkimi soczewkami kontaktowymi. Przed zakapaniem leku należy wyjąć soczewki kontaktowe i odczekać co najmniej 15 minut przed ponownym ich założeniem. Wiadomo, że benzalkonium chloroek może powodować odbarwienie miękkich soczewek kontaktowych.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym/kontrahencja

Nie należy stosować leku u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują odpowiednich środków antykoncepcyjnych.

Ciąża

Brak odpowiednich danych dotyczących stosowania tafloprostu u ciężarnych. Tafloprost może wywierać niekorzystny wpływ farmakologiczny na ciążę i/lub płód/nówka. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną. Dlatego leku nie należy stosować w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków nagłej potrzeby (gdy nie ma innych opcji leczenia).

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy tafloprost lub jego metabolity wydzielają się z mlekiem matki. Badania na szczurach wykazały wydzielanie tafloprostu i/lub jego metabolitów z mlekiem po zastosowaniu miejscowym. Dlatego nie należy stosować tafloprostu w czasie karmienia piersią.

Fekundacja

U szczurów wewnętrwne podanie tafloprostu w dawkach do 100 µg/kg/dobę nie wpływało na zdolność do kopulacji i fekundację.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Tafloprost nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Jednakże, jak w przypadku wszystkich leków do stosowania do oczu, jeśli po zakapaniu leku wystąpi chwilowe zaburzenie ostrości widzenia, pacjent powinien odczekać do ustąpienia tego objawu przed prowadzeniem pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Zalecana dawka to 1 kropla leku do worka spojówkowego chorych oczu (oka) raz na dobę, wieczorem.

Nie zaleca się stosowania leku częściej niż raz na dobę, ponieważ częstsze stosowanie może zmniejszyć efekt obniżania ciśnienia wewnątrzgałkowego.

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym nie jest wymagana korekta dawki.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek/wątroby

Nie przeprowadzono badań tafluprostu u pacjentów z niewydolnością nerek/wątroby, dlatego należy stosować go z ostrożnością w leczeniu takich pacjentów.

Sposób stosowania

W celu zapobieżenia potencjalnemu zanieczyszczeniu roztworu pacjenci nie powinni dotykać powiek, okolic oczu ani żadnych innych powierzchni końcówką-kroplarką z fiolki.

W celu zmniejszenia ryzyka przebarwienia skóry powiek pacjenci powinni przetrzeć nadmiar roztworu z powierzchni skóry. Tak jak w przypadku innych kropli do oczu, po podaniu leku zaleca się zamknięcie przewodów nosowo-słzowych lub delikatne przykrycie powiek. Może to zmniejszyć wchłanianie leków stosowanych do oka w sposób systemowy.

Jeśli pacjent stosuje więcej niż jeden lek okulistyczny do stosowania miejscowego, odstępy między podawaniem poszczególnych leków powinny wynosić co najmniej 5 minut.

Dzieci.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania tafluprostu u dzieci (do 18. roku życia) nie zostały ustalone. Brak danych.

Przedawkowanie.

Przedawkowanie przy podawaniu do oka jest mało prawdopodobne. W przypadku przedawkowania leczenie jest objawowe.

Działania niepożądane.

Podczas badań klinicznych ponad 1400 pacjentów stosowało taflotan jako monoterapię lub jako terapię uzupełniającą do timololu 0,5 %. Najczęstszym działaniem niepożądanym związanym z leczeniem była hiperemia oczna. Wystąpiła ona u około 13 % pacjentów uczestniczących w badaniach klinicznych taflotanu w Europie i Stanach Zjednoczonych. W większości przypadków hiperemia oczna była łagodna i doprowadziła do przerwania leczenia jedynie u średnio 0,4 % pacjentów uczestniczących w badaniach podstawowych.

Podczas badań klinicznych taflotanu w Europie i Stanach Zjednoczonych z maksymalnym okresem obserwacji do 24 miesięcy odnotowano poniższe działania niepożądane związane z leczeniem.

W każdej grupie ujętej według częstości występowania działania niepożądane są wymienione w kolejności zmniejszającej się ciężkości.

Częstość występowania określa się jako:

bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do <1/10), rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100), pojedyncze przypadki (≥1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (<1/10000), nieznane (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia ze strony układu nerwowego

Często (od ≥ 1/100 do < 1/10): ból głowy.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku

Bardzo często (≥ 1/10): hiperemia spojówek/oczna.

Często (od ≥ 1/100 do < 1/10): uczucie swędzenia oczu, podrażnienie oczu, ból oczu, zmiany rzęs (zwiększona długość, grubość i liczba rzęs), suchy oczodół, uczucie ciała obcego w oku, wyblaknięcie rzęs, zaczerwienienie powiek, powierzchowny zmienny keratyt (SPK), fotofobia, zwiększone łzawienie, nieostre widzenie, obniżona ostrość wzroku oraz zwiększone przebarwienie tęczówki.

Rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100): przebarwienie powiek, obrzęk powiek, astenopia (szybkie męczenie się oczu), obrzęk spojówek, wydzielina z oka, zapalenie powiek, zaburzenia komórek przedniej komory oka, uczucie dyskomfortu w oku, hiperemia przedniej komory oka, przebarwienie spojówek, folikuly spojówkowe, zapalenie spojówek alergicznego typu oraz nietypowe uczucia w oku.

Nieznane (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych): zapalenienie tęczówki/ujewit, pogłębienie bruzdy powieki, obrzęk plamki/lub cystyczny obrzęk plamki.

U niektórych pacjentów z istotnym uszkodzeniem rogówki bardzo rzadko obserwowano przypadki kalcyfikacji rogówki w związku z zastosowaniem kropli do oczu zawierających fosforany.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego

Nieznane (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych): zaostrzenie astmy, trudności w oddychaniu.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych

Rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100): hipertrychoza powiek.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Najważniejsze jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści i ryzyka związanego z zastosowaniem produktu leczniczego. Osoby pracujące w ochronie zdrowia proszone są o zgłaszanie wszelkich podejrzewanych działań niepożądanych.

Okres ważności. 3 lata.

Użyć w ciągu 4 tygodni od otwarcia flakonu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

2,5 ml w butelce. 1 butelka z kroplówką-czubkiem i pokrywką w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent. Santen AT / Santen Oy.

Miejsce pochodzenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Kelloportinkatu 1, Tampere, 33100, Finlandia / Kelloportinkatu 1, Tampere, 33100, Finland.