Tadalafil

INSTRUKCJA DO STOSOWANIA LEKU TADAFIL (TADAFIL)

Skład:

substancja czynna: tadalafil;

1 tabletka zawiera 5 mg tadalafilu;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat, kopowidon, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, polietylenowa olejka z nasion rycynowca, wodorowana; celuloza mikrokryształowa, sodowa sól krospolwinylowego kwasu, stearynian magnezu; powłoka filmowa: Opadry II White 32K580001 (HPMC 2910, laktoza monohydrat, dwutlenek tytanu (E 171), triacetyna, talk).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: białe, okrągłe, podwójnie wypukłe tabletki powlekane z napisem „T17” po jednej stronie i „N” po drugiej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w leczeniu zaburzeń erekcji.

Kod ATC G04BE08.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Tadalafil jest selektywnym, odwracalnym inhibitorem cyklicznego guanozynomonofosforanu (cGMP) – specyficzną fosfodiesterazą typu 5 (PDE5). Gdy stymulacja seksualna powoduje lokalne uwalnianie tlenku azotu, hamowanie PDE5 przez tadalafil prowadzi do zwiększenia stężenia cGMP w ciałach jamistych. Skutkuje to rozluźnieniem mięśni gładkich i napływem krwi do tkanek prącia, co powoduje powstanie erekcji. Tadalafil nie działa bez stymulacji seksualnej.

Efekt hamowania stężenia cGMP w ciałach jamistych obserwuje się również w mięśniach gładkich prostaty, pęcherza moczowego oraz ich naczyń krwionośnych, które doprowadzają krew do wymienionych wyżej narządów. Rozluźnienie naczyń krwionośnych, które wówczas powstaje, prowadzi do zwiększenia perfuzji krwi i może przyczynić się do łagodzenia objawów łagodnego przerostu gruczołu krokowego. Te efekty naczyniowe mogą być uzupełnione przez hamowanie aktywności nerwów aferentnych pęcherza moczowego oraz rozluźnienie mięśni gładkich prostaty i pęcherza moczowego.

Efekty farmakodynamiczne

Badania in vitro wykazały, że tadalafil jest selektywnym inhibitorem PDE5. PDE5 to enzym obecny w mięśniach gładkich ciał jamistych, mięśniach naczyniowych i wisceralnych, mięśniach szkieletowych, płytkach krwi, nerkach, płucach i móżdżku. Oddziaływanie tadalafilu na PDE5 jest silniejsze niż na inne fosfodiesterazy. Działanie tadalafilu na PDE5 jest 10000 razy większe niż jego wpływ na enzymy PDE1, PDE2 i PDE4, obecne w sercu, mózgu, naczyniach, wątrobie, leukocytach, mięśniach szkieletowych i innych narządach. Tadalafil jest 10000 razy bardziej potężny w stosunku do PDE5 niż do PDE3, enzymu obecnego w sercu i naczyniach krwionośnych. Ta selektywność wobec PDE5 w porównaniu do PDE3 jest ważna, ponieważ PDE3 jest enzymem odgrywającym pewną rolę w kurczu mięśnia sercowego. Ponadto, tadalafil jest około 700 razy bardziej potężny w stosunku do PDE5 niż do PDE6, enzymu obecnego w siatkówce i odpowiedzialnego za fototransdukcję. Tadalafil jest również 10000 razy bardziej potężny w stosunku do PDE5 niż do PDE7, PDE8, PDE9 i PDE10.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Tadalafil jest dobrze wchłaniany po podaniu doustnym. Średnie maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) osiągane jest średnio po 2 godzinach od podania. Bezpośrednia biodostępność tadalafilu po podaniu doustnym nie była ustalana.

Szybkość i stopień wchłaniania tadalafilu nie zależą od przyjmowania pokarmu, dlatego Tadalafil można przyjmować niezależnie od posiłku. Czas podania dawki (rano lub wieczorem) nie miał klinicznie istotnego wpływu na szybkość i stopień wchłaniania.

Rozkład. Średni objętość rozkładu wynosi około 63 l, co wskazuje na rozkład tadalafilu w tkankach. Przy stężeniach terapeutycznych 94 % tadalafilu w osoczu krwi jest związane z białkami. Zaburzenia funkcji nerek nie wpływają na wiązanie z białkami.

Mniej niż 0,0005 % podanej dawki wykryto w nasieniu zdrowych ochotników.

Metabolizm. Tadalafil jest głównie metabolizowany przez izoformę 3A4 cytochromu P450 (CYP). Głównym krążącym metabolitem jest metylokatecholglukuronid. Ten metabolit ma aktywność wobec PDE5 13000 razy mniejszą niż tadalafil. Dlatego oczekuje się, że metabolit nie będzie wykazywał aktywności klinicznej przy stężeniach obserwowanych in vivo.

Wydalanie. Klirens doustny tadalafilu wynosi 2,5 l/godz., a średni okres półwydalenia – 17,5 godziny u zdrowych ochotników. Tadalafil jest wydalany głównie w postaci nieaktywnych metabolitów, w większym stopniu z kałem (około 61 % dawki) i w mniejszym stopniu z moczem (prawie 36 % dawki).

Linowość/nielinowość farmakokinetyki. Farmakokinetyka tadalafilu u zdrowych ochotników jest liniowo proporcjonalna do czasu i dawki. W zakresie dawek od 2,5 do 20 mg pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) wzrasta proporcjonalnie do dawki. Stałe stężenie w osoczu krwi osiągane jest po 5 dniach codziennego przyjmowania raz na dobę.

Farmakokinetyka leku jest taka sama u pacjentów z dysfunkcją erektilną i bez niej.

Osobne grupy pacjentów

Pacjenci w wieku podeszłym. Zdrowi ochotnicy w wieku podeszłym (od 65 roku życia) mieli niższe wartości klirensu tadalafilu po podaniu doustnym, co prowadziło do zwiększenia AUC o 25 % w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami w wieku 19–45 lat. Ten efekt wiekowy nie jest klinicznie istotny i nie wymaga dostosowania dawki.

Niewydolność nerek. W badaniach klinicznej farmakologii z zastosowaniem pojedynczej dawki tadalafilu (5–20 mg) AUC tadalafilu prawie podwoiła się u pacjentów ze słabą (klirens kreatyniny od 51 do 80 ml/min) lub umiarkowaną (klirens kreatyniny od 31 do 50 ml/min) niewydolnością nerek, a także u pacjentów w ostatnim stadium choroby nerek poddawanych hemodializie. U pacjentów poddawanych hemodializie Cmax była o 41 % wyższa niż u zdrowych ochotników. Wpływem hemodializy na wydalanie tadalafilu można zaniedbać.

Niewydolność wątroby. AUC tadalafilu u pacjentów ze słabą i umiarkowaną niewydolnością wątroby (klasy A i B według skali Childa–Pugha) jest porównywalna z AUC u zdrowych ochotników przy dawce 10 mg. Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (klasa C według skali Childa–Pugha) są ograniczone. Brak dostępnych danych dotyczących stosowania tadalafilu raz na dobę u pacjentów z niewydolnością wątroby. Lekarz powinien dokładnie ocenić indywidualne korzyści/ryzyko w przypadku przepisywania Tadalafilu w dawce raz na dobę.

Pacjenci z cukrzycą. AUC tadalafilu u chorych na cukrzycę była o około 19 % niższa niż u zdrowych ochotników. Różnica ta w AUC nie wymaga dostosowania dawki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie zaburzeń erekcji u dorosłych mężczyzn. Lek jest skuteczny w leczeniu zaburzeń erekcji w obecności stymulacji seksualnej.

Leczenie objawów łagodnego nadżerostu gruczołu krokowego u dorosłych mężczyzn.

Lek nie jest wskazany do stosowania u kobiet.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na tadalafil lub którykolwiek z innych składników leku.

Wiadomo, że tadalafil może nasilać działanie hipotensyjne nitratów. Uważa się, że wynika to z synergicznego wpływu nitratów i tadalafilu na szlak tlenku azotu/cGMP. W związku z tym tadalafil jest przeciwwskazany u pacjentów stosujących nitraty organiczne w dowolnej postaci leku (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Nie należy stosować leku u mężczyzn z chorobami serca, u których aktywność seksualna jest niepożądana. Lekarze powinni wziąć pod uwagę potencjalne ryzyko sercowe związane z aktywnością seksualną u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego.

Stosowanie tadalafilu jest przeciwwskazane u następujących grup pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego:

• pacjenci po zawale mięśnia sercowego w ciągu ostatnich 90 dni;
• pacjenci z niestabilną dławicą piersiową lub dławicą piersiową występującą podczas stosunków seksualnych;
• pacjenci z niewydolnością serca klasy 2 lub wyższej według klasyfikacji New York Heart Association, występującą w ciągu ostatnich 6 miesięcy;
• pacjenci z niekontrolowaną arytmią, hipotensją tętniczą (< 90/50 mmHg) lub niekontrolowaną nadciśnieniem;
• pacjenci po udarze mózgu w ciągu ostatnich 6 miesięcy.

Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z utratą wzroku jednego oka spowodowaną niezatorową przednią neuropatią oczną (NAION), niezależnie od tego, czy była ona związana z wcześniejszym stosowaniem inhibitorów PDE5 czy nie (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Jednoczesne stosowanie inhibitorów PDE5, w tym tadalafilu, z agonistami cyklazy guanylowej, takimi jak riociguat, jest przeciwwskazane, ponieważ może potencjalnie prowadzić do hipotensji objawowej (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Nie można wykluczyć klinicznie istotnego oddziaływania przy stosowaniu wyższych dawek, jeśli takie oddziaływanie obserwowano przy stosowaniu leku w niższych dawkach (10 mg).

Wpływ innych leków na tadalafil

Inhibitory cytochromu CYP450

Tadalafil jest metabolizowany głównie przez CYP3A4. Selektynny inhibitor CYP3A4 – ketokonazol (200 mg dziennie) – zwiększa AUC tadalafilu (10 mg) dwukrotnie oraz Cmax o 15% w porównaniu z wartościami AUC i Cmax samego tadalafilu. Ketokonazol (400 mg dziennie) zwiększa AUC tadalafilu (20 mg) czterokrotnie oraz Cmax o 22%. Ritonawir, inhibitor proteazy (200 mg dwa razy dziennie), który hamuje CYP3A4, CYP2C9, CYP2C19 oraz CYP2D6, zwiększa AUC tadalafilu (20 mg) dwukrotnie, nie zmieniając Cmax. Chociaż nie badano specyficznych interakcji, inne inhibitory proteazy, takie jak saquinawir, oraz inne inhibitory CYP3A4, takie jak erytromycyna, klaritromycyna, itrakonazol i sok grejpfrutowy, należy stosować z ostrożnością, ponieważ przewiduje się, że w połączeniu zwiększają stężenie tadalafilu w osoczu (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). W konsekwencji może wzrosnąć częstość występowania działań niepożądanych (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Transportery

Wpływ transporterów, np. białka p-glikoproteiny, na rozkład tadalafilu jest nieznany. Istnieje zatem możliwość interakcji lek-lek pośredniczonej hamowaniem transporterów.

Induktory cytochromu CYP450

Induktor CYP3A4 – ryfampicyna – zmniejsza AUC tadalafilu o 88% w porównaniu z wartością AUC samego tadalafilu (10 mg). Można przypuszczać, że takie zmniejszenie stężenia prowadzi do obniżenia skuteczności tadalafilu; stopień zmniejszenia skuteczności jest nieznany. Jednoczesne stosowanie innych induktorów CYP3A4, takich jak fenylobutyrazol, fenytoina i karbamazepina, może również obniżać stężenie tadalafilu w osoczu krwi.

Wpływ tadalafilu na inne leki

Nitraty

W badaniach klinicznych tadalafil (5 mg, 10 mg, 20 mg) nasilał działanie hipotensyjne nitratów. W związku z tym stosowanie leku u pacjentów leczonych nitratami organicznymi w dowolnej postaci jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jeśli u pacjenta, któremu przepisano tadalafil w dowolnej dawce (2,5–20 mg), stosowanie nitratów staje się koniecznością medyczną w przypadku stanu zagrożującego życie, to przed podaniem nitratów musi upłynąć co najmniej 48 godzin od ostatniego przyjęcia leku. W takim przypadku nitraty należy stosować pod nadzorem medycznym z odpowiednim monitorowaniem parametrów hemodynamicznych.

Leki przeciwhypotensyjne (w tym blokery kanałów wapniowych)

Podczas jednoczesnego stosowania tadalafilu (w dawce 5 mg raz dziennie lub jako dawka jednorazowa 20 mg) z blokerem alfa-adrenoreceptorów – doksazozyną (4–8 mg dziennie) – obserwowano istotne nasilenie działania hipotensyjnego tego ostatniego. Ten efekt trwa do 12 godzin i może objawiać się pojedynczymi objawami, w tym zawrotami głowy. Połączenie tych leków nie jest zalecane (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Nie zgłaszano powyższych efektów przy jednoczesnym stosowaniu z alfuzozyną lub tamsulozyną. Należy ostrożnie przepisywać tadalafil pacjentom leczonym blokerami alfa-adrenoreceptorów, szczególnie osobom starszym. Leczenie należy rozpocząć od najniższej dawki i stopniowo zwiększać dawkę.

W badaniach farmakodynamiki klinicznej oceniano potencjał tadalafilu do nasilania działania hipotensyjnego podstawowych leków przeciwhypotensyjnych. Badano główne klasy leków: blokery kanałów wapniowych (amlodypina), inhibitory ACE (enalapryl), blokery beta-adrenoreceptorów (metoprolol), diuretyki tiazydowe (bendroflumetiazyna) oraz blokery receptorów angiotensyny II (samodzielnie i w połączeniu z diuretykami tiazydowymi, blokerami kanałów wapniowych, blokerami beta-adrenoreceptorów i/lub blokerami alfa-adrenoreceptorów). Tadalafil (w dawce 10 mg, z wyjątkiem badań interakcji z blokerami receptorów angiotensyny II i amlodypiną, gdzie badano działanie dawki 20 mg) nie wykazywał istotnej interakcji z powyższymi klasami leków. W innym badaniu farmakologii klinicznej oceniano jednoczesne stosowanie tadalafilu (w dawce 20 mg) z kilkoma lekami hipotensyjnymi (do czterech). U pacjentów przyjmujących wiele leków przeciwhypotensyjnych zmiany ciśnienia tętniczego zależały od poziomu kontroli ciśnienia tętniczego. W związku z tym u pacjentów z dobrze kontrolowaną nadciśnieniem obniżenie ciśnienia było niewielkie i odpowiadało obniżeniu u zdrowych ochotników. U pacjentów z trudno kontrolowanym nadciśnieniem tętniczym obserwowano bardziej wyraźne obniżenie ciśnienia tętniczego, choć u większości chorych nie towarzyszyły mu objawy hipotensji. U pacjentów stosujących równocześnie leki przeciwhypotensyjne, stosowanie tadalafilu w dawce 20 mg może prowadzić do obniżenia ciśnienia tętniczego, które (z wyjątkiem przypadku jednoczesnego stosowania z blokerami alfa-adrenoreceptorów) jest ogólnie niewielkie i klinicznie nieistotne. Analiza danych z badań klinicznych III fazy nie wykazała różnic w działaniach niepożądanych występujących u pacjentów leczonych tadalafilu z jednoczesnym stosowaniem leków przeciwhypotensyjnych i tych leczonych wyłącznie tadalafilu. Mimo to należy udzielać odpowiednich wskazówek dotyczących możliwego obniżenia ciśnienia tętniczego pacjentom leczonym lekami hipotensyjnymi i tadalafilu.

Riociguat

W badaniach przedklinicznych stwierdzono addytywne działanie hipotensyjne przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów PDE5 z riociguatem. W badaniach klinicznych stwierdzono, że riociguat nasila działanie hipotensyjne inhibitorów PDE5. Nie stwierdzono dowodów korzystnego efektu klinicznego tej kombinacji w badanej populacji. Jednoczesne stosowanie riociguatu z inhibitorami PDE5, w tym tadalafilu, jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Inhibitory 5-alfa-reduktazy

W badaniu klinicznym, w którym porównywano jednoczesne stosowanie tadalafilu w dawce 5 mg i finasterydu w dawce 5 mg z przyjmowaniem placebo i finasterydu w dawce 5 mg w celu złagodzenia objawów łagodnego nadżerostu gruczołu krokowego, nie stwierdzono nowych działań niepożądanych. Jednakże, ponieważ nie przeprowadzono badań interakcji leków w celu oceny efektów tadalafilu i inhibitorów 5-alfa-reduktazy, należy ostrożnie przepisywać tadalafil pacjentom leczonym inhibitorami 5-alfa-reduktazy.

Substraty CYP1A2 (np. teofilina)

W badaniu farmakologii klinicznej przyjmowanie tadalafilu (w dawce 10 mg) z teofliną (nieselektywnym inhibitorem fosfodiesterazy) nie wykazało żadnej farmakokinetycznej interakcji. Jedynym efektem farmakodynamicznym było niewielkie zwiększenie częstości akcji serca (3,5 uderzeń/min). Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia tego efektu przy jednoczesnym stosowaniu tadalafilu i teofliny, mimo że nie ma on znaczenia klinicznego.

Etynoestradiol i terbutolina

Tadalafil zwiększa biodostępność doustnych form leków zawierających etynoestradiol. Takie zwiększenie biodostępności można oczekiwać przy jednoczesnym stosowaniu z terbutoliną (doustnie), choć kliniczne konsekwencje tej kombinacji są nieznane.

Alkohol

Alkohol (średnie maksymalne stężenie 0,08%) nie wpływał na jednoczesne stosowanie tadalafilu (w dawce 10 mg lub 20 mg). Nie obserwowano również zmian stężenia tadalafilu w ciągu następnych 3 godzin po jednoczesnym przyjęciu alkoholu z tadalafilu. Alkohol podawano w sposób umożliwiający osiągnięcie maksymalnego poziomu absorpcji alkoholu (na czczo po nocnym postzie i bez jedzenia przez 2 godziny po podaniu alkoholu). Przyjmowanie tadalafilu (w dawce 20 mg) nie prowadziło do statystycznie istotnego obniżenia ciśnienia tętniczego na tle spożycia alkoholu (0,7 g/kg lub ok. 180 ml 40% alkoholu (wódki) przez mężczyznę o masie ciała 80 kg), jednak u niektórych pacjentów obserwowano zawroty głowy ortostatyczne i hipotensję ortostatyczną. Przyjmowanie tadalafilu na tle niższych dawek alkoholu (0,6 g/kg) nie powodowało hipotensji tętniczej, a zawroty głowy występowały z taką samą częstością jak przy spożyciu alkoholu. Wpływ alkoholu na funkcje poznawcze nie był nasilany przy jednoczesnym stosowaniu tadalafilu (w dawce 10 mg).

Leki metabolizowane przy udziale cytochromu P450

Nie oczekuje się, że tadalafil będzie powodował klinicznie istotne hamowanie lub indukcję klirensu leków metabolizowanych przez izoformy CYP450. Tadalafil nie hamuje ani nie indukuje izoform CYP450, w tym CYP3A4, CYP1A2, CYP2D6, CYP2E1, CYP2C9 oraz CYP2C19.

Substraty CYP2C9 (np. R-warfaryna)

Tadalafil (w dawce 10 mg i 20 mg) nie wykazał klinicznie istotnego wpływu na AUC S-warfaryny czy R-warfaryny (substraty CYP2C9), ani nie wpływał na czas protrombinowy indukowany warfaryną.

Kwas acetylosalicylowy

Tadalafil (w dawce 10 mg i 20 mg) nie nasilał wydłużenia czasu krwawienia spowodowanego przez kwas acetylosalicylowy.

Leki przeciwcukrzycowe

Nie przeprowadzono specyficznych badań interakcji tadalafilu z lekami przeciwcukrzycowymi.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Przed rozpoczęciem leczenia lekiem

Przed zastosowaniem leku lekarz powinien przeprowadzić wywiad medyczny i badanie fizykalne pacjenta, ustalić potencjalne przyczyny dysfunkcji erektilnej i łagodnego przerostu gruczołu krokowego oraz dobrać odpowiednie leczenie.

Przed rozpoczęciem jakiegokolwiek leczenia dysfunkcji erektilnej lekarze powinni wziąć pod uwagę stan układu sercowo-naczyniowego pacjentów, ponieważ istnieje pewne ryzyko sercowe związane z aktywnością seksualną. Tadalafil wykazuje działanie rozszerzające naczynia, co może prowadzić do nieznacznego i przemijającego obniżenia ciśnienia tętniczego (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”) oraz wzmacniać działanie hipotensyjne nitratów (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przed rozpoczęciem terapii tadalafilą objawów łagodnego przerostu gruczołu krokowego należy przeprowadzić badanie pacjenta w celu wykluczenia możliwego raka gruczołu krokowego oraz dokładnej oceny stanu układu sercowo-naczyniowego (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Ocena dysfunkcji erektilnej powinna obejmować ustalenie potencjalnej przyczyny i odpowiednie leczenie po odpowiednim badaniu medycznym. Nie wiadomo, czy lek jest skuteczny u pacjentów, którzy przeszli operację miednicy lub radykalną prostatektomię bez zachowania nerwów.

Układ sercowo-naczyniowy

W okresie po wprowadzeniu na rynek i/lub w trakcie badań klinicznych zgłaszano poważne zdarzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego, w tym zawał mięśnia sercowego, nagłą śmierć sercową, niestabilną dławicę piersiową, arytmie komorowe, zaburzenia krążenia mózgowego, przemijające ataki niedokrwienne, ból w klatce piersiowej, uczucie kołatania serca i tachykardię. Większość pacjentów, u których zaobserwowano takie działania niepożądane, miała czynniki ryzyka ze strony układu sercowo-naczyniowego. Jednocześnie niemożliwe jest jednoznaczne ustalenie, czy wspomniane zjawiska są związane z czynnikami ryzyka, stosowaniem leku, aktywnością seksualną pacjentów czy z kombinacją tych i innych czynników.

U pacjentów stosujących równolegle leki przeciw nadciśnieniu, tadalafil może nasilać obniżenie ciśnienia tętniczego. Jeśli rozpoczęto codzienną terapię lekiem, należy rozważyć kliniczną potrzebę doboru dawki leczenia przeciw nadciśnieniu.

Lek należy przepisywać ostrożnie pacjentom przyjmującym alfa1-blokery, ponieważ u niektórych chorych jednoczesne stosowanie tych leków może prowadzić do hipotensji objawowej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Nie zaleca się jednoczesnego stosowania tadalafilu i doksazozyny.

Oczy

Zgłoszono przypadki pogorszenia wzroku, w tym środkowego seroznego zapalenia barwnicy i siatkówki (ŚSZBS) oraz niezwyrodniałego przedniego niedokrwiennego zapalenia nerwu wzrokowego (NPPNZ) podczas stosowania tadalafilu i innych inhibitorów PDE5. W większości przypadków objawy ŚSZBS ustępowały spontanicznie po przerwaniu przyjmowania tadalafilu. Analiza danych z badań obserwacyjnych wykazała zwiększone ryzyko wystąpienia ostrego NPPNZ u mężczyzn z dysfunkcją erektilną po zastosowaniu tadalafilu lub innych inhibitorów PDE5. Ponieważ zwiększone ryzyko może wystąpić u wszystkich pacjentów stosujących tadalafil, lekarz powinien uprzedzić pacjenta o konieczności przerwania stosowania tadalafilu i skorzystania z pomocy medycznej w przypadku nagłej utraty wzroku (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Pogorszenie lub nagła utrata słuchu

Zarejestrowano przypadki nagłej utraty słuchu po zastosowaniu tadalafilu. Niezależnie od tego, czy występowały inne czynniki ryzyka (takie jak wiek, cukrzyca, nadciśnienie tętnicze lub przypadki utraty słuchu w wywiadzie), pacjentów należy uprzedzić o konieczności przerwania stosowania tadalafilu i skorzystania z pomocy medycznej w przypadku nagłego pogorszenia się lub utraty słuchu.

Niewydolność nerek i wątroby

Codzienne stosowanie leku nie jest zalecane pacjentom z ciężkimi zaburzeniami nerek ze względu na zwiększone AUC tadalafilu, ograniczone doświadczenie kliniczne oraz słabe działanie na jego klirens za pomocą dializy.

Dane kliniczne dotyczące stosowania leku w dawkowaniu dziennym u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (klasa C wg skali Childa-Pugh) są ograniczone.

Codzienne stosowanie leku zarówno w leczeniu dysfunkcji erektilnej, jak i łagodnego przerostu gruczołu krokowego nie zostało ocenione u pacjentów z niewydolnością wątroby. Przed przepisaniem leku lekarz powinien dokładnie ocenić indywidualne korzyści/ryzyko terapii.

Pripizm i anatomiczne zniekształcenie prącia

Pacjentom, u których występuje erekcja trwająca 4 godziny lub dłużej, należy wskazać konieczność natychmiastowego skorzystania z pomocy medycznej. Jeśli nie zostanie natychmiast leczony pripizm, może to prowadzić do uszkodzenia tkanek prącia i długotrwałej utraty potencji.

Lek należy przepisywać ostrożnie pacjentom z anatomicznym zniekształceniem prącia (takim jak wygięcie, fibroza jajowacza lub choroba Peyroniego) lub pacjentom z chorobami, które mogą prowadzić do pripizmu (anemia sierpowata, szpiczak lub białaczka).

Stosowanie równoległe z inhibitorami CYP3A4

Lek należy przepisywać ostrożnie pacjentom stosującym inhibitory CYP3A4 (rytonawir, sakwinawir, ketoconazol, itrakonazol, erytromycyna), ponieważ przy jednoczesnym stosowaniu z tadalafilą obserwuje się zwiększenie ekspozycji na tadalafil (AUC) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Stosowanie równoległe z innymi lekami w leczeniu dysfunkcji erektilnej

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku w połączeniu z innymi inhibitorami PDE5 lub innymi środkami w leczeniu dysfunkcji erektilnej nie zostały zbadane, dlatego nie zaleca się przyjmowania leku w takich kombinacjach.

Laktoza

Lek zawiera laktozę jednowodną, dlatego pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy i galaktozy lub niedoborem laktazy Lapp nie należy stosować leku.

Sód

1 tabletka tego leku zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg), czyli praktycznie nie zawiera sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Lek nie jest wskazany do stosowania u kobiet.

Ciąża. Dane badań dotyczące stosowania tadalafilu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na ciążę, rozwój embrionalny lub płodowy, poród i rozwój noworodkowy. Z powodu środków ostrożności, należy unikać stosowania leku w czasie ciąży.

Karmienie piersią. Dostępne dane farmakodynamiczne/toksyczne na zwierzętach wskazują na wydzielanie tadalafilu w mleko matki. Ryzyko dla niemowlęcia karmionego piersią nie może być wykluczone. Leku nie należy stosować w czasie karmienia piersią.

Plodność. Nie oczekuje się zaburzeń płodności, choć u pojedynczych mężczyzn obserwowano obniżenie stężenia nasienia (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Wpływ leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn jest niewielki. Choć częstość donoszenia o zawrotach głowy w badaniach klinicznych z placebo i z tadalafilą była podobna, pacjenci powinni wiedzieć, jak tadalafil wpływa na ich organizm, zanim będą prowadzić pojazdy lub pracować z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Do stosowania doustnego. W celu zalecanego dawkowania należy przyjmować tabletki z odpowiednią zawartością substancji czynnej.

Disfunkcja erektylna u dorosłych mężczyzn

Zalecana dawka to 10 mg przed przewidywaną aktywnością seksualną, niezależnie od przyjmowania pokarmu. Pacjentom, u których tadalafil w dawce 10 mg nie wykazuje pożądanego efektu, można stosować dawkę 20 mg. Lek można przyjmować 30 minut przed aktywnością seksualną.

Maksymalna zalecana częstotliwość przyjmowania to 1 raz na dobę.

Tadalafil w dawkach 10 mg i 20 mg przeznaczony jest do stosowania przed przewidywaną aktywnością seksualną i nie jest zalecany do codziennego stosowania.

Jeśli przewiduje się częste stosowanie leku (co najmniej 2 razy w tygodniu), tryb codziennego stosowania niższych dawek leku może być bardziej odpowiedni, w zależności od wyboru pacjenta i decyzji lekarza. Dla tych pacjentów zalecana dawka to 5 mg na dobę, które należy przyjmować o mniej więcej tej samej porze dnia. Dawkę można zmniejszyć do 2,5 mg* na dobę (stosować leki z tadalafil w odpowiednim dawkowaniu ze względu na niemożność podziału tabletu), w zależności od indywidualnej tolerancji leku. Konieczność długotrwałego codziennego stosowania należy okresowo przeglądać.

Łagodne przerostowe zmiany prostaty u dorosłych mężczyzn

Zalecana dawka do codziennego stosowania to 5 mg na dobę o mniej więcej tej samej porze dnia, niezależnie od przyjmowania pokarmu. W leczeniu dorosłych mężczyzn z disfunkcją erektylną i objawami łagodnych przerostowych zmian prostaty zalecana dawka do codziennego stosowania to 5 mg na dobę o mniej więcej tej samej porze dnia. U pacjentów z nietolerancją tadalafilu w dawce 5 mg na dobę w leczeniu łagodnych przerostowych zmian prostaty należy rozważyć zastosowanie terapii alternatywnej, ze względu na to, że skuteczność tadalafilu w dawce 2,5 mg* na dobę w leczeniu łagodnych przerostowych zmian prostaty nie była oceniana.

Grupy pacjentów specjalnych

Pacjenci starsi. Korekta dawki nie jest wymagana.

Mężczyźni z niewydolnością nerek. Korekta dawki nie jest wymagana u pacjentów ze słabą i umiarkowaną niewydolnością nerek. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek maksymalna zalecana dawka to 10 mg przy stosowaniu tabletek o odpowiednim dawkowaniu. Codzienne stosowanie tadalafilu w dawkach 2,5 mg* lub 5 mg nie jest zalecane w leczeniu pacjentów z ciężką niewydolnością nerek i łagodnymi przerostowymi zmianami prostaty lub disfunkcją erektylną (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Właściwości farmakologiczne”).

Mężczyźni z niewydolnością wątroby. W leczeniu disfunkcji erektylnej zalecana dawka leku to 10 mg przed przewidywaną aktywnością seksualną, niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania leku u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (klasa C wg skali Childa-Puga) są ograniczone; w przypadku przepisywania leku lekarz powinien dokładnie ocenić indywidualne korzyści/ryzyko. Brak danych dotyczących stosowania leku w dawkach powyżej 10 mg u pacjentów z niewydolnością wątroby.

Codziennego stosowania leku zarówno w leczeniu pacjentów z łagodnymi przerostowymi zmianami prostaty, jak i z disfunkcją erektylną nie oceniano u pacjentów z uszkodzeniem wątroby, dlatego lekarz powinien dokładnie ocenić indywidualne korzyści/ryzyko takiej terapii (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Właściwości farmakologiczne”).

Mężczyźni z cukrzycą. Korekta dawki nie jest wymagana.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące utylizacji

Nieużywany lek lub odpady należy utylizować zgodnie z obowiązującymi przepisami.

* Stosować leki z tadalafil w odpowiednim dawkowaniu.

Dzieci.

Lek nie jest przeznaczony do stosowania u dzieci (do 18 roku życia).

Przedawkowanie.

Objawy. Po jednorazowym podaniu zdrowym ochotnikom tadalafilu w dawce do 500 mg oraz po wielokrotnym podaniu tadalafilu pacjentom z disfunkcją erektylną w dawce do 100 mg na dobę niepożądane efekty były podobne do tych obserwowanych po stosowaniu niższych dawek leku.

Leczenie. W przypadku przedawkowania należy stosować standardową terapię objawową. Hemodializa nieznacznie wpływała na eliminację tadalafilu.

Niepożądane działania.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa leku

Najczęściej zgłaszanymi niepożądanymi działaniami podczas leczenia zaburzeń erekcji lub łagodnego przerostu gruczołu krokowego były ból głowy, dyspepsja, ból pleców i mięśniowy ból (mialgia), których częstość wzrastała wraz ze zwiększaniem dawki leku. Reakcje niepożądane były krótkotrwałe i ogólnie łagodne lub umiarkowane. Większość przypadków bólu głowy podczas dawkowania doraźnego obserwowano w pierwszych 10–30 dniach od rozpoczęcia leczenia.

Dane tabelaryczne dotyczące reakcji niepożądanych

Poniższa tabela zawiera dane dotyczące reakcji niepożądanych po stosowaniu tadalafilu na żądanie oraz w dawkowaniu doraźnym w leczeniu zaburzeń erekcji i w dawkowaniu doraźnym w leczeniu łagodnego przerostu gruczołu krokowego.

Bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000 i < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można ustalić częstości na podstawie dostępnych danych).

(1) Większość pacjentów, u których zaobserwowano takie działania niepożądane, miała w wywiadzie czynniki ryzyka ze strony układu sercowo-naczyniowego (patrz dział «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w stosowaniu»).

(2) Działania niepożądane zgłaszane podczas badań pozarejestrowych, których nie obserwowano w trakcie placebo-kontrolowanych badań klinicznych.

(3) Częściej zgłaszane przy stosowaniu tadalafilu w połączeniu ze środkami przeciwcisnieniowymi.

Pojedyncze działania niepożądane. Zgłoszono nieco wyższą częstość zmian w EKG, najczęściej zatkanie zatokowe, u pacjentów przyjmujących tadalafil raz na dobę w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo. Większość tych zmian w EKG nie była związana z wystąpieniem działań niepożądanych.

Grupy pacjentów o szczególnych cechach. Dane dotyczące stosowania tadalafilu u pacjentów w wieku powyżej 65 lat w trakcie badań klinicznych, zarówno w leczeniu dysfunkcji erektilnej, jak i w leczeniu łagodnego przerośnięcia prostaty, są ograniczone. W trakcie badań klinicznych stosowania tadalafilu na żądanie w leczeniu dysfunkcji erektilnej częstsza była biegunka u pacjentów w wieku powyżej 65 lat. W trakcie badań klinicznych stosowania tadalafilu w dawce 5 mg raz na dobę w leczeniu łagodnego przerośnięcia prostaty zawroty głowy i biegunka występowały częściej u pacjentów w wieku powyżej 75 lat.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego produktu leczniczego. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni opiekunowie powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności produktu leczniczego poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 ºC.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletów w blisterze, po 1 lub po 3 blisterach w pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Hetero Labs Limited / Hetero Labs Limited.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Jednostka III, Formuła Plot No 22 - 110 IDA, Jeedimetla, Hyderabad, 500 055 Telangana, Indie / Unit III, Formulation Plot No 22 - 110 IDA, Jeedimetla, Hyderabad, 500 055 Telangana, India.