INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku Tadalafil Genheim (TadalafilGeneym)

Skład:

substancja czynna: tadalafil;

1 tabletka zawiera 20 mg tadalafilu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; celuloza mikrokryształowa (PH 101); sodowa croscarmeloza; hipromeloza (3 cps); stearyna sorbitanowa; dwuchlorek metylenu; alkohol izopropylowy; celuloza mikrokryształowa (PH 102); stearyna magnezu;

powłoka filmowa: Opadry II 32K520009 żółty (hipromeloza (15 cps) (E 464); laktoza, jednowodna; dwutlenek tytanu (E 171); tlenek żelaza żółty (E 172); triacetyna; talk).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki dwuwypukłe, żółte, powlekane, w kształcie kapsułkowym z zaokrąglonymi krawędziami, z oznaczeniem tłoczonym „T 20” po jednej stronie i płaskie po drugiej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w zaburzeniach erekcji. Tadalafil.

Kod ATC G04BE08.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika .

Mechanizm działania

Tadalafil jest selektywnym, odwracalnym inhibitorem cyklicznego guanozynomonofosforanu (cGMP) — specyficzną fosfodiesterazą typu 5 (PDE5). Gdy podczas pobudzenia seksualnego dochodzi do lokalnego uwalniania tlenku azotu, hamowanie PDE5 przez tadalafil prowadzi do zwiększenia stężenia cGMP w ciałach jamistych. Powoduje to rozkurcz mięśni gładkich oraz zwiększenie dopływu krwi do tkanek prącia, co prowadzi do powstania erekcji. Tadalafil nie działa bez pobudzenia seksualnego.

Efekt hamowania stężenia cGMP w ciałach jamistych obserwuje się również w mięśniach gładkich prostaty, pęcherza moczowego i ich naczyń krwionośnych, które zaopatrują powyższe narządy. Rozkurcz naczyń prowadzi do zwiększenia przepływu krwi i może przyczyniać się do łagodzenia objawów łagodnego przerostu gruczołu krokowego. Te efekty naczyniowe mogą być wspomagane przez hamowanie aktywności nerwów aferentnych pęcherza moczowego oraz rozkurcz mięśni gładkich prostaty i pęcherza moczowego.

Właściwości farmakodynamiczne

Badania in vitro wykazały, że tadalafil jest selektywnym inhibitorem PDE5. PDE5 to enzym obecny w mięśniach gładkich ciał jamistych, mięśniach gładkich naczyń krwionośnych i tkanek wewnętrznych, mięśniach szkieletowych, płytkach krwi, nerkach, płucach i móżdżku. Działanie tadalafilu na PDE5 jest silniejsze niż na inne fosfodiesterazy. Działanie tadalafilu na PDE5 jest 10000 razy silniejsze niż na enzymy PDE1, PDE2, PDE4 i PDE7, obecne w sercu, mózgu, naczyniach, wątrobie, leukocytach, mięśniach szkieletowych i innych narządach. Tadalafil jest 10000 razy potężniejszy w stosunku do PDE5 niż do PDE3, enzymu obecnego w sercu i naczyniach krwionośnych. Ta selektywność wobec PDE5 w porównaniu do PDE3 jest ważna, ponieważ PDE3 to enzym odgrywający pewną rolę w kurczliwości mięśnia sercowego. Ponadto tadalafil jest około 700 razy potężniejszy w stosunku do PDE5 niż do PDE6, enzymu obecnego w siatkówce i odpowiedzialnego za fototransdukcję. Tadalafil jest również 10000 razy potężniejszy w stosunku do PDE5 niż do PDE7, PDE8, PDE9 i PDE10.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Trzy badania kliniczne przeprowadzone wśród 1504 pacjentów miały na celu wykrycie czasu rozpoczęcia działania tadalafilu, które wykazały istotne statystycznie poprawienie funkcji erekcyjnej oraz skuteczność przez 36 godzin, a także efekt już po 16 minutach od przyjęcia dawki w porównaniu do placebo.

W badaniu wpływu tadalafilu na wzrok, z wykorzystaniem testu oceny postrzegania kolorów Farnsworth-Munsell 100 Hue, stwierdzono, że tadalafil podawany zdrowym ochotnikom nie powodował istotnych różnic w porównaniu do placebo w zakresie ciśnienia skurczowego i rozkurczowego w pozycji leżącej (średnie maksymalne obniżenie – odpowiednio 1,6/0,8 mmHg), ciśnienia skurczowego i rozkurczowego w pozycji stojącej (średnie maksymalne obniżenie – odpowiednio 0,2/4,6 mmHg) oraz istotnej zmiany częstości akcji serca.

Tadalafil nie pogarsza rozpoznawania kolorów (niebieski/zielony), co tłumaczy niska powinowactwo tadalafilu do PDE6 w porównaniu do PDE5. Ponadto nie obserwuje się wpływu tadalafilu na ostrość wzroku, elektroretynogram, ciśnienie wewnątrzgałkowe i wielkość źrenicy.

Przeprowadzono trzy badania kliniczne wśród mężczyzn w celu oceny potencjalnego wpływu tadalafilu w dawkach 10 mg (jedno badanie trwające 6 miesięcy) i 20 mg (jedno badanie trwające 6 miesięcy oraz jedno trwające 9 miesięcy) na spermatogenezę przy częstotliwości przyjmowania raz dziennie. W dwóch z trzech badań zaobserwowano klinicznie nieistotne zmniejszenie liczby i stężenia plemników związane z przyjmowaniem tadalafilu. Te efekty nie były powiązane ze zmianami innych parametrów, takich jak ruchliwość plemników, morfologia czy poziom hormonu folikulotropowego we krwi.

Tadalafil w dawkach od 2 mg do 100 mg oceniano w 16 badaniach klinicznych wśród 3250 pacjentów, w tym pacjentów z zaburzeniami erekcji różnego stopnia nasilenia (łagodne, średnie, ciężkie), różnej etiologii, różnego wieku (od 21 do 86 lat) i różnych grup etnicznych. U większości pacjentów zaburzenia erekcji występowały przez co najmniej rok. W badaniach pierwotnych wskaźnik poprawy wyniósł 81% w grupie przyjmującej tadalafil w porównaniu do 35% w grupie placebo. Ponadto u pacjentów z zaburzeniami erekcji różnego stopnia nasilenia obserwowano poprawę podczas przyjmowania tadalafilu (wskaźnik udanych prób wyniósł 86%, 83% i 72% u pacjentów z zaburzeniami erekcji łagodnymi, średnimi i ciężkimi, odpowiednio w porównaniu do 45%, 42% i 19% w grupie placebo). W badaniach pierwotnych wskaźnik udanych prób wyniósł 75% w grupie przyjmującej tadalafil w porównaniu do 32% w grupie placebo.

W badaniu trwającym 12 tygodni, w którym wzięło udział 186 pacjentów (142 pacjentów przyjmowało tadalafil, 44 pacjentów – placebo) z wtórnym zaburzeniem erekcji związanym z uszkodzeniem rdzenia kręgowego, tadalafil wykazał istotną poprawę funkcji erekcyjnej, a średni wskaźnik udanych prób przyjmowania tadalafilu w dawce 10 mg lub 20 mg (dobór dawki, stosowanie w razie potrzeby) wyniósł 48% w porównaniu do 17% w grupie placebo.

Dzieci

Przeprowadzono jedno badanie u dzieci z dystrofią mięśniową Duchenne’a (DMD), w którym nie potwierdzono skuteczności. Badanie to było randomizowanym, podwójnie ślepym, kontrolowanym placebo badaniem trzech równoległych grup z udziałem 331 chłopców w wieku od 7 do 14 lat z DMD, którzy jednocześnie otrzymywali terapię kortykosteroidami. Badanie obejmowało 48-tygodniowy okres podwójnie ślepy, podczas którego pacjenci byli przydzielani do grup przyjmujących tadalafil 0,3 mg/kg, tadalafil 0,6 mg/kg lub placebo codziennie. Tadalafil nie wykazał skuteczności w pierwotnym punkcie końcowym dotyczącym spowolnienia zmniejszania się prędkości chodu, mierzonego jako zmiana dystansu w teście 6-minutowego chodzenia (6MWT). Zmiana średniej wartości dystansu w 6MWT, obliczona metodą najmniejszych kwadratów, po 48 tygodniach wyniosła 51,0 m w grupie placebo w porównaniu do 64,7 m w grupie tadalafilu 0,3 mg/kg (p = 0,307) i 59,1 m w grupie tadalafilu 0,6 mg/kg (p = 0,538). Potwierdzonej skuteczności nie stwierdzono również podczas powtórnego analizowania wyników tego badania. Ogólne wyniki dotyczące bezpieczeństwa uzyskane w tym badaniu odpowiadały znanemu profilowi bezpieczeństwa tadalafilu oraz oczekiwanym niepożądanych zjawiskom u populacji pediatrycznej z DMD leczonej kortykosteroidami.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Tadalafil jest dobrze wchłaniany po podaniu doustnym. Średnie maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest średnio po 2 godzinach od przyjęcia. Absolutna biodostępność tadalafilu po podaniu doustnym nie była ustalana.

Szybkość i stopień wchłaniania tadalafilu nie zależą od spożycia pokarmu, dlatego lek Tadalafil Genheim można przyjmować niezależnie od posiłku. Czas podania dawki (rano lub wieczorem) nie miał klinicznie istotnego wpływu na szybkość i stopień wchłaniania.

Rozkład. Średni objętość rozkładu wynosi około 63 l, co wskazuje na rozprowadzenie tadalafilu w tkankach. W stężeniach terapeutycznych 94% tadalafilu w osoczu wiąże się z białkami. Zaburzenia funkcji nerek nie wpływają na wiązanie z białkami.

Mniej niż 0,0005% podanej dawki wykryto w nasieniu zdrowych ochotników.

Metabolizm. Tadalafil jest metabolizowany głównie przez izoformę 3A4 cytochromu P450 (CYP). Głównym krążącym metabolitem jest metylkatecholglukuronid, którego aktywność wobec PDE5 jest 13000 razy mniejsza niż aktywność tadalafilu. Oczekuje się zatem, że metabolit nie będzie wykazywał aktywności klinicznej w stężeniach obserwowanych.

Wydalanie. Klirens doustny tadalafilu wynosi 2,5 l/godz., a średni okres półtrwania – 17,5 godziny u zdrowych ochotników. Tadalafil jest wydalany głównie w postaci nieaktywnych metabolitów, głównie z kałem (około 61% dawki) i w mniejszym stopniu z moczem (prawie 36% dawki).

Liniowość/nieliniowość farmakokinetyki. Farmakokinetyka tadalafilu u zdrowych ochotników jest liniowo proporcjonalna do czasu i dawki. W zakresie dawek od 2,5 mg do 20 mg ekspozycja (AUC) wzrasta proporcjonalnie do dawki. Stałe stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 5 dni przy codziennym przyjmowaniu raz dziennie.

Farmakokinetyka leku jest taka sama u pacjentów z zaburzeniami erekcji i u pacjentów bez nich.

Osobne grupy populacyjne

Osoby starsze. Zdrowi ochotnicy starsi (w wieku powyżej 65 roku życia) mieli niższe wartości klirensu tadalafilu po podaniu doustnym, co prowadziło do wzrostu AUC o 25% w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami w wieku 19–45 lat. Ten efekt związany z wiekiem nie jest klinicznie istotny i nie wymaga dostosowania dawki.

Niewydolność nerek. W badaniach farmakologii klinicznej z zastosowaniem pojedynczej dawki tadalafilu (5–20 mg) AUC prawie podwoiła się u pacjentów z łagodną (klirens kreatyniny od 51 do 80 ml/min) lub umiarkowaną (klirens kreatyniny od 31 do 50 ml/min) niewydolnością nerek, a także u pacjentów z chorobą nerek w stadium końcowym poddawanych dializie. U pacjentów poddawanych hemodializie maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) było o 41% wyższe niż u zdrowych ochotników.

Wpływ hemodializy na wydalanie tadalafilu można zaniedbać.

Niewydolność wątroby. AUC tadalafilu u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby (klasy A i B wg skali Childa-Pugha) jest porównywalna z AUC u zdrowych ochotników przy dawce 10 mg. Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania tadalafilu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (klasa C wg skali Childa-Pugha) są ograniczone. Brak danych dotyczących stosowania tadalafilu w dawkach powyżej 10 mg u pacjentów z niewydolnością wątroby. W przypadku przepisywania tadalafilu lekarz powinien dokładnie ocenić indywidualne korzyści/ryzyko.

Pacjenci z cukrzycą. AUC tadalafilu u pacjentów z cukrzycą była o około 19% niższa niż u zdrowych ochotników. Różnica w ekspozycji nie wymaga dostosowania dawki.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie zaburzeń erekcji u dorosłych mężczyzn. Lek jest skuteczny w obecności stymulacji seksualnej.

Tadalafil Genheim nie jest wskazany do stosowania u kobiet.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na tadalafil lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu.

W trakcie badań klinicznych stwierdzono, że tadalafil może nasilać działanie hipotensyjne nitratów. Uważa się, że jest to skutkiem łączonego wpływu nitratów i tadalafilu na szlak tlenku azotu/cGMP. W związku z tym tadalafil jest przeciwwskazany u pacjentów stosujących nitraty w dowolnej postaci leku.

Tadalafil Genheim nie powinien być stosowany u mężczyzn z chorobami serca, u których aktywność seksualna jest niepożądana. Lekarze powinni brać pod uwagę potencjalne ryzyko sercowe związane z aktywnością seksualną u pacjentów z istniejącymi chorobami układu sercowo-naczyniowego.

Poniższe grupy pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego nie były objęte badaniami klinicznymi, dlatego stosowanie tadalafilu u tych pacjentów jest przeciwwskazane:

− pacjenci po zawałach serca w ciągu ostatnich 90 dni;

− pacjenci z niestabilną dławicą piersiową lub dławicą piersiową pojawiającą się podczas stosunków seksualnych;

− pacjenci z niewydolnością serca w stopniu II lub wyższym według klasyfikacji New York Heart Association w ciągu ostatnich 6 miesięcy;

− pacjenci z niekontrolowaną arytmią, hipotensją tętniczą (<90/50 mmHg) lub niekontrolowaną nadciśnieniem;

− pacjenci po udarze mózgu, który wystąpił w ciągu ostatnich 6 miesięcy.

Tadalafil Genheim jest przeciwwskazany u pacjentów z utratą wzroku jednego oka w wyniku niezwiązanego z tętnicą przedniego niedokrwienia nerwu wzrokowego (NAION), niezależnie od tego, czy była to skuteczność inhibitorów PDE5, czy nie.

Jednoczesne stosowanie inhibitorów PDE5, w tym tadalafilu, z substancjami stymulującymi guanylotransferazę, takimi jak ryocyguat, jest przeciwwskazane, ponieważ może potencjalnie prowadzić do hipotensji objawowej.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Badania dotyczące interakcji przeprowadzono przy dawkach 10 mg i 20 mg, dane podano poniżej. Nie można wykluczyć klinicznie istotnej interakcji przy stosowaniu wyższych dawek, jeśli zaobserwowano ją przy niższych dawkach tadalafilu (10 mg).

Wpływ innych leków na tadalafil

Inhibitory cytochromu CYP450

Tadalafil jest metabolizowany głównie przez CYP3A4. Selektynny inhibitor CYP3A4 ketokonazol (200 mg dziennie) zwiększa AUC tadalafilu (10 mg) dwukrotnie oraz Cmax o 15% w porównaniu z wartościami AUC i Cmax samego tadalafilu. Ketokonazol (400 mg na dobę) zwiększa AUC tadalafilu (20 mg) czterokrotnie, a Cmax o 22%. Rytonawir, inhibitor proteazy (200 mg dwa razy dziennie), który hamuje CYP3A4, CYP2C9, CYP2C19 i CYP2D6, zwiększa AUC tadalafilu (20 mg) dwukrotnie, nie zmieniając Cmax. Chociaż nie badano specyficznych interakcji, inne inhibitory proteazy, takie jak saquinawir, oraz inne inhibitory CYP3A4, takie jak erytromycyna, klaritromycyna, itrakonazol i sok grejpfrutowy, należy stosować ostrożnie, ponieważ oczekuje się, że w połączeniu zwiększają stężenie tadalafilu we krwi. Może to prowadzić do częstszego występowania działań niepożądanych.

Transportery

Wpływ transporterów, np. białka glikoproteinowego P, na rozkład tadalafilu jest nieznany. Istnieje zatem możliwość interakcji lekowej pośredniczonej przez hamowanie transporterów.

Induktory cytochromu CYP450

Induktor CYP3A4 ryfampicyna zmniejsza AUC tadalafilu o 88% w porównaniu z AUC przyjmowanego samego tadalafilu (10 mg). Można założyć, że takie obniżenie stężenia może prowadzić do zmniejszenia skuteczności tadalafilu. Jednoczesne stosowanie innych induktorów CYP3A4, takich jak fenylobutyrazol, fenytoina i karbamazepina, może również obniżać stężenie tadalafilu we krwi.

Wpływ tadalafilu na inne leki

Nitraty. W trakcie badań klinicznych tadalafil (5 mg, 10 mg, 20 mg) nasilał działanie hipotensyjne nitratów. W związku z tym stosowanie preparatu Tadalafil Genheim u pacjentów przyjmujących leki zawierające nitraty w dowolnej formie jest przeciwwskazane. Jeśli dla pacjenta, któremu przepisano tadalafil w dowolnej dawce (2,5–20 mg), stosowanie nitratów jest koniecznością medyczną w przypadku stanu zagrożenia życia, to przed podaniem nitratów musi upłynąć co najmniej 48 godzin od ostatniego przyjęcia tadalafilu. W takim przypadku stosowanie nitratów powinno odbywać się pod opieką medyczną z odpowiednim monitorowaniem wskaźników hemodynamicznych.

Leki przeciwhypertensyjne (w tym blokery kanałów wapniowych)

Podczas jednoczesnego stosowania tadalafilu (w dawce 5 mg raz dziennie lub jako dawki pojedynczej 20 mg) z blokerem α-adrenoreceptorów, doksazozyną (4–8 mg dziennie), obserwowano istotne nasilenie działania hipotensyjnego tego ostatniego. Ten efekt utrzymuje się do 12 godzin i może objawiać się pojedynczymi objawami, w tym zawrotami głowy. Połączenie tych leków nie jest zalecane.

W badaniach interakcji z udziałem ograniczonej liczby zdrowych ochotników nie zgłaszano powyższych efektów przy jednoczesnym stosowaniu alfuzozyny lub tamsulozyny. Należy ostrożnie przepisywać tadalafil pacjentom przyjmującym leki z grupy blokerów α-adrenoreceptorów, szczególnie osobom starszym. Leczenie należy rozpoczynać od najniższej dawki i stopniowo ją zwiększać.

W badaniach farmakodynamiki klinicznej oceniano potencjał tadalafilu do nasilania działania hipotensyjnego leków przeciwhypertensyjnych. Badano główne grupy leków: blokery kanałów wapniowych (amlodypina), inhibitory ACE (enalapryl), blokery β-adrenoreceptorów (metoprolol), diuretyki tiazydowe (bendroflumetiazyna) oraz blokery receptorów angiotensyny II (osobno i w połączeniu z diuretykami tiazydowymi, blokerami kanałów wapniowych, blokerami β-adrenoreceptorów i/lub blokerami α-adrenoreceptorów). Tadalafil (w dawce 10 mg, z wyjątkiem badań interakcji z blokerami receptorów angiotensyny II i amlodypiną, gdzie badano działanie dawki 20 mg) nie wykazywał istotnej interakcji z powyższymi grupami leków. W innym badaniu farmakologii klinicznej badano jednoczesne stosowanie tadalafilu (w dawce 20 mg) z kilkoma lekami hipotensyjnymi (do 4). U pacjentów przyjmujących kilka leków przeciwhypertensyjnych zmiana ciśnienia tętniczego zależała od poziomu kontroli ciśnienia tętniczego. U pacjentów z dobrze kontrolowaną nadciśnieniem spadek ciśnienia był niewielki i odpowiadał temu u zdrowych ochotników. U pacjentów z trudno kontrolowanym nadciśnieniem tętniczym obserwowano większy spadek ciśnienia tętniczego, choć u większości pacjentów nie był on towarzyszył objawom hipotensji. U pacjentów stosujących jednocześnie leki przeciwhypertensyjne, stosowanie tadalafilu w dawce 20 mg może powodować obniżenie ciśnienia tętniczego, które (z wyjątkiem jednoczesnego stosowania z blokerami α-adrenoreceptorów) jest niewielkie i klinicznie nieistotne. Analiza danych z badania klinicznego fazy III nie wykazała różnic w działaniach niepożądanych występujących u pacjentów leczonych tadalafilu z jednoczesnym stosowaniem leków przeciwhypertensyjnych i leczonych tylko tadalafilu. Mimo to należy udzielać odpowiednich zaleceń dotyczących możliwego obniżenia ciśnienia tętniczego pacjentom leczonym lekami hipotensyjnymi i preparatem Tadalafil Genheim.

Ryocyguat

W badaniach przedklinicznych stwierdzono addytywne działanie hipotensyjne przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów PDE5 i ryocyguatu. W badaniach klinicznych stwierdzono, że ryocyguat nasila działanie hipotensyjne inhibitorów PDE5. Nie stwierdzono dowodów korzystnego efektu klinicznego tej kombinacji w badanej populacji. Jednoczesne stosowanie ryocyguatu z inhibitorami PDE5, w tym tadalafilu, jest przeciwwskazane.

Inhibitory 5-α-reduktazy

W badaniu klinicznym, w którym porównywano jednoczesne stosowanie tadalafilu w dawce 5 mg i finasterydu w dawce 5 mg z placebo i finasterydem w dawce 5 mg w celu złagodzenia objawów łagodnego przerostu prostaty, nie stwierdzono nowych działań niepożądanych. Jednakże, ponieważ nie przeprowadzono badań interakcji leków w celu oceny efektów tadalafilu i inhibitorów 5-α-reduktazy, należy ostrożnie przepisywać tadalafil pacjentom przyjmującym leki z grupy inhibitorów 5-α-reduktazy.

Substraty CYP1A2 (np. teofilina)

W badaniu farmakologii klinicznej przyjmowanie tadalafilu (w dawce 10 mg) z teofilliną (nieselektywnym inhibitorem fosfodiesterazy) nie wykazało żadnej farmakokinetycznej interakcji. Jedynym efektem farmakodynamicznym było niewielkie przyspieszenie rytmu serca. Należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia tego efektu przy jednoczesnym stosowaniu tadalafilu i teofilliny, mimo że jest on niewielki i nie ma znaczenia klinicznego.

Etynoestradiol i terbutolina

Tadalafil zwiększa biodostępność doustnych form leków zawierających etynoestradiol. Takie zwiększenie biodostępności można oczekiwać przy jednoczesnym stosowaniu z terbutoliną (doustnie), choć kliniczne konsekwencje tej kombinacji są nieznane.

Alkohol

Alkohol (średnie maksymalne stężenie wynosi 0,08%) nie wpływał na jednoczesne stosowanie tadalafilu (w dawce 10 mg lub 20 mg). Nie zaobserwowano również zmian stężenia tadalafilu w ciągu następnych 3 godzin po jednoczesnym przyjęciu alkoholu z tadalafilu. Alkohol stosowano w sposób umożliwiający osiągnięcie maksymalnego poziomu wchłaniania alkoholu (szybkie przyjęcie na czczo w ciągu 2 godzin po podaniu). Przyjmowanie tadalafilu (w dawce 20 mg) nie prowadziło do statystycznie istotnego obniżenia ciśnienia tętniczego na tle przyjmowania alkoholu (0,7 g/kg), jednak u niektórych pacjentów obserwowano zawroty głowy ortostatyczne i hipotensję ortostatyczną. Przyjmowanie tadalafilu na tle niższych dawek alkoholu (0,6 g/kg) nie powodowało hipotensji tętniczej, a zawroty głowy występowały z taką samą częstością jak przy samym alkoholu. Wpływ alkoholu na funkcje poznawcze nie był nasilany przy jednoczesnym stosowaniu tadalafilu (w dawce 10 mg).

Leki metabolizowane przy udziale cytochromu P450

Nie oczekuje się, że tadalafil będzie powodował klinicznie istotne hamowanie lub indukcję klirensu leków metabolizowanych przez izoformy CYP450. W badaniach klinicznych wykazano, że tadalafil nie hamuje ani nie indukuje izoform CYP450, w tym CYP3A4, CYP1A2, CYP2D6, CYP2E1, CYP2C9 i CYP2C19.

Substraty CYP2C9 (np. R-warfaryna)

Tadalafil (w dawce 10 mg i 20 mg) nie miał klinicznie istotnego wpływu na AUC S-warfaryny ani R-warfaryny (substraty CYP2C9), ani nie wpływał na czas protrombinowy indukowany przez warfarynę.

Kwas acetylosalicylowy

Tadalafil (w dawce 10 mg i 20 mg) nie nasilał wydłużenia czasu krwawienia spowodowanego przez kwas acetylosalicylowy.

Leki przeciwcukrzycowe

Nie przeprowadzono specyficznych badań interakcji tadalafilu z lekami przeciwcukrzycowymi.

Właściwości użytkowania.

Przed rozpoczęciem leczenia lekiem Tadalafil Genheim

Przed zastosowaniem leku lekarz powinien określić przyczynę zaburzeń erekcji i dobrać odpowiednie leczenie.

Przed rozpoczęciem jakiegokolwiek leczenia zaburzeń erekcji lekarze powinni ocenić stan układu sercowo-naczyniowego pacjentów, ponieważ istnieje pewien stopień ryzyka sercowego związanego z aktywnością seksualną. Tadalafil wykazuje działanie rozkurczające naczynia, co może prowadzić do nieznacznego i przemijającego obniżenia ciśnienia tętniczego oraz wzmacniania działania hipotensyjnego nitratów.

Nie wiadomo, czy tadalafil jest skuteczny u pacjentów, którzy przeszli operację miednicy lub radykalną prostatektomię bez zachowania nerwów.

Układ sercowo-naczyniowy

Z danych pośredniego okresu po wprowadzeniu na rynek oraz/lub w trakcie badań klinicznych zgłaszano poważne zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego, w tym zawał mięśnia sercowego, nagłą śmierć sercową, niestabilną dławicę piersiową, arytmie komorowe, zaburzenia krążenia mózgowego, przemijające ataki niedokrwienne, ból w klatce piersiowej, przyspieszone bicie serca oraz tachykardię. Większość pacjentów, u których zaobserwowano te działania niepożądane, miała czynniki ryzyka ze strony układu sercowo-naczyniowego. Jednak obecnie niemożliwe jest jednoznaczne ustalenie, czy powyższe zjawiska są związane z czynnikami ryzyka, stosowaniem tadalafilu, aktywnością seksualną pacjentów czy kombinacją tych lub innych czynników.

Lek Tadalafil Genheim należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących blokery α1, ponieważ u niektórych pacjentów jednoczesne stosowanie tych leków może prowadzić do hipotensji objawowej. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania tadalafilu i doksazozyny.

Oczy

Zgłoszono przypadki pogorszenia wzroku, w tym środkowego surowiczego zapalenia siatkówki (CSR) i NAION podczas stosowania tadalafilu oraz innych inhibitorów PDE5. Analiza danych z badań obserwacyjnych wykazała zwiększone ryzyko wystąpienia ostrego NAION u mężczyzn z zaburzeniami erekcji po zastosowaniu tadalafilu lub innych inhibitorów PDE5. W większości przypadków objawy CSR ustępowały spontanicznie po zaprzestaniu stosowania tadalafilu. Ponieważ zwiększone ryzyko może występować u wszystkich pacjentów stosujących tadalafil, lekarz powinien uprzedzić pacjenta o konieczności natychmiastowego zaprzestania stosowania tadalafilu i skorzystania z pomocy medycznej w przypadku nagłej utraty wzroku, zaburzeń ostrości wzroku i/lub zniekształceń widzenia (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Pogorszenie lub nagła utrata słuchu

Zgłoszono przypadki nagłej utraty słuchu po zastosowaniu tadalafilu. Niezależnie od obecności innych czynników ryzyka (wiek, cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, przypadki utraty słuchu w wywiadzie), pacjentów należy uprzedzić o konieczności zaprzestania stosowania tadalafilu i skorzystania z pomocy medycznej w przypadku nagłego pogorszenia się lub utraty słuchu.

Niewydolność nerek i wątroby

Codzienne stosowanie leku Tadalafil Genheim nie jest zalecane u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek ze względu na zwiększoną ekspozycję (AUC) na tadalafil, ograniczone doświadczenie kliniczne oraz słabe działanie na klirens podczas dializy.

Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa jednorazowej dawki tadalafilu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (klasa C wg skali Childa-Pugha) są ograniczone.

Przy przepisywaniu leku Tadalafil Genheim tym pacjentom lekarz powinien dokładnie ocenić indywidualne korzyści/ryzyko terapii.

Zapalenie prącia i anatomiczne zniekształcenie członka

Pacjentom, u których występują erekcje trwające 4 godziny lub dłużej, należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną. Jeśli nie zostanie natychmiast leczony zapalenie prącia, może to prowadzić do uszkodzenia tkanki członka i długotrwałej utraty potencji.

Lek Tadalafil Genheim należy stosować z ostrożnością u pacjentów z anatomicznym zniekształceniem członka (wygięcie, fibroza jamiste lub choroba Peyroniego) lub u pacjentów z chorobami, które mogą powodować zapalenie prącia (np. anemia sierpowata, szpiczak mnogi, białaczka).

Stosowanie współbieżne z inhibitorami CYP3A4

Lek Tadalafil Genheim należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących inhibitory CYP3A4 (rytonawir, sakinawir, ketoconazol, itrakonazol, erytromycyna), ponieważ przy jednoczesnym stosowaniu z tadalafilu obserwuje się zwiększenie AUC tadalafilu.

Stosowanie współbieżne z innymi lekami stosowanymi w leczeniu zaburzeń erekcji

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania tadalafilu w połączeniu z innymi inhibitorami PDE5 lub innymi lekami stosowanymi w leczeniu zaburzeń erekcji nie zostały zbadane, dlatego należy zalecać pacjentom nie przyjmować leku Tadalafil Genheim w takich kombinacjach.

Laktoza

Lek zawiera laktozę, dlatego nie należy go przepisywać pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, zespołem niewchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem laktozy Lapp.

Sód

1 tabletka tego leku zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg), czyli praktycznie nie zawiera sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Lek Tadalafil Genheim nie jest wskazany do stosowania u kobiet.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania tadalafilu u kobiet w ciąży są ograniczone. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na ciążę, rozwój embrionalny/rozwojowy płodu, poród lub rozwój poporodowy. Jako środek ostrożności zaleca się unikanie stosowania tadalafilu w okresie ciąży.

Karmienie piersią. Dostępne dane farmakodynamiczne/toksykologiczne na zwierzętach wskazują na wydalanie tadalafilu w mleku matki. Nie można wykluczyć ryzyka dla niemowlęcia karmionego piersią. Tadalafil nie powinien być stosowany w okresie karmienia piersią.

Plodność. W trakcie dwóch badań klinicznych stwierdzono, że zaburzenia płodności nie są oczekiwane u ludzi, choć u niektórych mężczyzn zaobserwowano obniżenie stężenia plemników.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Wpływ tadalafilu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów jest niewielki. Choć częstość występowania zawrotów głowy w badaniach klinicznych z placebo i z tadalafilu była podobna, pacjenci powinni wiedzieć, jak tadalafil działa na ich organizm, zanim zaczną prowadzić pojazdy lub pracować z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Do stosowania doustnego.

Disfunkcja erektylna u dorosłych mężczyzn

Zalecana dawka to 10 mg* przed przewidywaną aktywnością seksualną, przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu. U pacjentów, u których tadalafil w dawce 10 mg* nie wykazuje pożądanego efektu, można stosować dawkę 20 mg.

Lek należy przyjmować nie później niż 30 minut przed oczekiwaną aktywnością seksualną. Skuteczność tadalafilu utrzymuje się do 36 godzin po przyjęciu dawki.

Maksymalna zalecana częstotliwość przyjmowania – 1 raz na dobę.

Tadalafil w dawkach 10 mg* i 20 mg jest wskazany do stosowania przed przewidywaną aktywnością seksualną i nie jest zalecany do codziennego stosowania.

Jeśli przewiduje się częste stosowanie tadalafilu (co najmniej 2 razy w tygodniu), tryb codziennego stosowania niższych dawek tadalafilu może być bardziej odpowiedni, w zależności od wyboru pacjenta i decyzji lekarza. Dla takich pacjentów zalecana dawka to 5 mg* dziennie, przyjmowana o mniej więcej tej samej porze. Dawkę można zmniejszyć do 2,5 mg* dziennie, w zależności od indywidualnej tolerancji. Konieczność długotrwałego codziennego stosowania należy okresowo przeglądać.

Grupy specjalne pacjentów

Mężczyźni w podeszłym wieku

Korekta dawki nie jest wymagana.

Mężczyźni z niewydolnością nerek

Korekta dawki nie jest wymagana u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek maksymalna zalecana dawka wynosi 10 mg*.

Mężczyźni z niewydolnością wątroby

Zalecana dawka tadalafilu to 10 mg* przed przewidywaną aktywnością seksualną, niezależnie od spożycia pokarmu.

Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania tadalafilu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (klasa C wg skali Childa-Pugha) są ograniczone, dlatego w przypadku przepisywania leku lekarz powinien dokładnie ocenić indywidualne korzyści/ryzyko. Brak danych dotyczących stosowania tadalafilu w dawkach powyżej 10 mg* u pacjentów z niewydolnością wątroby. Brak danych dotyczących stosowania tadalafilu w dawkach 2,5–5 mg* 1 raz dziennie u pacjentów z niewydolnością wątroby, dlatego w przypadku przepisywania leku lekarz powinien dokładnie ocenić indywidualne korzyści/ryzyko stosowania tadalafilu w dawkach 2,5–5 mg* 1 raz dziennie.

*Stosować leki tadalafilu w odpowiednich dawkach.

Mężczyźni z cukrzycą

Korekta dawki nie jest wymagana.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące utylizacji

Nieużywany lek lub odpady należy utylizować zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Dzieci.

Lek nie jest wskazany do stosowania u dzieci (do 18 roku życia).

Przedawkowanie.

Objawy. Po jednorazowym stosowaniu przez zdrowych ochotników tadalafilu w dawce do 500 mg oraz po wielokrotnym stosowaniu tadalafilu przez pacjentów do 100 mg dziennie, niepożądane efekty były podobne do tych, które obserwowano po stosowaniu niższych dawek leku.

Leczenie. W przypadku przedawkowania, w razie potrzeby, należy stosować standardową terapię objawową. Hemodializa nieznacznie wpływa na eliminację tadalafilu.

Niepożądane działania.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa leku

Najczęściej zgłaszanymi niepożądanymi skutkami podczas leczenia zaburzeń erekcji były ból głowy, dyspepsja, ból pleców, mialgia, których częstość wzrastała wraz ze wzrostem dawki tadalafilu. Reakcje niepożądane były krótkotrwałe, od łagodnych do umiarkowanych. Większość przypadków bólu głowy przy dawkowaniu dziennym tadalafilu obserwowano w pierwszych 10–30 dniach od rozpoczęcia leczenia.

Poniżej przedstawiono dane dotyczące reakcji niepożądanych zgłaszanych dobrowolnie oraz obserwowanych w trakcie placebo-kontrolowanych badań klinicznych (w których uczestniczyło 8022 pacjentów przyjmujących tadalafil oraz 4422 pacjentów przyjmujących placebo) dotyczących stosowania tadalafilu na żądanie oraz dawkowania dziennego w leczeniu zaburzeń erekcji.

Bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 i < 1/100), nieczęsto (≥ 1/10 000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10 000), częstość nieznana (częstość nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia układu odpornościowego: rzadko – reakcje nadwrażliwości; nieczęsto – obrzęk naczynioruchowy^2.

Zaburzenia układu nerwowego: często – ból głowy; rzadko – zawroty głowy; nieczęsto – zaburzenia krążenia mózgowego^1 (w tym krwawienia), utrata przytomności, przejściowy atak niedokrwienny^1, migrena^2, drgawki^2, przejściowa amnezja.

Zaburzenia narządu wzroku: rzadko – nieostre widzenie, uczucie bólu w oczach; nieczęsto – zaburzenia pola widzenia, obrzęk powiek, przekrwienie spojówek, niezatokowa przednia ischemiczna neuropatia nerwu wzrokowego (NAION)^2, zamknięcie żyły siatkówki^2, częstość nieznana – środkowa serozna choroidoretinopatia.

Zaburzenia narządu słuchu i równowagi: rzadko – szumy w uszach; nieczęsto – nagła utrata słuchu.

Zaburzenia serca^1: rzadko – tachykardia, uczucie przyspieszonego rytmu serca; nieczęsto – zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa^2, arytmia komorowa^2.

Zaburzenia naczyń: często – napływy gorąca; rzadko – hipotensja tętnicza^3, nadciśnienie tętnicze.

Zaburzenia układu oddechowego: często – zatkany nos; rzadko – duszność, krwawienie z nosa.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: często – dyspepsja; rzadko – ból brzucha, wymioty, nudności, refluks żołądkowo-przełykowy.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych: rzadko – wysypka; nieczęsto – pokrzywka, zespół Stevensa–Johnsona^2, dermatyt egfoliatywny^2, nadpotliwość (nadmierna produkcja potu).

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego, tkanki łącznej i kości: często – ból pleców, mialgia, ból kończyn.

Zaburzenia nerek i układu moczowego: rzadko – hematuria.

Zaburzenia układu rozrodczego: rzadko – przedłużona erekcja; nieczęsto – priapizm, krwawienie z prącia, hematospermia.

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania: rzadko – ból w klatce piersiowej^1, obrzęki obwodowe, osłabienie; nieczęsto – obrzęk twarzy^2, nagła śmierć sercowa^1,2.

^1 Większość pacjentów, u których obserwowano te reakcje niepożądane, miała czynniki ryzyka ze strony układu sercowo-naczyniowego.

^2 Reakcje niepożądane zgłaszane w badaniach pozarejestrowych, nie obserwowane w trakcie placebo-kontrolowanych badań klinicznych.

^3 Częściej zgłaszane przy jednoczesnym stosowaniu tadalafilu z lekami przeciwnadciśnieniowymi.

Odrębne reakcje niepożądane. Zgłaszano nieco wyższą częstość zmian w EKG, najczęściej – zatokową bradykardię, u pacjentów przyjmujących tadalafil raz dziennie w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo. Większość tych zmian w EKG nie była związana z wystąpieniem reakcji niepożądanych.

Grupy pacjentów specjalnych. Dane z badań klinicznych dotyczących stosowania tadalafilu u pacjentów w wieku powyżej 65 lat są ograniczone. W trakcie badań klinicznych stosowania tadalafilu na żądanie w leczeniu zaburzeń erekcji częściej występowała biegunka u pacjentów w wieku powyżej 65 lat.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznym i farmaceutycznym, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: http://aisf.dec.gov.ua.

Termin ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 2 tabletki w blisterze, po 1 blisterze w opakowaniu.

Po 4 tabletki w blisterze, po 1 lub 2 blisterach w opakowaniu.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Accord Healthcare Polska Sp. z o.o. Magazyn Importera/Accord Healthcare Polska Sp. z o.o. Magazyn Importera.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Lutomierska 50, Pabianice, 95-200, Polska / ul. Lutomierska 50, Pabianice, 95-200, Poland.

Wniosek składający: Accord Healthcare Polska Sp. z o.o. / Accord Healthcare Polska Sp. z o.o.
Zgłoszenia dotyczące nieodpowiedniej jakości leku; pytania dotyczące bezpieczeństwa stosowania i nieodpowiedniego stosowania leku lub reklamacje są przyjmowane całodobowo (24/7) pod numerem telefonu: +380993100335 lub pocztą elektroniczną na adres: [email protected].

Adres wnioskodawcy. ulica Tasmowa 7, Warszawa, 02-677, Polska / 7 Tasmowa St., Warsaw, 02-677, Poland.