Tachocomb

INSTRUKCJA stosowania leku leczniczego TACHOCOMB (TachoComb®)

Skład:

substancje czynne: trombina ludzka, fibrynogen ludzki;

1 cm² matrycy zawiera 2,0 MI trombiny ludzkiej oraz 5,5 mg fibrynogenu ludzkiego;

substancje pomocnicze: kolagen (z ścięgna konia), ryboflawina E 101.

Postać leku. Matryca do sklejania tkanek.

Główne właściwości fizykochemiczne: płyta białego koloru z żółtym pokryciem po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki hemostatyczne do zastosowania miejscowego.

Kod ATC B02BC30.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Tachocomb zawiera fibrynogen i trombinę w postaci suchego powłoku na powierzchni macierzy kolagenowej. W kontakcie z płynami fizjologicznymi, takimi jak krew, limfa lub roztwór fizjologiczny, składniki powłoku ulegają rozpuszczeniu i częściowo dyfundują do powierzchni rany. Następnie zachodzi reakcja fibrynogen-trombina, inicjująca ostatnią fazę fizjologicznej krzepnięcia krwi. Fibrynogen przekształca się w monomery fibryny, które spontanicznie polimeryzują się w skrzeplinę fibrynową, trwale wiążąc płytę kolagenową z powierzchnią rany. Następnie fibryna tworzy wiązania poprzeczne z endogennym czynnikiem XIII, tworząc silną, mechanicznie stabilną siatkę o wysokich właściwościach adhezyjnych, zapewniającą tym samym uszczelnienie.

Badania kliniczne, których wyniki wykazały obecność hemostazy, przeprowadzono łącznie u 240 pacjentów (119 pacjentom podano Tachocomb, 121 – koagulator argon-plazmowy), którzy przeszli częściową resekcję wątroby, oraz u 185 pacjentów (92 pacjentom podano Tachocomb, 93 – standardowe leczenie chirurgiczne), u których przeprowadzono chirurgiczną resekcję powierzchownego guza nerek. W trakcie kolejnego badania kontrolowanego z udziałem 119 pacjentów (62 pacjentom podano Tachocomb, 57 – płytę hemostatyczną) wykazano uszczelnienie tkanek, obecność hemostazy oraz wsparcie szwów u pacjentów, u których przeprowadzono zabiegi chirurgiczne naczyniowe. Uszczelnienie tkanek podczas zabiegów chirurgicznych na płucach badano w ramach dwóch kontrolowanych badań u pacjentów, którzy przeszli operację płuc. W pierwszym kontrolowanym badaniu klinicznym oceniającym uszczelnienie tkanek podczas zabiegu chirurgicznego na płucach nie udało się udokumentować przewagi leku nad standardowym leczeniem, co oceniano na podstawie ucieczki powietrza, ze względu na włączenie dużej grupy pacjentów (53%) bez ucieczki powietrza. Jednak w drugim badaniu, w którym oceniano uszczelnienie tkanek u 299 pacjentów (149 pacjentom podano Tachocomb, 150 – standardowe leczenie chirurgiczne) i w którym stwierdzono wewnątrzoperacyjną ucieczkę powietrza, wykazano przewagę leku Tachocomb w porównaniu ze standardowym leczeniem.

Skuteczność leku Tachocomb jako środka wspomagającego zszywanie twardej opony mózgowej nitką chirurgiczną została przebadana w randomizowanym, kontrolowanym badaniu u 726 pacjentów (362 pacjentów przydzielono do grupy leku Tachocomb, 364 – do grupy kontrolnej), którym przeprowadzono zabiegi neurochirurgiczne w obrębie podstawy czaszki. Skuteczność oceniano po operacji, rejestrując potwierdzoną ucieczkę płynu mózgowo-rdzeniowego, rozwój pseudomeningocelu lub nieskuteczność podczas zabiegu chirurgicznego. W tym badaniu nie udało się potwierdzić przewagi badanego leku nad obecną praktyką (obejmującą stosowanie materiału szyciowego, plastykę twardej opony mózgowej oraz stosowanie fibryny, polimerowych środków uszczelniających lub ich kombinacji). Liczba pacjentów, u których stwierdzono skuteczność, wyniosła 25 (6,9%) i 30 (8,2%) odpowiednio w grupie stosowania leku Tachocomb i w grupie, w której stosowano obecną praktykę, co wskazuje na stosunek szans na poziomie 0,82 (95% CI: 0,47; 1,43). Jednak wyniki oceny stosunku szans przy 95% przedziale ufności wskazują, że skuteczność stosowania leku Tachocomb jest porównywalna do skuteczności obecnej praktyki. W tym badaniu oceniono dwie techniki stosowania leku Tachocomb: naniesienie leku Tachocomb na zewnętrzną stronę twardej opony mózgowej oraz naniesienie leku Tachocomb na obie strony twardej opony mózgowej. Wyniki nie potwierdziły przewagi drugiej metody. Stosowanie leku Tachocomb jako środka wspomagającego zamykanie twardej opony mózgowej w zabiegach neurochirurgicznych charakteryzowało się dobrą tolerancją i bezpieczeństwem.

Farmakokinetyka.

Lek Tachocomb przeznaczony jest wyłącznie do miejscowego stosowania na obszar uszkodzony. Stosowanie śródżylne jest przeciwwskazane. W związku z tym nie przeprowadzono badań farmakokinetyki leku po śródżylnej aplikacji u człowieka.

Środki uszczelniające/fibrynowe środki hemostatyczne są metabolizowane tak samo jak endogenna fibryna, poprzez procesy fibrynolizy i fagocytozy.

Wyniki badań na zwierzętach wskazują, że Tachocomb po nałożeniu na powierzchnię rany ulega biodegradacji z niewielką ilością resztek po 13 tygodniach. Pełny rozpad leku zaobserwowano u niektórych zwierząt po 12 miesiącach od jego zastosowania na powierzchni rany wątroby, podczas gdy u innych zwierząt nadal obserwowano obecność niewielkiej ilości resztek. Rozpad wiąże się z infiltracją granulocytów i tworzeniem się tkanki granulacyjnej resorpcyjnej z inkapsułowaniem zdegradowanych resztek leku Tachocomb. W trakcie badań na zwierzętach nie zaobserwowano żadnych objawów miejscowej nietolerancji leku.

W wyniku zgromadzonego doświadczenia z zastosowania leku u ludzi odnotowano pojedyncze przypadki, w których stwierdzono obecność resztek leku bez jakichkolwiek objawów zaburzeń funkcjonalnych.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Preparat stosuje się jako terapię wspomagającą u dorosłych pacjentów w celu poprawy hemostazy i sklejenia tkanek podczas zabiegów chirurgicznych, w celu zabezpieczenia szwów chirurgicznych w chirurgii naczyniowej, gdy standardowe techniki są niewystarczające, oraz w celu zabezpieczenia szwów opony twardej mózgu w celu zapobiegania pooperacyjnemu wyciekowi płynu mózgowo-rdzeniowego po zabiegach neurochirurgicznych.

Przeciwwskazania.

Nie stosować do wstrzykiwań do światła naczyń.

Nadwrażliwość na składniki macierzy.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Oficjalnych badań interakcji leku z innymi lekami nie przeprowadzono.

Podobnie jak w przypadku porównywalnych leków lub roztworów trombiny, preparat Tachocomb może ulec denaturacji pod wpływem roztworów zawierających alkohol, jod lub metale ciężkie (np. roztworów środków antyseptycznych). Takie substancje należy usunąć w jak największym stopniu przed zastosowaniem preparatu.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Wyłącznie do miejscowego stosowania miejscowego w chirurgii. Nie stosować wewnątrzwennie.

W przypadku wstrzyknięcia do naczyń krwionośnych mogą wystąpić zagrażające życiu powikłania zakrzepowo-zatorowe.

Nie uzyskano specyficznych danych dotyczących stosowania leku podczas zakładania przylegów przewodu pokarmowego.

Nie wiadomo, czy niedawno przeprowadzona radioterapia wpływa na skuteczność leku Tachocomb, gdy stosuje się go do zabezpieczania szwów twardą oponę mózgową.

Tak jak w przypadku stosowania innych leków zawierających białko, przy stosowaniu leku Tachocomb możliwe jest wystąpienie reakcji nadwrażliwości o charakterze alergicznym. Objawy reakcji nadwrażliwości: wysypka, uogólnione pokrzywka, uczucie ucisku w klatce piersiowej, świsty oddechowe, hipotensja tętnicza, anafilaksja. W przypadku wystąpienia tych objawów należy natychmiast przerwać stosowanie leku.

W celu zapobiegania powstawaniu przyczep w tkankach w niepożądanych miejscach, przed zastosowaniem leku Tachocomb należy upewnić się, że tkanki poza obszarem zamierzonego zastosowania zostały odpowiednio oczyszczone (patrz sekcja „Sposób i dawki stosowania”). Opisywano przypadki powstawania przyczep w tkankach przewodu pokarmowego podczas stosowania w chirurgii brzusznej, gdy zabieg wykonywany był w bezpośrednim sąsiedztwie jelit, co prowadziło do obturacji przewodu pokarmowego.

Należy przestrzegać obowiązujących standardów medycznych postępowania w przypadku wystąpienia wstrząsu anafilaktycznego.

Standardowe środki zapobiegające zakażeniom w wyniku stosowania leków pochodzących z krwi lub osocza człowieka obejmują dobór dawców, badania przesiewowe krwi poszczególnych dawców i puli osocza w celu wykrycia określonych markerów zakażeń oraz wprowadzenie do procesu produkcyjnego skutecznych metod inaktywacji/usuwania wirusów. Pomimo tego, przy stosowaniu leków pochodzących z krwi lub osocza człowieka, nie można całkowicie wykluczyć możliwości przeniesienia czynników zakaźnych. Dotyczy to również nieznanych lub nowych wirusów oraz innych patogenów.

Środki zapobiegające zakażeniom uważane są za skuteczne wobec wirusów o powłoce lipidowej, takich jak HIV, wirus zapalenia wątroby typu B i wirus zapalenia wątroby typu C, a także wobec wirusa zapalenia wątroby typu A, który nie ma powłoki lipidowej. Wskazane środki mogą mieć ograniczony efekt wobec wirusów bez powłoki lipidowej, takich jak parwowirus B19. Zakażenie parwowirusem B19 może mieć poważne konsekwencje dla kobiet w ciąży (zakażenie wewnątrzmacierzne), a także dla osób z niedoborem odporności lub zwiększonym erytropoezą (np. z anemią hemolityczną).

W celu poprawy śledzenia leków biologicznych należy dokładnie odnotowywać nazwę i numer serii zastosowanego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Bezpieczeństwo stosowania leku Tachocomb u kobiet w ciąży lub karmiących piersią nie zostało ustalone podczas kontrolowanych badań klinicznych.

Dane z badań przedklinicznych oceniających bezpieczeństwo wpływu leku na funkcję rozrodczą, rozwój zarodka lub płodu, przebieg ciąży oraz rozwój okołoporodowy i poporodowy są niewystarczające. Dlatego lek Tachocomb stosuje się w czasie ciąży lub karmienia piersią wyłącznie w przypadku nagłej potrzeby.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Brak.

Sposób stosowania i dawki

Do miejscowego stosowania miejscowego w chirurgii. Nie stosować do wewnątrzwennie. Lek Tachocomb mogą stosować wyłącznie doświadczeni chirurdzy.

Ilość siatek leku Tachocomb należy dostosować do potrzeb klinicznych pacjenta i rozmiaru powierzchni rany, decyzję podejmuje chirurg indywidualnie. W trakcie badań klinicznych stosowano zazwyczaj dawki indywidualne w postaci 1–3 mata (9,5 cm × 4,8 cm); donoszono o zastosowaniu do 10 jednostek. W przypadku mniejszych ran, np. podczas małoinwazyjnych zabiegów chirurgicznych, zaleca się stosowanie siatki mniejszego rozmiaru (4,8 cm × 4,8 cm lub 2,5 cm × 3,0 cm) lub uprzednio zwiniętej siatki (w oparciu o siatkę 4,8 cm × 4,8 cm).

Lek Tachocomb jest dostarczany jako gotowy do stosowania produkt w sterylnej opakowaniu i należy z nim postępować zgodnie z wymogami. Można stosować wyłącznie lek z nieuszkodzonych opakowań. Po otwarciu opakowania ponowna sterylizacja nie jest możliwa. Zewnętrzne opakowanie z folii aluminiowej można otwierać w nie-sterylnej strefie roboczej. Wewnętrzny sterylny foliołek należy otwierać w sterylnej strefie sali operacyjnej. Lek Tachocomb należy zastosować natychmiast po otwarciu wewnętrznego sterylnego opakowania.

Lek należy stosować w warunkach sterylnych. Przed nałożeniem siatki powierzchnię rany należy oczyścić (np. z krwi, środków do dezynfekcji i innych płynów).

Po wyjęciu siatki leku Tachocomb z opakowania sterylnego należy ją uprzednio zwilżyć roztworem fizjologicznym, a następnie od razu nałożyć. Żółtą, aktywną stronę siatki należy nałożyć na krwawiącą powierzchnię/na powierzchnię, z której sączy się krew, i ostrożnie przycisnąć przez 3–5 minut. Ta procedura umożliwia łatwe połączenie siatki leku Tachocomb z powierzchnią rany.

Po wyjęciu uprzednio zwiniętej siatki leku Tachocomb z opakowania sterylnego należy ją natychmiast zastosować przez trokar bez uprzedniego zwilżania. Podczas rozwijania siatki żółtą, aktywną stronę nakłada się na krwawiącą powierzchnię/powierzchnię, z której sączy się krew, przy użyciu np. sterylnej szczypczyk; jednocześnie przyciska się ją zwilżonym tamponem przez 3–5 minut. Ta procedura umożliwia łatwe połączenie Tachocomb z powierzchnią rany.

Przyciskanie wykonuje się za pomocą zwilżonych rękawic zakładanych przed zabiegiem lub za pomocą zwilżonego tampona. Ze względu na wysoką powinowactwo kolagenu do krwi, Tachocomb może również przylegać do narzędzi chirurgicznych, rękawic lub przylegających tkanek pokrytych krwią. Można temu zapobiec poprzez oczyszczenie narzędzi chirurgicznych, rękawic oraz przylegających tkanek przed zastosowaniem siatki. Nieprawidłowe oczyszczenie przylegających tkanek może prowadzić do powstawania przyrostów (zob. sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Po przyciśnięciu siatki do rany rękawicę lub tampon należy ostrożnie oddzielić. Aby uniknąć przesunięcia siatki, można ją przypiąć z jednej strony, np. za pomocą szczypczyk.

Alternatywnie, np. w przypadku silnego krwawienia, Tachocomb można nakładać bez uprzedniego zwilżania, ostrożnie przyciskając siatkę do rany przez 3–5 minut.

Aktywną stronę leku Tachocomb należy nałożyć tak, aby wystawała o 1–2 cm poza krawędź rany. W przypadku stosowania więcej niż jednej siatki, siatki powinny się nakładać. W razie potrzeby siatkę można również przycinać, aby osiągnąć odpowiedni rozmiar i kształt.

W zabiegach neurochirurgicznych lek Tachocomb należy stosować jako środek dodatkowy do pierwotnej metody zamknięcia opony twardej mózgu.

Uprzygotowaną uprzednio zwiniętą siatkę można stosować zarówno podczas otwartych zabiegów operacyjnych, jak i podczas małoinwazyjnych zabiegów chirurgicznych; lek może przechodzić przez port lub trokar o rozmiarze 10 mm lub większym.

Wszelkie pozostałości leku lub odpady należy zutylizować zgodnie z wymogami lokalnego przepisu prawa.

Dzieci
Ze względu na brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku u dzieci, Tachocomb nie jest zalecany pacjentom w wieku do 18 lat.

Przedawkowanie

Nie odnotowano przypadków przedawkowania podczas stosowania leku Tachocomb.

Niepożądane działania.

Reakcje nadwrażliwości lub reakcje alergiczne (obrzęk naczynioruchowy, uczucie pieczenia i ukłucia w miejscu stosowania leku, skurcz oskrzeli, dreszcze, rumień, uogólnione pokrzywienie, ból głowy, wysypka, hipotensja tętnicza, apatia, nudności, uczucie niepokoju, tachykardia, uczucie ucisku w klatce piersiowej, uczucie mrowienia, wymioty, strydor) mogą rzadko występować u pacjentów stosujących plomby fibrynogenowe/środki hemostatyczne. W pojedynczych przypadkach takie reakcje mogą przejść w ciężkie przypadki anafilaksji. Reakcje te obserwowano głównie podczas ponownego stosowania leku lub w przypadku podwyższonej wrażliwości na składniki leku.

Imunogenność.

Powstawanie przeciwciał wobec składników plomby fibrynogenowej/środków hemostatycznych obserwowano rzadko.

Podczas badań klinicznych z zastosowaniem leku w zabiegach chirurgicznych wątroby, w których badano powstawanie przeciwciał, u 26% spośród 96 pacjentów, u których przeprowadzono badania i którym podawano lek Tachocomb, pojawiły się przeciwciała przeciwko kolenie koniennemu. Przeciwciała przeciwko koleni koniennemu, które pojawiły się u niektórych pacjentów po podaniu leku Tachocomb, nie reagowały z kolagenem ludzkim. U jednego pacjenta pojawiły się przeciwciała przeciwko fibrynogenowi ludzkiemu.

Nie zaobserwowano niepożądanych skutków związanych z powstawaniem przeciwciał przeciwko fibrynogenowi ludzkiemu lub koleni koniennemu.

Dane kliniczne dotyczące ponownego stosowania leku Tachocomb są ograniczone. Lek ponownie podano 2 pacjentom w trakcie badania klinicznego; nie odnotowano wystąpienia żadnych odczynów immunomediatorowych; jednakże ich status pod względem obecności przeciwciał przeciwko koleni lub fibrynogenowi jest nieznany.

Podczas wewnątrznaczyniowego stosowania leku mogą rozwijać się powikłania zakrzepowo-zatorowe (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dane dotyczące bezpieczeństwa wirusowego leku podano w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Dane dotyczące bezpieczeństwa leku Tachocomb odzwierciedlają zazwyczaj typ powikłań pooperacyjnych związanych z warunkami chirurgicznymi, w jakich przeprowadzono badania, oraz z pierwotną chorobą pacjentów.

Dane uzyskane z 8 kontrolowanych badań klinicznych prowadzonych przez właściciela pozwolenia na dopuszczenie do obrotu zostały połączone w jeden zestaw danych. Zgodnie z analizą połączonych danych lek Tachocomb podano 997 pacjentom, a środek porównawczy – 984 pacjentom. Z powodów praktycznych (w porównaniu ze standardowym leczeniem chirurgicznym i standardowymi środkami hemostatycznymi) przeprowadzenie badań klinicznych ślepych w celu oceny stosowania leku Tachocomb nie było możliwe, w związku z czym przeprowadzono badania otwarte.

Poniżej wymienione niepożądane reakcje zostały zgłoszone podczas stosowania leku Tachocomb w okresie pogwarancyjnym. Częstość występowania niepożądanych reakcji – nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu odpornościowego.

Nieznana: wstrząs anafilaktyczny, reakcje nadwrażliwości.

Ze strony układu krążenia.

Nieznana: zakrzepica.

Ze strony przewodu pokarmowego.

Nieznana: niedrożność jelit (podczas chirurgii narządów jamy brzusznej).

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania.

Nieznana: powstawanie przyczep.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie przekraczającej 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci!

Opakowanie. 1 mata o wymiarach 2,5 cm x 3,0 cm w blisterze; 1 blister w opakowaniu; 1 opakowanie w pudełku kartonowym;

1 mata o wymiarach 4,8 cm x 4,8 cm w blisterze; 1 blister w opakowaniu; 2 opakowania w pudełku kartonowym;

1 mata o wymiarach 9,5 cm x 4,8 cm w blisterze; 1 blister w opakowaniu; 1 opakowanie w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent. Corza Medical Distribution GmbH, Austria Branch, Austria / Corza Medical Distribution GmbH, Austria Branch, Austria.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby producenta.

St. Peter Strasse 25, 4020 Linz, Austria / St. Peter Strasse 25, 4020 Linz, Austria.