Synerpen

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Synerpen (Synerpen)

Skład:

substancje czynne: imipenem i cylostatin sodu;

1 fiolka zawiera imipenem (w postaci sterylnej) 530,10 mg, co odpowiada imipenem bezwodnemu 500 mg; sól sodowa cylostatynu (w postaci sterylnej) 530,70 mg, co odpowiada cylostatynie 500 mg;

substancja pomocnicza: wodorowęglan sodu.

Postać leku. Proszek do sporządzenia roztworu do wlewania.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek biały lub bladożółty.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Imipenem i inhibitor enzymu. Kod ATC J01D H51.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Synerpen składa się z dwóch składników: imipenemu, pierwszego przedstawiciela nowej klasy antybiotyków β-laktamowych – tienamycyn, oraz cylastatynu sodu, specyficznego inhibitora enzymu, który blokuje metabolizm imipenemu w nerkach i istotnie zwiększa stężenie niezmienionego imipenemu w drogach moczowych. Stosunek wagowy imipenemu do cylastatynu sodu w preparacie Synerpen wynosi 1:1.

Klasa antybiotyków tienamycynowych, do której należy imipenem, charakteryzuje się szerszym spektrum silnego działania bakteriobójczego niż jakie zapewnia każdy z dotychczas poznanych antybiotyków.

Synerpen wskazany jest w leczeniu zakażeń mieszanych wywołanych wrażliwymi szczepami bakterii tlenowych i beztlenowych. Synerpen wykazał skuteczność w leczeniu wielu zakażeń wywołanych tlenowymi i beztlenowymi bakteriami Gram-dodatnimi i Gram-ujemnymi opornymi na cefalosporyny, w tym na cefazolin, cefoperazon, cefalotyn, cefoksytynę, cefotaksym, moksala-ktam, cefamandol, ceftazydym i ceftryksone. Wiele zakażeń wywołanych przez drobnoustroje oporne na aminoglikozydy (gentamycyna, amikacyna, tobramycyna) i/lub penicyliny (ampicylina, karbencylina, penicylina-G, tykarcyllina, piperacyllina, azlocylina, mezlocylina) również poddaje się skutecznemu leczeniu preparatem Synerpen.

Synerpen nie jest wskazany w leczeniu zapaleń opon mózgowo-rdzeniowych.

Synerpen jest silnym inhibitorem syntezy ściany komórkowej bakterii i, podobnie jak nowoczesne cefalosporyny i penicyliny, wykazuje szerokie spektrum działania wobec bakterii Gram-ujemnych, ale jego charakterystyczną cechą jest wysoka aktywność wobec bakterii Gram-dodatnich, wcześniej obserwowana jedynie u β-laktamowych antybiotyków o wąskim spektrum działania. Spektrum działania preparatu Synerpen obejmuje Pseudomonas aeruginosa, Staphylococcus aureus, Enterococcus faecalis oraz Bacteroides fragilis – różnorodną i klinicznie trudną grupę patogenów, zazwyczaj opornych na inne antybiotyki.

Synerpen jest skuteczny wobec dużej liczby mikroorganizmów, takich jak szczepy Serratia i Enterobacter, które są naturalnie oporne na większość antybiotyków β-laktamowych.

Spektrum działania antybakteryjnego preparatu Synerpen jest szersze niż jakiegokolwiek innego z dotychczas znanych antybiotyków i obejmuje wszystkie klinicznie istotne mikroorganizmy chorobotwórcze. Do mikroorganizmów, wobec których Synerpen jest zazwyczaj skuteczny in vitro, należą:

Bakterie tlenowe Gram-ujemne

Widzaje Achromobacter, widzaje Acinetobacter (wcześniej Mima-Herellea), Aeromonas hydrophila, widzaje Alcaligenes, Bordetella bronchicanis, Bordetella bronchiseptica, Bordetella pertussis, Brucella melitensis, Burkholderia pseudomallei (wcześniej Pseudomonas pseudomallei), Burkholderia stutzeri (wcześniej Pseudomonas stutzeri), widzaje Campylobacter, widzaje Capnocytophaga, widzaje Citrobacter, Citrobacter koseri (wcześniej Citrobacter diversus), Citrobacter freundii, Eikenella corrodens, widzaje Enterobacter, Enterobacter aerogenes, Enterobacter agglomerans, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Gardnerella vaginalis, Haemophilus ducreyi, Haemophilus influenzae (w tym szczepy produkujące β-laktamazy), Haemophilus parainfluenzae, Hafnia alvei, widzaje Klebsiella, Klebsiella oxytoca, Klebsiella ozaenae, Klebsiella pneumoniae, widzaje Moraxella, Morganella morganii (wcześniej Proteus morganii), Neisseria gonorrhoeae (w tym szczepy produkujące penicylinazy), Neisseria meningitidis, widzaje Pasteurella, Pasteurella multocida, Plesiomonas shigelloides, widzaje Proteus, Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, widzaje Providencia, Providencia alcalifaciens, Providencia rettgeri (wcześniej Proteus rettgeri), Providencia stuartii, widzaje Pseudomonas, Pseudomonas fluorescens, Pseudomonas putida, Pseudomonas aeruginosa, widzaje Salmonella, Salmonella typhi, widzaje Serratia, Serratia proteamaculans (wcześniej Serratia liquefaciens), Serratia marcescens, widzaje Shigella, widzaje Yersinia (wcześniej Pasteurella), Yersinia enterocolitica, Yersinia pseudotuberculosis.

*Stenotrophomonas maltophilia (wcześniej Xanthomonas maltophilia, wcześniej Pseudomonas maltophilia) oraz szczepy Burkholderia cepacia (wcześniej Pseudomonas cepacia) są ogólnie oporne na preparat Synerpen.

Bakterie tlenowe Gram-dodatnie

Widzaje Bacillus, Enterococcus faecalis, Erysipelothrix rhusiopathiae, Listeria monocytogenes, widzaje Nocardia, widzaje Pediococcus, Staphylococcus aureus (w tym szczepy produkujące penicylinazy), Staphylococcus epidermidis (w tym szczepy produkujące penicylinazy), Staphylococcus saprophyticus, Streptococcus agalactiae, grupa Streptococcus C, grupa Streptococcus G, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Viridans Streptococci (w tym szczepy α- i γ-hemolityczne). Enterococcus faecium oraz niektóre szczepy Staphylococcus oporne na metycylinę są oporne na preparat Synerpen.

Bakterie beztlenowe Gram-ujemne

Widzaje Bacteroides, Bacteroides distasonis, Bacteroides fragilis, Bacteroides ovalus, Bacteroides thetaiotaomicron, Bacteroides uniformis, Bacteroides vulgatus, Bilophila wadsworthia, widzaje Fusobacterium, Fusobacterium necrophorum, Fusobacterium nucleatum, Porphyromonas asaccharolytica (wcześniej Bacteroides asaccharolyticus), Prevotella bivia (wcześniej Bacteroides bivius), Prevotella disiens (wcześniej Bacteroides disiens), Prevotella intermedia (wcześniej Bacteroides intermedius), Prevotella melaninogenica (wcześniej Bacteroides melaninogenicus), widzaje Veillonella.

Bakterie beztlenowe Gram-dodatnie

Widzaje Actinomyces, widzaje Bifidobacterium, widzaje Clostridium, Clostridium perfringens, widzaje Eubacterium, widzaje Lactobacillus, widzaje Mobiluncus, Microaerophilic streptococcus, widzaje Peptococcus, widzaje Peptostreptococcus, widzaje Propionibacterium (w tym P. acnes).

Inne

Mycobacterium fortuitum, Mycobacterium smegmatis.

Badania in vitro wskazują, że imipenem działa synergistycznie z aminoglikozydami wobec niektórych izolatów Pseudomonas aeruginosa.

Farmakokinetyka.

U zdrowych ochotników, 20-minutowa wewnątrzżylowa infuzja preparatu Synerpen w dawce 500 mg prowadziła do szczytowych stężeń imipenemu w osoczu w zakresie od 21 do 58 μg/ml. Okres półtrwania imipenemu w osoczu wynosił 1 godzinę. Około 70% zastosowanego antybiotyku wykrywano w postaci niezmienionej w moczu w ciągu 10 godzin, a dalszego wydalania leku z moczem nie obserwowano. Przy stosowaniu Synerpenu według schematu co 6 godzin nie obserwowano akumulacji imipenemu w osoczu ani w moczu u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Jednoczesne stosowanie Synerpenu i probenecydu prowadziło do minimalnego wzrostu stężeń imipenemu w osoczu i jego okresu półtrwania. Gdy imipenem stosowany był samodzielnie, metabolizował się w nerkach pod wpływem dehydropeptydazy-I. Indywidualne odzyskiwanie w moczu wynosiło od 5% do 40%, średnio w kilku badaniach – 15–20%. Wiązanie imipenemu z białkami surowicy krwi człowieka wynosi około 20%.

Cylastatyna to specyficzny inhibitor enzymu dehydropeptydazy-I, który skutecznie hamuje metabolizm imipenemu, dzięki czemu jednoczesne stosowanie imipenemu i cylastatyny pozwala osiągnąć terapeutyczne stężenia antybakteryjne imipenemu w moczu i osoczu. Szczytowe stężenia cylastatyny w osoczu po 20-minutowej wewnątrzżylowej infuzji Synerpenu w dawce 500 mg znajdowały się w zakresie od 21 do 55 μg/ml. Okres półtrwania cylastatyny w osoczu wynosi około 1 godzinę. Około 70–80% dawki cylastatyny wydaje się w ciągu 10 godzin po podaniu Synerpenu w niezmienionej postaci z moczem. Po tym czasie cylastatyna nie była wykrywana w moczu. Około 10% wykrywano w postaci metabolitu N-acetylu, który wykazuje działanie hamujące wobec dehydropeptydazy porównywalne z działaniem leku macierzystego. Jednoczesne stosowanie Synerpenu i probenecydu prowadziło do podwojenia stężenia cylastatyny w osoczu i okresu jej półtrwania, ale nie wpływało na odzyskiwanie cylastatyny z moczem.

Wiązanie cylastatyny z białkami surowicy krwi człowieka wynosi około 40%.

Niewydolność nerek.

Po jednorazowej dawce wewnątrzżylnej Synerpenu 250 mg/250 mg, pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) dla imipenemu wzrosło odpowiednio 1,1, 1,9 i 2,7 razy u pacjentów z niewielką (klirens kreatyniny (CrCL) 50–80 ml/min/1,73 m²), umiarkowaną (CrCL 30–<50 ml/min/1,73 m²) i ciężką (CrCL <30 ml/min/1,73 m²) niewydolnością nerek w porównaniu z pacjentami z prawidłową funkcją nerek (CrCL >80 ml/min/1,73 m²), natomiast pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) dla cylastatyny wzrosło odpowiednio 1,6, 2 i 6,2 razy u pacjentów z niewielką, umiarkowaną i ciężką niewydolnością nerek w porównaniu z pacjentami z prawidłową funkcją nerek. Po jednorazowej dawce wewnątrzżylnej Synerpenu 250 mg/250 mg podanej 24 godziny po hemodializie, pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) dla imipenemu i cylastatyny było większe odpowiednio 3,7 i 16,4 razy niż u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Wydalanie z moczem, klirens nerkowy oraz klirens osoczowy imipenemu i cylastatyny zmniejszają się wraz ze spadkiem funkcji nerek po wewnątrzżylowym podaniu Synerpenu. Korekta dawki jest konieczna u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Niewydolność wątroby.

Farmakokinetyka imipenemu u pacjentów z niewydolnością wątroby nie była ustalana. Ze względu na ograniczony zakres metabolizmu wątrobowego imipenemu oczekuje się, że niewydolność wątroby nie będzie wpływać na jego farmakokinetykę. Dlatego korekta dawki u pacjentów z niewydolnością wątroby nie jest zalecana.

Dzieci.

Średni klirens i objętość rozkładu imipenemu były o około 45% wyższe u dzieci (w wieku od 3 miesięcy do 14 lat) w porównaniu z dorosłymi. Pole pod krzywą „stężenie-czas” (AUC) dla imipenemu po podaniu dawki imipenem/cylastatyna 15/15 mg/kg masy ciała u dzieci było o około 30% wyższe niż ekspozycja u dorosłych otrzymujących dawkę 500 mg/500 mg. Przy wyższej dawce, ekspozycja po podaniu 25/25 mg/kg imipenem/cylastatyna dzieciom była o 9% wyższa w porównaniu z ekspozycją u dorosłych otrzymujących dawkę 1000 mg/1000 mg.

Pacjenci w wieku podeszłym.

U zdrowych ochotników w wieku podeszłym (w wieku od 65 do 75 lat z prawidłową funkcją nerek dla ich wieku) farmakokinetyka jednorazowej dawki wewnątrzżylnej Synerpenu 500 mg/500 mg podanej w ciągu 20 minut była zgodna z oczekiwaniami u pacjentów z niewielką niewydolnością nerek, dla których zmiana dawki nie jest uważana za konieczną. Średnie wartości okresu półtrwania imipenemu i cylastatyny w osoczu wynosiły odpowiednio 91 ± 7 minut i 69 ± 15 minut. Wielokrotne dawkowanie nie wpływało na farmakokinetykę imipenemu ani cylastatyny i nie obserwowano akumulacji imipenemu/cylastatyny.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie dorosłych oraz dzieci w wieku od 1 roku życia zakażeń wywołanych drobnoustrojami wrażliwymi na lek:

• zakażenia wewnątrzbrzuszne;
• zakażenia dolnych dróg oddechowych (ciężka zapalenie płuc, w tym zapalenie płuc szpitalne i związane z wentylacją);
• zakażenia okołoporodowe i poporodowe;
• skomplikowane zakażenia układu moczowo-płciowego;
• skomplikowane zakażenia skóry i tkanek miękkich;
• zakażenia kości i stawów;
• sepsa;
• zapalenie wsierdzia.

Lek Synerpen może być stosowany w leczeniu pacjentów z neutropenią towarzyszącą gorączce, której przyczyną mogą być infekcje bakteryjne.

Leczenie pacjentów z bakteriemią, związanej lub potencjalnie związanej z dowolnym z powyższych zakażeń.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na którykolwiek składnik leku, inne leki z grupy karbapenemów, ostre objawy nadwrażliwości (np. reakcje anafilaktyczne, ciężkie reakcje skórne) na inne antybiotyki beta-laktamowe (np. penicyliny lub cephalosporyny).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

U pacjentów stosujących gancyklowir w połączeniu z lekiem Synerpen do wstrzykiwań dożylnych obserwowano napady drgawek ogólnych. Te leki mogą być stosowane łącznie tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko.

W trakcie badań pozarejestrowych zgłaszano obniżenie stężenia kwasu walproinowego we krwi podczas współstosowania z karbapenemami, a w niektórych przypadkach zgłaszano nagłe napady drgawek. Dlatego nie zaleca się jednoczesnego stosowania imipenemu i kwasu walproinowego/walproinianu sodu i należy rozważyć możliwość zastosowania alternatywnej terapii antybakteryjnej lub przeciwdrgawkowej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki przeciwwadzące doustne

Jednoczesne stosowanie antybiotyków z warfaryną może nasilić działanie przeciwkrzepne warfaryny. Ryzyko może się różnić w zależności od rodzaju infekcji, wieku i ogólnego stanu pacjenta, dlatego trudno ocenić rolę antybiotyku w nasileniu międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR). Zaleca się częste monitorowanie INR podczas i po jednoczesnym stosowaniu antybiotyków z doustnym lekiem przeciwkrzepnym.

Współstosowanie leku Synerpen i probenecydu prowadziło do minimalnego wzrostu stężenia imipenemu we krwi i wydłużenia okresu półwylu imipenemu z osocza. Wydalanie do moczu aktywnego (nieprzemienionego) imipenemu zmniejszało się do około 60 % dawki, gdy lek Synerpen był stosowany z probenecydem. Współstosowanie

leku Synerpen i probenecydu podwajało stężenie cylostatinu we krwi i okres półwylu cylostatinu, ale nie miało wpływu na wydalanie cylostatinu z moczem.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Istnieją dane kliniczne i laboratoryjne wskazujące na częściową krzyżową alergiczność preparatu Synerpen i innych antybiotyków β-laktamowych, penicylin i cephalosporyn. Ciężkie reakcje (w tym anafilaksję) obserwuje się podczas stosowania większości antybiotyków β-laktamowych. Najbardziej prawdopodobne są one u osób z wrażliwością na wiele alergenów w wywiadzie. Przed rozpoczęciem terapii należy dokładnie przeanalizować wywiad pacjenta pod kątem występowania reakcji nadwrażliwości na karbapenemy, penicyliny, cephalosporyny, inne antybiotyki β-laktamowe oraz inne alergeny. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej podczas stosowania preparatu należy go odstawić i podjąć odpowiednie działania. Ciężkie reakcje anafilaktyczne wymagają natychmiastowego leczenia.

Podczas leczenia imipenemem/cilastatynem należy dokładnie monitorować funkcje wątroby ze względu na ryzyko toksyczności wątrobowej (wzrost poziomu transaminaz, niewydolność wątroby i ostra postać zapalenia wątroby).

Pacjentom z wcześniejszymi chorobami wątroby należy monitorować funkcje wątroby podczas leczenia imipenemem/cilastatynem. Nie ma potrzeby dostosowywania dawki. Podczas leczenia imipenemem/cilastatynem możliwe jest pozytywne wyniki bezpośredniego lub pośredniego testu Coombsa.

Przed wszelkim leczeniem empirycznym należy wziąć pod uwagę zakres działania przeciwbakteryjnego imipenemu/cilastatynu, szczególnie w stanach stanowiących zagrożenie dla życia pacjenta. Ponadto należy zachować ostrożność ze względu na ograniczoną wrażliwość niektórych patogenów (np. związanych z infekcjami skóry i tkanek miękkich) na imipenem/cilastatyn. Stosowanie imipenemu/cilastatynu jest uzasadnione w leczeniu tych typów infekcji, jeśli konkretny patogen został już potwierdzony i jest znany jako wrażliwy, lub gdy istnieją poważne przesłanki, że najprawdopodobniej występujący patogen(y) są odpowiedni do takiego leczenia. Stosowanie wspomagające tego środka wobec metycylinoodpornego Staphylococcus aureus (MRSA) może być wskazane, gdy podejrzewa się lub potwierdzono udział infekcji MRSA w zatwierdzonych wskazaniach.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania imipenemu/cilastatynu i kwasu walproinowego/sodu walproinianu (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Stosowanie wspomagające aminoglikozydu może być wskazane, gdy podejrzewa się lub potwierdzono udział infekcji Pseudomonas aeruginosa w zatwierdzonych wskazaniach.

Rozwój kolitu uwarunkowanego antybiotykiem i kolitu pseudobłoniastego został zarejestrowany jako powikłanie stosowania niemal wszystkich antybiotyków; jego postacie mogą się wahać od łagodnych do stanów zagrażających życiu pacjenta. Z tego powodu antybiotyki należy stosować ostrożnie u pacjentów z wywiadem chorób przewodu pokarmowego, szczególnie zapaleń jelita. Należy pamiętać o możliwości rozwoju kolitu pseudobłoniastego, gdy u pacjenta podczas leczenia antybiotykiem wystąpi biegunka. Należy rozważyć możliwość odstawienia terapii imipenemem/cilastatynem i zastosowanie specyficznego leczenia Clostridium difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę.

Preparat Synerpen nie jest zalecany w leczeniu zapaleń opon mózgowo-rdzeniowych.

Imipenem-cilastatyn gromadzi się u pacjentów z obniżoną funkcją nerek. Jeśli dawka nie zostanie skorygowana z uwzględnieniem czynności nerek, mogą wystąpić działania niepożądane ze strony OUN.

Podobnie jak przy terapii innymi antybiotykami z grupy β-laktamów, przy stosowaniu preparatu Synerpen opisano działania niepożądane ze strony OUN, takie jak mioklonie, dezorientacja lub drgawki, szczególnie w przypadkach, gdy przekroczono zalecane dawki w zależności od czynności nerek i masy ciała. Zazwyczaj zaburzenia te występowały u pacjentów z uszkodzeniem OUN (urazy mózgu lub napady drgawkowe w wywiadzie) i/lub u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, u których możliwa jest kumulacja preparatu w organizmie. Z tego powodu, szczególnie u takich pacjentów, konieczne jest ścisłe przestrzeganie zalecanych dawek i trybu leczenia. Leczenie przeciwdrgawkowe należy kontynuować u pacjentów z napadami drgawkowymi w wywiadzie.

Szczególną ostrożność należy zachować wobec objawów neurologicznych lub drgawek u dzieci z znanymi czynnikami ryzyka drgawek lub u dzieci otrzymujących leczenie wspomagające lekami obniżającymi nasilenie drgawek.

Jeśli w trakcie leczenia preparatem wystąpią drżenie częściowe, mioklonie lub napady drgawkowe, pacjent powinien zostać poddany badaniu neurologicznemu i, jeśli wcześniej nie było przepisane, należy zastosować leczenie przeciwdrgawkowe. Jeśli objawy zaburzeń ze strony OUN utrzymują się, należy zmniejszyć dawkę preparatu Synerpen lub całkowicie go odstawić.

Synerpen nie jest wskazany w leczeniu pacjentów z klirensem kreatyniny < 15 ml/min, z wyjątkiem przypadków, gdy w ciągu 48 godzin zostanie przeprowadzona hemodializa. U pacjentów poddawanych hemodializie Synerpen zaleca się tylko wtedy, gdy korzyści z leczenia przewyższają potencjalne ryzyko wystąpienia drgawek.

Preparat Synerpen 500 mg/500 mg zawiera 37,6 mg sodu (1,6 mEq), co należy uwzględnić przy stosowaniu u pacjentów na diecie kontrolowanej pod względem sodu (diecie bezsodowej).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań stosowania leku u ciężarnych kobiet.

Podczas badań na ciężarnych małpach stwierdzono toksyczność reprodukcyjną. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Preparat Synerpen można stosować w czasie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią.

Imipenem i cilastatyn wydzielają się w niewielkich ilościach w mleko matki. W razie konieczności stosowania leku należy rozważyć korzyści płynące z karmienia piersią dla dziecka oraz potencjalne ryzyko dla dziecka.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i pracy z innymi urządzeniami. Jednak niektóre działania niepożądane (takie jak halucynacje, senność, zawroty głowy i uczucie wiru), związane ze stosowaniem preparatu, mogą wpływać na zdolność niektórych pacjentów do prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawki

Rekomendacje dawkowania leku Synerpen odnoszą się do ilości imipenemu/cilastatynu, które należy zastosować.

Dawkę dobową leku Synerpen ustala się, biorąc pod uwagę rodzaj zakażenia, i dzieli się na kilka równych podawanych dawek, uwzględniając stopień wrażliwości patogenu(-ów) oraz stan funkcji nerek pacjenta.

• Dorośli i młodzież
• Zalecany schemat dawkowania dla pacjentów z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny ≥ 90 ml/min) jest następujący:
• 500 mg/500 mg co 6 godzin lub
• 1000 mg/1000 mg co 8 godzin lub co 6 godzin.

W leczeniu zakażeń, których ustaloną lub prawdopodobną przyczyną są mniej wrażliwe gatunki bakterii (takie jak Pseudomonas aeruginosa) oraz bardzo ciężkich zakażeń (np. u pacjentów z neutropenią i gorączką) zaleca się stosowanie dawki 1000 mg/1000 mg co 6 godzin.

Dawkę należy zmniejszyć, jeśli klirens kreatyniny < 90 ml/min (patrz tabela 1).

Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 4000 mg/4000 mg na dobę.

Zaburzenia funkcji nerek

Aby określić zmniejszoną dawkę dla dorosłych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, należy:

1. Określić całkowitą dawkę dobową (tj. 2000/2000, 3000/3000 lub 4000/4000 mg), którą zazwyczaj stosuje się pacjentom z prawidłową funkcją nerek.
2. Dobrać odpowiedni schemat podawania zmniejszonej dawki (patrz tabela 1) zgodnie z klirens kreatyniny pacjenta. W celu uzyskania informacji dotyczących czasu trwania wlewu, patrz poniżej „Sposób stosowania”.

Tabela 1

Pacjenci z klirensem kreatyniny < 15 ml/min

Synerpen do wstrzykiwania dożylnej nie należy stosować pacjentom z klirensem kreatyniny < 15 ml/min, jeśli w ciągu najbliższych 48 godzin nie będą oni poddawani hemodializie.

Pacjenci poddawani hemodializie

W leczeniu pacjentów z klirensem kreatyniny < 15 ml/min, poddawanych hemodializie, stosuje się dawki zalecane dla pacjentów z klirensem kreatyniny 15–29 ml/min (patrz tabela 1).

Imipenem i cilastatyna są usuwane podczas hemodializy. Synerpen należy podawać pacjentowi natychmiast po sesji hemodializy, a następnie co 12 godzin po jej zakończeniu. Pacjenci poddawani hemodializie, a zwłaszcza ci, u których podstawową chorobą jest choroba układu nerwowego środkowego (CNS), wymagają ścisłej obserwacji; Synerpen należy stosować tym pacjentom tylko wtedy, gdy oczekiwany efekt przewyższa potencjalne ryzyko wystąpienia drgawek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Obecnie brakuje wystarczających danych dotyczących stosowania leku Synerpen u pacjentów poddawanych dializie doustnej (peritonealnej), dlatego nie zaleca się stosowania go w leczeniu tej grupy pacjentów.

Niewydolność wątroby

Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w wieku podeszłym z prawidłową funkcją nerek.

Dzieci powyżej 1 roku życia

Dzieciom powyżej 1 roku życia zalecana dawka wynosi 15/15 lub 25/25 mg/kg co 6 godzin.

W leczeniu infekcji, których prawdopodobną lub potwierdzoną przyczyną są mniej wrażliwe szczepy bakterii (takie jak Pseudomonas aeruginosa) oraz bardzo ciężkich infekcji (np. u pacjentów z neutropenią i gorączką) zaleca się stosowanie dawki 25/25 mg/kg co 6 godzin.

Dzieci poniżej 1 roku życia

Nie zaleca się stosowania leku u dzieci poniżej 1 roku życia ze względu na niewystarczającą ilość danych klinicznych.

Dzieci z zaburzeniami funkcji nerek

Nie zaleca się stosowania leku u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek (kreatynina surowicy > 2 mg/dl) ze względu na niewystarczającą ilość danych klinicznych.

Sposób stosowania

Przed podaniem Synerpenu należy go najpierw odtworzyć, a następnie rozcieńczyć.

Dawkę nie przekraczającą 500 mg/500 mg Synerpenu do wstrzykiwania dożylnej należy podawać w ciągu 20–30 minut. Dawka przekraczająca 500 mg/500 mg powinna być podawana w ciągu 40–60 minut. Jeśli u pacjenta podczas infuzji wystąpi nudności, należy zmniejszyć szybkość podawania leku.

Odtworzenie

Każdy fiolka przeznaczona jest tylko do jednorazowego użycia.

Zawartość każdej fiolki należy przenieść do 100 ml odpowiedniego roztworu do infuzji (0,9 % roztwór chlorku sodu). W wyjątkowych przypadkach, gdy z powodów klinicznych nie można zastosować 0,9 % roztworu chlorku sodu, jako rozpuszczalnik można użyć 5 % roztwór glukozy.

Zaleca się dodanie około 10 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu do fiolki.

Dobrze wstrząsnąć i przenieść powstałą zawiesinę do pojemnika z roztworem do infuzji.

OSTRZEŻENIE: ZAWIESINA NIE JEST GOTOWYM ROZTWOREM DO INFUZJI.

Powtórzyć procedurę, dodając ponownie 10 ml roztworu do infuzji, aby cała zawartość fiolki została przeniesiona do roztworu do infuzji. Otrzymaną mieszaninę należy wstrząsać, aż stanie się przezroczysta.

Stężenie odtworzonego roztworu po powyższej procedurze wynosi około 5 mg/ml imipenemu i cilastatynie.

Rozcieńczone roztwory należy stosować natychmiast. Czas pomiędzy rozpoczęciem odtworzenia a zakończeniem infuzji dożylnej nie powinien przekraczać 2 godzin.

Dzieci.

Ze względu na niewystarczającą ilość danych klinicznych nie zaleca się stosowania Synerpenu u dzieci poniżej 1 roku życia oraz u dzieci z zaburzeniami funkcji nerek (kreatynina surowicy > 2 mg/dl) (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania mogą być zgodne z profilem działań niepożądanych; mogą obejmować drgawki, dezorientację, drżenie, nudności, wymioty, hipotensję tętniczą, bradykardię.

Nie ma specyficznych informacji dotyczących leczenia przedawkowania lekiem. Lek jest usuwany podczas hemodializy. Jednak skuteczność tej procedury w przypadku przedawkowania nie została potwierdzona. Leczenie jest objawowe.

Działania niepożądane.

Po podaniu wewnątrzżylnym imipenemu/cylistatynie zgłaszano następujące najczęstsze działania niepożądane systemowe, które mogły być związane z leczeniem: nudności (2,0%), biegunka (1,8%), wymioty (1,5%), wysypka (0,9%), gorączka (0,5%), hipotensja tętnicza (0,4%), drgawki (0,4%), zawroty głowy (0,3%), świąd (0,3%), pokrzywka (0,2%), senność (0,2%); działania niepożądane miejscowe to: zapalenie żył/zapalenie żył z zakrzepem (3,1%), ból w miejscu wstrzyknięcia (0,7%), zaczerwienienie w miejscu wstrzyknięcia (0,4%) oraz induracja żyły (0,2%); obserwowano również podwyższenie stężenia transaminaz i fosfatazy alkalicznej w surowicy.

Działania niepożądane sklasyfikowano według klas narządów i częstości występowania: bardzo często (od > 1/10), często (od > 1/100 do < 1/10), nieczęsto (od > 1/1000 do < 1/100), rzadko (od > 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (od < 1/10000) oraz częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Zakażenia i inwazje: rzadko: kolit pseudomembranozny, kandydoza; bardzo rzadko: gastroenteryt.

Układ krwionośny i układ limfatyczny: często: eozynofilia; nieczęsto: pancytopenia, neutropenia, leukopenia, trombocytopenia, trombocytoza; rzadko: agranulocytoza; bardzo rzadko: anemia hemolityczna, zahamowanie funkcji szpiku kostnego.

Zaburzenia układu odpornościowego: rzadko: reakcje anafilaktyczne.

Zaburzenia psychiczne: nieczęsto: zaburzenia psychiczne, w tym halucynacje i stany dezorientacji.

Układ nerwowy: nieczęsto: drgawki, aktywność miokloniczna, zawroty głowy, senność; rzadko: encefalopatia, parestezje, drżenie częściowe, zaburzenia smaku; bardzo rzadko: nasilenie ciężkiej miastenii, ból głowy; częstość nieznana: niepokój, dyskinezja.

Układ słuchu i błędnik: rzadko: utrata słuchu; bardzo rzadko: zawroty głowy, szumy w uszach.

Zaburzenia serca: bardzo rzadko: sinica, tachykardia, uczucie przyspieszonego bicia serca.

Zaburzenia naczyniowe: często: zapalenie żył z zakrzepem; nieczęsto: hipotensja tętnicza; bardzo rzadko: uderzenia gorąca.

Układ oddechowy, płuca i klatka piersiowa: bardzo rzadko: duszność, nadmierne oddychanie (hiperwentylacja), ból gardła.

Układ pokarmowy: często: biegunka, wymioty, nudności. Nudności i/lub wymioty związane z lekiem występują częściej u pacjentów z granulocytopenią niż u pacjentów bez granulocytopenii leczonych tym lekiem. Rzadko: zmiana koloru zębów i/lub języka; bardzo rzadko: kolit krwotoczny, ból brzucha, zgaga, ból języka, nadżerzenie brodawek języka, nadmierne wydzielanie śliny.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe: rzadko: niewydolność wątroby, zapalenie wątroby; bardzo rzadko: ostra niewydolność wątroby.

Skóra i tkanka podskórna: często: wysypka (np. egzantematyczna); nieczęsto: pokrzywka, świąd; rzadko: toksyczny epidermalny nekrolioza, choroba Quincka, zespół Stevensa-Johnsona, erytema wielopostaciowe, odparzenia skóry; bardzo rzadko: nadmierne pocenie się, zmiany struktury skóry.

Układ mięśniowo-szkieletowy i tkanka łączna: bardzo rzadko: polialgiczność, ból w odcinku piersiowym kręgosłupa.

Układ moczowy i narządy płciowe: rzadko: ostra niewydolność nerek, oliguria/anuria, poliuria, zmiana koloru moczu (bezpieczna, nie należy mylić z hematurią). Ocena wpływu leku Synerpen na funkcję nerek jest trudna, ponieważ zazwyczaj obecne są czynniki sprzyjające przednerkowej azotemii lub pogorszeniu funkcji nerek.

Układ rozrodczy i gruczoły mlekowe: bardzo rzadko: świąd narządów płciowych.

Zaburzenia ogólne i stan w miejscu podania: nieczęsto: gorączka, ból miejscowy i induracja w miejscu wstrzyknięcia, zaczerwienienie w miejscu wstrzyknięcia; bardzo rzadko: dyskomfort w klatce piersiowej, osłabienie/astenia.

Badania laboratoryjne: często: podwyższenie stężenia transaminaz we krwi, podwyższenie stężenia fosfatazy alkalicznej we krwi; nieczęsto: dodatni wynik bezpośredniego testu Coombsa, wydłużenie czasu protrombinowego, obniżenie stężenia hemoglobiny, podwyższenie stężenia bilirubiny we krwi, podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi, podwyższenie stężenia azotu mocznika we krwi.

W badaniach przeprowadzonych u dzieci w wieku > 3 miesięcy zgłaszano działania niepożądane całkowicie podobne do tych obserwowanych u dorosłych pacjentów.

Zgłaszanie podejrzeń działań niepożądanych

Istotne jest zgłaszanie podejrzeń działań niepożądanych po rejestracji leku. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem leku. Osoby uprawnione w dziedzinie opieki zdrowotnej proszone są o zgłaszanie wszystkich podejrzewanych działań niepożądanych.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu chronionym przed światłem, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C. Nie zamrażać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Synerpen do wstrzykiwania dożylnego jest chemicznie niezgodny z lakatanami (solanami kwasu mlekowego), nie należy go rozpuszczać w rozpuszczalnikach zawierających te substancje. Mimo to, Synerpen można podawać przez ten sam system dożylny, przez który prowadzona jest infuzja roztworów laktanów.

Synerpen do wstrzykiwania dożylnego nie może być mieszany z innymi antybiotykami.

Opakowanie.

1 fiolka 30 ml w opakowaniu tekturowym.

Kategoria dostępności.

Na receptę.

Producent.

San Pharmaceutical Industries Limited /
Sun Pharmaceutical Industries Limited.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Industrial Area 3, Dewas - 455001, Indie /
Industrial Area 3, Dewas, 455001, India.