Sulfadymetoksyna

INSTRUKCJA dotyczāca stosowania leku SULFADYMETOKSYNA (SULFADIMETHOXINE)

Skład:

substancja czynna: sulfadymetoksyna;

1 tabletka zawiera 500 mg sulfadymetoksyny w przeliczeniu na 100% suchą substancję;

substancje pomocnicze: dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, skrobię ziemniaczaną, żelatynę, stearynian wapnia.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki o barwie białej lub białej z kremowym odcieniem, o kształcie okrągłym, z płaską powierzchnią, faską i ryżlem z jednej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwdrobnoustrojowe do stosowania systemowego.

Kod ATX J01E D01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Sulfadymetoksyna – lek z grupy sulfonamidów o długim czasie działania. Mechanizm działania wynika z konkurencyjnego antagonizmu wobec kwasu p-aminobenzoesowego (PABK) oraz konkurencyjnego hamowania bakteryjnego enzymu dihydropteroosyntetazy, odpowiedzialnego za włączanie PABK do kwasu dihydrofoliowego, bezpośredniego prekursora kwasu foliowego. Blokuje to syntezę kwasu dihydrofoliowego i zmniejsza ilość metabolitycznie aktywnego kwasu tetrahydrofoliowego, będącego kofaktorem w syntezie puryn, tyminy i DNA.

Wrażliwe na działanie są bakterie syntetyzujące kwas foliowy.

Działa skutecznie wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych: pneumokoków, stafilokoków, streptokoków, Escherichia coli, pałeczki Friedländera, prątków wywołujących czerwonkę; mniej aktywny wobec Proteus.

Aktywny wobec patogenu wywołującego trachomę.

Sulfadymetoksyna nie działa na szczepy bakterii oporne na sulfonamidy.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym wchłania się stosunkowo wolno i wykrywalny we krwi przez 120 godzin. Po jednorazowym podaniu 1 g maksymalne stężenie obserwuje się po 8–12 godzinach; dawki utrzymujące 0,5–1 g zapewniają niezbędną terapeutyczną stężenie leku we krwi przez cały okres leczenia.

Wiążąc się z białkami osocza krwi w 90–98%. Przy podawaniu powtarzanym gromadzi się we krwi.

Dobrze przenika do płynu opłucnowego, którego stężenie stanowi 60–90% stężenia we krwi; jednak, w przeciwieństwie do innych długodziałających sulfonamidów, przenika przez barierę krew-mózg jedynie w niewielkich ilościach. Eliminowany jest przez wątrobę, obserwuje się w nim wysokie stężenia w żółci. Sulfadymetoksyna należy do grupy sulfonamidów o długim czasie działania, jej okres półwyprowadzenia wynosi 41 godzin.

Lek jest bardzo wolno wydalany z organizmu ze względu na wysoki poziom resorpcji w kanalikach nerkowych i znaczny stopień wiązania z białkami osocza krwi. Acetylowana forma nie ulega resorpcji w nerkach i jest wydalana z organizmu (po 96 godzinach – do 83,3%). W moczu występuje głównie w postaci glukuronidu (75–90%), który dobrze rozpuszcza się w środowisku kwasowym i nie wytrąca się w postaci osadu.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Zakaźne i zapalne choroby wywołane mikroorganizmami wrażliwymi na sulfadymetoksynę: zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli, zapalenie migdałków, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok, zapalne choroby dróg żółciowych i dróg moczowych, dyszenteria, rzęsistkowiec, zapalenie skóry bakteryjne, piodermia, trachoma, infekcje ran, oponiak, toksoplazmoza, shigelioza, oporne formy malarii (w połączeniu z lekami przeciwmalarycznymi).

Przeciwwskazania.

• Obecność w wywiadzie wyraźnych reakcji toksyko-alergicznych na sulfonamidy (agranulocytoza, anemia hemolityczna, żółtaczka lekowa, ciężki odmiedzyca, zapalenie wątroby) lub inne objawy podwyższonej wrażliwości na sulfadymetoksynę lub na którykolwiek składnik leku, na inne sulfonamidy lub ich pochodne;
• zahamowanie krwiotworzenia szpiku kostnego;
• niewydolność nerek i/lub wątroby;
• ostra porfiria;
• dekompensowana przewlekła niewydolność serca;
• azotemia;
• niedobór dehydrogenazy glukozy-6-fosforanu (możliwy hemoliza).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Niesterydowe leki przeciwzapalne, pochodne sulfonilszczowiny, leki antytrombotyczne, antagonisty witaminy K, leki przeciwbólowe ogólnoustrojowe (np. tiopental): nasilenie działania tych leków.

Kwas foliowy, antybiotyki bakteriobójcze (w tym penicyliny, cefalosporyny): wzajemne osłabienie skuteczności.

Kwas paraaminosalicylowy (PASK), barbiturany: nasilenie aktywności sulfadymetoksyny.

Metotreksat, fenytoina (difenyna): wzajemne nasilenie toksyczności. Nie zaleca się stosowania metotreksatu w połączeniu z sulfonamidami.

Cyklosporyna: możliwe obniżenie stężeń cyklosporyny we krwi; zwiększony ryzyko nefrotoksyczności.

Diuretyki: zwiększony ryzyko rozwoju krystalurii.

Leki przeciwpadaczkowe: należy unikać jednoczesnego stosowania z klozapiną (zwiększony ryzyko rozwoju agranulocytozy).

Pochodne pirazolonu, indometacyna i salicylany: nasilenie aktywności i toksyczności sulfonamidów.

Erytromycyna, linkomycyna, tetracykliny, trimetoprim, pirymetamina: wzajemne nasilenie działania przeciwbakteryjnego, poszerzenie zakresu działania. Ryzyko pancytopenii i anemii megaloblastycznej przy jednoczesnym stosowaniu z pirymetaminą. Zwiększony ryzyko krystalurii przy stosowaniu z metenaminy.

Ryfampicyna, streptomicyna, monomycyna, kanamycyna, gentamycyna, pochodne oksyhinolinu (nitroksolin): działanie przeciwbakteryjne leków nie ulega zmianie.

Kwas nalidyksoowy (nawigramon), leki znieczulające miejscowe (benzokaina, tetrakaina, prokaina), PABA i jej pochodne: możliwe osłabienie działania przeciwbakteryjnego sulfonamidów z powodu działania antagonistycznego.

Chloramfenikol, nitrofurany: osłabienie sumarycznego efektu.

Peroralne środki antykoncepcyjne zawierające estrogeny: osłabienie ich skuteczności. Należy stosować dodatkowe środki antykoncepcyjne podczas leczenia i przez siedem dni po jego zakończeniu.

Testy diagnostyczne: sulfonamidy mogą powodować fałszywie pozytywne wyniki testu Benedicta przy oznaczaniu glukozy w moczu; mogą wpływać na wyniki testu oznaczania urobilinogenu w moczu.

Nie należy stosować leku jednocześnie z heksametylentetraminem (urotropiną), lekami przeciwcukrzycowymi (pochodnymi sulfonilszczowiny), z difenyną, neodykumaryną i innymi lekami przeciwkrzepliwymi pośrednimi.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Przypadki śmiertelne związane z zastosowaniem sulfonamidów obserwowano bardzo rzadko i były one spowodowane poważnymi reakcjami niepożądanymi, w tym zespołem Stevensa-Johnsona, toksycznym martwiczym zapaleniem naskórka, fulminantnym martwiczym zapaleniem wątroby, agranulocytozą, anemią aplastyczną oraz innymi stanami patologicznymi ze strony układu krwiotwórczego.

Należy przerwać przyjmowanie sulfonamidów, w tym Sulfadymetoksyny, w przypadku pojawienia się pierwszych objawów wysypek na skórze lub jakichkolwiek objawów negatywnej reakcji. W rzadkich przypadkach po wystąpieniu wysypek skórnych mogą rozwinąć się poważniejsze reakcje, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz, martwicze zapalenie wątroby oraz poważne zaburzenia ze strony układu krwiotwórczego.

Objawy takie jak wysypka, ból gardła, podwyższona temperatura ciała, ból stawów, bladość, purpura lub żółtaczka mogą być wczesnymi objawami poważnych reakcji niepożądanych podczas stosowania sulfonamidów, w tym Sulfadymetoksyny.

Podczas leczenia sulfonamidami odnotowano takie objawy ze strony dróg oddechowych jak kaszel, duszność i infiltraty płucne, będące przejawem reakcji nadwrażliwości.

Sulfonamidy, w tym Sulfadymetoksyna, nie powinny być stosowane w leczeniu infekcji wywołanych przez paciorkowca hemolizującego grupy A typu beta, ponieważ nie powodują one eliminacji tych drobnoustrojów i w związku z tym nie zapobiegają powikomaniom takim jak reumatyzm i kłębuszkowe zapalenie nerek.

Istnieje ryzyko rozwoju kolitu pseudobłoniastego, który może mieć przebieg od łagodnego do zagrożonego życia, przy stosowaniu praktycznie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym sulfonamidów (w wyniku nadmiernego wzrostu Clostridium difficile). Dlatego u pacjentów z biegunką należy uwzględnić możliwość tego powikłania w celu ustalenia dalszej taktyki leczenia.

Sulfadymetoksynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, wątroby, z przewlekłą niewydolnością serca, z ciężkimi chorobami alergicznymi lub astmą oskrzelową, a także z chorobami układu krwiotwórczego.

Sulfonamidy, w tym Sulfadymetoksyna, należy stosować z ostrożnością u pacjentów z cukrzycą, ponieważ mogą one wpływać na poziom glukozy we krwi.

Podczas leczenia sulfonamidami, w tym Sulfadymetoksyną, szczególnie długotrwałego i/lub przy zastosowaniu wysokich dawek, należy koniecznie systematycznie kontrolować funkcje nerek, obraz krwi obwodowej oraz poziom glukozy we krwi.

Pacjenci powinni spożywać odpowiednią ilość płynów w celu zapobiegania kryształomocznicy i rozwojowi kamicy moczowej. W przypadku wystąpienia bólu w klatce piersiowej, z krwiomoczem lub bez, należy rozważyć możliwość rozwoju tych powikłań.

Należy unikać stosowania Sulfadymetoksyny u pacjentów powyżej 65. roku życia ze względu na zwiększony ryzyko wystąpienia ciężkich działań niepożądanych.

Zaleca się unikanie bezpośredniego działania promieni słonecznych oraz sztucznego napromienienia ultrafioletowego ze względu na możliwość wystąpienia reakcji fotouczulenia podczas stosowania sulfonamidów.

Ponieważ sulfonamidy są lekami bakteriostatycznymi, a nie bakteriobójczymi, konieczne jest pełne przejście cyklu leczenia w celu zapobiegania nawrotom infekcji oraz rozwojowi odpornych form mikroorganizmów.

Podczas leczenia lekiem należy przestrzegać zaleconego trybu dawkowania, stosować zalecaną dawkę co 24 godziny i nie pomijać dawek. W przypadku pominięcia dawki nie należy podwajać następnej dawki.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Brak informacji o wpływie leku na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Dopóki nie zostanie ustalona indywidualna reakcja pacjenta na lek, należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów, biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia podczas leczenia Sulfadymetoksyną działań niepożądanych ze strony układu nerwowego, takich jak zawroty głowy, drgawki, ataksja, senność, depresja i psychozy.

Sposób stosowania i dawki.

Sulfadymetoksyna należy przyjmować doustnie po posiłku, 1 raz na dobę, w odstępach 24 godziny. Czas trwania leczenia zależy od ciężkości choroby i wynosi 7–14 dni. Po normalizacji temperatury ciała lek należy stosować w dawkach utrzymujących jeszcze przez 2–3 dni.

Dorosłym należy podać sulfadymetoksynę w pierwszym dniu leczenia w dawce 1 g (2 tabletki), w kolejnych dniach – po 500 mg (1 tabletka) na dobę. W przypadku ciężkiego przebiegu choroby dawkę można zwiększyć do 2 g na dobę w pierwszym dniu leczenia, a w kolejnych dniach – do 1 g.

Dzieciom w wieku od 12 lat dawkę początkową stosuje się w pierwszym dniu leczenia w ilości 1 g (2 tabletki), dawkę utrzymującą – 500 mg (1 tabletka) w kolejnych dniach.

Dzieciom w wieku od 3 do 12 lat w pierwszym dniu leczenia podaje się dawkę 25 mg/kg masy ciała, w kolejnych dniach – po 12,5 mg/kg masy ciała na dobę.

Dzieci.

Lek stosuje się u dzieci od 3. roku życia.

Przedawkowanie.

Objawy: pragnienie, suchość w ustach, anoreksja, ból w okolicy prawej podżebrzowej i w lędźwiach, bóle spastyczne brzucha, cholestaza, nudności, wymioty, biegunka, zapalenie skóry, tachykardia, parestezje, zawroty głowy, ból głowy, senność, utrata przytomności, oliguria, zmiana koloru moczu (intensywny żółto-brązowy kolor). Możliwe są hipertermia, hematuria, krystaluria. W badaniu biochemicznym krwi – podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT, AST, fosfatazy zasadowej). Patologiczne zmiany w morfologii krwi (leukopenia, agranulocytoza, anemia hemolityczna) oraz żółtaczka są późniejszymi objawami przedawkowania. Możliwy rozwój metemoglobinemii.

Leczenie: natychmiastowe przerwanie stosowania leku, w razie potrzeby – wywołanie wymiotów, przepłukanie żołądka, podanie węgla aktywnego, przewidywana klizma. Wskazane jest intensywne picie roztworów alkalicznych w celu zalkalizowania moczu; przy zmniejszeniu diurezy i prawidłowej funkcji nerek – wlewanie doustne roztworów. Następnie – leczenie objawowe.

W przypadku potwierdzonej metemoglobinemii wskazane jest wstrzykiwanie domięśniowe 1 % metylenowego niebieskiego.

W ciężkich przypadkach – wymuszone moczowanie. Dializa otrzewnowa nie jest skuteczna, hemodializa jest jedynie umiarkowanie skuteczna w leczeniu przedawkowania sulfonamidów.

Działania niepożądane.

Możliwe są takie same działania niepożądane, jak przy stosowaniu innych sulfonamidów.

Układ pokarmowy: pragnienie, suchość w ustach, ból brzucha, objawy dyspeptyczne, w tym nudności, wymioty, wzdęcia, biegunka, anoreksja; stomatyt, sialoadenit, zapalenie trzustki, krwawienie z przewodu pokarmowego, kolit pseudobłoniasty.

Układ wątrobowo-żółciowy: podwyższenie poziomu transaminaz wątrobowych we krwi (ALT, AST, fosfataza alkaliczna), ból w prawym podżebrzu, hepatomegalia, żółtaczka, zapalenie wątroby, w tym cholesteryczne, możliwy nekroz wątroby.

Układ nerwowy: ból głowy, reakcje neurologiczne, w tym oponowe zapalenie ośrodkowego układu nerwowego, ataksja, nieznaczna łagodna wewnątrzczaszkowa nadciśnienie, drgawki, zawroty głowy, uczucie wiru, senność/bezsenność, uczucie zmęczenia, neuropatie obwodowe lub nerwowe.

Zaburzenia psychiczne: depresja, psychoza, halucynacje.

Układ odpornościowy, skóra i tkanka podskórna: reakcje alergiczne, w tym świąd, wysypki skórne (w tym pokrzywka), zapalenie skóry alergiczne, gorączka lekowa, fotouczulenie, dermatyt odłuskowy, toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (zespoł Lyella), rumień węzłowy, rumień wielopostaciowy, erytrodermia, ustalona erytema lekowa, zespół Stevensa-Johnsona, zespół typu choroby surowicy, reakcje anafilaktyczne, obrzęk okołoodbytniczy, obrzęk naczynioruchowy, w tym języka, górnej wargi, zaburzenia połykania. Ponadto donoszono o przypadkach rozwoju alergicznego zapalenia mięśnia sercowego, zapalenia tętnic naczyniakowatych, toczeń rumieniowaty układowy.

Krew i układ limfatyczny: agranulocytoza, anemia aplastyczna, trombocytopenia, leukopenia, neutropenia, eozynofilia, hipoprotrombinemia, ryzyko ostrego hemolizmu/ anemii hemolitycznej przy niedoborze glukoza-6-fosforan dehydrogenazy, purpura, metemoglobina.

Układ moczowy: zmiana koloru moczu (nasycenie żółto-brązowe), krystaluria (możliwe z bólem w okolicy lędźwiowej, hematurią, oligurią, anurią), ryzyko której można zmniejszyć poprzez stosowanie leku z odpowiednią ilością płynu, leczy się poprzez zasadowienie moczu; możliwe reakcje nefrotoksyczne: zapalenie nerek międzykomórkowych, martwica kanalików, niewydolność nerek. Zwiększenie poziomu mocznika, kreatyniny we krwi.

Układ内分泌owy: hipotyreozę, hipoglikemia.

Układ oddechowy: kaszel, ból gardła, duszność, eozynofilne infiltraty płucne, włókniste zapalenie pęcherzyków.

Inne: szumy w uszach, tachykardia, tętniaki, zapalenia naczyń, bóle stawów, ból mięśni.

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku.

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym postępowaniem. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku „korzyść/ryzyko” dla danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzane działania niepożądane poprzez krajowy system farmakonadzoru.

Okres ważności. 5 lat.

Nie stosować po upływie okresu ważności wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

W oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Agrofarm”.

Miejsce położenia producenta oraz jego adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 08200, obwód kijowski, miasto Irpień, ul. Centralna 113-A.