Sulcef

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leczniczego leku SULCEF (SULCEF)

Skład:

substancje czynne: sulbaktam i cefoperazon;

1 fiolka zawiera cefoperazon sodu w przeliczeniu na cefoperazon 1 g oraz sulbaktam sodu w przeliczeniu na sulbaktam 1 g;

substancje pomocnicze: brak.

Postać leku. Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: proszek biały lub prawie biały.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Antibiotyki beta-laktamowe.

Cefalosporyny III pokolenia. Kod ATC J01D D62.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Sulcef to kombinacja sulbaktamu sodu/cefoperazonu sodu. Sulbaktam sodu jest pochodną podstawowego jądra penicylinowego. Jest nieodwracalnym inhibitorem beta-laktamazy i stosowany wyłącznie dożylnie. Pod względem struktury chemicznej jest to sód sulfonu penicylinianu. Zawiera 92 mg sodu (4 mEq) na 1 gram. Sulbaktam to łatwo rozpuszczalny w wodzie krystaliczny proszek prawie biały. Masa cząsteczkowa wynosi 255,22.

Cefoperazon sodu to półsyntetyczny antybiotyk z grupy cephalosporyn III pokolenia o szerokim spektrum działania, stosowany wyłącznie dożylnie. Zawiera 34 mg sodu (1,5 mEq) na 1 gram. Cefoperazon to łatwo rozpuszczalny w wodzie krystaliczny proszek biały. Masa cząsteczkowa wynosi 667,65.

Składnikiem przeciwbakteryjnym sulbaktamu/cefoperazonu jest cefoperazon – cephalosporyna III pokolenia, działająca na wrażliwe mikroorganizmy w fazie aktywnej mnożenia poprzez hamowanie biosyntezy mukopeptydu błony komórkowej. Sulbaktam nie wykazuje wyraźnej aktywności przeciwbakteryjnej, z wyjątkiem aktywności wobec Neisseriaceae oraz Acinetobacter. Jednak badania biochemiczne przeprowadzone na bezkomórkowych układach bakteryjnych wykazały, że sulbaktam jest nieodwracalnym inhibitorem najważniejszych beta-laktamaz produkowanych przez mikroorganizmy oporne na antybiotyki beta-laktamowe.

Potencjał sulbaktamu w zapobieganiu destrukcji penicylin i cephalosporyn przez mikroorganizmy oporne został potwierdzony w badaniach szczepów opornych na całych mikroorganizmach, w których sulbaktam wykazał wyraźny efekt synergii z penicylinami i cephalosporynami. Ponieważ sulbaktam wiąże się również z niektórymi białkami wiążącymi penicyliny, szczepy wrażliwe stają się bardziej wrażliwe na działanie preparatu Sulcef niż na działanie samego cefoperazonu.

Kombinacja sulbaktamu i cefoperazonu jest aktywna wobec wszystkich mikroorganizmów wrażliwych na cefoperazon. Ponadto obserwuje się synergizm działania (zmniejszenie minimalnych stężeń hamujących mikroorganizmy o około 4 razy w porównaniu ze stężeniami dla każdego składnika oddzielnie) wobec różnych mikroorganizmów, z największym efektem wobec następujących mikroorganizmów: Haemophilus influenzae, gatunki Bacteroides, gatunki Staphylococcus, Acinetobacter calcoaceticus, Enterobacter aerogenes, Escherichia coli, Proteus mirabilis, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Citrobacter freundii, Enterobacter cloacae, Citrobacter diversus.

Sulcef wykazuje aktywność in vitro wobec szerokiego spektrum klinicznie istotnych mikroorganizmów:

Mikroorganizmy Gram-dodatnie:

Staphylococcus aureus (szczepy produkujące i nieprodukujące penicylinazy); Staphylococcus epidermidis; Streptococcus pneumoniae (poprzednia nazwa Diplococcus pneumoniae); Streptococcus pyogenes (beta-hemolityczny streptokok grupy A); Streptococcus agalactiae (beta-hemolityczny streptokok grupy B); większość innych szczepów beta-hemolitycznych streptokoków; wiele szczepów Streptococcus faecalis (enterokoki).

Mikroorganizmy Gram-ujemne:

Escherichia coli; gatunki Klebsiella; gatunki Enterobacter; gatunki Citrobacter; Haemophilus influenzae;

Proteus mirabilis; Proteus vulgaris; Morganella morganii (poprzednia nazwa Proteus morganii); Providencia rettgeri (poprzednia nazwa Proteus rettgeri); gatunki Providencia; gatunki Serratia (w tym S. marcescens); gatunki Salmonella i Shigella; Pseudomonas aeruginosa oraz niektóre gatunki Pseudomonas;

Acinetobacter calcoaceticus; Neisseria gonorrhoeae; Neisseria meningitidis; Bordetella pertussis;

Yersinia enterocolitica.

Mikroorganizmy beztlenowe:

paleczkowce Gram-ujemne (w tym Bacteroides fragilis, inne gatunki Bacteroides oraz gatunki Fusobacterium); kokowce Gram-dodatnie i Gram-ujemne (w tym gatunki Peptococcus, Peptostreptococcus oraz Veillonella); pałeczki Gram-dodatnie (w tym gatunki Clostridium, Eubacterium oraz Lactobacillus).

Dla preparatu Sulcef ustalono następujące zakresy stężeń skutecznych:

Minimalne stężenia hamujące (MIC) (µg/ml, jako stężenia cefoperazonu):

Wymiary dysku strefy wrażliwości (mm, Kirby-Bauer)

Do określenia MIC należy stosować metody rozcieńczeń sulkbaktamu/cefoperazonu metodą rozcieńczeń w bulionie lub w agarze. Zalecane jest stosowanie testu wrażliwości z użyciem dysku zawierającego 30 µg sulkbaktamu i 75 µg cefoperazonu. Odpowiedź laboratoryjna „wrażliwy” oznacza, że terapia lekiem Sulcef będzie prawdopodobnie skuteczna wobec mikroorganizmu wywołującego infekcję, natomiast odpowiedź „oporny” oznacza, że skuteczne działanie jest mało prawdopodobne. Odpowiedź „pośredni” oznacza, że mikroorganizm może być wrażliwy na lek Sulcef przy zastosowaniu wyższych dawek, lub że infekcja rozwinęła się w tkankach lub płynach ustrojowych, gdzie można oczekiwać osiągnięcia wysokich stężeń antybiotyku.

Zalecane wartości zakresu jakości dla wrażliwości na sulkbaktam/cefoperazon

Dyski 30 µg/75 µg:

Farmakokinetyka.

Średnie wartości maksymalnych stężeń sulbaktamu i cefoperazonu po jednorazowym dożylnej podaniu w ciągu 5 minut 2 g (w stosunku 1:1) leku Sulcef (1 g sulbaktamu + 1 g cefoperazonu) u zdrowych ochotników wynosiły odpowiednio 130 i 236,8 μg/ml. Wskazuje to na większą objętość rozmieszczenia sulbaktamu (Vd = 18,0–27,6 l) w porównaniu z rozprowadzeniem cefoperazonu (Vd = 10,2–11,3 l).

Średnie wartości maksymalnych stężeń sulbaktamu i cefoperazonu po jednorazowym dożylnej podaniu w ciągu 15 minut 4,5 g (w stosunku 1:2) leku Sulcef (1,5 g sulbaktamu + 3 g cefoperazonu) u zdrowych ochotników wynosiły odpowiednio 88,3 μg/ml i 416,1 μg/ml.

Maksymalne stężenia sulbaktamu i cefoperazonu w surowicy krwi po pierwszym wstrzyknięciu domięśniowym 1,5 g leku Sulcef (0,5 g sulbaktamu + 1 g cefoperazonu) u zdrowych ochotników wynosiły odpowiednio 11 μg/ml i 45,3 μg/ml oraz 29,9 μg/ml i 58,4 μg/ml po podaniu siódmej dawki przy stosowaniu leku co 12 godzin.

Około 84% dawki sulbaktamu i 25% dawki cefoperazonu podanych w ramach leku sulbaktam/cefoperazon jest wydalanych przez nerki. Większość pozostałej dawki cefoperazonu jest wydalana z żółcią. Po podaniu sulbaktamu/cefoperazonu średni okres półtrwania sulbaktamu wynosi 1 godzinę, a cefoperazonu – 1,7 godziny. Stężenia w osoczu są proporcjonalne do podanej dawki. Dane te odpowiadają wcześniej opublikowanym wynikom badań farmakokinetycznych tych składników przy ich oddzielnym stosowaniu.

Po wstrzyknięciu domięśniowym 1,5 g leku Sulcef (0,5 g sulbaktamu i 1 g cefoperazonu) maksymalne stężenia sulbaktamu i cefoperazonu w osoczu krwi osiągane były w czasie od 15 minut do 2 godzin po podaniu leku. Średnie wartości maksymalnych stężeń wynosiły odpowiednio 19,0 i 64,2 μg/ml dla sulbaktamu i cefoperazonu.

Po wielokrotnym podawaniu leku nie odnotowano żadnych istotnych zmian w farmakokinetyce składników leku Sulcef ani ich kumulacji przy stosowaniu co 8–12 godzin.

Stosowanie w zaburzeniach funkcji wątroby.

Zobacz sekcję „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Stosowanie w zaburzeniach funkcji nerek.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek różnego stopnia ciężkości, którym podawano cefoperazon/sulbaktam, całkowity klirens sulbaktamu w organizmie silnie korelował z ustalonym klirens kreatyniny. U pacjentów z niefunkcjonującą nerką średni czas półwyprowadzenia sulbaktamu był znacznie dłuższy (średnio 6,9 i 9,7 godziny według danych z różnych badań). Stosowanie hemodializy istotnie zmienia czas półwyprowadzenia, całkowity klirens organizmu oraz objętość rozmieszczenia sulbaktamu. Nie zaobserwowano istotnych różnic w farmakokinetyce cefoperazonu u pacjentów z niewydolnością nerek.

Stosowanie u pacjentów w wieku podeszłym.

Farmakokinetykę cefoperazonu/sulbaktamu badano u pacjentów w wieku podeszłym z zaburzeniami funkcji nerek i wątroby. Oba składniki leku, sulbaktam i cefoperazon, wykazywały dłuższy czas półwyprowadzenia, niższy klirens oraz większą objętość rozmieszczenia w porównaniu z odpowiednimi wartościami u ochotników. Dane farmakokinetyczne dla sulbaktamu dobrze korelują ze stopniem zaburzenia funkcji nerek, podczas gdy dane dla cefoperazonu dobrze korelują ze stopniem zaburzenia funkcji wątroby.

Stosowanie u dzieci.

Badania przeprowadzone z udziałem dzieci wykazały brak jakichkolwiek istotnych zmian w farmakokinetyce cefoperazonu/sulbaktamu w porównaniu z danymi dla dorosłych pacjentów. U dzieci średni okres półtrwania sulbaktamu wahał się od 0,91 do 1,42 godziny, a cefoperazonu – od 1,44 do 1,88 godziny.

Sulbaktam i cefoperazon dobrze rozprowadzają się w tkankach i płynach organizmu, w tym w żółci, pęcherzu żółciowym, skórze, wyrostku robaczkowym, jajowodach, jajnikach i macicy.

Nie ma dowodów na występowanie jakiejkolwiek interakcji farmakokinetycznej między sulbaktamem a cefoperazonem przy ich jednoczesnym stosowaniu w postaci leku Sulcef.

Cefoperazon nie wypiera bilirubiny z miejsc wiązania z białkami osocza krwi.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Lekarstwo stosuje się do leczenia następujących infekcji wywołanych wrażliwymi szczepami drobnoustrojów:

• infekcje dróg oddechowych (górnego i dolnego odcinka);
• infekcje dróg moczowych (górnego i dolnego odcinka);
• zapalenie otrzewnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie dróg żółciowych oraz inne infekcje jamy brzusznej;
• sepsa;
• zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• infekcje skóry i tkanek miękkich;
• infekcje kości i stawów;
• zapalenia narządów miednicy, endometryt, rzędwica oraz inne infekcje narządów płciowych.

Przeciwwskazania.

Sulcef jest przeciwwskazany u pacjentów znanym uczuleniem na penicyliny, sulbaktam, cefoperazon lub którykolwiek z cefalosporyn.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Terapia skojarzona. Ze względu na szeroki zakres działania przeciwbakteryjnego sulbaktamu/cefoperazonu, w większości przypadków infekcji leczenie Sulcefem może być stosowane jako monoterapia. Niemniej jednak w niektórych wskazaniach sulbaktam/cefoperazon może być stosowany łącznie z innymi antybiotykami. W przypadku jednoczesnego stosowania aminoglikozydów należy kontrolować funkcję nerek przez cały okres terapii (patrz również sekcja „Niezgodność”).

Alkohol. Podczas przyjmowania alkoholu w trakcie leczenia oraz przez 5 dni po zakończeniu stosowania cefoperazonu obserwowano takie reakcje jak zaczerwienienie twarzy, potliwość, ból głowy, tachykardię. Podobne reakcje obserwowano również przy stosowaniu innych cefalosporyn. Pacjenci powinni zachować ostrożność przy spożyciu napojów alkoholowych podczas leczenia lekiem Sulcef. Podczas stosowania żywienia sztucznego (doustnego lub dożylnego) nie należy używać roztworów zawierających etanol.

Interakcje z substancjami stosowanymi w badaniach laboratoryjnych. Przy stosowaniu roztworu Benedicta lub Fehlinga może wystąpić fałszywie pozytywna reakcja na glukozę w moczu.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Zwiększona wrażliwość. Opisywano przypadki ciężkich, a czasem śmiertelnych reakcji nadwrażliwości (reakcji anafilaktycznych) u pacjentów otrzymujących terapię antybiotykami beta-laktamowymi lub cefalosporynami, w tym cefoperazone/sulbaktam. Takie reakcje występują częściej u osób z wywiadem nadwrażliwości na wiele alergenów. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznych należy natychmiast przerwać stosowanie leku i rozpocząć odpowiednie leczenie. Ciężkie reakcje anafilaktyczne wymagają natychmiastowego podania adrenaliny. W razie potrzeby należy zastosować terapię tlenową, podać wewnętrznie kortykosteroidy, zapewnić drożność dróg oddechowych, w tym intubację.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Cefoperazon wydzielany jest głównie z żółcią. U pacjentów z chorobami wątroby i/lub obturacją dróg żółciowych okres półtrwania cefoperazonu we krwi jest zazwyczaj wydłużony, a wydalanie z moczem zwiększone. Nawet przy ciężkich zaburzeniach funkcji wątroby stężenia terapeutyczne cefoperazonu obserwuje się w żółci, a jedynie okres półtrwania wydłuża się 2–4-krotnie.

Dostosowanie dawki może być konieczne w przypadku ciężkiej obturacji dróg żółciowych, ciężkich chorób wątroby lub zaburzeń funkcji nerek związanych z którymkolwiek z tych stanów.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby i współistniejącym zaburzeniem funkcji nerek należy monitorować stężenie cefoperazonu we krwi i w razie potrzeby dostosować dawkowanie. W takich przypadkach bez starannego monitorowania stężeń we krwi dawka cefoperazonu nie powinna przekraczać 2 g na dobę.

Ogólne ostrzeżenia. Opisywano przypadki ciężkich krwawień, w tym zakończonych śmiercią, podczas stosowania cefoperazonu/sulbaktamu. Podobnie jak przy stosowaniu innych antybiotyków, leczenie cefoperazonem/sulbaktamem u niektórych pacjentów może prowadzić do niedoboru witaminy K. Mechanizm tego zjawiska jest prawdopodobnie związany z hamowaniem mikroflory jelitowej, która normalnie syntezuje ten witaminę. Z tego powodu grupę ryzyka stanowią pacjenci z ograniczonym odżywianiem, zespolem wchłaniania (np. przy mukowiscydozie) oraz pacjenci długotrwale odżywiani dożylgowo. U takich pacjentów, a także u pacjentów przyjmujących leki przeciwzakrzepowe, należy monitorować czas protrombinowy (lub Międzynarodowe Znormalizowane Stosunki). W razie potrzeby należy podać egzogenne witaminy K. Należy obserwować takich pacjentów pod kątem objawów krwawienia, trombocytopenii i hipoprotrombinemii. W przypadku wystąpienia długotrwałego krwawienia bez wykrycia innych przyczyn należy przerwać stosowanie leku.

Podobnie jak przy stosowaniu innych antybiotyków, długotrwałe stosowanie leku Sulcef może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroflory opornej. Podczas leczenia należy starannie obserwować stan pacjentów. Podobnie jak przy stosowaniu innych silnie działających środków systemowych, zaleca się okresowe monitorowanie objawów zaburzeń funkcji narządów, w tym zaburzeń funkcji nerek, wątroby i układu krwiotwórczego, szczególnie u wcześniaków i innych niemowląt.

O doniesieniach o wystąpieniu biegunki związanej z Clostridium difficile informowano po stosowaniu niemal wszystkich środków przeciwbakteryjnych, w tym sulbaktamu sodowego/cefoperazonu sodowego. Ciężkość objawów może wahać się od umiarkowanej biegunki po kolit zakończony śmiercią. Stosowanie leków przeciwbakteryjnych wpływa na normalną florę jelitową i prowadzi do nadmiernego wzrostu C. difficile.

C. difficile wytwarza toksyny A i B, które z kolei sprzyjają rozwojowi biegunki związanej z Clostridium difficile. Szczepy C. difficile wytwarzające toksyny mogą zwiększać zachorowalność i śmiertelność, ponieważ takie infekcje są oporne na terapię przeciwbakteryjną i mogą wymagać kolektomii. Ważne jest, aby rozważyć możliwość tego rozpoznania u pacjentów z biegunką będącą skutkiem terapii przeciwbakteryjnej. Konieczna jest staranna analiza wywiadu, ponieważ o rozwoju biegunki związanej z Clostridium difficile donoszono nawet do dwóch miesięcy po zakończeniu terapii przeciwbakteryjnej.

Lek zawiera sód: może być nieodpowiedni dla pacjentów, u których konieczne jest ograniczenie spożycia sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Badania wpływu leku na funkcję rozrodczą przeprowadzone na szczurach w dawkach 10-krotnie przekraczających dawkę stosowaną u ludzi nie wykazały dowodów pogorszenia płodności ani wpływu teratogennego. Sulbaktam i cefoperazon przenikają przez barierę łożyskową, ale nie przeprowadzono wszechstronnych i dobrze kontrolowanych badań u kobiet w ciąży. Ze względu na to, że badania wpływu leku na funkcję rozrodczą u zwierząt nie zawsze przewidują reakcję u ludzi, Sulcef można stosować w czasie ciąży tylko w przypadku absolutnej konieczności.

Okres karmienia piersią. Do mleka matki przechodzi tylko niewielka część podanej dawki sulbaktamu i cefoperazonu. Sulcef należy przepisywać z ostrożnością kobietom karmiącym piersią, pomimo że obie substancje czynne przenikają do mleka matki w niewielkich ilościach.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi innych maszyn.

Doświadczenie kliniczne ze stosowania sulbaktamu/cefoperazonu pozwala sądzić, że wpływ leku na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów lub obsługi innych maszyn jest mało prawdopodobny.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli. Zwykła dawka leku Sulcef u dorosłych wynosi 2–4 g na dobę (czyli 1–2 g cefoperazonu na dobę), podawana dożylnie lub domięśniowo w równoważnych dawkach podzielonych co 12 godzin.

W przypadku ciężkich lub opornych infekcji dawkę dobową leku Sulcef można zwiększyć do 8 g przy stosunku substancji czynnych 1:1 (czyli dawka cefoperazonu – 4 g) dożylnie w równomiernej dawce co 12 godzin. U pacjentów otrzymujących sulbaktam i cefoperazon w stosunku 1:1 może pojawić się potrzeba dodatkowego oddzielnego podania cefoperazonu. W takim przypadku należy go podawać co 12 godzin w równych dawkach. Zalecana maksymalna dawka dobowa sulbaktamu wynosi 4 g (8 g leku Sulcef).

Dzieci. Zwykła dawka leku Sulcef u dzieci wynosi od 40 do 80 mg/kg/dobę (czyli 20–40 mg/kg masy ciała/dobę cefoperazonu). Lek należy podawać co 6–12 godzin w równomiernie rozłożonych dawkach.

W przypadku ciężkich lub opornych infekcji dawkę dzienną można zwiększyć do 160 mg/kg przy stosunku sulbaktamu do cefoperazonu 1:1 (czyli dawka cefoperazonu – 160 mg/kg/doba), równomiernie podzieloną na 2–4 dawki.

Noworodki. Noworodkom w pierwszym tygodniu życia lek należy podawać co 12 godzin. Maksymalna dawka dzienna sulbaktamu dla dzieci nie powinna przekraczać 80 mg/kg/doba (160 mg/kg/doba leku Sulcef). W przypadku gdy wymagana dawka cefoperazonu przekracza 80 mg/kg/doba, dodatkową dawkę cefoperazonu należy stosować oddzielnie.

Sulcef jest skutecznie stosowany u dzieci, jednak nie przeprowadzono kompleksowych badań dotyczących stosowania leku u noworodków przedwcześnie urodzonych ani urodzonych w terminie. Dlatego przed rozpoczęciem leczenia u noworodków przedwcześnie urodzonych lub urodzonych w terminie należy dokładnie ocenić potencjalną korzyść i ryzyko związaną z zastosowaniem leku.

U noworodków z encefalopatią bilirubinową cefoperazon nie wypiera bilirubiny z miejsc wiązania z białkami osocza.

Zaburzenia funkcji wątroby. Zob. sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Zaburzenia funkcji nerek. Dawkowanie leku Sulcef należy dostosować u pacjentów z istotnym obniżeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min), w celu skompensowania obniżonego klirensu sulbaktamu. Pacjentom z klirens kreatyniny 15–30 ml/min należy podawać sulbaktam w maksymalnej dawce 1 g co 12 godzin (maksymalna dawka dzienna sulbaktamu – 2 g), a pacjentom z klirens kreatyniny mniejszym niż 15 ml/min – sulbaktam w maksymalnej dawce 500 mg co 12 godzin (maksymalna dawka dzienna sulbaktamu – 1 g). W przypadku ciężkich infekcji może istnieć konieczność dodatkowego stosowania cefoperazonu oddzielnie.

Profil farmakokinetyczny sulbaktamu istotnie zmienia się podczas przeprowadzania hemodializy.

Okres półtrwania cefoperazonu w surowicy krwi podczas hemodializy jest nieco skrócony. Dlatego dawkowanie należy dostosować odpowiednio do okresu dializy.

Pacjenci w podeszłym wieku. Zob. sekcja „Farmakokinetyka”.

Podanie dożylnie.

Do wlewu kroplowego zawartość każdego fiolki leku Sulcef należy rozpuścić w odpowiedniej ilości 5 % roztworu glukozy w wodzie, 0,9 % roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań lub wody do wstrzykiwań, a następnie przed podaniem rozcieńczyć do 20 ml tym samym roztworem i podawać w ciągu 15–60 minut.

Do wstrzykiwania dożylnego zawartość fiolki należy rozpuścić jak opisano powyżej i podawać przez co najmniej 3 minuty.

Roztwór Ringera z laktałem jest dopuszczalnym rozpuszczalnikiem do wlewu dożylnego, ale nie do pierwotnego rozcieńczenia (zob. sekcja „Niezgodność”).

Podanie domięśniowe.

2 % roztwór chlorowodorku lidokainy jest dopuszczalnym rozpuszczalnikiem do przygotowania roztworu do wstrzykiwania domięśniowego, ale nie do pierwotnego rozcieńczenia (zob. sekcja „Niezgodność”).

Odtworzenie.

Sulcef jest zgodny z wodą do wstrzykiwań, 5 % roztworem glukozy, 0,9 % roztworem chlorku sodu, 5 % roztworem glukozy w 0,225 % roztworze chlorku sodu oraz 5 % glukozą w 0,9 % roztworze chlorku sodu w stężeniach do 125 mg cefoperazonu i 125 mg sulbaktamu na 1 ml.

Roztwór Ringera z laktoanem. Do odtworzenia należy użyć sterylnej wody do wstrzykiwań (patrz sekcja „Niezgodność”). Wymagane jest dwuetapowe rozcieńczenie z użyciem wody do wstrzykiwań (patrz tabela powyżej); następnie otrzymany roztwór należy rozcieńczyć roztworem Ringera z laktoanem w celu uzyskania stężenia sulbaktamu 5 mg/ml (do 2 ml lub 4 ml początkowo rozcieńczonego roztworu dodaje się odpowiednio 50 ml lub 100 ml roztworu Ringera z laktoanem).

Lidokaina. Do odtworzenia należy użyć sterylnej wody do wstrzykiwań (patrz sekcja „Niezgodność”). W przypadku wstrzyknięć domięśniowych lek należy rozcieńczać w dwóch etapach. Najpierw przygotowuje się roztwór pierwotny w sterylnej wodzie do wstrzykiwań (patrz tabela), a następnie dodaje się 2 % roztwór lidokainy. Przybliżone stężenie lidokainy w roztworze wtórnym wynosi 0,5 %.

Odtworzenie i podanie zawartości fiolki należy przeprowadzać w odpowiednich warunkach bezpylnych. Odtworzony roztwór powinien być klarowny, nie zabarwiony i nie zawierać widocznych cząstek stałych. Cały niewykorzystany produkt lub odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Dzieci.

Lek można stosować u dzieci. Nie przeprowadzono jednak kompleksowych badań dotyczących stosowania leku u przedwczesnie urodzonych noworodków lub niemowląt. Dlatego przed rozpoczęciem leczenia u przedwczesnie urodzonych noworodków lub niemowląt należy dokładnie ocenić potencjalną korzyść i możliwy ryzyko terapii. Cefoperazon nie wypiera bilirubiny z połączeń z białkami osocza krwi.

Przedawkowanie.

Brakuje wystarczających informacji dotyczących ostrej toksyczności cefoperazonu sodu i sulbaktamu sodu u ludzi. Oczekuje się, że przedawkowanie może powodować objawy będące nasileniem działań niepożądanych leku. Należy wziąć pod uwagę, że wysokie stężenia antybiotyków beta-laktamowych w płynie mózgowo-rdzeniowym mogą powodować reakcje neurologiczne, w tym napady padaczkowe. Ponieważ cefoperazon i sulbaktam są usuwane z krążenia poprzez hemodializę, procedura ta może zwiększyć eliminację leku z organizmu w przypadku przedawkowania u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Efekty uboczne

Sulcef jest ogólnie dobrze tolerowany. Większość działań niepożądanych jest łagodna lub umiarkowana pod względem nasilenia i dobrze tolerowana w trakcie leczenia.

Zgłoszono poniższe działania niepożądane obserwowane podczas stosowania sulbaktamu/cefoperazonu. Częstotliwość działań niepożądanych określono jako: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000 – < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstotliwość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Wszystkie niżej wymienione działania niepożądane podano zgodnie z klasami układów narządów MedRA według klinicznego znaczenia.

Częstotliwość działań niepożądanych według klasyfikacji Council for International Organizations of Medical Sciences (CIOMS III): bardzo często: ≥ 1/10 (≥ 10 %), często: ≥ 1/100 – < 1/10 (≥ 1 % – < 10 %), rzadko: ≥ 1/1000 – < 1/100 (≥ 0,1 % – < 1 %), nieznana: nie można oszacować częstości na podstawie dostępnych informacji.

* Działania niepożądane zgłaszane w okresie pogwarancyjnym.

† Do obliczeń częstości działań niepożądanych dotyczących odchyleń parametrów laboratoryjnych od normy wliczono wszystkie dostępne wartości laboratoryjne, w tym wyniki u pacjentów z zaburzeniami na poziomie wyjściowym. Takie konserwatywne podejście przyjęto ze względu na brak możliwości różnicowania podgrup pacjentów z zaburzeniami na poziomie wyjściowym, u których wystąpiły istotne zmiany parametrów laboratoryjnych związanych z leczeniem, oraz pacjentów, u których takich zmian nie zaobserwowano.

Zaburzenia takich parametrów jak liczba leukocytów, neutrofili, płytek krwi, hemoglobiny i hematokrytu obserwowano wyłącznie w trakcie badań klinicznych. Nie różnicowano wzrostów i spadków poziomów.

§ Otrzymywano doniesienia o przypadkach śmiertelnych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Po rejestracji leku bardzo ważne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem danego leku. Lekarze powinni zgłaszać wszystkie podejrzewane działania niepożądane zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Roztwory po rozcieńczeniu nadają się do stosowania przy przechowywaniu w temperaturze 2–8 °C.

Niezgodność.

Aminoglikozydy. Nie należy bezpośrednio mieszać roztworów leku Sulcef z aminoglikozydami ze względu na fizyczną niezgodność. W przypadku konieczności leczenia skojarzonego lekiem Sulcef i aminoglikozydami należy stosować ich kolejne, oddzielne dożylne wlewy, korzystając z oddzielnych drugorzędowych zestawów do wlewu dożylnego, a główny zestaw do wlewu dożylnego należy dokładnie przepłukać odpowiednim roztworem w czasie przerwy między wlewami tych leków. Wskazane jest również, aby w ciągu doby przedziały czasowe między podawaniem leku Sulcef a aminoglikozydami były jak najdłuższe.

Roztwór Ringera z laktem. Nie zaleca się pierwotnego rozcieńczania roztworem Ringera z laktem, ponieważ mieszanina ta jest niezgodna. Można jednak uniknąć niezgodności, stosując dwuetapowy proces rozcieńczania, w którym pierwszym rozpuszczalnikiem jest woda do wstrzykiwań, co pozwala na dalsze rozcieńczenie roztworem Ringera z laktem (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Lidokaina. Nie zaleca się pierwotnego rozcieńczania 2 % roztworem lidokainy, ponieważ mieszanina ta jest niezgodna. Można jednak uniknąć niezgodności, stosując dwuetapowy proces rozcieńczania, w którym pierwszym rozpuszczalnikiem jest woda do wstrzykiwań, co pozwala na dalsze rozcieńczenie 2 % roztworem chlorku lidokainy (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Opakowanie. Proszek w fiolkach po 1 g/1 g nr 1, 10, 50 oraz 100 w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent. Medocemii Limited / Medochemie Limited.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.
Agios Athanassios Industrial Area, Michail Irakleous 2, Agios Athanassios, Limassol, 4101, Cypr /
Agios Athanassios Industrial Area, Michail Irakleous 2, Agios Athanassios, Limassol, 4101, Cyprus.