Stribicytin

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Stribicytin (STRIBICIN)

Skład:

substancja czynna: epirubicyna;

1 ml zawiera 2,0 mg chlorku epirubicyny;

substancje pomocnicze: chlorek sodu, kwas solny rozcieńczony, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty roztwór o czerwonym zabarwieniu.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwnowotworowe i immunomodulujące. Cytotoksyczne antybiotyki i związki pokrewne. Kod ATC L01D B03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Stribicytin wykazuje aktywność wobec szerokiego spektrum nowotworów eksperymentalnych, w tym białaczek (LK 1210, P 388), sarkom (SA 180, formy stałe i przestworowe), melanomu (B 16), raka piersi, raka płuc Lewis, raka okrężnicy (38), a także wobec nowotworów ludzkich przeszczepionych myszom bez tymusu (melanom, rak piersi, płuc, gruczołu krokowego i jajników).

Farmakokinetyka.

U pacjentów z prawidłową funkcją wątroby i nerek stężenia Stribicytinu w osoczu po wstrzyknięciu dożylnym w dawkach 60–150 mg/m² wykazują trójfazowy charakter spadku stężenia z bardzo szybką pierwszą fazą i powolną końcową fazą, przy średnim okresie półtrwania wynoszącym około 40 godzin.

Dawki te mieszczą się w granicach liniowości farmakokinetyki zarówno pod względem klirensu osocza, jak i profilu metabolizmu. Stężenia głównego metabolitu (pochodnej 13-OH) były stale niższe i prawie równoległe do stężenia niezmienionego leku. Lek jest wydalany głównie przez wątrobę; wysoki klirens osocza (0,9 l/min) wskazuje, że powolne wydalanie jest spowodowane szerokim rozprzestrzenieniem w tkankach. Stribicytin nie przenika przez barierę krew-mózg.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Stribicytin jest skuteczny w leczeniu szerokiego spektrum nowotworów, w tym raka piersi, chłoniaków złośliwych, sarkom tkanek miękkich, raka żołądka, raka wątroby, trzustki, raka odbytnicy, raka obszaru głowy i szyi, raka płuc, raka jajników, białaczki.

Wewnątrzmiejchurzowe podawanie Stribicytinu wskazane jest w leczeniu powierzchownego raka pęcherza moczowego (nowotwór komórek przejściowych, rak in situ) oraz w zapobieganiu nawrotom po resekcji przezcewnikowej.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub dowolną substancję pomocniczą, inne antybiotyki antracyklinowe lub antracenediony.

Okres karmienia piersią.

Aktywna depresja funkcji szpiku kostnego spowodowana wcześniejszymi cyklami leczenia z zastosowaniem innych leków przeciwnowotworowych lub radioterapii.

Podawanie dożylnego jest przeciwwskazane u pacjentów:

• z kardiomiopatią, niedawnym zawałem mięśnia sercowego, ciężką arytmią, niestabilną dławicą piersiową, trwającą mielosupresją;
• z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby;
• z ostrą infekcją uogólnioną;
• u których wcześniej stosowano maksymalne dawki kumulacyjne epirubicyny i/lub innych antybiotyków antracyklinowych i antracenedionów (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Podawanie wewnątrzmiejchurzowe jest przeciwwskazane u pacjentów z infekcjami dróg moczowych, inwazyjnym nowotworem przerastającym pęcherz moczowy, zapaleniem pęcherza moczowego oraz u pacjentów z krwiomoczem. Szczególna ostrożność jest wymagana w przypadku trudności z przeprowadzeniem cewnikowania (w szczególności niedrożność cewki spowodowana znacznym nowotworem wewnątrzmiejchurzowym).

Szczególne środki ostrożności.

Poniżej opisane środki ostrożności należy stosować przy zastosowaniu wszystkich leków przeciwnowotworowych.

Personel musi posiadać odpowiednie przygotowanie techniczne dotyczące rozcieńczania i podawania leku.

Kobiet w ciąży nie należy dopuszczać do pracy z lekiem.

Personel pracujący z lekiem powinien używać odzieży ochronnej: okulary ochronne, fartuch ochronny, jednorazowe rękawiczki i maseczkę.

Strefa robocza powinna być przystosowana do rozpuszczania leku (najlepiej z systemem z pionowym przepływem laminarnym powietrza); powierzchnia robocza powinna być zabezpieczona absorpcyjnym papierem na podłożu plastikowym.

Wszystkie narzędzia używane podczas podawania leku lub sprzątania, w tym rękawiczki, należy zebrać do jednorazowych worków na odpady toksyczne w celu późniejszego unieszkodliwienia w wysokiej temperaturze.

W przypadku przypadkowego dostania się leku na skórę lub do oczu należy natychmiast przemyć dotknięty obszar skóry dużą ilością wody z mydłem, a oczy przemyć roztworem sodu wodorowęglanowego. Dotknięte obszary powinien dokładnie obejrzeć specjalista.

W przypadku przypadkowego skażenia przedmiotów roztworem leku należy je przemyć 1 % roztworem nadchloranu sodu, a następnie dużą ilością wody.

Wszystkie materiały używane do sprzątania niszczy się zgodnie z powyższym opisem.

Leczenie Stribicytinem powinno być prowadzone wyłącznie przez wykwalifikowanych lekarzy posiadających doświadczenie w stosowaniu leków przeciwnowotworowych.

Przygotowanie roztworu.

Stribicytin należy rozpuścić w 0,9 % roztworze chlorku sodu lub w wodzie sterylnej do wstrzykiwań. Zawartość fiolki znajduje się pod ciśnieniem ujemnym. W celu zapobieżenia powstawaniu aerozolu należy zachować ostrożność po wkłuciu igły do fiolki. Należy unikać wdychania aerozolu leku podczas przygotowywania roztworu.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia odtworzony roztwór należy użyć natychmiast. W przypadku niemożliwości natychmiastowego zastosowania, roztwór należy wykorzystać w ciągu 24 godzin w warunkach przechowywania w temperaturze 2–8 °C.

Podczas przechowywania roztworu do infuzji w lodówce lek może ulegać żelowaniu. Odbudowanie konsystencji następuje w ciągu 2–4 godzin w warunkach temperatury pokojowej (nie wyższej niż 25 °C) i delikatnego potrząsania fiolką z roztworem.

Tabela rozcieńczeń dla roztworów stosowanych do instylacji do pęcherza moczowego.

Tabela 1.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Stribicytin można stosować również w połączeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi w ramach chemioterapii. Może rozwijać się toksyczność addytywna, która szczególnie negatywnie wpływa na szparyk kostny, narządy układu krwiotwórczego i przewód pokarmowy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Stosowanie epirubicyny w połączonej chemioterapii równocześnie z innymi potencjalnie kardiotoksycznymi lekami, a także jednoczesne stosowanie innych leków działających na serce (np. blokerów kanałów wapniowych) wymaga starannego monitorowania funkcji serca przez cały okres leczenia.

Stribicytin jest intensywnie metabolizowany w wątrobie. Zmiany funkcji wątroby spowodowane terapią towarzyszącą mogą wpływać na metabolizm, farmakokinetykę, skuteczność terapeutyczną oraz/lub toksyczność epirubicyny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Nie należy stosować antracyklin, w szczególności epirubicyny, w połączeniu z innymi lekami kardiotoksycznymi, jeśli nie prowadzi się starannego monitorowania czynności serca pacjenta (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Pacjenci, którzy otrzymują antracykliny po zakończeniu leczenia innymi lekami kardiotoksycznymi, szczególnie takimi, które mają długi okres półtrwania, np. trastuzumabem, mogą również znajdować się w strefie zwiększonego ryzyka rozwoju kardiotoksyczności. Zgłoszony okres półtrwania trastuzumabu wynosi około 28–38 dni, a lek może występować w krążeniu do 27 tygodni. W związku z tym lekarze powinni, jeśli to możliwe, unikać stosowania terapii opartej na antracyklinach przez 27 tygodni po zakończeniu leczenia trastuzumabem. Jeśli antracykliny były stosowane wcześniej, zaleca się staranne monitorowanie czynności serca.

Należy unikać podawania żywych szczepionek pacjentom przyjmującym epirubicynę. Można podawać szczepionki zabite lub inaktywowane, jednak mogą one być mniej skuteczne.

Jednoczesne stosowanie cyklotydyny prowadzi do zwiększenia pola pod krzywą (AUC) Stribicytinu o 50%, dlatego należy przerwać przyjmowanie cyklotydyny w okresie leczenia epirubicyną.

Podanie paklitakselu przed zastosowaniem Stribicytinu może prowadzić do wzrostu stężeń niezmienionej epirubicyny i jej metabolitów w osoczu, jednak ostatnie nie są toksyczne ani aktywne. Równoczesne stosowanie paklitakselu lub doksorubicyny po podaniu Stribicytinu nie wpływało na farmakokinetykę Stribicytinu. Można stosować tę kombinację przy wieloetapowym podawaniu obu leków. Infuzję epirubicyny i paklitakselu należy przeprowadzać z odstępem co najmniej 24 godziny między podaniem tych dwóch środków.

Deksverapamil może zmieniać farmakokinetykę Stribicytinu i prawdopodobnie nasilać jego działanie supresyjne na szparyk kostny.

W jednym z badań stwierdzono, że doksorubicyna może zwiększać stężenia metabolitów epirubicyny w osoczu krwi przy jej stosowaniu bezpośrednio po podaniu Stribicytinu.

Chinina może przyspieszać wczesny rozdział Stribicytinu z krwi do tkanek i może wpływać na rozdział Stribicytinu w erytrocytach.

Wspólne przepisanie interferonu α2b może powodować skrócenie terminalnego okresu eliminacji półtrwania i zmniejszenie ogólnego klirensu epirubicyny.

Należy wziąć pod uwagę możliwość wyraźnego zaburzenia hematopoezy przy (wcześniejszym) leczeniu lekami wpływającymi na szparyk kostny (tj. cytostatykami, sulfonamidami, chloramfenikolem, difenylogidantoyną, pochodnymi amidopiryny, środkami przeciwwirusowymi).

Wzmocnienie mielosupresji jest możliwe u pacjentów, którzy otrzymywali skojarzoną terapię antracykliną i dextrazoksanem.

Szczególne środki ostrożności.

Epirubicynę należy stosować wyłącznie pod nadzorem wykwalifikowanych lekarzy mających doświadczenie w terapii cytostatycznego działania.

Przed rozpoczęciem leczenia epirubicyną pacjenci powinni odzyskać zdrowie po ostrych objawach toksyczności (np. stomatycie, neutropenii, trombocytopenii i ogólnoustrojowych infekcjach) spowodowanych wcześniejszą terapią cytostatykami.

Leczenie wysokimi dawkami epirubicyny (np. > 90 mg/m² co 3–4 tygodnie) powoduje ogólnie takie same działania niepożądane, jakie obserwuje się przy dawkach standardowych (< 90 mg/m² co 3–4 tygodnie); może jednak nasilić się ciężkość neutropenii i stomatytu/mukozytu. Leczenie wysokimi dawkami epirubicyny wymaga szczególnej uwagi na możliwe powiknienia kliniczne związane z głęboką mielosupresją.

Funkcja serca. Leczenie lekami z grupy antybiotyków antracyklinowych wiąże się z ryzykiem wystąpienia kardiotoksyczności, która może objawiać się jako zaburzenia wczesne (czyli ostre) lub późne (czyli opóźnione).

Zaburzenia wczesne (czyli ostre). Wczesne objawy kardiotoksyczności epirubicyny polegają głównie na wystąpieniu tachykardii zatokowej i/lub zmianach krzywej elektrokardiogramu (EKG), takich jak niemianowite zmiany odcinka S-T i fali T. Zarejestrowano również doniesienia o przypadkach tachyarytmii, w tym o przedwczesnych skurczach komorowych, tachykardii komorowej, bradykardii oraz blokach przedsionkowo-komorowych i międzykomorowych. Takie efekty zazwyczaj nie są warunkiem rozwoju późnej kardiotoksyczności, rzadko mają istotne znaczenie kliniczne i zazwyczaj nie należy ich traktować jako wskazanie do przerwania leczenia epirubicyną.

Zaburzenia późne (czyli opóźnione). Opóźniona kardiotoksyczność rozwija się zazwyczaj na końcowym etapie cyklu leczenia epirubicyną lub 2–3 miesiące po zakończeniu terapii, ale zanotowano również doniesienia o późniejszych objawach (po kilku miesiącach lub latach od zakończenia leczenia). Opóźniona kardiomiopatia objawia się obniżeniem frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) i/lub objawami niewydolności serca (NWS), takimi jak duszność, obrzęk płuc, obrzęk ortostatyczny, kardiomegalia i hepatomegalia, oliguria, wodobrzusze, wylew do opłucnej i rytm galopu.

Życiowo zagrożona niewydolność serca (NWS) jest najcięższą formą kardiomiopatii spowodowanej przez antybiotyki antracyklinowe i odzwierciedla toksyczność leku ograniczającą dawkę kumulatywną.

Ryzyko rozwoju NWS szybko wzrasta wraz ze wzrostem całkowitej dawki kumulatywnej epirubicyny przekraczającej 900 mg/m²; przekraczanie tej dawki kumulatywnej należy stosować wyłącznie ze szczególną ostrożnością (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Należy ocenić funkcję serca pacjentów przed rozpoczęciem leczenia epirubicyną i dokładnie monitorować ją w trakcie terapii w celu zminimalizowania ryzyka wystąpienia ciężkiej niewydolności serca.

Ryzyko można zmniejszyć poprzez regularne monitorowanie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) w trakcie cyklu leczenia z szybkim przerwaniem podawania epirubicyny przy pierwszych objawach zaburzeń funkcji. Odpowiednią metodą ilościową do ponownej oceny funkcji serca (ocena LVEF) jest wielofazowa angiografia izotopowa (MUGA) lub echokardiografia (EchokG). Zaleca się wykonanie podstawowej oceny funkcji serca za pomocą EKG oraz skanowania MUGA lub EchokG, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka zwiększającymi prawdopodobieństwo kardiotoksyczności. Należy przeprowadzić ponowną ocenę LVEF metodą MUGA lub EchokG, szczególnie przy stosowaniu wyższych dawek kumulatywnych antybiotyków antracyklinowych. Odpowiednią technikę należy stosować do oceny w trakcie dalszej obserwacji.

Ze względu na możliwe ryzyko rozwoju kardiomiopatii, przekraczanie kumulatywnej dawki epirubicyny 900 mg/m² należy stosować ze szczególną ostrożnością.

Czynniki ryzyka kardiotoksyczności mogą występować u pacjentów z aktywną lub utajoną chorobą układu sercowo-naczyniowego, u pacjentów, którzy wcześniej lub jednocześnie z epirubicyną otrzymywali radioterapię obszaru śródpiersia/obszaru osierdzia, u pacjentów, którzy wcześniej leczono innymi antybiotykami antracyklinowymi lub antracenonami, a także przy jednoczesnym stosowaniu innych leków, które mogą hamować kurczliwość serca lub są kardiotoksyczne (np. trastuzumab) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”); pacjenci w starszym wieku znajdują się w grupie zwiększonego ryzyka.

Niewydolność serca (klasyfikacja New York Heart Association [NYHA], klasy II–IV) obserwowano u pacjentów poddawanych monoterapii trastuzumabem lub terapii skojarzonej z antybiotykami antracyklinowymi, takimi jak epirubicyna. Może ona wahać się od umiarkowanej do ciężkiej i była kojarzona z wystąpieniem skutków śmiertelnych.

Trastuzumab i antybiotyki antracyklinowe, np. epirubicyna, nie powinny być stosowane w połączeniu, chyba że prowadzi się dokładny monitoring funkcji serca pacjenta w trakcie dobrze kontrolowanych badań klinicznych. Pacjenci, którzy wcześniej otrzymywali antybiotyki antracyklinowe, również znajdują się w grupie zwiększonego ryzyka rozwoju kardiotoksyczności przy stosowaniu trastuzumabu, choć ryzyko to jest mniejsze niż przy jednoczesnym stosowaniu trastuzumabu i antybiotyków antracyklinowych.

Ponieważ okres półtrwania trastuzumabu wynosi około 4–5 tygodni (28–38 dni), trastuzumab może występować w krążeniu do 20–27 tygodni po zakończeniu jego stosowania. Pacjenci, którzy otrzymują antybiotyki antracyklinowe, np. epirubicynę, po zakończeniu leczenia trastuzumabem, mogą znajdować się w grupie zwiększonego ryzyka rozwoju kardiotoksyczności. W związku z tym lekarze powinni, jeśli to możliwe, unikać terapii opartej na antybiotykach antracyklinowych w ciągu 27 tygodni po zakończeniu leczenia trastuzumabem. Jeśli stosowane są antybiotyki antracyklinowe, np. epirubicyna, zaleca się dokładne monitorowanie funkcji serca pacjenta.

Jeśli podczas stosowania trastuzumabu po leczeniu epirubicyną pojawiają się objawy niewydolności serca, należy stosować standardowe leki.

Należy przeprowadzać szczególnie dokładne monitorowanie funkcji serca u pacjentów otrzymujących wysokie dawki kumulatywne, a także u pacjentów należących do grupy czynników ryzyka. Jednak kardiotoksyczność związana z epirubicyną może rozwijać się również przy niższych dawkach kumulatywnych, niezależnie od obecności lub braku czynników ryzyka.

Prawdopodobnie toksyczność epirubicyny i innych antybiotyków antracyklinowych lub antracenonów ma charakter addytywny.

Toksykologia hematologiczna. Jak i inne leki cytostatyczne, epirubicyna może powodować mielosupresję. Profil hematologiczny należy ocenić przed rozpoczęciem i w trakcie każdego cyklu leczenia epirubicyną, w tym różnicowy liczenie leukocytów. Dawkowa, odwracalna leukopenia i/lub granulocytopenia (neutropenia) są głównym objawem toksyczności hematologicznej epirubicyny i najczęściej występującym objawem toksyczności ostrej tego leku, ograniczającym dawkę.

Leukopenia i neutropenia zazwyczaj występują w cięższej formie przy stosowaniu wysokich dawek, osiągając najniższy poziom między 10. a 14. dniem po podaniu leku; zazwyczaj mają one charakter tymczasowy, a poziom leukocytów i neutrofili wraca do normy do 21. dnia.

Może również występować trombocytopenia i anemia. Kliniczne skutki ciężkiej mielosupresji obejmują gorączkę, infekcje, sepsę/septicemię, szok septyczny, krwotoki, hipoksję tkanek lub skutki śmiertelne.

Drugorzutna białaczka. Zgłaszano przypadki wystąpienia drugorzutnej białaczki, z fazą przedbiałaczkową lub bez niej, u pacjentów, którzy otrzymywali antybiotyki antracyklinowe, w tym epirubicynę. Drugorzutna białaczka występuje częściej, gdy takie leki stosuje się w połączeniu z lekami przeciwnowotworowymi uszkadzającymi DNA, w połączeniu z radioterapią, gdy przeprowadzono intensywne wcześniejsze leczenie pacjentów lekami cytostatycznymi lub przy podwyższonych dawkach antybiotyków antracyklinowych. Takim postaciom białaczki może poprzedzać okres utajony trwający od 1 do 3 lat (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Objawy ze strony przewodu pokarmowego. Epirubicyna jest emetogenna. Zazwyczaj bezpośrednio po podaniu leku rozwija się mukozyt/stomatyt, który w ciężkiej formie może postępować przez kilka dni i prowadzić do powstawania owrzodzeń błony śluzowej. Po 3 tygodniach leczenia u większości pacjentów ten efekt niepożądany ustępuje.

Funkcja wątroby. Układ wątrobowo-żółciowy jest główną drogą wydalenia epirubicyny z organizmu. Przed rozpoczęciem terapii epirubicyną i w trakcie leczenia należy ocenić ogólne stężenia bilirubiny i asparianaminotransferazy (AST) w surowicy. U pacjentów ze zwiększonym stężeniem bilirubiny lub AST może występować zmniejszenie klirensu leku i zwiększenie ogólnej toksyczności. Takim pacjentom zaleca się zmniejszenie dawki (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Farmakokinetyka”). Epirubicynę nie należy stosować pacjentom z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Funkcja nerek. Należy regularnie kontrolować stężenia kreatyniny w surowicy przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia. Pacjentom ze stężeniem kreatyniny w surowicy > 5 mg/dl wymagana jest korekta dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje w miejscu podania. Sklerozujące zapalenie żył (flebity) może wystąpić w wyniku wstrzyknięcia do naczyń o małej średnicy lub powtarzanych wstrzyknięć do tej samej żyły. Przestrzeganie zalecanych technik podania pomaga zminimalizować ryzyko rozwoju zapalenia żył/tromboflebity w miejscu wstrzyknięcia (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Ekstrawazacja. Ekstrawazacja epirubicyny w trakcie wstrzykiwania dożylnego może powodować lokalne bóle, ciężkie uszkodzenia tkanek (tworzenie pęcherzy, ciężkie zapalenie tkanki podskórnej) i martwicę tkanek. W przypadku pojawienia się objawów ekstrawazacji w trakcie wstrzykiwania dożylnego epirubicyny należy natychmiast przerwać infuzję tego leku. Efekt niepożądany związany z ekstrawazacją antybiotyków antracyklinowych można zapobiec lub zmniejszyć poprzez natychmiastowe zastosowanie specjalistycznego leczenia, np. dextrazoksanem (patrz odpowiednie instrukcje stosowania). Ból pacjenta można złagodzić poprzez chłodzenie miejsca wstrzyknięcia i utrzymywanie stanu ochłodzenia z zastosowaniem kwasu hialuronowego i DMSO. Należy prowadzić szczególnie dokładne obserwowanie pacjenta, ponieważ martwica tkanek może się rozwinąć po kilku tygodniach. W przypadku ekstrawazacji należy skonsultować się z chirurgiem plastycznym w sprawie możliwej resekcji uszkodzonego obszaru.

Inne. Jak i w przypadku innych leków cytostatycznych, przy stosowaniu epirubicyny odnotowano pojedyncze przypadki rozwoju zapalenia żył z zakrzepem (tromboflebity) i zakrzepicy, w tym zatorowości płucnej (w niektórych przypadkach śmiertelnej).

Zespół lizy nowotworu. Epirubicyna może powodować hiperurykemię w wyniku intensywnego katabolizmu puryn towarzyszącego szybkiemu rozkładowi komórek nowotworowych pod wpływem tego leku (zespół lizy nowotworu). W związku z tym w trakcie leczenia należy kontrolować stężenia kwasu moczowego, potasu, wapnia, fosforanów i kreatyniny we krwi. Nawodnienie organizmu, alkalinizacja moczu i profilaktyka allopurinolem w celu zapobiegania hiperurykemii mogą zminimalizować potencjalne powikłania zespołu lizy nowotworu.

Zwolnienie układu odpornościowego/zwiększona podatność na infekcje. Podawanie żywych lub osłabionych szczepionek pacjentom, u których układ odpornościowy jest osłabiony przez leki chemioterapeutyczne, w tym epirubicynę, może prowadzić do ciężkich lub śmiertelnych infekcji (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Należy unikać podawania żywych szczepionek pacjentom przyjmującym epirubicynę. Szczepionki zabite lub inaktywowane mogą być stosowane, jednak mogą być mniej skuteczne.

Wpływ na funkcję rozrodczą. Epirubicyna może powodować działanie genotoksyczne. Mężczyźni i kobiety przyjmujący epirubicynę powinni stosować odpowiednie środki antykoncepcyjne. Pacjentom, którzy chcą mieć dzieci, po zakończeniu leczenia tym lekiem, należy zalecić, jeśli to możliwe, rozważyć konsultację genetyczną.

Dodatkowe ostrzeżenia i środki ostrożności przy innych sposobach podania

Podanie do pęcherza moczowego. Podawanie epirubicyny może powodować objawy chemicznego zapalenia pęcherza moczowego (np. dysurii, poliurii, nikturii, strangurii, hematurii, zaburzeń oddawania moczu, martwicy ściany pęcherza moczowego) oraz skurcz pęcherza moczowego. Należy zwrócić szczególną uwagę na problemy związane z cewnikowaniem (np. niedrożność cewki moczowej spowodowaną dużymi guzami wewnątrz pęcherza moczowego).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Kobietom w wieku rozrodczym należy zalecić unikanie zajścia w ciążę i stosowanie skutecznych środków antykoncepcyjnych.

Dane eksperymentalne uzyskane na zwierzętach dają podstawy do przypuszczenia, że stosowanie epirubicyny w okresie ciąży może powodować uszkodzenie płodu.

W przypadku zastosowania Stribicytinu w okresie ciąży lub jeśli pacjentka zajdzie w ciążę w trakcie stosowania tego leku, należy ją poinformować o potencjalnym niebezpieczeństwie dla płodu.

Nie ma żadnych badań z udziałem kobiet w ciąży. Stribicytin należy stosować w okresie ciąży wyłącznie wtedy, gdy potencjalna korzyść dla kobiety przeważa potencjalne ryzyko dla płodu.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy epirubicyna przenika do mleka matki. Ze względu na to, że wiele leków, w tym antybiotyki antracyklinowe, przenika do mleka matki, a także ze względu na możliwość poważnych działań niepożądanych wywołanych przez lek Stribicytin u niemowląt karmionych piersią, kobiety powinny przerwać karmienie piersią przed rozpoczęciem stosowania leku.

Plonność

Stribicytin może powodować uszkodzenie chromosomów nasienia człowieka. Mężczyźni otrzymujący leczenie Stribicytinem powinni stosować skuteczne środki antykoncepcyjne i, jeśli to stosowne i możliwe, skonsultować się w sprawie zabezpieczenia nasienia ze względu na możliwość nieodwracalnego bezpłodzia wywołanego terapią.

Stribicytin może powodować amenorrhoeę i przedwczesne nadejście menopauzy u kobiet.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi innych urządzeń.

Stribicytin nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych ani pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Podanie dożylnie.

Schemat stosowania przy standardowej dawce.

W monoterapii Stribicytinem jako lekiem przeciwnowotworowym zalecana dawka dla dorosłych wynosi 60–90 mg/m² powierzchni ciała, podawana dożylnie w ciągu 5–10 minut, w odstępach co 21 dni, w zależności od stanu krwi/ szpiku kostnego.

Schemat stosowania przy stosowaniu wysokich dawek.

Rak płuca.

W monoterapii w wysokich dawkach w leczeniu raka płuca Stribicytin należy podawać zgodnie z poniższymi schematami:

• drobnokomórkowy rak płuca u pacjentów wcześniej nie leczonych: 120 mg/m² w dniu 1 co 3 tygodnie;
• niedrobnokomórkowy rak płuca (gruczolakorak, rak płytkokomórkowy i adenokarcynoma) u pacjentów wcześniej nie leczonych: 135 mg/m² w dniu 1 lub 45 mg/m² w dniach 1, 2, 3 co 3 tygodnie.

Rak piersi.

Dawki do 135 mg/m² (w monoterapii Stribicytinem) oraz do 120 mg/m² (w terapii skojarzonej), podawane co 3–4 tygodnie, okazały się skuteczne i dobrze tolerowane przez pacjentki z rakiem piersi.

W adjuwantowym leczeniu raka piersi w wczesnych stadiach zalecane dawki wahają się od 100 mg/m² do 120 mg/m² co 3–4 tygodnie.

Lek należy podawać dożylnie w ciągu 5–10 minut lub przez dożylne wlewanie nie dłużej niż 30 minut.

Zaleca się stosowanie niższych dawek (60–75 mg/m² lub 105–120 mg/m² w schematach dawkowania wysokich dawek) u pacjentów z obniżonym rezerwem szpiku kostnego w wyniku poprzedniego leczenia chemioterapią i/lub radioterapią, u pacjentów w wieku starszym lub u pacjentów z przerzutami nowotworowymi do szpiku kostnego. Całkowitą dawkę cyklu można podzielić na 2–3 kolejne dni.

W przypadku stosowania w terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwnowotworowymi dawki Stribicytinu należy odpowiednio zmniejszyć.

Ponieważ główną drogą eliminacji leku jest układ wątrobowo-żółciowy, u pacjentów z zaburzoną funkcją wątroby dawkę Stribicytinu należy zmniejszyć, aby uniknąć nasilenia ogólnej toksyczności.

Ogólnie, jeśli poziom bilirubiny mieści się w zakresie 1,4–3 mg/100 ml, a opóźnienie bromosulfoftaleiny (BSP) wynosi 9–15 %, zaleca się podawanie połowy standardowej dawki.

Jeśli natomiast poziomy bilirubiny oraz opóźnienie BSP przekraczają powyższe wartości, zaleca się podawanie jednej czwartej standardowej dawki.

Umiarkowane zaburzenia funkcji nerek nie stanowią wystarczającego powodu do zmiany zalecanych dawek ze względu na niski poziom wydalania Stribicytinu z moczem.

Podanie do pęcherza moczowego.

W leczeniu pacjentów z przejściowokomórkowym rakiem brodawkowatym zaleca się cotygodniowe instylacje po 50 mg, powtarzane przez 8 tygodni. W przypadku wystąpienia miejscowej toksyczności (cystyty chemicznej) zaleca się zmniejszenie dawki do 30 mg. W leczeniu raka in situ dawkę można zwiększyć do 80 mg, zgodnie z indywidualną tolerancją pacjenta.

W zapobieganiu nawrotom po resekcji transuretralnej powierzchownych guzów zaleca się cotygodniowe instylacje po 50 mg, powtarzane przez 4 tygodnie, po czym instylacje tej samej dawki raz na miesiąc powinny być kontynuowane do pełnego roku.

Sposób stosowania.

Stribicytin jest nieskuteczny po przyjęciu doustnym i nie powinien być podawany w sposób wewnątrzmięśniowy ani do opon mózgowo-rdzeniowych.

Stosowanie dożylne.

Podanie dożylne powinno trwać 5–10 minut przez układ do wlewu dożylnego z uprzednio przygotowanym fiolą z roztworem fizjologicznym, upewniając się wcześniej, że igła prawidłowo znajduje się w żyłach. Ta technika zmniejsza ryzyko ekstrawazacji leku i umożliwia przemywanie żyły 0,9 % roztworem chlorku sodu na końcu podania. Wyciek Stribicytinu z żyły podczas podania może prowadzić do uszkodzenia tkanek i nawet do martwicy. Skleroz żył może wystąpić w wyniku wstrzykiwania do cienkich naczyń krwionośnych lub powtarzanych wstrzykiwań do tej samej żyły.

Stosowanie do pęcherza moczowego.

Roztwór Stribicytinu podany przez cewnik należy pozostawić w pęcherzu moczowym przez 1 godzinę, po czym pacjent powinien opróżnić pęcherz moczowy. Podczas instylacji pacjent powinien obracać się z boku na bok, aby zapewnić bardziej jednolite działanie roztworu leku na ściany pęcherza moczowego.

Dzieci.

Skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku w leczeniu dzieci nie badano.

Przedawkowanie.

Ostre przedawkowanie epirubicyną powoduje ciężką mielosupresję (głównie leukopenię i trombocytopenię), toksyczność przewodu pokarmowego (głównie mukozyt) oraz ostre powikłania sercowe. Opisywano przypadki późnej niewydolności serca związanej z zastosowaniem antybiotyków antracyklinowych, występującej od kilku miesięcy do kilku lat po zakończeniu leczenia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”). Pacjentów należy dokładnie badać. W przypadku wystąpienia objawów niewydolności serca należy leczyć pacjentów tradycyjnymi metodami.

Leczenie jest objawowe. Epirubicyna nie jest usuwana przez dializę.

Niepożądane działania.

Podczas leczenia Stribicytinem obserwowano następujące niepożądane działania z częstością: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (od ≥ 1/1000 do ≤ 1/100), bardzo rzadko (od ≥ 1/10000 do ≤ 1/1000), bardzo rzadko (≤ 1/10000), nieznane (niemożliwe do oszacowania na podstawie dostępnych danych).

U ponad 10 % pacjentów mogą wystąpić niepożądane działania. Najczęstsze działania niepożądane obejmują mielosupresję, działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, anoreksję, alopecję, infekcje.

Tabela 2

Wprowadzenie do pęcherza moczowego

Ponieważ po podaniu do pęcherza moczowego tylko niewielka ilość substancji czynnej ulega resorpcji, ciężkie reakcje niepożądane o charakterze ogólnoustrojowym, jak również reakcje alergiczne na ten lek, występują rzadko. Zazwyczaj obserwuje się reakcje miejscowe, takie jak uczucie pieczenia i przyspieszone oddawanie moczu (polakiuria).

Czasem obserwuje się zapalenie pęcherza moczowego bakteryjne lub chemiczne (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Te działania niepożądane są zazwyczaj odwracalne.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w miejscu chronionym przed światłem, w temperaturze 2–8 ºC.

Nie zamrażać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Stribicytin nie powinien być mieszany z heparyną ze względu na ich chemiczną niezgodność, która może prowadzić do wytrącania osadu.

Opakowanie.

25 ml lub 100 ml leku umieszcza się w fiolkach ze szkła barwionego, zamkniętych za pomocą korka gumowego i aluminiowego kapturka zabezpieczającego z pokrywką typu flip-off, umożliwiającą kontrolę pierwszego otwarcia.

Po 1 fiolce umieszcza się w kartonie.

Kategoria użycia. Na receptę.

Producent.

MAJLAN LABORATORIES LIMITED (OTL)

MYLAN LABORATORIES LIMITED (OTL)

Miejsce produkcji oraz adres siedziby zakładu prowadzącego działalność.

Plot No. 284-B, Bommasandra Jigani Link Road, Industrial Area, Anekal Taluk, Bangalore, Karnataka 560105, Indie

Plot No. 284-B, Bommasandra Jigani Link Road, Industrial Area, Anekal Taluk, Bangalore, Karnataka 560105, India

Wnioskodawca.

M. Biotech Ltd

M. Biotech Ltd

Miejsce zamieszkania wnioskodawcy.

Gledstone House, 77–79 High Street, Egham TW20 9GH, Surrey, Wielka Brytania