Stopera

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ stosowania leku Stopera (Stopera®)

SkÅ ad:

substancja czynna: loperamid;

1 kapsułka zawiera 2 mg chlorowodorku loperamidu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, skrobiÄ kukuÅ‚ynÄÄ, talk, stearynian magnezu;
kapsułka: żelatyna, żółty chinolinowy (E 104), erytrozyna (E 127), błękit patentowany V (E 131), dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Kapsułki twarde.

Główne cechy fizykochemiczne: twarde żelatynowe kapsuÅ‚ki z korpusem szarym i czapkÄ niebieskÄ.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwwńódne; Å›rodki stosowane w leczeniu zakaÅ‚c i stanów zapalnych jelita. Åšrodki hamujÄ ce perystaltykÄ. Loperamid. Kod ATC A07D A03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Chlorowodorek loperamidu wiąże się z receptorami opioidowymi ściany jelita. W wyniku tego zmniejsza się uwalnianie acetylocholiny i prostaglandyn, co prowadzi do obniżenia perystaltyki przepychowej i wydłużenia czasu przejścia treści przez przewód pokarmowy, a także zwiększa się zdolność ścian jelita do resorpcji płynów. Chlorowodorek loperamidu zwiększa napięcie zwieracza odbytu, redukując w ten sposób nietrzymanie stolca i parcie na wypróżnienie.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Większa część przyjętego doustnie loperamidu jest wchłaniana z przewodu pokarmowego, jednak ze względu na intensywny metabolizm pierwszego przejścia, dostępność systemowa wynosi około 0,3%.

Rozkład. Wyniki badań rozkładu loperamidu u szczurów wskazują na wysoką powinowactwo do ściany jelita, z przeważającym wiązaniem się z receptorami warstwy mięśniowej błony mięśniowej. Wiązanie loperamidu z białkami osocza wynosi 95%, głównie z albuminą. Dane przedkliniczne wykazały, że loperamid jest substytutem białka P-glikoproteiny.

Metabolizm. Loperamid jest prawie całkowicie wydzielany przez wątrobę, gdzie ulega głównie metabolizmowi, koniugacji i wydaleniu z żółcią. Główną drogą metabolizmu loperamidu jest utlenianie z N-demetylacją, proces ten jest głównie katalizowany przez izoformy CYP3A4 i CYP2C8. W wyniku bardzo intensywnego efektu pierwszego przejścia przez wątrobę, stężenie niezmienionego leku we krwi pozostaje bardzo niskie.

Eliminacja. Okres półtrwania loperamidu u ludzi wynosi około 11 godzin, w zakresie 9–14 godzin. Wydalanie niezmienionego loperamidu oraz jego metabolitów odbywa się głównie z kałem.

Populacja dzieci. Badań farmakokinetycznych u dzieci nie przeprowadzano. Oczekuje się, że farmakokinetyka loperamidu oraz interakcje leków z loperamidem będą analogiczne do tych obserwowanych u dorosłych.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe ostrej biegunki u dorosłych i dzieci od 12. roku życia.

Leczenie objawowe ostrych epizodów biegunki spowodowanej zespołem jelita drażliwego (IBS) u pacjentów dorosłych po pierwotnej diagnozie ustalonej przez lekarza.

Przeciwwskazania.

• Znana nadwrażliwość na loperamidu hydrochlorid lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu.
• Wiek dziecięcy poniżej 12. roku życia.
• Ostra dyszenteria charakteryzująca się obecnością krwi w stolcu oraz podwyższoną temperaturą ciała.
• Ostry colitis ulcerosa lub kolitis pseudomembranacea związana z zastosowaniem antybiotyków o szerokim spektrum działania.
• Enterokolitis bakteryjna wywołana mikroorganizmami z rodziny Salmonella, Shigella, Campylobacter.

Nie należy stosować Stopera, jeśli konieczne jest unikanie hamowania perystaltyki z powodu ryzyka wystąpienia poważnych powikłań, w tym niedrożności jelit, megakolonu i toksycznego megakolonu.

Należy natychmiast przerwać przyjmowanie leku, jeśli wystąpi zaparcie, wzdęcia brzucha lub niedrożność jelit.

Nie należy stosować leku u pacjentów z rzadkimi wrodzonymi formami nietolerancji fruktozy, zaburzeniem wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomalatazy.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Opisywano przypadki interakcji z lekami o podobnych właściwościach farmakologicznych. Leków działających depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (CNS) nie należy stosować jednocześnie z Stopera u dzieci.

Jednoczesne stosowanie loperamidu (w dawce 16 mg) z lekami inhibitorami białka P-glikoproteinowego (chinidyna, rytonawir) prowadziło do 2–3-krotnego wzrostu stężenia loperamidu we krwi. Kliniczne znaczenie tej farmakokinetycznej interakcji przy stosowaniu loperamidu w zalecanych dawkach (od 2 mg do 16 mg) jest nieznane.

Równoległe stosowanie loperamidu (4 mg jednorazowo) i itrakonazolu, inhibitora CYP3A4 i białka P-glikoproteinowego, prowadziło do 3–4-krotnego zwiększenia stężenia loperamidu we krwi. W tym samym badaniu inhibitor CYP2C8 – gemfibrozyl – zwiększał zawartość loperamidu około 2-krotnie. Stosowanie kombinowane itrakonazolu i gemfibrozylu prowadziło do 4-krotnego zwiększenia maksymalnego stężenia loperamidu we krwi oraz 13-krotnego zwiększenia całkowitego narażenia (ekspozycji) we krwi. Wzrost ten nie był związany z wpływem na OUN ocenianym za pomocą testów psychomotorycznych (czyli subiektywna senność i test zastępowania cyfr symbolami).

Równoległe stosowanie loperamidu (16 mg jednorazowo) i ketokonazolu, inhibitora CYP3A4 i białka P-glikoproteinowego, prowadziło do 5-krotnego wzrostu stężenia loperamidu we krwi. Wzrost ten nie był związany ze zwiększeniem efektów farmakodynamicznych, ocenianych za pomocą pupillometrii.

Równoległe leczenie desmopresyną doustną prowadziło do 3-krotnego wzrostu stężenia desmopresyny we krwi, najprawdopodobniej z powodu wolniejszej motoryki przewodu pokarmowego.

Oczekuje się, że leki o podobnych właściwościach farmakologicznych mogą nasilać działanie loperamidu, natomiast leki przyspieszające przejście pokarmu przez przewód pokarmowy mogą osłabiać jego działanie.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Leczenie biegunki lekiem Stopera ma jedynie charakter objawowy. Jeśli można określić etiologię choroby (lub wskazano, że należy to zrobić), należy, jeśli to możliwe, przeprowadzić leczenie specyficzne.

Najważniejszym środkiem zaradczym w ostrym zespole biegunkowym jest zapobieganie lub uzupełnianie utraty płynów i elektrolitów. U pacjentów z ostrym zespołem biegunkowym, szczególnie u dzieci, osób osłabionych oraz u osób starszych, może dojść do odwodnienia organizmu i zaburzeń równowagi elektrolitowej. W takich przypadkach konieczne jest stosowanie odpowiedniej terapii zastępczej w celu uzupełnienia płynów i elektrolitów.

Stosowanie leku nie zastępuje podania odpowiedniej ilości płynów ani uzupełnienia elektrolitów.

Ponieważ trwała biegunka może wskazywać na potencjalnie poważniejsze stany chorobowe, nie należy stosować leku przez dłuższy czas, dopóki nie zostanie zbadana przyczyna biegunki.

W przypadku ostrego zespołu biegunkowego, jeśli w ciągu 48 godzin nie zaobserwuje się poprawy klinicznej, należy przerwać stosowanie chlorowodorku loperamidu i skonsultować się z lekarzem.

Pacjentom z zespołem nabytego upośledzenia odporności (ZNU), którzy przyjmują Stopera w celu leczenia biegunki, należy natychmiast przerwać leczenie przy pierwszych objawach wzdęcia brzucha. Istnieją pojedyncze doniesienia o przypadkach niedrożności jelit z zwiększonego ryzykiem wystąpienia toksycznego megakolonu u pacjentów z ZNU, zakaźnym zapaleniem jelita, zarówno wirusowym, jak i bakteryjnym, podczas leczenia chlorowodorkiem loperamidu.

Złego użytkowania loperamidu lub jego niewłaściwego stosowania jako substytutu opioidów opisano u osób uzależnionych od opioidów.

Lek ten należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby, ponieważ opóźnienie metabolizmu przy pierwszym przejściu może prowadzić do względnego przedawkowania, co może spowodować toksyczne uszkodzenie OUN.

Leki, które wydłużają czas przejścia, mogą prowadzić do rozwoju toksycznego megakolonu u pacjentów z tej grupy. Stosowanie loperamidu jest zabronione w sytuacjach, w których należy unikać hamowania perystaltyki z powodu ryzyka poważnych skutków, takich jak megakolon i toksyczne megakolon.

Loperamid nie charakteryzuje się wyraźnymi powikłaniami kardiologicznymi w zakresie stężeń terapeutycznych. Jednak przy istotnym przekroczeniu tych wartości (do 47 razy) loperamid wykazuje powikłania kardiologiczne: hamowanie potasu (hERG) i przepływu sodu oraz zaburzenia rytmu serca w modelach zwierzęcych in vivo i in vitro.

Powikłania kardiologiczne, w tym wydłużenie QT i torsades de pointes, odnotowano w związku z przedawkowaniem. Zanotowano również przypadki śmiertelne. Przedawkowanie może ujawnić istniejący zespół Brugadы. Pacjenci nie powinni przekraczać zalecanej dawki leku ani stosować go dłużej niż zalecany okres.

Ponieważ loperamid jest dobrze metabolizowany, a loperamid i jego metabolity są wydalane z kałem, zazwyczaj nie jest konieczna korekta dawki loperamidu u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Ponieważ lek zawiera laktozę, nie należy go stosować pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktozy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Jeśli lek jest stosowany w celu kontrolowania napadów biegunki spowodowanych zespołem jelita drażliwego (ZJD), wcześniej zdiagnozowanym przez lekarza, a w ciągu 48 godzin nie zaobserwuje się poprawy klinicznej, należy przerwać stosowanie chlorowodorku loperamidu i skonsultować się z lekarzem. Należy również skonsultować się z lekarzem, jeśli charakter objawów się zmienił lub nawrotowe napady biegunki trwają dłużej niż dwa tygodnie.

W celu leczenia ostrych napadów biegunki spowodowanych ZJD, Stopera należy przyjmować tylko wtedy, gdy lekarz wcześniej zdiagnozował to schorzenie.

W poniższych przypadkach lek nie powinien być stosowany bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem, nawet jeśli wiadomo, że pacjent ma ZJD:

• wiek pacjenta 40 lat lub więcej i minęło trochę czasu od ostatniego napadu ZJD;
• wiek pacjenta 40 lat lub więcej i tym razem objawy ZJD są inne;
• niedawna krwawica z przewodu pokarmowego;
• ciężki zaparcie;
• nudności lub wymioty;
• utrata apetytu lub spadek masy ciała;
• trudności lub ból podczas oddawania moczu;
• gorączka;
• niedawna podróż za granicę.

W przypadku pojawienia się nowych objawów, pogorszenia się objawów lub braku poprawy objawów w ciągu dwóch tygodni, należy skonsultować się z lekarzem.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Bezpieczeństwo stosowania leku w okresie ciąży u ludzi nie zostało ustalone, choć badania na zwierzętach nie wykazały żadnych oznak teratogennych lub embriotoksycznych właściwości chlorowodorku loperamidu.

Tak jak w przypadku wszystkich leków, nie zaleca się stosowania Stopera w okresie ciąży, szczególnie w I trymestrze ciąży.

Okres karmienia piersią

Ponieważ niewielka ilość loperamidu może przechodzić do mleka matki, nie zaleca się stosowania leku w okresie karmienia piersią.

Z tego powodu kobietom w ciąży i karmiącym piersią należy zalecić skonsultowanie się z lekarzem w celu uzyskania odpowiedniego leczenia.

Plodność

Wpływ na płodność człowieka nie był oceniany.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Podczas stosowania chlorowodorku loperamidu w zespole biegunkowym mogą wystąpić utrata przytomności, obniżony poziom przytomności, zwiększona zmęczalność, zawroty głowy lub senność. Dlatego zaleca się ostrożność przy stosowaniu tego leku podczas prowadzenia samochodu lub pracy z mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Stopera nie jest przeznaczony do wstępnego leczenia ciężkiej biegunki towarzyszącej utracie płynów i elektrolitów. W szczególności u dzieci tę utratę należy rekompensować poprzez stosowanie terapii zastępczej drogą dożylną lub doustną.

Kapsułki należy przyjmować popijając płynem.

Leczenie objawowe ostrej biegunki u dorosłych i dzieci od 12. roku życia

Dawka początkowa – 2 kapsułki (4 mg), następnie stosuje się po 1 kapsułce (2 mg) po każdym kolejnym luźnym stolcu. Typowa dawka wynosi 3-4 kapsułki (6-8 mg) na dobę. Maksymalna dawka dobowa w przypadku ostrej biegunki nie powinna przekraczać 6 kapsułek (12 mg).

Leczenie objawowe napadów ostrej biegunki spowodowanej ZTK u dorosłych od 18. roku życia po ustaleniu pierwotnego rozpoznania przez lekarza

Dawka początkowa wynosi 2 kapsułki (4 mg), następnie należy przyjmować po 1 kapsułce (2 mg) po każdym przypadku luźnych stolców lub zgodnie z wcześniejszymi zaleceniami lekarza. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 6 kapsułek (12 mg).

W przypadku ostrej biegunki, jeśli w ciągu 48 godzin nie stwierdza się poprawy klinicznej, należy przerwać przyjmowanie Stopery.

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku

Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów w podeszłym wieku.

Stosowanie przy zaburzeniach funkcji nerek

Nie jest wymagana korekta dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Stosowanie przy zaburzeniach funkcji wątroby

Chociaż brak danych farmakokinetycznych dotyczących działania leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, lek Stopera należy stosować u tych pacjentów ostrożnie ze względu na spowolniony metabolizm przy pierwszym przejściu.

Dzieci.

Lek stosuje się dzieciom od 12. roku życia w celu leczenia objawowego ostrej biegunki.

Przedawkowanie.

Objawy

W przypadku przedawkowania (w tym względnego przedawkowania spowodowanego zaburzeniami funkcji wątroby) może wystąpić depresja OUN (stupor, zaburzenia koordynacji, senność, mioza, napięcie mięśni, depresja oddychania), zaparcie, zatrzymanie moczu oraz zespół objawów przypominających niedrożność jelit. Dzieci i dorośli z zaburzeniami funkcji wątroby są bardziej wrażliwi na działanie na OUN ze względu na niepełnie funkcjonujący barierę krew-mózg.

U pacjentów, którzy przekroczyli dawki loperamidu, obserwowano wydłużenie interwału QT i zespołu QRS w zapisie EKG, inne poważne arytmie komorowe, w tym torsades de pointes (typu „pajacyki”), zatrzymanie akcji serca oraz omdlenia. Zanotowano również przypadki śmiertelne.

Nadużywanie, nieprawidłowe stosowanie i/lub celowe przedawkowanie nadmiernie dużymi dawkami loperamidu może prowadzić do zespołu Brugadasy.

Leczenie

W przypadku przedawkowania należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. W przypadku przedawkowania należy rozpocząć monitorowanie interwału QT. Jeśli wystąpią objawy przedawkowania ze strony OUN, jako antydota można zastosować nalokson. Ponieważ czas działania loperamidu jest dłuższy niż naloksonu (1-3 godziny), może być konieczne ponowne podanie naloksonu. Aby wykryć możliwe depresje OUN, chory powinien pozostawać pod dokładnym nadzorem przez co najmniej 48 godzin. Należy również przeprowadzić leczenie objawowe (przemywanie żołądka, podanie węgla aktywnego).

Efekty uboczne.

Dorośli i dzieci od 12. roku życia

Efekty uboczne u pacjentów z biegunką ostrą

Efekty uboczne występujące z częstością 1% lub większą, o których najczęściej zgłaszano, że występują u pacjentów przyjmujących chlorowodorek loperamidu i u pacjentów przyjmujących placebo: zaparcie, nudności, ból głowy.

Efekty uboczne występujące z częstością 1% lub większą, o których najczęściej zgłaszano u pacjentów przyjmujących placebo w porównaniu z pacjentami przyjmującymi chlorowodorek loperamidu: suchość w ustach, wzdęcia, skurcze i kolki brzuszne, ból i dyskomfort brzucha, wymioty, dyspepsja, zawroty głowy, wysypka.

Efekty uboczne u pacjentów z biegunką przewlekłą

Efekty uboczne występujące z częstością 1% lub większą, o których najczęściej zgłaszano, że występują u pacjentów przyjmujących chlorowodorek loperamidu i u pacjentów przyjmujących placebo: zaparcie i zawroty głowy.

Efekty uboczne występujące z częstością 1% lub większą, o których najczęściej zgłaszano u pacjentów przyjmujących placebo w porównaniu z pacjentami przyjmującymi chlorowodorek loperamidu: zawroty głowy, nudności, wymioty, ból głowy, uczucie wzdęcia, ból żołądka, skurcze i kolki brzuszne.

Efekty uboczne obserwowane w 76 kontrolowanych i niekontrolowanych badaniach u pacjentów z biegunką ostrą lub przewlekłą, występujące z częstością 1% lub większą u pacjentów we wszystkich badaniach: nudności, zaparcie i skurcze brzucha.

Doświadczenie pogwarancyjne

Obserwowano następujące efekty uboczne loperamidu, o których nadeszły spontaniczne zgłoszenia (uporządkowane według częstości występowania):

bardzo często (≥1/10);

często (≥1/100, <1/10);

rzadko (≥1/1000, <1/100);

nieczęsto (≥1/10000, <1/1000);

bardzo rzadko (<1/10000).

Ze strony układu odpornościowego: rzadko – reakcje nadwrażliwości, reakcje anafilaktyczne (w tym wstrząs anafilaktyczny) i reakcje anafilaktykoidne.

Ze strony układu nerwowego: często – ból głowy; rzadko – zawroty głowy, senność; nieczęsto – zaburzenia koordynacji, utrata przytomności, stłumienie przytomności, nadciśnienie tętnicze, stupor.

Ze strony narządów wzroku: rzadko – mioza.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – zaparcie, wzdęcia, nudności; rzadko – ból i dyskomfort brzucha, suchość w ustach, ból w górnej części brzucha, wymioty, dyspepsja; nieczęsto – niedrożność jelitowa (w tym niedrożność jelit paralityczną), megakolon (w tym toksyczne megakolon), uczucie rozciągania brzucha; nieznane – ostre zapalenie trzustki.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: rzadko – wysypka; nieczęsto – obrzęk naczynioruchowy, pęcherzyce, w tym zespół Stevensa-Johnsona, erytema wielopostaciowe i toksyczny epidermalny nekrolioza (zespołu Lyella), pokrzywka, swędzenie.

Ze strony nerek i układu moczowego: rzadko – zatrzymanie moczu.

Ogólne zaburzenia: bardzo rzadko – zwiększona zmęczalność.

aTe efekty uboczne zostały uwzględnione na podstawie zgłoszeń pogwarancyjnych dotyczących stosowania chlorowodorku loperamidu. Ponieważ z danych pogwarancyjnych nie można odróżnić efektów ubocznych przy chorobach ostrych lub przewlekłych, ani stosowania u dorosłych czy dzieci, częstość efektów ubocznych oszacowano na podstawie danych ze wszystkich badań klinicznych stosowania chlorowodorku loperamidu, w tym badań przeprowadzonych u dzieci poniżej 12. roku życia (N = 3683).

bZob. sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

W wykazie działań niepożądanych zgłaszanych podczas badań klinicznych i w okresie pogwarancyjnym najczęściej występują objawy charakterystyczne dla zespołu biegunkowego (ból/uczucie dyskomfortu brzuszny, nudności, wymioty, suchość w ustach, uczucie zwiększonej zmęczalności, senność, zawroty głowy, zaparcie i wzdęcia). Dlatego bardzo trudno odróżnić te objawy od objawów działań niepożądanych.

Nieprzekliniczne oceny in vitro i in vivo loperamidu wskazują na brak wyraźnych powikłań kardiologicznych w zakresie stężeń terapeutycznych, a także przy znacznym przekroczeniu tych wartości (do 47-krotności). Jednak przy niezwykle wysokich stężeniach związanych z przedawkowaniem, loperamid wykazuje wpływ elektrofizjologiczny na serce i powoduje powikłania kardiologiczne: hamowanie prądów potasu (hERG) i sodu oraz zaburzenia rytmu serca.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 4 lub 8 kapsułek w blistrze, po 1 blisterze w tekturowym opakowaniu.

Kategoria dystrybucji. Bez recepty.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością US Farmacja/US Pharmacia Sp. z o.o.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

ul. Ziebicka 40, 50-507 Wrocław, Polska/Ul. Ziebicka 40, 50-507 Wroclaw, Poland.

Wnioskodawca.

Unilab, LP/Unilab, LP.

Miejsce zamieszkania wnioskodawcy i/lub przedstawiciela wnioskodawcy.

966 Hungerford Drive, Suite 3B, Rockville, MD 20850, USA/966 Hungerford Drive, Suite 3B, Rockville, MD 20850, USA.