INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku Stimuloton® (STIMULOTON®)

Skład:

substancja czynna: sertralina;

1 tabletka zawiera 100 mg sertaliny (w postaci 111,9 mg sertaliny chlorowodorku);

substancje pomocnicze: stearyna magnezu, hydroksypropyloceluloza, skrobioglikolan sodu (typ A), wodorofosforan wapnia, celuloza mikrokryształowa, hydroksypropyloceluloza (hipromeloza), makrogol 6000, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: białe lub prawie białe, dwuwypukłe tabletki powlekane, o kształcie owalnym, z grawerowanym oznaczeniem „E 272” po jednej stronie i bruzdą po drugiej stronie, bez zapachu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdrgawkowe. Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny. Kod ATC N06AB06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Sertalina jest silnym i specyficznym inhibitorem neuronalnego wychwytu zwrotnego serotoniny (5-HT) in vitro, co u organizmów zwierząt prowadzi do wzmacniania efektów 5-HT. Sertalina wykazuje jedynie bardzo słaby wpływ na procesy wychwytu zwrotnego noradrenaliny i dopaminy. W dawkach klinicznych sertalina blokuje wychwyt serotoniny przez płytki krwi człowieka. Lek nie wykazuje działania stymulującego, uspokajającego, antycholinergicznego ani kardiotoksycznego w badaniach na zwierzętach. W kontrolowanych badaniach z udziałem zdrowych ochotników sertalina nie wykazywała działania uspokajającego i nie wpływała na funkcje psychomotoryczne. Ponieważ sertalinie właściwe jest selektywne hamowanie wychwytu zwrotnego 5-HT, nie stymuluje ona aktywności katecholaminergicznej. Środek nie wykazuje powinowactwa do receptorów muszynowych (cholinergicznych), serotonergicznych, dopaminergicznych, adrenergicznych, histaminergicznych, GABA ani benzodiazepinowych. Długotrwałe stosowanie sertaliny u zwierząt prowadziło do zmniejszenia aktywności receptorów noradrenergicznych w mózgu, co obserwuje się również przy stosowaniu innych skutecznych klinicznie leków przeciwdepresyjnych i leków przeciwlękowych.

Sertalina nie powoduje rozwoju uzależnienia lekowego. W podwójnie ślepej, randomizowanej, kontrolowanej placebo próbie porównawczej potencjału uzależnienia sertaliny, alprazolamu i d-ampfetaminy u ludzi, sertalina nie powodowała pozytywnych efektów subiektywnych wskazujących na potencjał uzależniający. Natomiast uczestnicy badania przyjmujący zarówno alprazolam, jak i d-ampfetaminę, mieli istotnie wyższe wyniki skłonności do uzależnienia, euforii i potencjalnej uzależniającej właściwości leków w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo. Sertalina nie wywołuje efektu stymulującego ani uczucia lęku charakterystycznych dla d-ampfetaminy, ani działania uspokajającego i zaburzeń psychomotorycznych charakterystycznych dla alprazolamu.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Farmakokinetyka sertaliny w zakresie dawek od 50 do 200 mg jest zależna od dawki. Po 14-dniowym przyjmowaniu sertaliny w dawkach 50–200 mg (doustnie, raz dziennie), stężenie szczytowe sertaliny w osoczu osiągane jest po 4,5–8,4 godziny po codziennym przyjęciu leku. Pokarm nie zmienia istotnie biodostępności sertaliny w tabletach.

Rozkład. Około 98% krążącej sertaliny wiąże się z białkami osocza krwi.

Biota. Sertalina ulega intensywnemu presystemowemu metabolizmowi (efekt pierwszego przejścia) w wątrobie.

Eliminacja. Średni okres półtrwania sertaliny wynosi około 26 godzin (w zakresie 22–36 godzin). Zgodnie z końcowym okresem półtrwania obserwuje się kumulację leku (z podwojeniem jego stężenia) przy osiągnięciu stężenia równowagowego, które występuje po jednorazowym dobowym stosowaniu przez 1 tydzień. Okres półtrwania N-dезetylosertaliny wynosi 62–104 godziny. Sertalina i N-dезetylosertalina intensywnie metabolizowane są w organizmie człowieka, ich metabolity końcowe wydalane są z kałem i moczem w równych ilościach. Tylko bardzo niewielka część (< 0,2%) sertaliny wydala się z moczem w niezmienionej formie.

Liniowość/nieliniowość. Farmakokinetyka sertaliny w zakresie dawek od 50 do 200 mg jest zależna od dawki.

Farmakokinetyka u określonych grup pacjentów

Dzieci z zaburzeniem obsessyjno-kompulsyjnym (OCD). Farmakokinetykę sertaliny badano u 29 dzieci w wieku 6–12 lat oraz u 32 nastolatków w wieku 13–17 lat. Dawkę u tych pacjentów zwiększano stopniowo metodą tycjowania do dawki dobowej 200 mg w ciągu 32 dni, rozpoczynając od dawki 25 mg lub 50 mg z kolejnymi zwiększeniami. Przy stosowaniu leku w dawkach 25 mg i 50 mg tolerancja była podobna. W stanie równowagi, przy dawce 200 mg, stężenia sertaliny w osoczu krwi u grupy dzieci w wieku 6–12 lat były o około 35% wyższe niż u grupy pacjentów w wieku 13–17 lat i o 21% wyższe niż u grupy referencyjnej dorosłych. Nie zaobserwowano istotnych różnic w klirensie między chłopcami a dziewczynkami. W związku z tym, dla dzieci, szczególnie o niskiej masie ciała, zaleca się niską dawkę początkową oraz zwiększanie dawki w krokach po 25 mg. Nastolatkom można stosować takie same dawki jak dorosłym.

Nastolatki i pacjenci w wieku podeszłym. Profil farmakokinetyczny sertaliny u nastolatków i osób w wieku podeszłym nie różni się istotnie od takiego u dorosłych w wieku 18–65 lat.

Uszkodzenie wątroby. U pacjentów z uszkodzeniem wątroby okres półtrwania sertaliny wydłuża się, a pole pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) zwiększa się trzykrotnie (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne wskazania”).

Uszkodzenie nerek. U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim uszkodzeniem funkcji nerek nie zaobserwowano istotnej kumulacji sertaliny.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Sertalina stosuje się w leczeniu następujących zaburzeń:

epizody depresyjne duże. Zapobieganie nawrotom epizodów depresyjnych dużych;
zaburzenia paniki z obecnością lub brakiem agorafobii;
zaburzenie obsessyjno-kompulsywne (OCD) u dorosłych i dzieci w wieku 6–17 lat;
zaburzenie lękowe społeczne;
zaburzenie stresu pourazowego (PTSD).

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych.

Jednoczesne stosowanie sertaliny z nieodwracalnymi inhibitorem monoaminooksydazy (MAO) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego z objawami takimi jak pobudzenie, drżenie i hipertermia. Terapię sertaliną nie można rozpocząć wcześniej niż po upływie co najmniej 14 dni od przerwania leczenia nieodwracalnym inhibitorem MAO. Stosowanie sertaliny należy przerwać co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem terapii nieodwracalnym inhibitorem MAO.

Jednoczesne stosowanie sertaliny i pimozydu jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Przeciwwskazane kombinacje

Nieodwracalne inhibitory monoaminooksydazy (MAO-I) (np. selegolina)

Nie można stosować sertaliny w połączeniu z nieodwracalnymi inhibitorami MAO, takimi jak selegolina. Sertalinę nie można przepisywać co najmniej przez 14 dni po zakończeniu leczenia nieodwracalnym inhibitorem MAO. Stosowanie sertaliny należy przerwać co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem terapii nieodwracalnym inhibitorem MAO (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Selektywne inhibitory odwracalne MAO-A (moklobemid)

Ze względu na ryzyko zespołu serotonergowego nie należy stosować sertaliny w połączeniu z selektywnymi inhibitorami odwracalnymi MAO, takimi jak moklobemid. Po odstawieniu inhibitorów MAO o działaniu odwracalnym okres oczekiwania przed rozpoczęciem terapii sertaliną może być krótszy niż 14 dni. Zaleca się przerwanie stosowania sertaliny co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem terapii inhibitorami MAO o działaniu odwracalnym (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nieselektywne inhibitory MAO o działaniu odwracalnym (linezolid)

Antybiotyk linezolid jest słabym nieselektywnym inhibitorem MAO o działaniu odwracalnym, którego nie należy stosować pacjentom przyjmującym sertalinę (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Zarejestrowano ciężkie reakcje niepożądane u pacjentów, którzy niedawno przerwali stosowanie inhibitorów MAO i rozpoczęli przyjmowanie sertaliny lub którzy przerwali terapię sertaliną tuż przed rozpoczęciem stosowania inhibitorów MAO (np. błękit metylenowy) i rozpoczęli przyjmowanie sertaliny, lub którzy przerwali terapię sertaliną tuż przed rozpoczęciem stosowania inhibitorów MAO. Reakcje te obejmowały drżenie, mioklonie, nasilone pocenie się, nudności, wymioty, zaczerwienienie, zawroty głowy i hipertermię z objawami przypominającymi zespół neuroleptyczny złośliwy, drgawki oraz skutki śmiertelne.

Pimozyd

W badaniu z jednorazowym przyjęciem niskiej dawki pimozydu (2 mg) zaobserwowano wzrost stężenia pimozydu o około 35 %. Wzrost ten nie był towarzyszone żadnymi zmianami parametrów EKG. Chociaż mechanizm tej interakcji jest nieznany, jednoczesne stosowanie sertaliny i pimozydu jest przeciwwskazane ze względu na wąski zakres terapeutyczny pimozydu (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z sertaliną

Środki działające na ośrodkowy układ nerwowy i alkohol

Jednoczesne stosowanie sertaliny w dawce 200 mg na dobę nie nasilało efektów alkoholu, karbamazepiny, haloperidolu czy fenytoiny na funkcje poznawcze i psychomotoryczne u zdrowych uczestników badania, jednak jednoczesne stosowanie sertaliny z alkoholem nie jest zalecane.

Inne leki serotonergiczne (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Wymaga ostrożności jednoczesne przepisywanie sertaliny z fentanylem (stosowanym głównie podczas znieczwienia ogólnego i w terapii bólu przewlekłego), innymi lekami serotonergicznymi (w tym innymi lekami serotonergicznymi przeciwdepresyjnymi, amfetaminami i triptanami) oraz innymi opioidami.

Kombinacje, przy których stosowaniu wymagana jest szczególna ostrożność

Leki wydłużające interwał QT

Ryzyko wydłużenia interwału QTc i/lub arytmii komorowych (np. tachykardii komorowej typu torsade de pointes) wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami wydłużającymi interwał QTc (np. niektórymi lekami przeciwpsychotycznymi i antybiotykami) (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Farmakodynamika”).

Lit

W badaniu kontrolowanym placebo u zdrowych ochotników jednoczesne przyjmowanie sertaliny i litu nie zmieniało istotnie farmakokinetyki litu, ale powodowało nasilenie drżenia w porównaniu z placebo, co wskazuje na możliwą interakcję farmakodynamiczną. Przy jednoczesnym stosowaniu sertaliny i litu należy zapewnić odpowiednią kontrolę.

Fenytoina

Wyniki badania kontrolowanego placebo u zdrowych ochotników wskazują, że długotrwałe przyjmowanie sertaliny w dawce 200 mg/dobę nie powoduje klinicznie istotnego hamowania metabolizmu fenytoiny. Dane z pojedynczych przypadków wskazują jednak na wysokie stężenia fenytoiny u pacjentów przyjmujących sertalinę; zaleca się monitorowanie stężenia fenytoiny w osoczu na wczesnym etapie terapii sertaliną z odpowiednimi korektami dawki fenytoiny. Ponadto jednoczesne stosowanie leku z fenytoiną może prowadzić do obniżenia stężenia sertaliny w osoczu.

Triptany

Podczas okresu nadzoru po rejestracji pojawiły się pojedyncze doniesienia o przypadkach wystąpienia osłabienia, nadreaktywności odruchów, zaburzeń koordynacji, uczucia dezorientacji, niepokoju i pobudzenia przy jednoczesnym stosowaniu sertaliny i sumatriptanu. Objawy zespołu serotonergowego mogą również rozwijać się przy stosowaniu innych leków tej samej klasy (triptanów). Jeśli jednoczesne leczenie sertaliną i triptanami jest klinicznie uzasadnione, należy zapewnić odpowiedni nadzór nad pacjentem (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Warczaryna

Jednoczesne stosowanie sertaliny w dawce 200 mg/dobę i warfaryny prowadziło do nieznacznej, ale statystycznie istotnej wydłużenia czasu protrombinowego, co może w niektórych rzadkich przypadkach prowadzić do zaburzeń międzynarodowego stosunku znormalizowanego (INR). Dlatego należy dokładnie monitorować czas protrombinowy na początku leczenia sertaliną oraz po jego odstawieniu.

Interakcje z dypoksyną, atenololem, cytydyną

Jednoczesne stosowanie z cytydyną prowadziło do istotnego obniżenia klirensu sertaliny. Kliniczne znaczenie tych zmian nie jest ustalone. Sertalina nie wpływa na właściwości beta-adrenoblokujące atenololu. Przy jednoczesnym stosowaniu sertaliny w dawce 200 mg/dobę i dypoksyny nie stwierdzono żadnej interakcji.

Leki wpływające na funkcję płytek krwi

Zwiększa się ryzyko wystąpienia krwawień przy jednoczesnym stosowaniu selektywnych inhibitorów ponownego wychwytu serotoniny (SSRI), w tym sertaliny, z lekami wpływającymi na funkcję płytek krwi (np. niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), kwasem acetylosalicylowym i tyklopidyną) lub innymi lekami zwiększającymi ryzyko krwawień (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Nie można wykluczyć możliwości obniżenia stężenia sertaliny w osoczu pod wpływem innych induktorów enzymu CYP3A4, w szczególności fenobarbitalu, karbamazepiny, preparatów z zielonego jałowca oraz ryfampicyny.

Blokery przekazu nerwowo-mięśniowego

SSRI mogą zmniejszać aktywność cholinesterazy w osoczu krwi, co prowadzi do wydłużenia blokady przekazu nerwowo-mięśniowego przez miwakurium lub inne blokery przekazu nerwowo-mięśniowego.

Leki metabolizowane przy udziale cytochromu P450

Sertalina może działać jako słaby lub umiarkowany inhibitor izoenzymu CYP2D6. Długotrwałe przyjmowanie sertaliny w dawce 50 mg/dobę prowadziło do umiarkowanego wzrostu (średnio o 23–37 %) stężenia równowagowego dezypiraminy (marker aktywności izoenzymu CYP2D6) w osoczu krwi. Klinicznie istotne interakcje mogą występować z innymi substratami CYP2D6 o wąskich zakresach terapeutycznych, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy 1C, w szczególności propafenon i flekainid, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne i typowe leki przeciwpsychotyczne, szczególnie przy stosowaniu sertaliny w wyższych dawkach.

Sertalina nie jest klinicznie istotnym inhibitorem izoenzymów CYP3A4, CYP2C9, CYP2C19 oraz CYP1A2. Potwierdzają to wyniki badań interakcji leków in vivo z wykorzystaniem substratów CYP3A4 (endogennego kortyzolu, karbamazepiny, terfenadyny, alprazolamu), substratu CYP2C19 (diazepamu) oraz substratów CYP2C9 (tolbutamidu, glibenklamidu i fenytoiny). Wyniki badań in vitro wskazują, że sertalina ma bardzo mały potencjał hamowania CYP1A2 lub nie ma go wcale.

Codzienne spożycie trzech szklanek soku grejpfrutowego prowadziło do podwojenia stężenia sertaliny w osoczu w badaniu krzyżowym u 8 zdrowych osób japońskiego pochodzenia. Dlatego należy unikać spożywania soku grejpfrutowego podczas stosowania sertaliny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Na podstawie wyników badań interakcji z sokiem grejpfrutowym nie można wykluczyć możliwości znacznie większego wzrostu ekspozycji na sertalinę przy jednoczesnym stosowaniu z silnymi inhibitorami enzymu CYP3A4, w szczególności inhibitorami proteazy, ketokonazolem, itraconazolem, pozakonazolem, worykonazolem, klaritromycyną, telitromycyną i nefazodonem. Dotyczy to również umiarkowanych inhibitorów CYP3A4: aprapitantu, erytromycyny, fluconazolu, werapamilu i dyltiazemu. Należy unikać przyjmowania silnych inhibitorów CYP3A4 podczas terapii sertaliną.

U osób z powolnym metabolizmem CYP2C19 stężenia sertaliny w osoczu są o 50 % wyższe w porównaniu z osobami o szybkim metabolizmie CYP2C19 (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Nie można wykluczyć możliwości interakcji lekowej z takimi silnymi inhibitorami CYP2C19, jak omeprazol, lansoprazol, pantoprazol, rabeprozol, fluoksetyna, fluwoksymina.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Obserwowano takie objawy jak niepokój, pobudzenie, ataki paniki, bezsenność, drażliwość, wrogość, agresywność, impulsywność, niepokój psychomotoryczny, hipomania i mania u dorosłych i dzieci leczonych lekami przeciwdziałającymi depresji. Objawy te mogą poprzedzać pojawienie się myśli samobójczych. Należy rozważyć możliwość zmiany trybu terapii lub odstawienie leku, jeśli objawy depresji stale się nasilają, pojawiają się myśli samobójcze lub objawy pogorszenia się stanu. Jeśli podjęta zostanie decyzja o zakończeniu leczenia, lek należy odstawiać stopniowo tak szybko, jak to możliwe, należy jednak pamiętać, że nagłe odstawienie leku może wiązać się z zespołem odstawienia. Przed rozpoczęciem leczenia należy przeprowadzić badanie pacjenta w celu ustalenia ryzyka rozwoju zaburzenia dwubiegunowego. Należy dokładnie zebrać wywiad psychiatryczny, w tym wywiad rodzinny dotyczący samobójstw, zaburzeń dwubiegunowych i depresji. Stimuloton® nie jest przeznaczony do leczenia depresji dwubiegunowej.

Zespół serotonergiczny (SS) lub zespół neuroleptyczny złośliwy (ZNS)

Podczas stosowania SSRI, w tym leczenia sertaliny, zgłaszano rozwój zespołów, które mogą zagrażać życiu, takich jak SS lub ZNS. Ryzyko rozwoju SS lub ZNS przy stosowaniu SSRI wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu leków serotonergicznych (w tym triptanów, amfetamin i fentanilu) z lekami wpływającymi na metabolizm serotoniny (w tym inhibitory MAO, np. błękit metylenowy), lekami przeciwpsychotycznymi i innymi antagonistami dopaminy oraz opioidami. Zespół serotonergiczny może obejmować zmiany stanu psychicznego (np. pobudzenie, halucynacje, śpiączka), zaburzenia ze strony układu autonomicznego (tachykardia, wahania ciśnienia tętniczego, hipertermia), zaburzenia nerwowo-mięśniowe (hiperrefleksja, zaburzenia koordynacji), zaburzenia ze strony układu rozrodczego (dysfunkcja erekcyjna) i/lub zaburzenia ze strony układu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka). Niektóre objawy zespołu serotonergicznego, w tym hipertermia, sztywność mięśni, zaburzenia ze strony układu autonomicznego i zmiany stanu psychicznego, przypominają objawy zespołu neuroleptycznego złośliwego. U pacjentów należy prowadzić monitorowanie pod kątem wystąpienia objawów i objawów SS lub ZNS (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Przejście z SSRI, leków przeciwdepresyjnych lub leków przeciwlękowych

Dane z kontrolowanych badań dotyczące optymalnego czasu przejścia z SSRI, leków przeciwdepresyjnych lub leków przeciwlękowych na sertalinę są ograniczone. Należy zachować ostrożność przy takich zmianach leczenia, szczególnie przy przejściu na sertalinę z leków o długim czasie działania, takich jak fluoksetyna.

Inne leki serotonergiczne, np. tryptofan, fenfluramina i agonisty 5-HT

Jednoczesne stosowanie sertaliny i innych leków zwiększających przekazywanie serotonergiczne, w szczególności amfetaminy, tryptofanu, fenfluraminy, fentanilu, agonistów 5-HT lub leków ziołowych zawierających dziurawiec (Hypericum perforatum), należy prowadzić z ostrożnością, a tej kombinowanej terapii należy unikać (ze względu na możliwą interakcję farmakodynamiczną).

Wydłużenie interwału QTc / tachykardia komorowa typu torsade de pointes

W okresie po rejestracji stosowania sertaliny zgłaszano przypadki wydłużenia interwału QTc i tachykardii komorowej typu torsade de pointes. Większość przypadków obserwowano u pacjentów z innymi czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QTc / tachykardii komorowej typu torsade de pointes. Wpływ na wydłużenie interwału QTc został potwierdzony w badaniu QTc u zdrowych ochotników z istotnym statystycznie pozytywnym stosunkiem „stężenie w osoczu — odpowiedź”. Dlatego należy stosować sertalinę z ostrożnością u pacjentów z dodatkowymi czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QTc, takimi jak choroby serca, hipokaliemia lub hipomagnezemia, wydłużenie interwału QTc w wywiadzie rodzinnym, bradykardia oraz jednoczesne stosowanie leków wydłużających interwał QTc (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji” oraz „Farmakodynamika”).

Wzmożenie objawów hipomanii lub manii

Zgłaszano nasilenie objawów manii/hipomanii u niewielkiego odsetka pacjentów przyjmujących zarejestrowane leki przeciwdepresyjne i leki przeciwlękowe, w tym sertalinę. Dlatego należy stosować sertalinę z ostrożnością u pacjentów z wywiadem manii/hipomanii. Wymagana jest staranna obserwacja przez lekarza. W przypadku pojawienia się objawów fazy maniakalnej należy przerwać stosowanie sertaliny.

Schizofrenia

Na tle przyjmowania leku u pacjentów ze schizofrenią mogą nasilać się objawy psychotyczne.

Drżenie

Podczas terapii sertaliną mogą występować drgawki: sertaliny nie należy przepisywać chorym z niestabilną epilepsją; u chorych z kontrolowaną epilepsją stosowanie sertaliny wymaga starannego nadzoru. Pacjentom, u których pojawiają się drgawki, należy odstawić lek.

Samobójstwa / myśli samobójcze / próby samobójcze lub objawy pogorszenia się stanu

Pacjenci z depresją są bardziej narażeni na pojawienie się myśli samobójczych, samookaleczenia i prób samobójczych (zachowania i objawy samobójcze). Ryzyko to istnieje bezpośrednio przed czasem osiągnięcia znaczącej remisji. Ponieważ poprawa stanu pacjentów może następować w ciągu pierwszych kilku tygodni lub dłuższego okresu terapii, pacjenci powinni być pod starannym nadzorem do czasu tej poprawy. Ogólnie doświadczenie kliniczne wskazuje, że na wczesnych etapach uzdrowienia ryzyko samobójstwa wzrasta.

Inne zaburzenia psychiczne, dla których przepisuje się sertalinę, mogą również wiązać się z ryzykiem zachowań i objawów samobójczych. Ponadto te choroby mogą współistnieć z dużym zaburzeniem depresyjnym. Dlatego ostrzeżenia dotyczące leczenia pacjentów z dużym zaburzeniem depresyjnym dotyczą również leczenia pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi.

Wiadomo, że pacjenci z wywiadem zachowań i objawów samobójczych oraz pacjenci, u których przed rozpoczęciem terapii występuje znaczna tendencja do myśli samobójczych, mają większe ryzyko pojawienia się myśli lub prób samobójczych podczas leczenia, dlatego powinni być pod starannym nadzorem podczas przyjmowania leku. Metaanaliza danych z placebo-kontrolowanych badań klinicznych oceniających leki przeciwdepresyjne u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych przy stosowaniu leków przeciwdepresyjnych u pacjentów w wieku do 25 lat w porównaniu z ich stosowaniem placebo.

Na tle stosowania tego leku zaleca się staranne monitorowanie pacjentów z wysokim ryzykiem samobójstwa, szczególnie na początku terapii i po każdej zmianie dawki leku. Pacjentów (oraz osoby, które o nich opiekują się) należy poinformować o konieczności monitorowania wszelkich objawów pogorszenia się stanu klinicznego, pojawienia się zachowań samobójczych lub myśli samobójczych, a także wszelkich nietypowych zmian zachowania i natychmiastowego zwracania się o pomoc medyczną w przypadku wystąpienia tych objawów.

Stosowanie u dzieci

Stimuloton® nie powinien być stosowany do leczenia dzieci i młodzieży, z wyjątkiem pacjentów z zaburzeniem obsessyjno-kompulsyjnym w wieku 6–17 lat. W trakcie badań klinicznych u dzieci przyjmujących leki przeciwdepresyjne w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo częściej obserwowano zachowania samobójcze (próby samobójcze i myśli samobójcze) i wrogość (głównie agresję, zachowanie opozycyjne i gniew). Jeśli, z uwagi na potrzebę kliniczną, decyzja zostanie jednak podjęta na rzecz przepisania tego leku, konieczny jest staranny monitoring pod kątem wykrywania objawów samobójczych. Ponadto dostępnych jest tylko ograniczona liczba dowodów klinicznych dotyczących bezpieczeństwa długotrwałego stosowania leku u dzieci i młodzieży, w tym wpływu na ich wzrost, dojrzewanie płciowe oraz rozwój poznawczy i behawioralny. W okresie po rejestracji zarejestrowano doniesienia o kilku przypadkach opóźnienia wzrostu i dojrzewania płciowego. Kliniczne znaczenie i związek przyczynowy nie są jeszcze ustalone. Przy długoterminowej terapii pacjentów dziecięcych lekarze powinni prowadzić monitorowanie pod kątem odchyleń od normy w układach organizmu odpowiedzialnych za rozwój.

Nieprawidłowe krwawienia/krwawienia

Podczas stosowania SSRI zgłaszano przypadki patologicznych objawów krwawienia, w tym objawów krwawienia skórnego (siniaki i purpura), oraz innych objawów krwawienia, takich jak krwawienia przewodu pokarmowego lub ginekologiczne, w tym krwawienia zakończone śmiercią. Zaleca się ostrożne stosowanie SSRI, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu z lekami wpływającymi na funkcję płytek krwi (np. z lekami przeciwkrzepliwymi, atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi i fenotiazynami, większością trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych, kwasem acetylosalicylowym i lekami przeciwzapalnymi niespecyficznych), a także w przypadku wywiadu pacjenta o zaburzeniach krwawienia (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Sok grejpfrutowy

Jednoczesne stosowanie sertaliny z sokiem grejpfrutowym nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Interakcje z badaniami przesiewowymi moczu

Znane są przypadki uzyskiwania wyników fałszywie dodatnich w immunologicznych testach moczu na obecność metabolitów benzodiazepin u pacjentów przyjmujących sertalinę. Fałszywie dodatnie wyniki wynikają z niskiej specyficzności tego testu laboratoryjnego i mogą występować przez kilka dni po zakończeniu leczenia sertaliną. Różnicowanie sertaliny od pochodnych benzodiazepiny w moczu jest możliwe poprzez przeprowadzenie testów potwierdzających – chromatografia gazowa/spektrometria mas.

Zamkniętokątowa jaskra

Leki klasy SSRI, w tym sertalina, mogą wpływać na rozmiar źrenicy z rozwojem midriazy. Taki efekt może prowadzić do zwężenia kąta oka z późniejszym wzrostem ciśnienia wewnątrzgałkowego i rozwojem zamkniętokątowej jaskry, szczególnie u pacjentów z odpowiednią predyspozycją. Sertalinę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem zamkniętokątowej jaskry.

Hiponatremia

W wyniku terapii SSRI lub SNRI, w tym sertaliną, może rozwinąć się hiponatremia. W wielu przypadkach hiponatremia jest wynikiem zespołu nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego. Zgłaszano stężenia sodu w surowicy krwi poniżej 110 mmol/l. U pacjentów starszych istnieje większe ryzyko rozwoju hiponatremii przy stosowaniu SSRI i SNRI. Ryzyko tego powikłania jest również zwiększone u pacjentów przyjmujących diuretyki oraz u pacjentów z hipowolemia pochodzenia niezależnego (patrz sekcja „Stosowanie u pacjentów starszych”). W przypadku wystąpienia objawowej hiponatremii należy rozważyć konieczność przerwania terapii sertaliną i podjąć odpowiednie działania. Objawy i objawy hiponatremii obejmują ból głowy, trudności z koncentracją, pogorszenie pamięci, dezorientację, osłabienie i utratę równowagi fizycznej, co może prowadzić do upadków. Objawy i objawy związane z cięższymi i/lub ostrymi epizodami hiponatremii obejmują halucynacje, omdlenia, drgawki, śpiączkę, zatrzymanie oddechu i skutki śmiertelne.

Objawy odstawienia obserwowane po zakończeniu terapii sertaliną

Objawy odstawienia są powszechnym zjawiskiem po zakończeniu terapii lekiem, szczególnie w przypadku nagłego odstawienia terapii (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Według danych z badań klinicznych częstość reakcji odstawienia u pacjentów, którzy przerwali stosowanie sertaliny, wynosiła 23% w porównaniu do 12% u pacjentów, którzy kontynuowali terapię sertaliną.

Ryzyko rozwoju zespołu odstawienia może zależeć od kilku czynników, w tym długości terapii, dawki i szybkości zmniejszania dawki. Najczęściej zgłaszano takie reakcje jak zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub uczucie niepokoju, nudności i/lub wymioty, drżenie i ból głowy. Ogólnie objawy te były lekkiego lub umiarkowanego nasilenia, jednak u niektórych pacjentów mogły być ciężkie. Zazwyczaj pojawiają się w ciągu pierwszych kilku dni po zakończeniu terapii, w bardzo rzadkich przypadkach takie objawy wystąpiły u pacjentów, którzy przypadkowo opuścili przyjmowanie dawki leku. W większości przypadków objawy te ustępują samoistnie w ciągu 2 tygodni, choć u niektórych pacjentów mogą trwać dłużej (2–3 miesiące lub więcej). Dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki sertaliny przy zakończeniu terapii lekiem w okresie kilku tygodni lub miesięcy zgodnie z potrzebami pacjenta (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Akatyzja / niepokój psychomotoryczny

Stosowanie sertaliny wiąże się z rozwojem akatyzji, charakteryzującej się subiektywnie nieprzyjemnym lub niepohamowanym niepokojem i potrzebą ruchu, często towarzyszącej niemożności siedzenia lub stania spokojnie. Ryzyko wystąpienia takich powikłań jest największe w pierwszych 2 tygodniach terapii. Dla pacjentów, u których rozwijają się te objawy, zwiększenie dawki może być szkodliwe.

Stosowanie w niewydolności wątroby

Sertalina jest intensywnie metabolizowana w wątrobie. Według wyników badań farmakokinetycznych z wielokrotnym przyjmowaniem leku u pacjentów ze stabilnym, łagodnym postacią marskości wątroby obserwowano wydłużenie okresu półtrwania i zwiększenie AUC oraz Cmax około trzykrotnie w porównaniu z tymi parametrami u osób z normalną funkcją wątroby. Istotnych różnic w stopniu wiązania leku z białkami osocza krwi między tymi dwiema grupami uczestników badania nie stwierdzono. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu sertaliny pacjentom z chorobą wątroby. W przypadku przepisywania sertaliny pacjentom z zaburzeniami funkcji wątroby należy rozważyć celowość zmniejszenia dawki lub częstotliwości przyjmowania leku. Sertaliny nie należy stosować pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Stosowanie w niewydolności nerek

Sertalina jest intensywnie metabolizowana; wydalanie niezmienionej substancji z moczem jest drugorzędną drogą eliminacji. W badaniach z udziałem pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek od łagodnego do umiarkowanego (klirens kreatyniny 30–60 ml/min) lub od umiarkowanego do ciężkiego (klirens kreatyniny 10–29 ml/min) parametry farmakokinetyczne (AUC0–24 i Cmax) przy wielokrotnym przyjmowaniu leku statystycznie nie różniły się istotnie od tych parametrów w grupie kontrolnej. Nie ma potrzeby korygowania dawki w zależności od stopnia zaburzeń funkcji nerek.

Stosowanie u pacjentów starszych

W badaniach klinicznych wzięło udział ponad 700 pacjentów starszych (w wieku > 65 lat). Charakter i częstość występowania reakcji niepożądanych u pacjentów starszych były podobne do tych obserwowanych u młodszych pacjentów.

Jednak stosowanie SSRI i SNRI, w tym sertaliny, wiązało się z przypadkami klinicznie istotnej hiponatremii u pacjentów starszych, u których może występować większe ryzyko rozwoju tego działania niepożądanego (patrz „Hiponatremia” w sekcji „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Cukrzyca

Zgłaszano nowe przypadki cukrzycy u pacjentów przyjmujących terapię SSRI, w tym sertalinę. Zgłaszano utratę kontroli glikemicznej, w tym hiper- i hipoglikemię u pacjentów z cukrzycą i bez. Dlatego prowadzono monitorowanie pacjentów pod kątem wykrywania objawów i objawów zmiany poziomu glukozy. Szczególnie pacjenci z cukrzycą powinni starannie kontrolować zmiany poziomu glukozy, ponieważ ich dawki insuliny i/lub innego doustnego leku hipoglikemicznego mogą wymagać korekty.

Terapia elektrowstrząsowa (ECT)

Nie przeprowadzono badań klinicznych skierowanych na ocenę ryzyka lub korzyści jednoczesnego stosowania ECT i sertaliny.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nie przeprowadzono dobrze kontrolowanych badań leku Stimuloton® z udziałem kobiet w ciąży. Jednak znaczna ilość dostępnych danych nie wskazuje na wystąpienie wad wrodzonych u płodu w wyniku stosowania sertaliny. W badaniach na zwierzętach stwierdzono wpływ na funkcję rozrodczą, prawdopodobnie z powodu toksycznego działania leku na organizm matki spowodowanego działaniem farmakodynamicznym leku i/lub bezpośrednim działaniem farmakodynamicznym leku na płód.

Zgłaszano, że stosowanie sertaliny w okresie ciąży powoduje u niektórych noworodków (matki przyjmujące sertalinę) objawy podobne do reakcji odstawienia. Zjawisko to obserwowano również przy stosowaniu innych leków przeciwdepresyjnych klasy SSRI. Stimuloton® nie jest zalecany do stosowania w okresie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy stan kliniczny kobiety jest taki, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku przewyższają potencjalne ryzyko.

Kobiety w wieku rozrodczym przyjmujące sertalinę powinny stosować odpowiednie środki antykoncepcyjne.

Należy prowadzić obserwację noworodków, jeśli matka kontynuuje stosowanie sertaliny w późnych stadiach ciąży, szczególnie w III trymestrze. Po stosowaniu sertaliny w późnych stadiach ciąży u noworodków mogą wystąpić następujące objawy: zespół ostrej niewydolności oddechowej, sinica, apnea, drgawki, niestabilność temperatury, trudności z karmieniem, wymioty, hipoglikemia, hipertonia, hipotonia, hiperrefleksja, drżenie, zespół zwiększonej pobudliwości nerwowo-refleksyjnej, drażliwość, osłabienie/apatia, ciągły płacz, senność i trudności z zasypianiem. Objawy te mogą wynikać z innych efektów serotonergicznych lub objawów odstawienia. W większości przypadków te powikłania rozwijają się bezpośrednio po porodzie lub w najbliższym czasie (w ciągu mniej niż 24 godziny).

Zgodnie z danymi badań epidemiologicznych oczekuje się, że stosowanie SSRI w okresie ciąży, szczególnie w późnych stadiach ciąży, zwiększa ryzyko rozwoju zespołu trwalej nadciśnienia płucnego u noworodków. Ryzyko na tle przyjmowania leku występuje z częstością około 5 przypadków na 1000 ciąż. W populacji ogólnej występuje 1–2 przypadki zespołu trwalej nadciśnienia płucnego u noworodków na 1000 ciąż.

Dane obserwacyjne wskazują na zwiększone ryzyko (prawie dwukrotnie) krwawienia poporodowego w przypadku stosowania SSRI/SNRI w ciągu miesiąca przed porodem (patrz sekcje „Reakcje niepożądane”).

Karmienie piersią

Opublikowane dane dotyczące poziomów sertaliny w mleku matki wskazują, że sertalina i jej metabolit N-demetilsertalina są wydzielane do mleka matki w niewielkich ilościach. Ogólnie w surowicy krwi niemowląt wykrywano niewielkie stężenia leku lub stężenia leku, których nie można określić, z wyjątkiem jednego przypadku, gdy stężenie leku w surowicy krwi niemowlęcia wynosiło około 50% stężenia leku w surowicy krwi matki (ale bez widocznego wpływu na zdrowie tego niemowlęcia). Do chwili obecnej nie zgłaszano działań niepożądanych leku na zdrowie dzieci karmionych piersią przez kobiety przyjmujące sertalinę, ale takie ryzyko nie może być wykluczone. Stosowanie leku Stimuloton® w okresie karmienia piersią nie jest zalecane, z wyjątkiem przypadków, gdy, według lekarza, korzyści z przyjmowania leku przewyższają możliwe ryzyko.

Plodność

Dane uzyskane w badaniach na zwierzętach nie wykazały wpływu sertaliny na parametry płodności.

Raporty badań stosowania niektórych SSRI u ludzi wskazują, że wpływ na jakość nasienia jest odwracalny. Do chwili obecnej nie wykazano wpływu na płodność człowieka.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów silnikowych lub innych urządzeń.

Badania kliniczno-farmakologiczne wskazują na brak wpływu sertaliny na funkcje psychomotoryczne. Jednak pacjenci powinni zachować ostrożność, ponieważ lek może zaburzać reakcje psychiczne lub fizyczne niezbędne do wykonywania potencjalnie niebezpiecznych zadań, takich jak prowadzenie samochodu lub praca z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki

Stimuloton® należy przyjmować 1 raz na dobę (rano lub wieczorem). Tabletki Stimuloton® można przyjmować niezależnie od posiłków.

Początek leczenia

Depresja i zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne (OCD)

Leczenie Stimulotonem® należy rozpocząć od dawki 50 mg/dobę.

Zaburzenia paniki, PTSD i zaburzenie lękowe społeczne

Leczenie należy rozpocząć od dawki 25 mg/dobę. Po 1 tygodniu dawkę należy zwiększyć do 50 mg 1 raz na dobę. Wykazano, że taki schemat dawkowania zmniejsza częstość występowania działań niepożądanych charakterystycznych dla zaburzeń paniki w wczesnym okresie leczenia.

Dozymetria

Depresja, OCD, zaburzenia paniki, zaburzenie lękowe społeczne i PTSD

U pacjentów, którzy nie odpowiadają na dawkę 50 mg, efekt może być osiągnięty poprzez zwiększenie dawki. Korektę dawki należy rozpoczynać nie wcześniej niż po 1 tygodniu leczenia, zwiększając ją stopniowo o 50 mg w odstępach co najmniej jednego tygodnia. Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 200 mg/dobę. Korektę dawki należy przeprowadzać nie częściej niż 1 raz w tygodniu, biorąc pod uwagę okres półtrwania sertraliny wynoszący 24 godziny.

Pierwsze objawy efektu terapeutycznego mogą pojawić się w ciągu 7 dni leczenia. Jednak do osiągnięcia odpowiedzi terapeutycznej zazwyczaj potrzeba dłuższego czasu, szczególnie u pacjentów z OCD.

Dawka utrzymaniowa

Dawkowanie w trakcie długotrwałej terapii powinno być utrzymywane na najniższym skutecznym poziomie, z późniejszą korektą zależną od odpowiedzi terapeutycznej.

Depresja

Długotrwałą terapię można również stosować w celu zapobiegania nawrotom dużych epizodów depresyjnych (GED). W większości przypadków zalecana dawka zapobiegająca nawrotom GED jest taka sama jak dawka stosowana podczas leczenia danego epizodu depresyjnego. Pacjenci z depresją powinni otrzymywać terapię przez odpowiedni czas, co najmniej 6 miesięcy, aby upewnić się o pełnym braku objawów.

Zaburzenia paniki i OCD

Podczas długotrwałej terapii u pacjentów z zaburzeniami paniki i OCD należy regularnie oceniać terapię, ponieważ dla tych zaburzeń nie wykazano skuteczności leku w zapobieganiu nawrotom.

Stosowanie u dzieci

Dzieci z zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym

Dzieci w wieku 13–17 lat: dawka początkowa wynosi 50 mg 1 raz na dobę.

Dzieci w wieku 6–12 lat: dawka początkowa wynosi 25 mg 1 raz na dobę. Po 1 tygodniu dawkę można zwiększyć do 50 mg 1 raz na dobę.

W razie potrzeby, przy braku pożądanego efektu przy dawce 50 mg/dobę, możliwe jest dalsze zwiększenie dawki o 50 mg/dobę w jednym dawce, co kilka tygodni. Maksymalna dawka wynosi do 200 mg/dobę.

Jednak przy zwiększaniu dawki powyżej 50 mg u pediatrii należy uwzględnić ogólnie niższą masę ciała dzieci w porównaniu z dorosłymi. Nie należy zmieniać dawki częściej niż 1 raz w tygodniu.

Skuteczność leku u dzieci z dużym zaburzeniem depresyjnym nie została wykazana.

Brak danych dotyczących stosowania leku u dzieci poniżej 6 roku życia (patrz rozdział „Szczególne wskazania”).

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów w podeszłym wieku, ponieważ u tych pacjentów zwiększone jest ryzyko hiponatremii (patrz rozdział „Szczególne wskazania”).

Stosowanie w niewydolności wątroby

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu sertraliny u chorych z chorobą wątroby. W przypadku zaburzeń funkcji wątroby należy zmniejszyć dawkę lub częstotliwość przyjmowania leku. Sertraliny nie należy stosować pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby, ponieważ brakuje danych klinicznych dotyczących stosowania leku u takich chorych (patrz rozdział „Szczególne wskazania”).

Stosowanie w niewydolności nerek

W przypadku zaburzeń funkcji nerek korekty dawki leku nie wymaga się (patrz rozdział „Szczególne wskazania”).

Zespół odstawienia po zakończeniu leczenia sertraliną

Należy unikać nagłego zakończenia stosowania leku. Przy przerywaniu leczenia sertraliną, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia reakcji zespołu odstawienia, dawkę należy stopniowo zmniejszać przez co najmniej 1–2 tygodnie (patrz rozdział „Szczególne wskazania” i „Działania niepożądane”). Jeśli po zmniejszeniu dawki leku lub po jego odstawieniu pojawiają się nietolerowane objawy, może być rozważone wznowienie stosowania leku w dawce wcześniej przepisanej. Następnie lekarz może kontynuować zmniejszanie dawki, ale w sposób bardziej stopniowy.

Dzieci.

Stimuloton® nie powinien być stosowany do leczenia dzieci, z wyjątkiem dzieci w wieku od 6 lat z zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Przedawkowanie.

Toksykologia

Sertralina ma zakres bezpieczeństwa zależny od populacji pacjentów i współistniejącego stosowania innych leków. Opisywano przypadki śmiertelne przedawkowania sertraliny zarówno przy stosowaniu samego leku (bez innych środków), jak i w połączeniu z innymi lekami i/lub alkoholem. Z tego powodu każdy przypadek przedawkowania wymaga intensywnej terapii.

Objawy

Objawy przedawkowania obejmują działania niepożądane pośredniczone przez serotoniny, w szczególności senność, zaburzenia przewodu pokarmowego (w tym takie jak nudności i wymioty), tachykardię, drżenie, pobudzenie i zawroty głowy. Rzadziej opisywano przypadki śpiączki.

Terapia

Nie istnieje specyficzny antydotum na sertralinę. Należy zapewnić i utrzymać przepływ powietrza oraz odpowiedni poziom utlenowania i wentylacji. Podanie węgla aktywowanego, które może być stosowane razem z środkiem przeczyszczającym, może być równie skuteczne jak przemywanie żołądka i powinno być rozważone w terapii przedawkowania. Wymuszanie wymiotów nie jest zalecane. Zaleca się monitorowanie czynności serca i innych podstawowych parametrów życiowych wraz z terapią objawową i wspierającą. Ze względu na znaczny objętościowy rozkład sertraliny, takie działania jak wymuszone moczowanie, dializa, hemoperfuzja lub wymienna transfuzja krwi raczej nie będą skuteczne.

Przedawkowanie sertraliny może prowadzić do wydłużenia odcinka QT, dlatego zaleca się prowadzenie monitorowania EKG we wszystkich przypadkach przedawkowania leku.

Efekty uboczne.

Najczęściej występującym efektem ubocznym jest nudności. Podczas leczenia zaburzeń lękowych społecznych sertraliną zaburzenia seksualne (zaburzenia ejakulacji) stwierdzono u 14 % mężczyzn w porównaniu z 0 % pacjentów otrzymujących placebo. Te efekty uboczne są zależne od dawki i często ustępują samorzutnie po kontynuowaniu terapii.

Profil efektów ubocznych, które często obserwowano w trakcie podwójnych ślepych badań placebo-kontrolowanych z udziałem pacjentów z OCD, zaburzeniami paniki, PTSD i społecznymi zaburzeniami lękowymi, był podobny do profilu u pacjentów z depresją uczestniczących w badaniach klinicznych.

Poniżej przedstawiono dane dotyczące efektów ubocznych obserwowanych w okresie nadzoru posrejestracyjnego (częstość występowania nieznana) oraz w trakcie placebo-kontrolowanych badań klinicznych (w których w sumie uczestniczyło 2542 pacjentów przyjmujących sertralinę i 2145 pacjentów przyjmujących placebo) z udziałem chorych z depresją, OCD, zaburzeniami paniki, PTSD i społecznymi zaburzeniami lękowymi.

Niektóre z poniższych efektów ubocznych mogą zmniejszać się pod względem nasilenia i częstości podczas długotrwałej terapii i nie prowadzą do przerwania leczenia.

Częstość efektów ubocznych przedstawiono jako: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); nieczęsto (od ≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (częstość nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje

Często: zapalenie gardła; nieczęsto: infekcje dróg oddechowych górnych, katar; rzadko: zapalenie wyrostka robaczkowego§, zapalenie żołądka i jelit, zapalenie ucha środkowego.

Nowotwory łagodne i złowrogie (w tym torbie i polipy)

Rzadko: nowotwór u jednego pacjenta przyjmującego sertralinę w porównaniu z brakiem takich przypadków w grupie pacjentów przyjmujących placebo.

Ze strony układu krwiotwórczego i układu limfatycznego

Rzadko: limfadenopatia*, trombocytopenia*§, leukopenia*§.

Ze strony układu odpornościowego

Niecze sto: podwyższona wrażliwość*, alergia sezonowa*; rzadko: reakcja anafilaktyczna*; częstość nieznana: alergia.

Ze strony układu endokrynnego

Niecze sto: niedoczynność tarczycy*; rzadko: hiperprolaktynemia*, hipotyreozę, zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego*§.

Zaburzenia metaboliczne i odżywiania

Często: obniżenie apetytu, zwiększenie apetytu*; rzadko: cukrzyca; hipercholesterolemia, hipoglikemia*, hiponatremia*§, hiperglikemia*§.

Zaburzenia psychiczne

Bardzo często: bezsenność (19 %); często: depresja*, derealizacja, koszmary nocne, uczucie niepokoju*, pobudzenie*, nerwowość, obniżenie libidum*, bruxizm*; nieczęsto: halucynacje*, stan euforyczny*, apatia, patologiczne myślenie; nieczęsto: agresja*; rzadko: zaburzenie konwersyjne, uzależnienie od leków, zaburzenie psychiczne*, paranoja, myśli samobójcze / zachowanie samobójcze*§ [u pacjentów z OCD w krótkotrwałym stosowaniu leku, w badaniach trwających 1–12 tygodni, odnotowano przypadki myśli samobójczych i zachowania samobójczego podczas terapii sertraliną lub krótko po jej zakończeniu (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”)]; rzadko: zaburzenie konwersyjne*§, paroniria*§, uzależnienie od leków, chodzenie we śnie, przedwczesna ejakulacja.

Ze strony układu nerwowego

Bardzo często: zawroty głowy, ból głowy*, senność; często: drżenie, zaburzenia ruchu (w tym objawy ekstrapiramidowe, takie jak hiperkinezja, hipertonia, dystonia, skurcze żuchwy lub zaburzenia chodu), parestezja*, hipertonia*, zaburzenia uwagi, dysgezja; nieczęsto: amnezja, hipestezja*, mimowolne skurcze mięśni*, omdlenia*, hiperkinezja*, migrena*, drgawki*, zawroty głowy ortostatyczne, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia mowy; rzadko: śpiączka*, akatyzja (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), dyskineza, hiperestezja, skurcz naczyń mózgowych (w tym zespół przejściowej wazokonstrykcji mózgowej i zespół Colliego – Fleminga)*§, pobudzenie psychomotoryczne∗§ (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), zaburzenia czuciowe, choreoatezoza§, a także zarejestrowano objawy związane z zespołem serotonergicznym* lub złośliwym zespołem neuroleptycznym, w niektórych przypadkach związanym z jednoczesnym przyjmowaniem środków serotonergicznych, takimi jak pobudzenie, dezorientacja, nasilone pocenie się, biegunka, gorączka, nadciśnienie tętnicze, sztywność i tachykardia§.

Ze strony narządów wzroku

Często: zaburzenia widzenia*; nieczęsto: midriaza*; rzadko: jaskra, zaburzenia łzawienia, scotoma, podwójne widzenie, fotofobia; nieznana: retinopatia plamicy, hyfema*§, zaburzenia widzenia§, źrenice różnej wielkości§.

Ze strony narządów słuchu i narządu równowagi

Często: szumy w uszach*; nieczęsto: ból w uchu.

Ze strony serca

Często: uczucie kołatania serca*; nieczęsto: tachykardia*, zaburzenia rytmu serca; rzadko: zawał mięśnia sercowego*§, bradykardia, tachykardia komorowa typu „torsade de pointes”*§ (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Farmakodynamika”), bradykardia, wydłużenie odcinka QTc* (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji” oraz „Farmakodynamika”).

Ze strony układu naczyniowego

Często: napoty*; nieczęsto: nadciśnienie tętnicze*, patologiczne objawy krwotoczne (takie jak krwawienie z nosa, krwawienie żołądkowo-jelitowe)*, zaczerwienienie, hematuria*§; rzadko: niedokrwienie obwodowe.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy międzybłoniowej

Często: ziewanie*; nieczęsto: skurcz oskrzeli*, duszność, krwawienie z nosa*; rzadko: skurcz krtani, nadmierne oddychanie, niedoddychanie, strydor*§, dysfonia, dudnienie, choroba śródmiąższowa płuc*§.

Ze strony przewodu pokarmowego

Bardzo często: biegunka (18 %), nudności (24 %), suchość w ustach (14 %); często: ból brzucha*, wymioty*, zaparcia*, wzdęcia, niestrawność; nieczęsto: melena, zapalenie przełyku, glosyt, dysfagia, hemoroidy, nadmierna ślinotok, zmiany języka, odbijanie; rzadko: hematohexia, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, owrzodzenia języka, patologie zębów, owrzodzenia błony śluzowej jamy ustnej; zapalenie trzustki*, częstość nieznana: kolit mikroskopowy.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzowego

Rzadko: zaburzenia funkcji wątroby; poważne zaburzenia funkcji wątroby, w tym zapalenie wątroby, żółtaczka i niewydolność wątroby, które rzadko mogą prowadzić do śmiertelnego skutku, zapalenie wątroby fulminansowe, zapalenie wątroby nekrotyczne, żółtaczka cholesteryczna.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej

Często: wysypka*, nadmierna potliwość; nieczęsto: obrzęk okolic oczu*, purpura*, łysienie*, świąd*, zimny pot, suchość skóry, pokrzywka*, obrzęk twarzy; rzadko: ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa – Johnsona i zespół epidermalnego nekrolyzy*§, zapalenie skóry, zapalenie pęcherzykowe skóry, wysypka pęcherzykowa, nietypowe zmiany struktury włosów, nietypowy zapach skóry, obrzęk naczynioruchowy, reakcje fotouczulenia§, reakcje skórne*§, świąd.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Często: ból pleców, mięsaki, ból stawów*; nieczęsto: zapalenie stawów i kości, osłabienie mięśni, skurcze mięśni*; rzadko: rabdomioliza*§, uszkodzenia kości; częstość nieznana: trismus*.

Ze strony nerek i układu moczowego

Niecze sto: nocne oddawanie moczu, zatrzymanie moczu*, nietrzymanie moczu*, poliuria, polakiuria; rzadko: zaburzenia oddawania moczu*, oliguria, trudności z rozpoczęciem oddawania moczu.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlecznych

Bardzo często: zaburzenia ejakulacji (14 %); często: nieregularny cykl menstruacyjny, zaburzenia erekcji; nieczęsto: krwawienie pochwy, zaburzenia seksualne, menorygia, zaburzenia seksualne u kobiet; rzadko: zanikowe zapalenie narządów płciowych, zapalenie jąder i napletka, wydzieliny z narządów płciowych, priapizm*, galaktofora*, ginekomastia; częstość nieznana: krwawienia poporodowe*.

Zaburzenia ogólne

Bardzo często: zwiększone zmęczenie*; często: ogólny dyskomfort*, ból w klatce piersiowej*, osłabienie*, gorączka*; nieczęsto: obrzęk obwodowy, ogólny dyskomfort*, dreszcze, pragnienie; rzadko: przepuklina, włóknienie, obniżona tolerancja leku, zaburzenia chodu, nieokreślone objawy.

Badania

Niecze sto: spadek masy ciała*, wzrost masy ciała*; nieczęsto: podwyższenie poziomu alaninotransferazy*, podwyższenie poziomu asparaginianotransferazy*; rzadko: podwyższenie poziomu cholesterolu, zaburzenia jakości nasienia; częstość nieznana: odchylenia od normy wyników badań laboratoryjnych, zmiany funkcji płytek krwi, podwyższenie stężenia cholesterolu w surowicy krwi.

Urazy, zatrucia i komplikacje procedur

Rzadko: uraz.

Zabiegi chirurgiczne i procedury medyczne

Rzadko: procedura rozszerzania naczyń.

Jeśli efekt uboczny występował u pacjentów z depresją, OCD, zaburzeniem paniki, PTSD i społecznym zaburzeniem lękowym, stosowane terminy opisujące efekty uboczne zostały przeanalizowane ponownie zgodnie z terminologią stosowaną dla pacjentów z depresją.

_____________________________________________________________________________________

* Efekty uboczne zarejestrowane w okresie nadzoru posrejestracyjnego.

§ Częstość efektów ubocznych przedstawiono na podstawie obliczonego górnego limitu 95 % przedziału ufności z zastosowaniem „zasady trzech”.

Zespół odstawienia po zakończeniu terapii sertraliną

Przerywanie terapii sertraliną (szczególnie nagłe) zazwyczaj prowadzi do wystąpienia objawów odstawienia. Najczęściej zgłaszano takie efekty uboczne jak zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub uczucie niepokoju, nudności i/lub wymioty, drżenie i ból głowy. Zazwyczaj objawy te były łagodne lub umiarkowane i ustępowały samorzutnie; jednak u niektórych pacjentów mogły być ciężkie i/lub trwać dłużej. W związku z tym, gdy nie ma już potrzeby kontynuowania terapii sertraliną, zaleca się stopniowe odstawienie leku poprzez stopniowe zmniejszanie dawki (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku

Stosowanie selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) lub inhibitorów zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny (SNRI), w tym sertraliny, wiązano z klinicznie istotnymi przypadkami hiponatremii u pacjentów w podeszłym wieku, u których występuje zwiększony ryzyko wystąpienia tego efektu ubocznego (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Stosowanie u dzieci

W ponad 600 dzieciom, które przyjmowały sertralinę, ogólny profil efektów ubocznych był ogólnie podobny do profilu obserwowanego w badaniach z udziałem dorosłych pacjentów. W trakcie kontrolowanych badań klinicznych zarejestrowano następujące efekty uboczne (liczba pacjentów przyjmujących sertralinę wynosiła 281).

Bardzo często (≥ 1/10): ból głowy (22 %), bezsenność (21 %), biegunka (11 %) i nudności (15 %). Często: (od ≥ 1/100 do < 1/10): ból w klatce piersiowej, mania, gorączka, wymioty, brak apetytu, niestabilność afektywna, agresja, pobudzenie, nerwowość, zaburzenia uwagi, zawroty głowy, hiperkinezja, migrena, senność, drżenie, zaburzenia widzenia, suchość w ustach, niestrawność, koszmary nocne, zwiększone zmęczenie, nietrzymanie moczu, wysypka, trądzik, krwawienie z nosa, wzdęcia. Niecze sto: (od ≥1/1000 do <1/100): wydłużenie odcinka QT w EKG, próby samobójcze, drgawki, zaburzenia ekstrapiramidowe, parestezje, depresja, halucynacje, purpura, nadmierne oddychanie, anemia, zaburzenia funkcji wątroby, podwyższenie poziomu alaninotransferazy, zapalenie pęcherza, opryszcz zwykły, zapalenie ucha zewnętrznego, ból w uchu, ból w oku, midriaza, ogólny dyskomfort, hematuria, wysypka pęcherzykowa, katar, uraz, spadek masy ciała, mimowolne skurcze mięśni, nietypowe sny, apatia, albuminuria, polakiuria, poliuria, ból w gruczołach piersiowych, zaburzenia cyklu menstruacyjnego, łysienie, zapalenie skóry, zmiany skóry, nietypowy zapach skóry, pokrzywka, bruxizm, zaczerwienienie. Częstość nieznana: enureza.

Efekty charakterystyczne dla tej klasy leków

W wyniku przeprowadzonych badań epidemiologicznych, przeważnie z udziałem pacjentów w wieku powyżej 50 lat, stwierdzono zwiększone ryzyko złamania kości u pacjentów przyjmujących SSRI i trójcykliczne leki przeciwdziałające depresji. Mechanizm powodujący zwiększenie tego ryzyka jest nieznany.

Okres ważności. 5 lat.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 14 tabletek powlekanych powłoką, w blisterze; po 1 lub 2 blisterach w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Zakład Farmaceutyczny EGIS / EGIS Pharmaceuticals PLC.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

9900 m. Kermend, ul. Matyáš király 65, Węgry / 9900 Kormend, Matyas kiraly ut. 65, Hungary.