Spiriva®

INSTRUKCJA LEKARSKA DO ZASTOSOWANIA ŚRODKU FARMACEUTYCZNEGO Spiriva® (Spiriva®)

Skład:

substancja czynna: bromek tiotropium;

1 kapsułka zawiera 22,5 µg monohydratu bromku tiotropium, co odpowiada 18 µg tiotropium;

substancje pomocnicze: laktoza monohydrat mikronizowana, laktoza monohydrat 200 M.

Postać leku. Proszek do inhalacji, kapsułki twarde.

Główne właściwości fizykochemiczne: twarde kapsułki żelatynowe o rozmiarze 3, zawierające biały proszek, do stosowania z urządzeniem Handihaler;

otoczka kapsułek: zgodnie z odpowiednią procedurą produkcyjną, jasnozielona, nieprzezroczysta, z odciskiem w kolorze czarnym symbolu firmy / TI 01.

Grupa farmakoterapeutyczna. Inne leki stosowane w leczeniu chorób obturacyjnych dróg oddechowych, leki do inhalacji. Środki antycholinergiczne.

Kod ATC R03B B04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Tioproniowy bromek jest długodziałającym, specyficznym antagonistą receptora muskarynowego, w praktyce klinicznej często nazywany lekiem przeciwbłoniopochodnym. Wykazuje podobne powinowactwo do wszystkich podtypów receptorów muskarynowych (od M1 do M5). W drogach oddechowych pełna i odwracalna inhibicja receptorów M3 przez tioproniowy bromek prowadzi do rozluźnienia mięśni gładkich. Efekt rozszerzający oskrzela był zależny od dawki i trwał ponad 24 godziny.

Długość działania wynika prawdopodobnie z bardzo powolnego uwolnienia się z receptorów M3; okres półtrwania tioproniu jest znacznie dłuższy niż ipratropium. Jako N-czwórnka amonowa, tioproniowy bromek wykazuje działanie miejscowe (broncho-) selektywne przy stosowaniu inhalacyjnym i charakteryzuje się odpowiednim zakresem terapeutycznym dawek przed wystąpieniem ogólnoustrojowych efektów przeciwbłoniopochodnych.

Efekty farmakodynamiczne. Rozszerzanie oskrzeli po inhalacji tioproniu jest przede wszystkim efektem lokalnym w drogach oddechowych, a nie ogólnoustrojowym.

Dysocjacja z receptorów M2 jest szybsza niż z receptorów M3, co w badaniach funkcjonalnych in vitro prowadziło do (kinetycznie uwarunkowanej) selektywnej aktywności wobec podtypu receptorów M3 w porównaniu do M2. Wysoka aktywność oraz powolna dysocjacja z receptorów korelowały klinicznie z istotnym i długotrwałym rozszerzaniem oskrzeli u pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (POChP).

Elektrofizjologia serca

W specjalnie przeprowadzonych badaniach wpływu leku na interwał QT, z udziałem 53 zdrowych ochotników, stosowanie leku SPIRIVA w dawkach 18 µg oraz 54 µg (trzy razy po 18 µg) przez 12 dni nie powodowało wydłużenia interwału QT w badaniu elektrokardiograficznym.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Program badań klinicznych obejmował cztery jednoroczne oraz dwa sześciomiesięczne randomizowane, podwójnie ślepe badania z udziałem 2663 pacjentów (z czego 1308 pacjentów otrzymywało tioproniowy bromek). Program jednoroczny składał się z dwóch badań kontrolowanych placebo oraz dwóch badań z kontrolą aktywną (ipratropium). Oba sześciomiesięczne badania prowadzono z kontrolą salmeterolu i placebo. Wszystkie badania obejmowały ocenę wpływu leku na funkcję płuc, duszność, zaostrzenia oraz jakość życia związaną ze zdrowiem.

Funkcja płuc

Po zastosowaniu tioproniowego bromku raz dziennie stwierdzono istotne poprawienie funkcji płuc (zwiększenie objętości przepływu wymuszonego w pierwszej sekundzie (FEV1) oraz pojemności życiowej płuc (FVC)) już 30 minut po pierwszej dawce, a efekt ten trwał 24 godziny. Stan farmakodynamicznej równowagi osiągany był w ciągu tygodnia. U większości pacjentów rozszerzanie oskrzeli pojawiało się trzeciego dnia.

Na podstawie codziennych pomiarów tioproniowy bromek istotnie poprawiał poranną i wieczorną maksymalną prędkość wydechu.

Efekt rozszerzający oskrzeli tioproniowego bromku utrzymywał się przez cały okres badania (1 rok) bez oznak tolerancji.

Randomizowane, kontrolowane placebo badanie kliniczne z udziałem 105 pacjentów z POChP wykazało, że rozszerzanie oskrzeli trwało przez 24-godzinny okres dawkowania w porównaniu do placebo, niezależnie od czasu podania leku – rano czy wieczorem.

Badania kliniczne (do 12 miesięcy)

Duszność, tolerancja wysiłku fizycznego

Tioproniowy bromek istotnie zmniejszał duszność (ocenianą za pomocą indeksu przejściowej duszności). Poprawa stanu utrzymywała się przez cały okres leczenia.

Wpływ leku na nasilenie duszności podczas wysiłku fizycznego oceniano w dwóch randomizowanych, podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo badaniach z udziałem 433 pacjentów z umiarkowanym i ciężkim stopniem POChP. W tych badaniach, po sześciotygodniowym leczeniu lekiem SPIRIVA, stwierdzono istotne zwiększenie czasu treningu wytrzymałościowego ograniczonego wystąpieniem objawów, w badaniu rowerowego testu wydolności prowadzonego z obciążeniem 75% maksymalnej wydolności, o 19,7% (badanie A) i 28,3% (badanie B) w porównaniu do placebo.

Jakość życia związaną ze zdrowiem

W randomizowanym, podwójnie ślepym, kontrolowanym placebo badaniu klinicznym trwającym 9 miesięcy z udziałem 492 pacjentów lek SPIRIVA poprawiał ogólny wskaźnik jakości życia związanego ze zdrowiem, oceniany za pomocą kwestionariusza respiracyjnego św. Jerzego (SGRQ). Liczba pacjentów stosujących lek SPIRIVA, którzy osiągnęli istotną poprawę ogólnego wyniku w kwestionariuszu SGRQ (tj. > 4 punkty), była o 10,9% wyższa niż w grupie placebo (59,1% w grupie SPIRIVA vs 48,2% w grupie placebo (p = 0,029)). Średnia różnica między grupami wyniosła 4,19 punktu (p = 0,001; przedział ufności: 1,69–6,68). Poprawa wyników w kwestionariuszu SGRQ wyniosła: 8,19 punktu dla wskaźnika „objawy”, 3,91 punktu dla wskaźnika „aktywność” oraz 3,61 punktu dla wskaźnika „wpływ na codzienną aktywność”. Poprawa we wszystkich wymienionych wskaźnikach była statystycznie istotna.

Zaostrzenia POChP

W randomizowanym, podwójnie ślepym, kontrolowanym placebo badaniu z udziałem 1829 pacjentów z POChP o umiarkowanym do bardzo ciężkiego stopnia tioproniowy bromek istotnie zmniejszał liczbę pacjentów z zaostrzeniem POChP (z 32,2% do 27,8%) oraz prowadził do istotnego statystycznie zmniejszenia liczby zaostrzeń o 19% (z 1,05 do 0,85 przypadku/na pacjenta-rok działania). Hospitalizacja z powodu zaostrzenia POChP dotyczyła 7,0% pacjentów w grupie tioproniowego bromku i 9,5% pacjentów w grupie placebo (p = 0,056). Liczba pacjentów hospitalizowanych z powodu POChP była niższa o 30% (z 0,25 do 0,18 przypadku/na pacjenta-rok działania).

W randomizowanym, podwójnie ślepych badaniu z dwoma grupami placebo w układzie równoległym, trwającym 1 rok, oceniano wpływ leczenia lekiem SPIRIVA w dawce 18 µg raz dziennie oraz salmeterolu w postaci aerozolu dawkowanego 50 µg dwa razy dziennie, na częstość umiarkowanych i ciężkich zaostrzeń u 7376 pacjentów z POChP z historią zaostrzenia w poprzednim roku.

W porównaniu do salmeterolu, stosowanie leku SPIRIVA wydłużało czas do pierwszego zaostrzenia (187 dni w porównaniu do 145 dni) z 17% zmniejszeniem ryzyka wystąpienia zaostrzenia (stosunek ryzyka 0,83; 95% przedział ufności (CI) 0,77, 0,90, p < 0,001). Stosowanie inhalacji SPIRIVA wydłużało również czas do pierwszego ciężkiego zaostrzenia (hospitalizacja) (stosunek ryzyka 0,72; 95% CI 0,61, 0,85; p < 0,001).

Długoterminowe badania kliniczne (powyżej 1 roku, do 4 lat)

W randomizowanym, podwójnie ślepych, kontrolowanym placebo badaniu klinicznym trwającym 4 lata z udziałem 5993 pacjentów (3006 pacjentów otrzymujących placebo oraz 2987 pacjentów otrzymujących lek SPIRIVA) wykazano poprawę FEV1 przy stosowaniu leku SPIRIVA w porównaniu do placebo. Liczba pacjentów, którzy ukończyli leczenie po ≥ 45 miesiącach, była wyższa w grupie leku SPIRIVA w porównaniu do grupy placebo (63,8% vs 55,4%, p < 0,001). Roczny wskaźnik spadku FEV1 był podobny w grupach leku SPIRIVA i placebo. W trakcie leczenia odnotowano 16% zmniejszenie ryzyka śmiertelności. Ogólna liczba zgonów wyniosła 4,79 na 100 pacjentów-rok w grupie placebo w porównaniu do 4,10 na 100 pacjentów-rok w grupie tioproniu (stosunek ryzyka (tioproniu/placebo) = 0,84, 95% CI 0,73, 0,97). Leczenie tioproniem zmniejszało ryzyko niewydolności oddechowej (na podstawie doniesień o niepożądanych zdarzeniach) o 19% (2,09 vs 1,68 przypadku na 100 pacjentów-rok, względne ryzyko (tioproniu/placebo) 0,81, 95% CI 0,65, 0,999).

Badania tioproniu z kontrolą aktywną

Długoterminowe, szeroko zakrojone, randomizowane, podwójnie ślepe badanie z kontrolą aktywną i okresem obserwacji do 3 lat przeprowadzono w celu porównania skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku SPIRIVA z urządzeniem HANDIHALER oraz leku SPIRIVA RESPIMAT (5694 pacjentów stosowało SPIRIVA HANDIHALER; 5711 pacjentów – SPIRIVA RESPIMAT). Pierwotnymi punktami końcowymi były czas do pierwszego zaostrzenia POChP, czas do zgonu z dowolnej przyczyny oraz, w badaniu podgrupowym (906 pacjentów), minimalne FEV1 (przed podaniem dawki).

Czas do pierwszego zaostrzenia POChP w trakcie badania był liczbowo porównywalny w grupach stosowania leku SPIRIVA z urządzeniem HANDIHALER oraz SPIRIVA RESPIMAT (stosunek ryzyka (SPIRIVA z urządzeniem HANDIHALER/SPIRIVA RESPIMAT) 1,02; 95% CI 0,97, 1,08). Średnia liczba dni do pierwszego zaostrzenia POChP wyniosła 719 dni dla SPIRIVA z urządzeniem HANDIHALER i 756 dni dla SPIRIVA RESPIMAT.

Działanie rozszerzające oskrzela leku SPIRIVA z urządzeniem HANDIHALER trwało ponad 120 tygodni i było podobne do działania leku SPIRIVA RESPIMAT. Średnia różnica w minimalnym FEV1 dla leku SPIRIVA z urządzeniem HANDIHALER w porównaniu do leku SPIRIVA RESPIMAT wyniosła 0,010 litra (95% CI –0,018, 0,038 litra).

W badaniu porównawczym po wprowadzeniu na rynek (TIOSPIR) leków SPIRIVA RESPIMAT i SPIRIVA z urządzeniem HANDIHALER wykazano podobne wskaźniki śmiertelności z dowolnej przyczyny, w tym kontrolę stanów zagrożenia życia, w badanych grupach leków (stosunek ryzyka (SPIRIVA z urządzeniem HANDIHALER/SPIRIVA RESPIMAT) 1,04; 95% CI 0,91, 1,19).

Farmakokinetyka. Tioproniowy bromek jest niechiralnym, czwórnym związkiem amonowym o umiarkowanej rozpuszczalności w wodzie. Tioproniu stosuje się w postaci suchego proszku do inhalacji. Zazwyczaj przy stosowaniu inhalacyjnym większa część dawki osiągającej drogi oddechowe osadza się w przewodzie pokarmowym, a mniejsza część – w płucach. Wiele danych farmakokinetycznych opisanych poniżej uzyskano po zastosowaniu dawek wyższych niż zalecane w leczeniu.

Absorpcja. Po inhalacji suchego proszku absolutna biodostępność wynosi 19,5%, co wskazuje na wysoką biodostępność frakcji docierającej do płuc. Absolutna biodostępność roztworu tioproniu do doustnego stosowania wynosi 2–3%. Maksymalna stężenie tioproniu w osoczu krwi obserwowano 5–7 minut po inhalacji.

W stanie równowagi maksymalne stężenie tioproniu w osoczu krwi u pacjentów z POChP wynosiło 12,9 pg/ml i szybko spadało zgodnie z modelem wielokomorowym. Minimalne stężenie tioproniu w osoczu krwi w stanie równowagi wynosiło 1,71 pg/ml. Wpływ ogólnoustrojowy po inhalacji tioproniu za pomocą urządzenia HANDIHALER był podobny do wpływu po inhalacji tioproniu za pomocą inhalatora RESPIMAT.

Rozkład. 72% leku wiąże się z białkami osocza krwi. Objętość rozkładu wynosi 32 l/kg. Lokalne stężenie w płucach jest nieznane, ale na podstawie sposobu stosowania zakłada się wysokie stężenie w płucach. W badaniach na szczurach wykazano, że tioproniu nie przenika w istotnym stopniu przez barierę krew-mózg.

Biotransformacja. Stopień biotransformacji jest niewielki, ponieważ 74% niezmienionej substancji wydzielane jest z moczem po dożylnej aplikacji młodym, zdrowym ochotnikom. Tioproniu, jako złożony ester, ulega niementalnym rozkładowi do alkoholu N-metyloskopinu i kwasu ditieniloglikolowego, które nie wiążą się z receptorami muskarynowymi.

Dodatkowo, badania in vitro na mikrosomach wątroby i hepatocytach ludzkich wykazały, że tioproniu (< 20% dawki po dożylnej aplikacji) metabolizowany jest drogą zależnego od cytochromu P450 utlenienia oraz dalszej koniugacji z glutationem do różnych metabolitów fazy II. Badania in vitro na mikrosomach wątroby ludzkiej wskazują, że ten szereg enzymatyczny może być hamowany przez inhibitory CYP450 2D6 (i 3A4), chinidynę, ketokonazol i gestoden. W związku z tym CYP450 2D6 oraz 3A4 biorą udział w przemianach metabolicznych, które odpowiadają za wydalenie mniejszej części dawki. Tioproniu nawet w stężeniach supratherapeutycznych nie hamuje cytochromu P450 1A1, 1A2, 2B6, 2C9, 2C19, 2D6, 2E1 oraz 3A w mikrosomach wątroby ludzkiej.

Eliminacja. Efektywny okres półtrwania tioproniu wynosi od 27 do 45 godzin po podaniu pacjentom z POChP. Całkowity klirens wynosił 880 ml/min po dożylnej aplikacji młodym, zdrowym ochotnikom. Po dożylnej aplikacji tioproniu wydala się głównie z moczem w niezmienionej formie (74%). Po inhalacji suchym proszkiem wydalenie z moczem wynosi 7% (1,3 µg) niezmienionej ilości w ciągu 24 godzin, reszta nie jest wchłaniana przez jelita i wydala się z kałem. Klirens nerkowy tioproniu przekracza klirens kreatyniny, co wskazuje na wydalenie z moczem. Po stałym, codziennym stosowaniu inhalacyjnym u pacjentów z POChP stan farmakokinetycznej równowagi osiągany był po 7 dniach bez dalszej kumulacji.

Liniowość/nieliniowość. Tioproniu wykazuje liniowe właściwości farmakokinetyczne w zakresie terapeutycznym niezależnie od postaci leku.

Farmakokinetyka u pacjentów w wieku podeszłym. Jak i w przypadku wszystkich innych leków, które głównie wydzielane są z moczem, przy stosowaniu tioproniu u pacjentów w wieku podeszłym obserwuje się zmniejszenie klirensu nerkowego (365 ml/min u pacjentów z POChP w wieku < 65 lat w porównaniu do 271 ml/min u pacjentów z POChP w wieku ≥ 65 lat). Nie prowadziło to do odpowiedniego zwiększenia wartości AUC0-6,ss ani Cmax,ss.

Farmakokinetyka u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. Inhalacyjne stosowanie tioproniu raz dziennie u pacjentów z POChP w stanie równowagi z łagodną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 50–80 ml/min) prowadziło do nieznacznego wzrostu wartości AUC0-6,ss (o 1,8–30%) i uzyskania podobnych wartości Cmax w porównaniu do pacjentów z normalną funkcją nerek (klirens kreatyniny > 80 ml/min).

U pacjentów z POChP ze średnim lub ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny <50 ml/min) dożylne podanie tioproniu prowadzi do podwojenia całkowitego narażenia (wartość AUC0-4h wyższa o 82%, wartość Cmax wyższa o 52%) w porównaniu do pacjentów z normalną funkcją nerek, co potwierdzają dane dotyczące stężenia w osoczu krwi po inhalacji suchego proszku.

Farmakokinetyka u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Niewydolność wątroby nie ma istotnego wpływu na farmakokinetykę tioproniu. Tioproniu wydala się głównie drogą nerkową (do 74% u młodych, zdrowych ochotników) oraz drogą prostego niementalnego rozszczepienia estru do produktów, które nie wiążą się z receptorami muskarynowymi.

Pacjenci z POChP pochodzenia japońskiego. W trakcie badania krzyżowego średnie maksymalne stężenie tioproniu w osoczu krwi 10 minut po podaniu w stanie równowagi było o 20–70% wyższe u Japończyków w porównaniu do Europejczyków po inhalacjach tioproniu, jednak nie stwierdzono objawów zwiększonej śmiertelności ani zwiększonego ryzyka powikłań sercowych u pacjentów japońskich w porównaniu do Europejskich. W odniesieniu do innych ras lub grup etnicznych istnieje niewystarczająca ilość danych farmakokinetycznych.

Związek farmakokinetyka/farmakodynamika. Nie ma bezpośredniego związku między farmakokinetyką a farmakodynamiką.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie wspomagające przeciwbólowe w celu złagodzenia objawów przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP).

Przeciwwskazania.

Proszek do inhalacji Spiriva jest przeciwwskazany u pacjentów znanym nadwrażliwością na bromek tiotropium, atropinę lub jej pochodne (na ipratropium lub okzytropium) lub na inne składniki leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Mimo że formalne badania interakcji z innymi lekami nie były prowadzone, bromek tiotropium był stosowany łącznie z innymi lekami (sympatomyketyczne leki rozszerzające oskrzela, metyloksantyny, sterydy doustne i do inhalacji stosowane w leczeniu POChP) bez klinicznych dowodów interakcji z innymi lekami.

Nie stwierdzono, że stosowanie agonistów receptora beta-adrenergicznego o długim działaniu lub kortykosteroidów do inhalacji zmienia ekspozycję na tiotropium.

Jednak stosowanie Spirivy w połączeniu z lekami przeciwdziałającymi cholinergicznym nie było badane i dlatego nie jest zalecane.

Właściwości stosowania.

Bromek tiotropium jest lekiem rozszerzającym oskrzela, stosowanym raz dziennie w terapii wspomagającej, i nie jest przeznaczony do wstępnego leczenia ostrych napadów skurczu oskrzeli ani do łagodzenia ostrych objawów.

Po zastosowaniu Spirivy® możliwe są natychmiastowe reakcje nadwrażliwości.

Podobnie jak w przypadku innych leków antycholinergicznych, Spirivę® należy stosować z ostrożnością u pacjentów z pierwotnie zamkniętym kątem jaskry, przerośnięciem prostaty lub obturacją szyjki pęcherza moczowego (patrz sekcja „Efekty uboczne”).

Leki do inhalacji mogą powodować wywołany inhalacją skurcz oskrzeli.

Lek należy stosować z ostrożnością u następujących pacjentów: u tych, którzy niedawno (w ciągu ostatnich 6 miesięcy) przebyli zawał mięśnia sercowego; u osób z niestabilną lub zagrażającą życiu arytmią, lub arytmią wymagającą interwencji lub zmiany terapii w ciągu ostatniego roku; u hospitalizowanych z niewydolnością serca (klasa NYHA III lub IV) w ciągu ostatniego roku. Ci pacjenci byli wykluczeni z badań klinicznych. W takich stanach działanie antycholinergiczne może im zaszkodzić.

Ponieważ stężenie bromku tiotropium we krwi rośnie u pacjentów z umiarkowaną do ciężkiej niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤ 50 ml/min), Spirivę® należy stosować tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść przewyższa potencjalne ryzyko. Brak danych dotyczących długotrwałego stosowania Spirivy® u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci powinni unikać dostania się proszku do oczu. Pacjentów należy ostrzec, że może to prowadzić do nasilenia lub pogorszenia pierwotnie zamkniętego kąta jaskry, bólu lub dyskomfortu w oku, chwilowego nieostrego widzenia, uczucia pojawiania się aureoli lub kolorowych plam przed oczami w połączeniu z zaczerwienieniem oka w postaci hiperemii spojówek lub rogówki.

W przypadku wystąpienia wymienionych objawów w dowolnej kombinacji pacjenci powinni natychmiast przerwać stosowanie bromku tiotropium i bezzwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Suchość w ustach, która może występować podczas terapii antycholinergicznej, w dalszej perspektywie może być związana z próchnicą zębów.

Spirivy® nie należy stosować więcej niż raz dziennie.

Spiriva zawiera 5,5 mg laktozy monohydratu w jednej kapsułce. Ta ilość zazwyczaj nie powoduje problemów u pacjentów z nietolerancją laktozy. Stosowanie leku nie jest zalecane u pacjentów z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktozy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Substancja pomocnicza laktoza monohydrat może zawierać niewielką ilość białek mlecznych, które mogą wywoływać reakcje alergiczne.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania tiotropium u ciężarnych kobiet są bardzo ograniczone. Badania przedkliniczne nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu związanego z toksycznością rozrodczą w dawkach klinicznie istotnych. Z powodu środków ostrożności stosowanie Spirivy® w czasie ciąży należy unikać.

Karmienie piersią. Nie wiadomo, czy bromek tiotropium przenika do mleka matki. Pomimo wyników badań przeprowadzonych na gryzoniarzach, które wykazały wydzielanie bromku tiotropium do mleka matki tylko w niewielkiej ilości, stosowanie leku w okresie karmienia piersią nie jest zalecane.

Bromek tiotropium jest związkiem o długim działaniu. Decyzję o tym, czy kontynuować/przerwać karmienie piersią lub kontynuować/przerwać stosowanie Spirivy®, należy podjąć po ocenie korzyści z karmienia piersią dla dziecka i korzyści z terapii dla kobiety.

Plodność. Brak dostępnych danych klinicznych dotyczących wpływu tiotropium na płodność. Wyniki badań przedklinicznych tiotropium nie wykazały niepożądanych skutków na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia samochodu lub obsługiwania innych maszyn.

Nie przeprowadzono badań wpływu na zdolność prowadzenia samochodu lub obsługiwanie innych maszyn. Pojawienie się zawrotów głowy, bólu głowy lub nieostrego widzenia może wpływać na zdolność prowadzenia samochodu lub obsługiwanie innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Lek jest przeznaczony wyłącznie do inhalacji.

Zalecana dawka bromku tiotropium to inhalacja zawartości jednej kapsułki jeden raz na dobę za pomocą inhalatora HandyHaler. Inhalację należy wykonywać o tej samej porze dnia.

Nie należy przekraczać zalecanej dawki.

Kapsułki SPIRIVA® nie są przeznaczone do stosowania doustnego.

SPIRIVA®, kapsułki, nie należy połykać.

SPIRIVA®, kapsułki, należy stosować wyłącznie za pomocą inhalatora HANDYHEILER.

Grupy szczególne

Pacjentom w wieku starszym można stosować bromek tiotropium zgodnie z dawką zaleconą przez lekarza.

Pacjentom z niewydolnością nerek można stosować bromek tiotropium zgodnie z dawką zaleconą przez lekarza. Informacje dotyczące stosowania SPIRIVA® u pacjentów z niewydolnością nerek od umiarkowanej do ciężkiej (klirens kreatyniny ≤ 50 ml/min) podano w punktach „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Farmakokinetyka”.

Pacjentom z niewydolnością wątroby można stosować SPIRIVA® zgodnie z dawką zaleconą przez lekarza (patrz punkt „Farmakokinetyka”).

Mukowiscydoza. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku SPIRIVA®, 18 µg, u dzieci i młodzieży. Brak danych.

Instrukcja stosowania.

HANDYHEILER to inhalator zaprojektowany specjalnie tak, aby pacjenci mogli wdychać lek znajdujący się w kapsułkach SPIRIVA®. Inhalatora HANDYHEILER nie można stosować do przyjmowania innych leków. Jest to urządzenie przeznaczone dla jednego pacjenta, przeznaczone do wielokrotnego użytku.

Aby zapewnić właściwe stosowanie leku, należy poinstruować pacjenta, jak korzystać z inhalatora.

Aby skorzystać z inhalatora HandyHaler, pacjent musi wykonać poniższe czynności.

Podczas stosowania leku SPIRIVA® należy przestrzegać zaleceń lekarza.

Po pierwszym użyciu inhalator HandyHaler można stosować przez okres jednego roku, pod warunkiem stosowania zgodnie z przeznaczeniem.

Kapsułki Spiriva® zawierają jedynie niewielką ilość proszku, w związku z czym kapsułka jest wypełniona jedynie częściowo.

Dzieci.

Preparat nie jest wskazany do stosowania u dzieci (do 18 roku życia).

Przedawkowanie.

Wysokie dawki Spirivy mogą powodować objawy i symptomy antycholinergiczne.

Jednak nie stwierdzono występowania ogólnoustrojowych skutków niepożądanych o charakterze antycholinergicznym u zdrowych ochotników po pojedynczej dawce aż do 340 µg bromku tiotropium.

Nie zaobserwowano żadnych istotnych reakcji niepożądanych poza suchością w ustach po 7-dniowym przyjmowaniu bromku tiotropium w dawkach do 170 µg u zdrowych ochotników.

W badaniach wielokrotnej dawki u pacjentów z POChP stosowanie maksymalnej dawki dobowej 43 µg bromku tiotropium przez 4 tygodnie nie powodowało istotnych reakcji niepożądanych.

Ostra toksyczność po doustnym zażyciu kapsułek tiotropium jest mało prawdopodobna ze względu na niską biodostępność doustną.

Efekty uboczne.

Streszczenie informacji o bezpieczeństwie stosowania leku

Wiele z wymienionych niepożądanych skutków można odnieść do właściwości antycholinergicznych preparatu Spiriva®.

Efekty uboczne związane z lekiem zostały ustalone na podstawie danych z badań klinicznych oraz spontanicznych zgłoszeń w okresie pozarejestracyjnym. Baza danych badań klinicznych obejmuje 9 647 pacjentów stosujących tiotropium w 28 randomizowanych, kontrolowanych placebo badaniach klinicznych o okresie leczenia od 4 tygodni do 4 lat.

Częstość występowania działań niepożądanych według klasyfikacji MedDRA:

bardzo często (≥ 1/10);

często (≥ 1/100, < 1/10);

rzadko (≥ 1/1000, < 1/100);

jednorazowo (≥ 1/10000, < 1/1000);

rzadkie (<1/10000);

nieznane (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania:

nieznane – odwodnienie.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego:

rzadko – zawroty głowy, ból głowy, zaburzenia wrażliwości smakowej;

jednorazowo – bezsenność.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku:

rzadko – nieostre widzenie;

jednorazowo – jaskra, podwyższone ciśnienie wewnątrzgałowe.

Zaburzenia ze strony układu sercowo-naczyniowego:

rzadko – migotanie przedsionków;

jednorazowo – nadkomorowa tachykardia, tachykardia, uczucie przyspieszonego bicie serca.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i osierdzia:

rzadko – zapalenie gardła, dysfonia, kaszel;

jednorazowo – skurcz oskrzeli, krwawienia z nosa, zapalenie krtani, zapalenie zatok.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego:

często – suchość w ustach;

rzadko – choroba refluksowa przełyku, zaparcia, kandydoza jamy ustnej i gardła;

jednorazowo – niedrożność jelita, w tym niedrożność paralityczna jelita; glositis, dysfagia, stomatyt, nudności;

nieznane – próchnica zębów.

Zaburzenia ze strony skóry, tkanek podskórnych i układu odpornościowego:

rzadko – wysypka;

jednorazowo – pokrzywka, swędzenie, nadwrażliwość (w tym reakcje alergiczne natychmiastowego typu), obrzęk naczynioruchowy;

nieznane – reakcja anafilaktyczna, infekcje skóry i powstawanie owrzodzeń, suchość skóry.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:

nieznane – obrzęk stawów.

Zaburzenia ze strony nerek i dróg moczowych:

rzadko – dyzuria, zatrzymanie moczu;

jednorazowo – infekcja dróg moczowych.

Opis wybranych działań niepożądanych

W kontrolowanych badaniach klinicznych najczęściej obserwowanym działaniem niepożądany o charakterze antycholinergicznym była suchość w ustach, występująca u około 4% pacjentów.

W 28 badaniach klinicznych suchość w ustach doprowadziła do przerwania leczenia u 18 z 9647 pacjentów (0,2%).

Wśród poważnych działań niepożądanych zgodnych z działaniem antycholinergicznym występują: jaskra, zaparcia, niedrożność jelita, w tym niedrożność paralityczna jelita oraz zatrzymanie moczu.

Inne szczególne grupy pacjentów

Liczba efektów antycholinergicznym może wzrosnąć z wiekiem.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Po pierwszym otwarciu paska foliowego używać w ciągu 9 dni.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Chronić przed bezpośrednim światłem słonecznym, ciepłem i mrozem. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 kapsułek z proszkiem do inhalacji w blisterze; po 3 blisterach w pudełku tekturowym.

Po 10 kapsułek z proszkiem do inhalacji w blisterze; po 1 lub 3 blisterach w zestawie z urządzeniem HandiHaler w pudełku tekturowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

Boehringer Ingelheim Pharma GmbH & Co.KG, Niemcy / Boehringer Ingelheim Pharma GmbH & Co.KG, Germany.

Siedziba producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Binger Strasse 173, 55216 Ingelheim am Rhein, Niemcy / Binger Strasse 173, 55216 Ingelheim am Rhein, Germany.