Soliqua®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DO ZASTOSOWANIA MEDYCZNEGO Soliqua®

Skład:

substancje czynne: insulina glargina, lixisenatyd;

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 100 jednostek insuliny glarginy i 50 µg lixisenatydu;

1 pióro strzykawka zawiera 3 ml roztworu do wstrzykiwań, co odpowiada 300 jednostkom insuliny glarginy i 150 µg lixisenatydu;

1 działka dawkowa odpowiada 1 jednostce insuliny glarginy i 0,5 µg lixisenatydu;

substancje pomocnicze: gliceryna (85%); metionina; metakrezol; chlorek cynku; kwas chlorowodorowy stężony; wodorotlenek sodu; woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: bezbarwny lub prawie bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w cukrzycy. Insuliny i ich analogi o działaniu długotrwałym do podawania wstrzyknięć.

Kod ATC A10A E54.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Mechanizm działania. Lek Soliqua® to kombinacja dwóch substancji czynnych o uzupełniających się mechanizmach działania, które poprawiają kontrolę glikemii, a mianowicie insuliny glarginy (analogu insuliny bazalnej, której główną funkcją jest kontrola stężenia glukozy we krwi na czczo) oraz lixisenatidu (agonisty receptorów GLP-1, którego główną funkcją jest kontrola stężeń glukozy po posiłkach).

Insulina glarginowa. Głównym działaniem insuliny, w tym insuliny glarginy, jest regulacja metabolizmu glukozy. Insulina i jej analogi obniżają stężenie glukozy we krwi poprzez stymulację jej wychwytu przez tkanki obwodowe, szczególnie przez mięśnie szkieletowe i tkankę tłuszczową, oraz poprzez hamowanie powstawania glukozy w wątrobie. Insulina hamuje lipolizę i proteolizę oraz stymuluje syntezy białek.

Lixisenatyd. Lixisenatyd jest agonistą receptorów peptydu podobnego do glukagonu-1 (GLP-1). Receptory GLP-1 są celem działania naturalnego GLP-1 – endogennego hormonu inkretynowego, który potencjuje zależną od glukozy sekrecję insuliny przez komórki β oraz hamuje sekrecję glukagonu przez komórki α trzustki.

Lixisenatyd stymuluje sekrecję insuliny przy podwyższonym stężeniu glukozy we krwi, nie wpływając jednocześnie na sekrecję insuliny przy normoglikemii, co ogranicza ryzyko wystąpienia hipoglikemii. Równolegle hamowana jest sekrecja glukagonu. W przypadku wystąpienia hipoglikemii mechanizm ratunkowy w postaci sekrecji glukagonu pozostaje zachowany. Wstrzyknięcie lixisenatidu przed posiłkiem spowalnia opróżnianie żołądka, ograniczając w ten sposób szybkość wchłaniania i napływu do krwi glukozy zawartej w pożywieniu.

Efekty farmakodynamiczne

Kombinacja insuliny glarginy i lixisenatidu nie wpływa na farmakodynamikę insuliny glarginy. Wpływ kombinacji insuliny glarginy i lixisenatidu na farmakodynamikę lixisenatidu nie był badany w ramach badań fazy I.

Uwzględniając stosunkowo stały profil „stężenie/czas” insuliny glarginy przez 24 godziny bez wyraźnych szczytów po podaniu samodzielnie, profil „szybkość wykorzystania glukozy/czas” był podobny po zastosowaniu kombinacji insuliny glarginy i lixisenatidu.

Czas działania insuliny, w tym leku Soliqua®, może się różnić u różnych osób i nawet u tej samej osoby.

Insulina glarginowa. Na podstawie badań klinicznych z zastosowaniem insuliny glarginy (100 jedn./ml), działanie obniżające stężenie glukozy w oparciu o stężenie molowe (tzn. przy zastosowaniu równych dawek) insuliny glarginy po podaniu dożylnym jest zbliżone do działania ludzkiej insuliny.

Lixisenatyd. W wyniku 28-dniowego, placebo-kontrolowanego badania u pacjentów z cukrzycą typu 2, stosowanie lixisenatidu w dawkach 5–20 μg prowadziło do istotnego statystycznie obniżenia stężeń glukozy po śniadaniu, obiedzie i kolacji.

Opróżnianie żołądka. Po spożyciu standardowego oznakowanego posiłku badawczego w ramach powyższego badania potwierdzono, że lixisenatyd spowalnia opróżnianie żołądka, ograniczając w ten sposób szybkość poosiłkowego wchłaniania glukozy. Efekt spowolnienia opróżniania żołądka utrzymywał się do końca badania.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo. Bezpieczeństwo i skuteczność leku Soliqua® w kontroli glikemii oceniano w trzech randomizowanych badaniach klinicznych u pacjentów z cukrzycą typu 2:

• Dodanie do metforminy (u pacjentów nieleczonego insuliną).
• Przejście z insulin bazalnej.
• Przejście z agonisty receptorów GLP-1.

W każdym z badań z aktywnym kontrolowaniem leczenia, leczenie lekiem Soliqua® prowadziło do klinicznie i statystycznie istotnego poprawienia stężenia hemoglobiny glikowanej (HbA1c).

Osiągnięcie niższych stężeń HbA1c oraz większego spadku stężeń HbA1c nie prowadziło do zwiększenia częstości występowania hipoglikemii przy leczeniu kombinowanym w porównaniu z monoterapią insuliną glarginową (patrz sekcja „Efekty uboczne”).

W ramach badania klinicznego z dodaniem leku do metforminy, leczenie rozpoczynano od dawki odpowiadającej 10 działkom dawkującym (10 jednostek insuliny glarginy i 5 μg lixisenatidu). W ramach badania klinicznego z przejściem z insulin bazalnej, dawka początkowa wynosiła 20 działek dawkujących (20 jednostek insuliny glarginy i 10 μg lixisenatidu) lub 30 działek dawkujących (30 jednostek insuliny glarginy i 10 μg lixisenatidu) (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”), w zależności od poprzedniej dawki insuliny. W obu badaniach dawkowanie było korygowane raz w tygodniu na podstawie samodzielnie mierzonych stężeń glukozy we krwi na czczo.

Dodanie do metforminy (u pacjentów nieleczonego insuliną)

Badanie kliniczne u pacjentów z cukrzycą typu 2, u których nie osiągnięto odpowiedniej kontroli choroby mimo leczenia doustnym lekiem przeciwdiabetycznym. Ogółem w otwartym, 30-tygodniowym badaniu z aktywnym kontrolowaniem, zakwalifikowano 1170 pacjentów z cukrzycą typu 2 w celu oceny skuteczności i bezpieczeństwa leku Soliqua® w porównaniu z jego pojedynczymi składnikami – insuliną glarginową (100 jedn./ml) i lixisenatidem (20 μg).

Pacjenci z cukrzycą typu 2, którzy otrzymywali metforminę jako monoterapię lub w połączeniu z innym doustnym lekiem przeciwdiabetycznym, takim jak lek z grupy sulfonylomoczników, glinidy, inhibitor transportera sodowego współprzenoszenia glukozy-2 (SGLT-2) lub inhibitor dipeptydylopeptydazy-4 (DPP-4), u których nie osiągnięto odpowiedniej kontroli choroby mimo takiego leczenia (stężenia HbA1c wahały się od 7,5% do 10,0% u pacjentów wcześniej leczonych metforminą jako monoterapią oraz od 7,0% do 9,0% u pacjentów wcześniej leczonych metforminą w połączeniu z innym doustnym lekiem przeciwdiabetycznym), zostali zakwalifikowani do 4-tygodniowego okresu wstępnego. W tym okresie prowadzono optymalizację leczenia metforminą, a stosowanie innych doustnych leków przeciwdiabetycznych zostało przerwane. Na końcu okresu wstępnego pacjenci, u których nadal nie osiągnięto odpowiedniej kontroli choroby (stężenia HbA1c wahały się od 7% do 10%), zostali randomizowani do grup otrzymujących badany lek, insulinę glarginową lub lixisenatyd. Spośród 1479 pacjentów zakwalifikowanych do fazy wstępnej badania, 1170 zostało randomizowanych. Głównymi przyczynami wyłączenia pacjentów z fazy randomizacyjnej były stężenia glukozy we krwi na czczo > 13,9 mmol/l oraz stężenia HbA1c < 7% lub > 10% na końcu fazy wstępnej badania.

Charakterystyka populacji pacjentów z cukrzycą typu 2 objętych randomizacją była następująca: średni wiek wynosił 58,4 roku, przy czym większość pacjentów (57,1%) miała od 50 do 64 lat; 50,6% pacjentów stanowili mężczyźni; średni wskaźnik masy ciała (BMI) na poziomie wyjściowym wynosił 31,7 kg/m², przy czym u 63,4% pacjentów BMI był > 30 kg/m²; średnia długość trwania cukrzycy wynosiła około 9 lat. Metformina była obowiązkowym leczeniem wspomagającym, a 58% pacjentów otrzymywało na etapie skriningu również inny doustny lek przeciwdiabetyczny, którym w 54% przypadków był lek z grupy sulfonylomoczników.

W 30. tygodniu leczenia badanym lekiem zaobserwowano istotne statystycznie poprawienie stężeń HbA1c (wartość p < 0,0001) w porównaniu z leczeniem pojedynczymi składnikami. Wyniki z góry ustalonego analizy tej pierwotnej punktu końcowego były zgodne w odniesieniu do wyjściowych stężeń HbA1c (< 8% lub ≥ 8%) oraz doustnego leczenia przeciwdiabetycznego na poziomie wyjściowym (metformina jako monoterapia lub w połączeniu z innym doustnym lekiem przeciwdiabetycznym).

Informacje dotyczące innych punktów końcowych badania przedstawiono w tabeli 1 oraz na rysunku 1.

Tabela 1

Wyniki badania klinicznego z dodaniem leku do metforminy w 30. tygodniu (populacja pacjentów, którzy otrzymali leczenie)

* Nie uwzględnione w zaplanowanej procedurze badania stopniowego obniżania poziomów.

** Poziom glukozy 2 godziny po posiłku minus poziom glukozy przed posiłkiem.

Rys. 1. Średnie poziomy HbA1c (%) na wizytach w trakcie 30 tygodni leczenia – populacja pacjentów leczonych

U pacjentów z grupy badanego leku zaobserwowano istotnie większe statystycznie zmniejszenie średniego profilu poziomów glukozy we krwi, mierzonej samodzielnie w 7 punktach czasowych, od poziomu wyjściowego do tygodnia 30 (-3,35 mmol/l) w porównaniu z pacjentami z grupy insuliny glarginy (-2,66 mmol/l; różnica -0,69 mmol/l) oraz z pacjentami z grupy lixisenatidu (-1,95 mmol/l; różnica -1,40 mmol/l) (p < 0,0001 dla obu porównań). We wszystkich punktach czasowych w tygodniu 30 średnie poziomy glukozy we krwi były niższe w grupie badanego leku zarówno w porównaniu z grupą insuliny glarginy, jak i z grupą lixisenatidu, z wyjątkiem jedynie poziomów glukozy przed śniadaniem, które były podobne w grupie badanego leku i w grupie insuliny glarginy.

Przejście z insuliną bazalną

Badanie kliniczne u pacjentów z cukrzycą typu 2, u których nie osiągnięto odpowiedniej kontroli choroby mimo leczenia insuliną bazalną

Ogółem 736 pacjentów z cukrzycą typu 2 wzięło udział w randomizowanym, 30-tygodniowym, otwartym, wieloośrodkowym badaniu skuteczności i bezpieczeństwa leku Soliqua® w porównaniu z insuliną glargina (100 jednostek/ml) z aktywnym kontrolowaniem, z dwiema grupami leczenia, w równoległych grupach.

Pacjenci z cukrzycą typu 2, którzy zostali zakwalifikowani do badania, przyjmowali insulinę bazalną przez co najmniej 6 miesięcy w stabilnej dawce dobowej od 15 do 40 jednostek jako monoterapię lub w połączeniu z jednym lub dwoma doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi (metformina, lek z grupy sulfonamidów, glinid, inhibitor SGLT-2 lub inhibitor DPP-4), przy czym ich poziom HbA1c wynosił od 7,5% do 10% (średni poziom HbA1c przy skriningu wynosił 8,5%), a poziom glukozy we krwi na czczo wynosił ≤ 10,0 mmol/l lub ≤ 11,1 mmol/l, w zależności od poprzedniego leczenia przeciwcukrzycowego.

Po skriningu pacjenci, którzy zostali zakwalifikowani do udziału w badaniu (n = 1018), zostali włączeni do 6-tygodniowej fazy wstępnej, podczas której kontynuowali przyjmowanie insuliny glarginy lub zostali przestawieni na leczenie insuliną glargina, jeśli wcześniej przyjmowali inną insulinę bazalną; jednocześnie prowadzono dozowanie/stabilizację dawki insuliny przy kontynuacji terapii metforminą (jeśli była stosowana wcześniej). Leczenie innymi doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi zostało zakończone.

Po zakończeniu okresu wstępnego pacjentów, u których poziom HbA1c wynosił od 7 do 10%, poziom glukozy we krwi na czczo ≤ 7,77 mmol/l, a dobowe dawki insuliny glarginy wynosiły od 20 do 50 jednostek, losowano do grupy leku Soliqua® (n = 367) lub do grupy insuliny glarginy (n = 369).

Charakterystyka populacji pacjentów z cukrzycą typu 2 objętych randomizacją była następująca: średni wiek wynosił 60,0 roku, przy czym większość pacjentów (56,3%) miała od 50 do 64 lat; 53,3% pacjentów stanowiły kobiety; średni wskaźnik masy ciała (BMI) na poziomie wyjściowym wynosił 31,1 kg/m², przy czym u 57,3% pacjentów BMI wynosiło ≥ 30 kg/m²; średnia długość trwania cukrzycy wynosiła około 12 lat, a średnia długość trwania poprzedniego leczenia insuliną bazalną – około 3 lata. Przy skriningu 64,4% pacjentów przyjmowało jako insuliny bazalnej insulinę glarginę, a 95,0% przyjmowało co najmniej jeden doustny lek przeciwcukrzycowy.

W tygodniu 30 leczenia badanym lekiem zaobserwowano istotne statystycznie poprawienie poziomów HbA1c (wartość p < 0,0001) w porównaniu z zastosowaniem insuliny glarginy. Informacje dotyczące innych punktów końcowych badania przedstawiono w tabeli 2 oraz na rysunku 2.

Tabela 2

Wyniki badania klinicznego uzyskane u pacjentów z cukrzycą typu 2, u których nie osiągnięto odpowiedniej kontroli choroby mimo leczenia insuliną bazalną, w tygodniu 30 (populacja pacjentów leczonych)

* Nie uwzględnione w zaplanowanej procedurze badania stopniowego obniżania poziomów.

** Poziom glukozy 2 godziny po posiłku minus poziom glukozy przed posiłkiem.

Rys. 2. Średnie poziomy HbA1c (%) na wizytach w trakcie 30 tygodni leczenia – populacja pacjentów leczonych

Przejście z agonisty receptora GLP-1

Badanie kliniczne u pacjentów z cukrzycą typu 2, u których nie osiągnięto odpowiedniej kontroli choroby mimo leczenia agonistą receptora GLP-1

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania leku Soliqua® w porównaniu z niezmienionym wcześniejszym leczeniem agonistą receptora GLP-1 oceniano w 26-tygodniowym randomizowanym badaniu otwartym. W badaniu wzięło udział 514 pacjentów z cukrzycą typu 2, u których nie osiągnięto odpowiedniej kontroli (poziom HbA1c od 7% do 9% włącznie), leczonych liraglutydem lub eksenatydem przez co najmniej 4 miesiące lub dulaglutydem, albiglutydem lub eksenatydem o przedłużonym uwalnianiu przez co najmniej 6 miesięcy (wszystkie leki podawane w maksymalnej dawce skutecznej i tolerowanej) oraz metforminą jako monoterapią lub w połączeniu z inhibytorem symporteru sodowego glukozy-2 lub z oboma lekami. Wybranych pacjentów randomizowano do przyjmowania badanego leku lub do kontynuacji wcześniejszego agonisty receptora GLP-1 w połączeniu z wcześniejszą doustną terapią przeciwdiabetyczną.

Na etapie skriningowym 59,7% badanych otrzymywało agonistę receptora GLP-1 raz lub dwa razy dziennie, a 40,3% otrzymywało agonistę receptora GLP-1 raz w tygodniu. Podczas skriningu 6,6% badanych otrzymywało pioglitazon, a 10,1% inhibitor symporteru sodowego glukozy-2 w połączeniu z metforminą. Charakterystyka populacji badawczej była następująca: średni wiek wynosił 59,6 roku, 52,5% badanych stanowili mężczyźni, średnia długość trwania cukrzycy wynosiła 11 lat, średnia długość wcześniejszego leczenia agonistami receptora GLP-1 wynosiła 1,9 roku, średnie BMI wynosiło około 32,9 kg/m², średnie eGFR wynosiło 87,3 ml/min/1,73 m², a u 90,7% pacjentów eGFR było ≥ 60 ml/min.

W 26. tygodniu leczenia badanym lekiem zaobserwowano istotne statystycznie poprawienie poziomów HbA1c (p < 0,0001). Wstępnie określona analiza podtypu agonisty receptora GLP-1 (jednorazowy/dwukrotny dziennie lub tygodniowy), stosowanego podczas skriningu, wykazała, że zmiana HbA1c w 26. tygodniu była podobna w każdej podgrupie i zgodna z analizą pierwotną całej populacji. Średnia dobową dawka badanego leku w 26. tygodniu wynosiła 43,5 działek dawkujących. Informacje dotyczące innych punktów końcowych badania przedstawiono w tabeli 3 oraz na rysunku 3.

Tabela 3

Wyniki badania klinicznego u pacjentów z cukrzycą typu 2, u których nie osiągnięto odpowiedniej kontroli choroby mimo leczenia agonistami receptora GLP-1 w 26. tygodniu (populacja pacjentów leczonych)

* Liraglutyd, eksenatyd dwa razy dziennie lub z przedłużonym uwalnianiem, dulaglutyd lub albiglutyd.

** Poziom glukozy po posiłku po 2 godzinach od spożycia posiłku minus poziom glukozy przed posiłkiem.

Rys. 3. Średnie poziomy HbA1c (%) w czasie wizyt w trakcie 26 tygodni leczenia – populacja pacjentów leczonych

Stosowanie jednoczesne leku Soliqua® z inhibitorami transportera sodowego-glukozy-2 (SGLT-2)

Stosowanie jednoczesne leku Soliqua® z inhibitorami SGLT-2 potwierdzone zostało analizą podgrup trzech randomizowanych badań klinicznych fazy 3 (119 pacjentów otrzymujących stałą kombinację insuliny glarginy i lixisenatydu, którzy jednocześnie otrzymywali inhibitory SGLT-2).

Jedno badanie przeprowadzone w Europie i Ameryce Północnej obejmowało dane 26 pacjentów (10,1 %), którzy jednocześnie otrzymywali stałą kombinację insuliny glarginy i lixisenatydu, metforminę oraz inhibitory SGLT-2. Kolejne dwa badania fazy 3 z japońskiego programu klinicznego rozwoju, przeprowadzone u pacjentów, u których nie osiągnięto wystarczającej kontroli glikemii za pomocą doustnych leków przeciwdiabetycznych, dostarczyły danych dotyczących odpowiednio 59 pacjentów (22,7 %) i 34 pacjentów (21,1 %), którzy jednocześnie otrzymywali inhibitory SGLT-2 oraz stałą kombinację insuliny glarginy i lixisenatydu.

Dane z tych trzech badań wskazują, że rozpoczęcie stosowania leku Soliqua® u pacjentów z niewystarczającą kontrolą leczenia inhibitorami SGLT-2 wykazuje większą poprawę poziomów HbA1c w porównaniu z lekami porównawczymi (insulina glargina, lixisenatyd, liraglutyd, eksenatyd dwa razy dziennie lub z przedłużonym uwalnianiem, dulaglutyd lub albiglutyd). U pacjentów otrzymujących inhibitory SGLT-2 nie odnotowano zwiększonego ryzyka hipoglikemii ani istotnych różnic w ogólnym profilu bezpieczeństwa w porównaniu z pacjentami nie otrzymującymi inhibitorów SGLT-2.

Badania wpływu na zdarzenia sercowo-naczyniowe

Bezpieczeństwo stosowania insuliny glarginy i lixisenatydu pod względem zdarzeń sercowo-naczyniowych badano w ramach badań klinicznych ORIGIN i ELIXA. Nie przeprowadzono oddzielnego badania wpływu leku Soliqua® na zdarzenia sercowo-naczyniowe.

Insulina glargina. Badanie dotyczące zmniejszenia częstości powikłań sercowo-naczyniowych przy wczesnym stosowaniu insuliny glarginy (badanie ORIGIN) było otwartym, randomizowanym badaniem, do którego włączono 12 537 pacjentów i w którym porównywano leczenie insuliną glarginą, 100 jedn./ml, z leczeniem standardowym pod względem czasu do pierwszego wystąpienia poważnego niepożądanego zdarzenia sercowo-naczyniowego. Poważne niepożądane zdarzenie sercowo-naczyniowe obejmowało śmierć z powodu zdarzenia sercowo-naczyniowego, niezgonny zawał mięśnia sercowego i niezgonny udar mózgu. Mediana czasu obserwacji wynosiła 6,2 roku. Częstość poważnych niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych w badaniu ORIGIN była podobna w grupie otrzymującej insulinę glarginę w dawce 100 jedn./ml i w grupie otrzymującej leczenie standardowe (stosunek ryzyka [95 % CI] dla poważnych niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych: 1,02 [0,94; 1,11]).

Lixisenatyd. Badanie ELIXA było randomizowanym, podwójnie ślepym, placebo-kontrolowanym, wielonarodowym badaniem, w którym oceniano powikłania sercowo-naczyniowe podczas leczenia lixisenatydem u pacjentów z cukrzycą typu 2 (n = 6068) po niedawno przebytym ostrym zespole wieńcowym. Pierwotnym złożonym punktem końcowym efektywności był czas do pierwszego wystąpienia jednego z następujących zdarzeń: śmierć z powodu zdarzenia sercowo-naczyniowego, niezgonny zawał mięśnia sercowego, niezgonny udar mózgu lub hospitalizacja z powodu niestabilnej dławicy piersiowej. Mediana czasu obserwacji wynosiła odpowiednio 25,8 i 25,7 miesiąca w grupie lixisenatydu i w grupie placebo.

Częstość występowania pierwotnego punktu końcowego była podobna w grupie lixisenatydu (13,4 %) i w grupie placebo (13,2 %): stosunek ryzyka dla lixisenatydu w porównaniu z placebo wynosił 1,017 z dwustronnym 95 % przedziałem ufności (CI) od 0,886 do 1,168.

Farmakokinetyka

Absorpcja. Stosunek insuliny glarginy do lixisenatydu nie wpływa istotnie na farmakokinetykę insuliny glarginy i lixisenatydu w leku Soliqua®.

Po podaniu podskórnie kombinacji insuliny glarginy i lixisenatydu u pacjentów z cukrzycą typu 1 insulina glargina nie wykazywała wyraźnego szczytu. Ekspozycja na insulinę glarginę po podaniu kombinacji insuliny glarginy i lixisenatydu wynosiła 86–88 % ekspozycji obserwowanej po oddzielnych jednoczesnych iniekcjach insuliny glarginy i lixisenatydu. Różnica ta nie jest uważana za klinicznie istotną.

Po podaniu podskórnie kombinacji insuliny glarginy i lixisenatydu u pacjentów z cukrzycą typu 1 mediana czasu do osiągnięcia maksymalnej stężenia (tmax) lixisenatydu wynosiła od 2,5 do 3,0 godziny. AUC była porównywalna, natomiast zaobserwowano nieznaczne zmniejszenie Cmax lixisenatydu o 22–34 % w porównaniu z Cmax obserwowanym po oddzielnych jednoczesnych iniekcjach insuliny glarginy i lixisenatydu; jednakże mało prawdopodobne jest, aby zmniejszenie to miało istotne znaczenie kliniczne.

Brak klinicznie istotnych różnic w szybkości absorpcji lixisenatydu przy jego stosowaniu jako monoterapii drogą podskórna w okolicy brzucha, mięśnia delta lub uda.

Rozkład. Lixisenatyd charakteryzuje się niskim (55 %) poziomem wiązania z białkami osocza ludzkiego. Przewidywany objętość rozkładu lixisenatydu po podaniu podskórnie kombinacji insuliny glarginy i lixisenatydu (niezwiązana objętość rozkładu, Vz/F) wynosi około 100 l. Przewidywany objętość rozkładu insuliny glarginy po podaniu podskórnie kombinacji insuliny glarginy i lixisenatydu (objętość rozkładu w stanie równowagi, Vss/F) wynosi około 1700 l.

Biotransformacja i eliminacja. Wyniki badań metabolizmu u pacjentów z cukrzycą otrzymujących insulinę glarginę jako monoterapię wskazują, że insulina glargina jest szybko metabolizowana na poziomie karboksylowego końca łańcucha B, tworząc dwa aktywne metabolity – M1 (21A-glicyna-insulina) i M2 (21A-glicyna-dez-30B-treonino-insulina). W osoczu krwi głównym krążącym związkiem jest metabolit M1. Dane farmakokinetyczne i farmakodynamiczne wskazują, że efekt podskórnej iniekcji insuliny glarginy zależy głównie od ekspozycji na metabolit M1.

Podobnie jak wszystkie peptydy, lixisenatyd jest wydalany przez filtrację kłębuszkową, z następującą resorpcją kanalikową i dalszym rozszczepieniem metabolicznym do mniejszych peptydów i aminokwasów, które ponownie włączane są do metabolizmu białek.

Po pojedynczym podaniu podskórnie kombinacji insuliny glarginy i lixisenatydu średni pozorny klirens (CL/F) insuliny glarginy wynosił 120 l/godz. Po wielokrotnym podaniu podskórnie lixisenatydu u pacjentów z cukrzycą typu 2 średni czas półtrwania końcowego wynosił około 3 godziny, a średni pozorny klirens (CL/F) wynosił około 35 l/godz.

Osobliwe populacje pacjentów

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek. U pacjentów z łagodnym (klirens kreatyniny obliczony według wzoru Cockcrofta-Gaulta, 60–90 ml/min), umiarkowanym (klirens kreatyniny 30–60 ml/min) i ciężkim (klirens kreatyniny 15–30 ml/min) zaburzeniem funkcji nerek AUC lixisenatydu wzrastało odpowiednio o 46 %, 51 % i 87 %.

Stosowanie insuliny glarginy pacjentom z zaburzeniem funkcji nerek nie było badane. Jednak u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek zapotrzebowanie na insulinę może być zmniejszone w wyniku obniżonego metabolizmu insuliny.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby. Ponieważ lixisenatyd jest wydalany głównie przez nerki, nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych z udziałem pacjentów z ostrą lub przewlekłą niewydolnością wątroby. Nie przewiduje się wpływu zaburzenia funkcji wątroby na farmakokinetykę lixisenatydu.

Stosowanie insuliny glarginy pacjentom z cukrzycą i zaburzeniem funkcji wątroby nie było badane. U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby zapotrzebowanie na insulinę może być zmniejszone ze względu na obniżoną zdolność do glukoneogenezy i obniżony metabolizm insuliny.

Wiek, pochodzenie rasowe, płeć i masa ciała pacjenta

Insulina glargina. Wpływ wieku, pochodzenia rasowego i płci pacjenta na farmakokinetykę insuliny glarginy nie był badany. Wyniki analizy podgrup utworzonych według wieku, pochodzenia rasowego i płci w ramach kontrolowanych badań klinicznych u dorosłych pacjentów otrzymujących insulinę glarginę (100 jedn./ml) nie wykazały żadnych różnic dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania insuliny glarginy.

Lixisenatyd. Wiek pacjenta nie ma klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lixisenatydu. W ramach badania farmakokinetyki z udziałem osób starszych bez cukrzycy podanie lixisenatydu w dawce 20 µg prowadziło do średniego wzrostu AUC lixisenatydu o 29 % (11 uczestników badania miało od 65 do 74 lat i 7 uczestników badania – ≥ 75 lat) w porównaniu z 18 osobami w wieku od 18 do 45 lat, co najprawdopodobniej jest związane z obniżoną funkcją nerek u osób starszych.

Pochodzenie etniczne pacjenta nie powoduje klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lixisenatydu, co potwierdzają wyniki badań farmakokinetycznych przeprowadzonych u przedstawicieli rasy europejskiej, a także narodowości japońskiej i chińskiej.

Płeć pacjenta nie ma klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lixisenatydu.

Masa ciała pacjenta nie ma klinicznie istotnego wpływu na AUC lixisenatydu.

Imunogenność. W przypadku obecności przeciwciał przeciwko lixisenatydowi jego ekspozycja i zmienność ekspozycji znacząco wzrastają niezależnie od poziomu dawkowania.

Dzieci

Nie przeprowadzono badań stosowania leku Soliqua® u dzieci.

Dane dokliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Nie przeprowadzono badań na zwierzętach z zastosowaniem kombinacji insuliny glarginy i lixisenatydu w celu oceny toksyczności przy wielokrotnym podawaniu, kancerogenezę, genotoksyczność ani toksycznego wpływu na układ rozrodczy.

Insulina glargina. Dane dokliniczne uzyskane w standardowych badaniach farmakologicznej bezpieczeństwa, toksyczności przy wielokrotnym podawaniu, genotoksyczności, potencjału kancerogennego oraz toksycznego wpływu na układ rozrodczy wskazują na brak jakichkolwiek specyficznych ryzyk dla człowieka przy stosowaniu insuliny glarginy.

Lixisenatyd. W ramach dwuletnich badań kancerogenności przy podawaniu podskórnym u szczurów i myszy obserwowano nieśmiertelne guzy komórek C tarczycy, które uznano za spowodowane niegenotoksycznym mechanizmem pośredniczonym przez receptory GLP-1, na które gryzonie są szczególnie wrażliwe. Hiperplazję komórek C i adenom obserwowano u szczurów przy wszystkich badanych dawkach, a maksymalną dawkę, przy której nie zaobserwowano niepożądanych efektów, nie udało się określić. U myszy efekty te występowały przy ekspozycji, która przekraczała ekspozycję u ludzi przy stosowaniu dawek terapeutycznych, 9,3-krotnie. U myszy nie obserwowano raków komórek C, a u szczurów występowały one przy ekspozycji, która przekraczała ekspozycję u ludzi przy stosowaniu dawek terapeutycznych, około 900-krotnie.

W ramach dwuletniego badania kancerogenności przy podawaniu podskórnym u myszy odnotowano 3 przypadki adenokarcynomy endometrium ze statystycznie istotnym wzrostem częstości tej choroby w grupie otrzymującej średnie dawki leku, które powodowały ekspozycję przekraczającą ekspozycję u ludzi 97-krotnie. Nie odnotowano żadnych efektów związanych z podawaniem leku.

Wyniki badań na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni szkodliwy wpływ leku na płodność samców i samic szczurów. U psów, którym podawano lixisenatyd, obserwowano odwracalne zaburzenia w jądrach i przynaczyniach. U zdrowych mężczyzn nie zaobserwowano żadnego wpływu na spermatogenezę związanego z podawaniem leku.

W badaniach wpływu leku na rozwój wewnętrzny u szczurów przy wszystkich badanych dawkach lixisenatydu (przy ekspozycji 5-krotnie przekraczającej ekspozycję u ludzi) oraz u królików przy podawaniu wysokich dawek leku (przy ekspozycji 32-krotnie przekraczającej ekspozycję u ludzi) obserwowano wady rozwojowe, spowolnienie wzrostu płodu, opóźnienie osifikacji i skutki uboczne ze strony szkieletu. W obu modelach badanych zwierząt odnotowano nieznaczną toksyczność działania na organizm matki, objawiającą się zmniejszeniem spożycia pokarmu i obniżeniem masy ciała. Obserwowano spowolnienie wzrostu noworodków szczurów-samców, którzy byli narażeni na działanie wysokich dawek lixisenatydu w późnym okresie ciąży i podczas karmienia piersią, oraz niewielki wzrost ich śmiertelności.

Właściwości kliniczne

Wskazania

Preparat leczniczy Soliqua® stosuje się u dorosłych pacjentów z niedostatecznie kontrolowanym cukrzycą typu 2 w celu poprawy kontroli glikemii jako uzupełnienie diety i aktywności fizycznej, w połączeniu z metforminą z inhibitorami symporterów glukozy zależnych od sodu 2 (SGLT-2) lub bez nich.

Informacje o wynikach badań dotyczących wpływu na kontrolę glikemii oraz badane grupy pacjentów znajdują się w punktach „Farmakodynamika” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancje czynne lub którąkolwiek substancję pomocniczą zawartą w preparacie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań

Nie przeprowadzono badań interakcji preparatu Soliqua® z innymi lekami. Informacje podane poniżej oparte są na wynikach badań przeprowadzonych z poszczególnymi składnikami preparatu.

Interakcje farmakodynamiczne. Istnieje szereg substancji wpływających na metabolizm glukozy, w związku z czym ich stosowanie może wymagać dostosowania dawki preparatu Soliqua®.

Do substancji, które mogą nasilać działanie obniżające poziom glukozy we krwi i zwiększać skłonność do wystąpienia hipoglikemii, należą leki przeciwcukrzycowe, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), dysopiramide, fibraty, fluoksetyna, inhibitory monoaminooksydazy (MAO), pentoksyfilina, propoksyfen, salicylany oraz antybiotyki sulfonamidowe.

Do substancji, które mogą osłabiać działanie obniżające poziom glukozy we krwi, należą kortykosteroidy, danazol, diazoksyd, diuretyki, glukagon, izoniazyd, estrogeny i progestageny, pochodne fenylozyny, somatropina, leki sympatykomimetyczne (np. adrenalina (epinefryna), salbutamol, terbutalina), hormony tarczycy, atypowe leki przeciwpsychotyczne (np. klozapina i olanzapina) oraz inhibitory proteaz.

Beta-blokery, klonidyna, sole litu oraz alkohol mogą zarówno nasilać, jak i osłabiać działanie obniżające poziom glukozy we krwi insuliny. Pentamidyna może wywołać hipoglikemię, po której czasem może rozwinąć się hiperglikemia.

Ponadto, pod wpływem leków sympatolitycznych, takich jak beta-blokery, klonidyna, guanetydyna i rezerpina, objawy adrenergicznej reakcji przeciwregulacyjnej mogą być osłabione lub całkowicie zniknąć.

Interakcje farmakokinetyczne. Lixisenatyd jest peptydem i nie jest metabolizowany przy udziale cytochromu P450. Wyniki badań in vitro wykazały, że lixisenatyd nie wpływał na aktywność izoenzymów cytochromu P450 ani transporterów u człowieka.

Nie znane są żadne farmakokinetyczne interakcje insuliny glarginy.

Wpływ opróżniania żołądka na działanie leków doustnych. Spowolnienie opróżniania żołądka spowodowane stosowaniem lixisenatyd może zmniejszać szybkość wchłaniania leków podawanych doustnie. U pacjentów przyjmujących leki o wąskim indeksie terapeutycznym lub wymagające dokładnego monitorowania klinicznego należy stosować ścisłą kontrolę, szczególnie na początku leczenia lixisenatyd. Te leki należy przyjmować w ustandaryzowanej kolejności względem przyjmowania lixisenatyd. Jeśli takie leki należy przyjmować z posiłkiem, pacjentom należy zalecić, aby przyjmować je możliwie z posiłkiem, podczas którego nie wykonuje się iniekcji lixisenatyd.

W przypadku leków doustnych, których skuteczność szczególnie zależy od stężenia progowego, np. antybiotyków, pacjentom należy zalecić przyjmowanie tych leków co najmniej 1 godzinę przed lub 4 godziny po iniekcji lixisenatyd.

Leki doustne w formie opłatkowanej odpornożołądkowej, zawierające substancje wrażliwe na rozkład w żołądku, należy przyjmować 1 godzinę przed lub 4 godziny po iniekcji lixisenatyd.

Paracetamol. Paracetamol był używany jako lek modelowy do oceny wpływu lixisenatyd na opróżnianie żołądka. Po pojedynczym przyjęciu paracetamolu w dawce 1000 mg AUC oraz czas półtrwania paracetamolu (t1/2) pozostawały niezmienione niezależnie od czasu przyjęcia leku (przed lub po iniekcji lixisenatyd). Przy stosowaniu paracetamolu 1 godzinę lub 4 godziny po podaniu 10 μg lixisenatyd Cmax paracetamolu zmniejszało się odpowiednio o 29% i 31%, a mediana tmax wydłużała się odpowiednio o 2,0 i 1,75 godziny. Przewiduje się, że przy podawaniu lixisenatyd w dawce utrzymaniowej 20 μg wystąpi jeszcze większe wydłużenie tmax i większe zmniejszenie Cmax paracetamolu.

Przy przyjmowaniu paracetamolu 1 godzinę przed podaniem lixisenatyd Cmax i tmax paracetamolu nie zmieniały się.

Ze względu na powyższe wyniki nie ma potrzeby dostosowania dawki paracetamolu, jednak należy uwzględnić wydłużenie tmax, które obserwowano, gdy paracetamol był przyjmowany 1–4 godziny po podaniu lixisenatyd, jeśli szybki początek działania jest konieczny dla skuteczności.

Antykoncepcja doustna. Po jednorazowym przyjęciu doustnego środka antykoncepcyjnego (etynylestradiolu 0,03 mg / lewonorgestrelu 0,15 mg) 1 godzinę przed lub 11 godzin po podaniu 10 μg lixisenatyd Cmax, AUC, t1/2 i tmax etynylestradiolu i lewonorgestrelu nie zmieniały się.

Przyjmowanie doustnego środka antykoncepcyjnego 1 godzinę lub 4 godziny po podaniu lixisenatyd nie spowodowało zmian AUC i t1/2 etynylestradiolu i lewonorgestrelu, choć Cmax etynylestradiolu zmniejszało się odpowiednio o 52% i 39%, Cmax lewonorgestrelu zmniejszało się odpowiednio o 46% i 20%, a mediana tmax wydłużała się o 1–3 godziny. Takie zmniejszenie Cmax ma ograniczone znaczenie kliniczne i nie ma potrzeby dostosowania dawki doustnych środków antykoncepcyjnych.

Atorwastatyna. Przy jednoczesnym stosowaniu lixisenatyd w dawce 20 μg i atorwastatyny w dawce 40 mg przyjmowanych rano przez 6 dni ekspozycja na atorwastatynę nie zmieniała się, natomiast Cmax zmniejszało się o 31%, a tmax wydłużało się o 3,25 godziny.

Takiego wydłużenia tmax nie obserwowano, gdy atorwastatyna była przyjmowana wieczorem, a lixisenatyd podawany rano, jednak AUC i Cmax atorwastatyny zwiększały się wtedy odpowiednio o 27% i 66%.

Zmiany te nie są klinicznie istotne, więc nie ma potrzeby dostosowania dawki atorwastatyny przy jednoczesnym stosowaniu z lixisenatyd.

Warfaryna i inne pochodne kumaru. Przy jednoczesnym stosowaniu warfaryny w dawce 25 mg i wielokrotnym podawaniu lixisenatyd w dawce 20 μg nie zaobserwowano wpływu na AUC ani INR (Międzynarodowe Normalizowane Stosunki), natomiast Cmax zmniejszało się o 19%, a tmax wydłużało się o 7 godzin.

Ze względu na te dane nie ma potrzeby dostosowania dawki warfaryny przy jednoczesnym stosowaniu z lixisenatyd; jednak u pacjentów przyjmujących warfarynę i/lub inne pochodne kumaru zaleca się częste monitorowanie INR na początku i na końcu leczenia lixisenatyd.

Digoksyna. Przy jednoczesnym stosowaniu lixisenatyd w dawce 20 μg i digoksyny w dawce 0,25 mg w stanie równowagi AUC digoksyny nie zmieniała się. Tymczasem tmax digoksyny wydłużyło się o 1,5 godziny, a Cmax zmniejszyło się o 26%.

Ze względu na te dane nie ma potrzeby dostosowania dawki digoksyny przy jednoczesnym stosowaniu z lixisenatyd.

Ramipryl. Przy jednoczesnym stosowaniu lixisenatyd w dawce 20 μg i ramiprylu w dawce 5 mg przez 6 dni AUC ramiprylu zwiększyła się o 21%, natomiast Cmax zmniejszyło się o 63%. Wartości AUC i Cmax aktywnego metabolitu (ramiprylatu) nie zmieniały się. Wartości tmax ramiprylu i ramiprylatu zwiększyły się o około 2,5 godziny.

Ze względu na te dane nie ma potrzeby dostosowania dawki ramiprylu przy jednoczesnym stosowaniu z lixisenatyd.

Szczególne zagadnienia dotyczące stosowania

Śledzenie

W celu poprawy śledzenia leków biologicznych należy dokładnie odnotowywać nazwę handlową i numer serii zastosowanego leku w dokumentacji medycznej pacjenta.

Cukrzyca typu 1

Nie należy stosować tego leku u pacjentów z cukrzycą typu 1 ani w leczeniu kwasicy ketonowej cukrzycowej.

Zmiana miejsca wstrzyknięcia

Pacjentów należy poinstruować o konieczności regularnej zmiany miejsca wstrzyknięcia w celu zmniejszenia ryzyka rozwoju lipodystrofii i amyloidozy skóry. Istnieje potencjalne ryzyko opóźnienia wchłaniania insuliny oraz pogorszenia kontroli glikemii po wstrzyknięciu insuliny w miejsca występowania tych reakcji. Zgłaszano przypadki hipoglikemii po zmianie miejsca wstrzyknięcia na nowy anatomiczny obszar skóry. Zaleca się monitorowanie stężenia glukozy we krwi po zmianie miejsca wstrzyknięcia oraz rozważenie możliwości dostosowania dawki leków przeciwcukrzycowych.

Hipoglikemia

Hipoglikemia była najczęściej zgłaszaną niepożądaną reakcją podczas leczenia tym lekiem (patrz dział «Działania niepożądane»). Hipoglikemia może wystąpić, gdy dawka leku Soliqua® jest wyższa niż konieczna.

Czynniki zwiększające podatność na hipoglikemię wymagają szczególnie starannego monitorowania i mogą prowadzić do konieczności dostosowania dawki leku. Do czynników tych należą:

• zmiana miejsca wstrzyknięcia,
• zwiększenie wrażliwości na insulinę (np. po usunięciu czynników stresowych),
• nietypowe, nadmierne lub długotrwałe obciążenie fizyczne,
• współistniejące choroby (np. towarzyszące wymiotom, biegunkom),
• niedostateczne odżywianie,
• pominięcie posiłku,
• spożycie alkoholu,
• niektóre nieleczone zaburzenia endokrynologiczne (np. niedoczynność tarczycy, niedoczynność przysadki mózgowej lub niedoczynność kory nadnerczy),
• jednoczesne stosowanie niektórych innych leków (patrz dział «Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji»),
• stosowanie liksisenatidu i/lub insuliny w połączeniu z lekami sulfonildomianowymi może zwiększać ryzyko hipoglikemii, w związku z czym nie należy stosować tego leku w połączeniu z lekami sulfonildomianowymi.

Dawkowanie leku Soliqua® należy dobrać indywidualnie, uwzględniając kliniczną odpowiedź pacjenta, a dozowanie należy dostosować zgodnie z potrzebą pacjenta w insuline (patrz dział «Sposób stosowania i dawki»).

Ostre zapalenie trzustki

Stosowanie agonistów receptora peptydu podobnego do glukagonu-1 (GLP-1) wiąże się z ryzykiem rozwoju ostrego zapalenia trzustki. Zgłaszano niewielką liczbę przypadków ostrego zapalenia trzustki podczas stosowania liksisenatidu, choć nie udowodniono związku przyczynowo-skutkowego z przyjmowanym lekiem. Pacjentów należy poinformować o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki, takich jak silny, trwający ból brzucha. W przypadku podejrzenia zapalenia trzustki należy przerwać stosowanie leku; jeśli potwierdzi się ostry zapalenie trzustki, nie należy wznowić stosowania liksisenatidu. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku pacjentom z wywiadem zapalenia trzustki.

Ciężka choroba przewodu pokarmowego

Stosowanie agonistów receptora GLP-1 może wiązać się z niepożadanymi reakcjami ze strony przewodu pokarmowego (patrz dział «Działania niepożądane»). Nie badano stosowania leku u pacjentów z ciężkimi chorobami przewodu pokarmowego, w tym z ciężkim gastroparzą, dlatego nie zaleca się stosowania leku Soliqua® tym pacjentom.

Ciężka niewydolność nerek

Brak doświadczenia terapeutycznego w stosowaniu leku u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) oraz z nerek w końcowym stadium niewydolności nerek. Nie zaleca się stosowania leku u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek oraz z nerek w końcowym stadium niewydolności nerek (patrz działy «Właściwości farmakologiczne. Farmakokinetyka» i «Sposób stosowania i dawki»).

Jednoczesne stosowanie innych leków

Opóźnienie opróżniania żołądka spowodowane przez liksisenatid może zmniejszać szybkość wchłaniania leków podawanych doustnie. Lek Soliqua® należy stosować ostrożnie u pacjentów przyjmujących leki, dla których szybkie wchłanianie w przewodzie pokarmowym jest konieczne, wymagające starannego monitorowania klinicznego lub mające wąski zakres terapeutyczny. Szczegółowe zalecenia dotyczące przyjmowania tych leków zawarte są w dziale «Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji».

Aspiracja w połączeniu z znieczuleniem ogólnym lub głęboką sedacją

Zgłaszano przypadki aspiracji do płuc u pacjentów przyjmujących agonisty receptora GLP-1 podczas znieczulenia ogólnego lub głębokiej sedacji. W związku z tym przed wykonaniem procedur z zastosowaniem znieczulenia ogólnego lub głębokiej sedacji należy wziąć pod uwagę zwiększone ryzyko resztkowej zawartości żołądka spowodowane opóźnionym opróżnianiem żołądka (patrz dział «Działania niepożądane»).

Dehydratacja

Pacjentów przyjmujących ten lek należy poinformować o potencjalnym ryzyku odwodnienia związanym z niepożadanymi reakcjami ze strony przewodu pokarmowego, a wobec tych pacjentów należy podejmować środki zapobiegające hipowolemii.

Wytwarzanie przeciwciał

Stosowanie leku może prowadzić do wytwarzania przeciwciał przeciwko insuline glargine i/lub liksisenatydowi. W rzadkich przypadkach obecność takich przeciwciał może wymagać dostosowania dawki w celu wyeliminowania skłonności do wystąpienia hiperglikemii lub hipoglikemii.

Unikanie błędów w stosowaniu leku

Pacjentów należy poinstruować o konieczności obowiązkowego sprawdzania oznaczenia na piórze strzykawce przed każdym wstrzyknięciem w celu uniknięcia przypadkowego pomylenia dwóch różnych dawek leku Soliqua® oraz pomylenia z innymi lekami przeciwcukrzycowymi do wstrzykiwania.

W celu uniknięcia błędów w dawkowaniu i potencjalnego przedawkowania ani pacjenci, ani pracownicy medyczni nigdy nie powinni używać strzykawki do pobierania leku z wkładu w piórze strzykawce wstępnie napełnionym.

Leki przeciwcukrzycowe, których stosowanie w połączeniu z lekiem Soliqua® nie było badane

Nie badano stosowania leku Soliqua® w połączeniu z inhibitorami dipeptydylopeptydazy-4 (DPP-4), lekami sulfonildomianowymi, gliynidami ani pioglitazonem.

Podróż

Aby uniknąć błędów w dawkowaniu i potencjalnych przedawkowań podczas zmiany strefy czasowej, pacjent powinien skonsultować się z lekarzem przed podróżą.

Składniki pomocnicze

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na jedną dawkę, co oznacza, że można go uznać za praktycznie pozbawiony sodu.

Ten lek zawiera metakrezol, który może wywoływać reakcje alergiczne.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Nie zaleca się stosowania leku Soliqua® u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują środków antykoncepcyjnych.

Ciąża. Brak danych klinicznych uzyskanych w kontrolowanych badaniach klinicznych dotyczących stosowania leku Soliqua®, insuliny glarginy lub liksisenatidu w czasie ciąży. Duża liczba danych dotyczących stosowania insuliny glarginy u ciężarnych (ponad 1000 przypadków ciąży) nie wskazuje na wadotwórczość ani toksyczność płodową/neonatalną insuliny glarginy. Badania na zwierzętach nie wykazały objawów toksyczności rozrodczej insuliny glarginy.

Brak lub dostępna jest ograniczona liczba odpowiednich danych dotyczących stosowania liksisenatidu u ciężarnych. Wyniki badań na zwierzętach wskazują na występowanie toksyczności rozrodczej liksisenatidu (patrz dział «Właściwości farmakologiczne. Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa»).

Nie zaleca się stosowania leku w czasie ciąży ani u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują środków antykoncepcyjnych.

Karmienie piersią. Nie wiadomo, czy insulina glargina lub liksisenatyd wydzielają się w mleku matki u ludzi. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków/dzieci. Należy przerwać karmienie piersią w czasie leczenia tym lekiem.

Plodność. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego szkodliwego wpływu liksisenatidu ani insuliny glarginy na płodność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn

Lek Soliqua® nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn. Jednak zdolność pacjenta do koncentracji uwagi oraz szybkość reakcji mogą być zaburzone w wyniku wystąpienia hipoglikemii lub hiperglikemii lub np. zaburzeń wzroku. Może to być niebezpieczne w sytuacjach, gdy te cechy są szczególnie ważne (np. podczas prowadzenia pojazdu lub pracy z maszynami).

Pacjentom należy zalecić podjęcie odpowiednich środków ostrożności w celu uniknięcia hipoglikemii podczas prowadzenia pojazdu lub pracy z maszynami. Jest to szczególnie ważne dla pacjentów, u których pierwsze objawy hipoglikemii są słabo wyrażone lub całkowicie nieobecne, oraz dla tych, u których hipoglikemia występuje często. Należy dokładnie rozważyć, czy warto siadać za kierownicą lub pracować z maszynami w takim stanie.

Sposób stosowania i dawki

Lek Soliqua® jest dostępny w dwóch typach wstępnie napełnionych strzykawek-ручек z różnymi opcjami dawkowania, a mianowicie strzykawka-ручка Soliqua® (10–40) oraz strzykawka-ручka Soliqua® (30–60). Różnica między dawkami strzykawek-ручек wynika z ich zakresów dawkowania.

• Soliqua® 100 jedn./ml + 50 μg/ml w wstępnie napełnionej strzykawce-ручce: zakres dawkowania wynosi od 10 do 40 jednostek insuliny glarginy w połączeniu z 5–20 μg liksyzanetydu (strzykawka-ручka Soliqua® (10–40)).
• Soliqua® 100 jedn./ml + 33 μg/ml w wstępnie napełnionej strzykawce-ручce: zakres dawkowania wynosi od 30 do 60 jednostek insuliny glarginy w połączeniu z 10–20 μg liksyzanetydu (strzykawka-ручka Soliqua® (30–60)).

W celu uniknięcia błędów w stosowaniu leku, lekarz przepisujący lek musi upewnić się, że w receptie podano właściwą dawkę oraz zakres podziałów dawek strzykawki-ручki (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Dawkowanie

Dawkowanie należy dobrać indywidualnie, uwzględniając indywidualną odpowiedź chorego, a jego tytrowanie należy przeprowadzać zgodnie z potrzebą pacjenta w insuliny. Dawkowanie liksyzanetydu zwiększa się lub zmniejsza równolegle z dawkowaniem insuliny glarginy i zależy również od tego, jaka strzykawka-ручka jest stosowana.

• Dawka początkowa.* Leczenie insuliną bazalną lub agonistą receptorów peptydu podobnego do glukagonu-1 (GLP-1) lub doustnym lekiem hipoglikemizującym, z wyjątkiem metforminy i inhibitorów współtransportera sodowego glukozy-2 (SGLT-2), należy przerwać przed rozpoczęciem stosowania leku Soliqua®.

Początkową dawkę leku określa się na podstawie poprzedniego leczenia przeciwdiabetycznego, przy czym zalecaną początkową dawką liksyzanetydu nie powinna przekraczać 10 μg (patrz tabela 4).

Tabela 4

* Jednostki insuliny glarginy (100 j./ml) / µg liksyzenatydu.

Pacjenci stosujący mniej niż 20 j. insuliny glarginy mogą być uważani za pacjentów wcześniej nie stosujących insuliny.

** W przypadku stosowania innego insuliny bazalnej:

• W przypadku stosowania insuliny bazalnej dwa razy dziennie lub insuliny glarginy (300 j./ml) poprzednia całkowita dobową dawkę należy zmniejszyć o 20% przy wyborze dawki początkowej leku Soliqua®.
• W przypadku stosowania jakiejkolwiek innej insuliny bazalnej należy stosować takie same zasady, jak dla insuliny glarginy (100 j./ml).

Maksymalna dobową dawkę wynosi 60 jednostek insuliny glarginy i 20 µg liksyzenatydu, co odpowiada 60 działkom dawkowania.

Lek Soliqua® należy wstrzykiwać raz dziennie w ciągu jednej godziny przed posiłkiem. Zaleca się, aby wstrzyknięcie przed posiłkiem było wykonywane przed tym samym posiłkiem każdego dnia, po wybraniu przez pacjenta najdogodniejszego dla niego posiłku.

Tytrowanie dawkowania. Lek należy wstrzykiwać zgodnie z indywidualnymi potrzebami pacjenta w insuline. Kontrolę glikemii zaleca się optymalizować poprzez dostosowanie dawkowania na podstawie poziomów glukozy we krwi na czczo (patrz sekcja „Właściwości farmakodynamiczne”, podsekcja „Farmakodynamika”). Podczas przejścia na ten lek oraz w ciągu pierwszych tygodni po przejściu zaleca się dokładne monitorowanie poziomów glukozy.

• Jeśli pacjent rozpoczyna stosowanie dozownika Soliqua® (10–40), dawkowanie może być tytrowane do 40 działek dawkowania.
• W przypadku dawkowania > 40 działek dawkowania na dobę tytrowanie należy kontynuować z użyciem dozownika Soliqua® (30–60).
• Jeśli pacjent rozpoczyna stosowanie dozownika Soliqua® (30–60), dawkowanie może być tytrowane do 60 działek dawkowania.
• W przypadku całkowitego dawkowania dziennego > 60 działek dawkowania lek nie powinien być stosowany.

Pacjenci korygujący ilość lub czas podania leku powinni robić to wyłącznie pod nadzorem medycznym z odpowiednim monitorowaniem poziomów glukozy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Zapomniana dawka. Jeśli dawkę leku pominięto, należy ją podać w ciągu jednej godziny przed następnym posiłkiem.

Osobne kategorie pacjentów

Pacjenci w wieku podeszłym (≥ 65 lat)

Lek może być stosowany u pacjentów w wieku podeszłym. Dawkowanie należy dobrać indywidualnie, uwzględniając wyniki monitorowania poziomów glukozy. U pacjentów w wieku podeszłym postępujące pogorszenie funkcji nerek może prowadzić do stopniowego zmniejszania się zapotrzebowania na insulinę. Korekta dawki liksyzenatydu w zależności od wieku pacjenta nie jest wymagana. Doświadczenie terapeutycznego stosowania leku u pacjentów w wieku ≥ 75 lat jest ograniczone.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek

Leku nie zaleca się stosować pacjentom z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek i w terminalnym stadium niewydolności nerek, ponieważ doświadczenie terapeutycznego stosowania liksyzenatydu w tych przypadkach jest niewystarczające.

Dla pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek korekta dawkowania liksyzenatydu nie jest wymagana.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek zapotrzebowanie na insulinę może być zmniejszone z powodu obniżonego metabolizmu insuliny.

U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek stosujących lek Soliqua® może pojawić się konieczność częstszego monitorowania poziomów glukozy oraz odpowiedniej korekty dawkowania.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby

Dla pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby korekta dawkowania liksyzenatydu nie jest wymagana (patrz sekcja „Właściwości farmakokinetyczne”, podsekcja „Farmakokinetyka”). U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby zapotrzebowanie na insulinę może być zmniejszone z powodu obniżonej zdolności do glukoneogenezy i obniżonego metabolizmu insuliny. U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby może pojawić się konieczność częstszego monitorowania poziomów glukozy oraz odpowiedniej korekty dawkowania.

Dzieci

Lek nie jest przeznaczony do stosowania u dzieci.

Sposób podania. Lek należy podawać podskórnie w okolice brzucha, mięśnia naramiennego lub uda.

Miejsca wstrzykiwań należy zmieniać w obrębie jednej anatomicznej okolicy (brzucha, mięśnia naramiennego lub uda) od jednego wstrzyknięcia do drugiego w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia lipodystrofii i/lub amyloidozy skórnej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Niezamierzone reakcje”).

Pacjentów należy poinstruować o konieczności ciągłego stosowania nowej igły. Powtarzalne stosowanie igły do długopisu insulinowego zwiększa ryzyko jej zablokowania, co może prowadzić do podania niedostatecznej lub nadmierną dawkę leku. W przypadku zablokowania długopisu pacjent powinien postępować zgodnie z instrukcjami podanymi poniżej w podsekcji „Instrukcja obsługi długopisu Soliqua®”.

Nie wolno pobierać leku z wkładu wstępnie napełnionego długopisu do strzykawki w celu zapobiegania błędom dawkowania i potencjalnemu przedawkowaniu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania leku

Przed pierwszym użyciem długopis należy wyjąć z lodówki i pozostawić w temperaturze nie wyższej niż 25 °C przez 1–2 godziny.

Przed użyciem należy sprawdzić wkład długopisu. Można go stosować tylko wtedy, gdy zawiera przezroczysty, bezbarwny roztwór o konsystencji przypominającej wodę, bez widocznych cząstek stałych.

Leku nie wolno mieszać z żadną inną insuliną ani rozcieńczać. Mieszanie lub rozcieńczanie może zmienić profil działania leku w czasie; ponadto mieszanie z innymi lekami może prowadzić do powstawania osadu.

Przed każdym wstrzyknięciem należy zawsze podłączać nową igłę. Igły nie wolno ponownie stosować. Pacjent powinien utylizować igłę po każdym wstrzyknięciu.

Igły nie są zawarte w opakowaniu.

W przypadku zablokowania igły pacjenci muszą postępować zgodnie z zaleceniami opisanymi w KROKU 3 Instrukcji obsługi długopisu Soliqua® (patrz niżej).

Pustych długopisów w żadnym wypadku nie wolno ponownie stosować, należy je odpowiednio utylizować.

W celu zapobiegania możliwemu przeniesieniu chorób każdy długopis należy stosować wyłącznie przez jednego pacjenta.

Przed każdym wstrzyknięciem należy zawsze sprawdzać etykietę, aby uniknąć pomylenia leku Soliqua® z innymi lekami do wstrzykiwania stosowanymi w cukrzycy, w tym dwóch różnych typów długopisów z lekiem Soliqua® (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Przed zastosowaniem leku należy uważnie przeczytać sekcję „Instrukcja obsługi długopisu Soliqua®”.

Ważne informacje dotyczące stosowania długopisu Soliqua®

• Długopis przeznaczony jest wyłącznie dla Ciebie i nie należy go przekazywać innym osobom.
• Nie wolno stosować długopisu w przypadku jego uszkodzenia lub w razie wątpliwości co do poprawności jego działania.
• Należy zawsze wykonywać test bezpieczeństwa (patrz KROK 3).
• Należy zawsze posiadać zapasowy długopis i zapasowe igły na wypadek utraty lub uszkodzenia głównego zestawu.
• Należy zawsze sprawdzać etykietę długopisu przed zastosowaniem, aby upewnić się, że stosowany jest właściwy długopis.

Co należy wiedzieć przed wykonaniem wstrzyknięcia

• Przed zastosowaniem długopisu należy zapytać lekarza lub pielęgniarki, jak wykonać wstrzyknięcie.
• Jeśli masz jakiekolwiek trudności ze stosowaniem długopisu, np. z powodu problemów ze wzrokiem, poproś o pomoc.
• Przed zastosowaniem długopisu należy ponownie przeczytać niniejszą instrukcję. Niedotrzymanie tych wytycznych może prowadzić do podania zbyt wysokiej lub zbyt niskiej dawki leku.

Dodatkowe rzeczy, które będą potrzebne przy podawaniu tego leku:

• nowa sterylna igła (patrz KROK 2);
• nasączony alkoholem gazik;
• odporny na przebicie pojemnik na zużyte igły i długopisy.

INSTRUKCJA

dotycząca obsługi długopisu Soliqua®

* Tłok nie będzie widoczny, dopóki nie podasz kilku dawek.

KROK 1. Sprawdź swój długopis.

Co najmniej godzinę przed wykonaniem wstrzyknięć wyjmij nowy długopis z lodówki. Wstrzyknięcie zimnego leku jest bardziej bolesne. Po pierwszym użyciu długopisu należy go przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

A. Sprawdź nazwę leku i datę ważności na etykiecie długopisu.

• Upewnij się, że masz właściwy lek. Ten długopis jest pomarańczowy, ma pomarańczowy przycisk do wykonania wstrzyknięcia.
• Nie stosuj tego długopisu, jeśli potrzebujesz dawki dobowej odpowiadającej mniej niż 10 działkom dawkowania lub więcej niż 40 działkom dawkowania. Omów z lekarzem, który długopis najlepiej odpowiada Twoim potrzebom.
• Nie stosuj długopisu po upływie jego terminu ważności.

B. Zdejmij nakrywkę z długopisu.

C. Upewnij się, że lek jest przezroczysty.

• Spójrz na przezroczysty uchwyt wkładu. Nie stosuj długopisu, jeśli roztwór leku wygląda mętno, jest zabarwiony lub zawiera cząstki.

KROK 2. Podłącz nową igłę.

• Nie stosuj ponownie igieł. Do każdego wstrzyknięcia zawsze używaj nowej sterylnej igły. Pomaga to zapobiegać zablokowaniu igły, zanieczyszczeniu i zakażeniu.
• Zawsze używaj tylko igieł zgodnych ze stosowaniem z lekiem Soliqua®.

A. Weź nową igłę i odklej ochronną folię.

B. Trzymaj igłę prosto i zakręć ją na długopisie, aż się zablokuje. Nie zakręcaj igły zbyt mocno.

C. Zdejmij zewnętrzną osłonkę igły. Zachowaj ją – przyda się później.

D. Zdejmij wewnętrzną osłonkę igły i wyrzuć ją. Jeśli spróbujesz ponownie założyć osłonkę, możesz przypadkowo ukłuć się igłą.

Stosowanie igieł

Postępuj ostrożnie z igłami, aby zapobiec ukłuciom i zakażeniom krzyżowym.

KROK 3. Wykonaj test bezpieczeństwa.

Zawsze wykonuj test bezpieczeństwa przed każdym wstrzyknięciem, aby:

• sprawdzić, czy Twój długopis i igła działają poprawnie;
• upewnić się, że otrzymasz właściwą dawkę leku.

A. Wybierz 2 działki dawkowania, obracając pokrętło doboru dawki, aż wskaźnik dawki wskaże kreskę „2”.

B. Naciśnij przycisk do wykonania wstrzyknięcia do oporu.

Jeśli z końcówki igły wydostanie się roztwór leku, Twój długopis działa poprawnie. Pokrętło doboru dawki powróci do pozycji „0”.

Jeśli roztwór leku nie wydostaje się:

• Może być konieczne powtórzenie tego kroku do 3 razy, zanim zobaczysz roztwór leku.
• Jeśli roztwór leku nie wydostaje się nawet po trzecim razie, igła może być zablokowana. W takim przypadku:
  • wymień igłę (patrz KROK 6 i KROK 2);
  • następnie wykonaj ponownie test bezpieczeństwa (KROK 3).
• Jeśli nadal roztwór leku nie wydostaje się z końcówki igły, nie stosuj długopisu. Użyj nowego długopisu.
• Nie używaj strzykawki do pobierania roztworu leku z długopisu.

Jeśli zobaczysz pęcherzyki powietrza:

• Możesz zobaczyć pęcherzyki powietrza w roztworze leku. Jest to zjawisko normalne, nie zaszkodzą one Ci.

KROK 4. Wybierz dawkę.

• Stosuj ten długopis wyłącznie do podania jednorazowej dawki dobowej odpowiadającej od 10 do 40 działek dawkowania.
• Nigdy nie wybieraj dawki ani nie naciskaj przycisku do wykonania wstrzyknięcia bez podłączonej igły. Może to uszkodzić długopis.

A. Upewnij się, że igła jest podłączona do długopisu i że wskaźnik dawki wskazuje „0”.

B. Obracaj pokrętło doboru dawki, aż wskaźnik dawki wskaże potrzebną Ci dawkę.

• Jeśli obrócisz pokrętło dalej niż potrzeba, możesz obrócić je w kierunku przeciwnym.
• Jeśli w długopisie pozostało zbyt mało jednostek do Twojej dawki, pokrętło doboru dawki zatrzyma się po doborze liczby jednostek pozostałych w długopisie.
• Jeśli nie możesz dobrać pełnej przepisanej dawki, użyj nowego długopisu lub podaj tyle działek dawkowania, ile pozostało, a resztę dawki podaj z nowego długopisu. W tym i tylko w tym przypadku dozwolone jest podanie częściowej dawki odpowiadającej mniej niż 10 działkom dawkowania. Aby dokończyć przyjmowanie dawki, zawsze używaj innego długopisu z lekiem Soliqua® (10–40), a nie jakiegokolwiek innego długopisu.

Jak odczytywać dane w okienku wyświetlania dawki

• Parzyste liczby są wyświetlane obok wskaźnika dawki, a nieparzyste – w postaci linii między liczbami parzystymi.
• Nie stosuj długopisu, jeśli Twoja jednorazowa dawka odpowiada mniej niż 10 działkom dawkowania (te działki dawkowania są oznaczone białymi cyframi na czarnym tle).

Liczba jednostek leku w Twoim długopisie

• Twój długopis zawiera łącznie 300 działek dawkowania. Możesz dobierać dawkę z krokiem 1 działka dawkowania.
• Nie stosuj tego długopisu, jeśli potrzebujesz jednorazowej dawki dobowej odpowiadającej mniej niż 10 działkom dawkowania lub więcej niż 40 działkom dawkowania. Omów z lekarzem, który długopis najlepiej odpowiada Twoim potrzebom.
• Każdy długopis zawiera więcej niż jedną dawkę dobową.

KROK 5. Podaj potrzebną Ci dawkę.

Jeśli odczuwasz trudności z naciskaniem przycisku do wykonania wstrzyknięcia, nie używaj siły, ponieważ może to uszkodzić długopis.

• Wymień igłę (patrz KROK 6 „Odłącz igłę” i KROK 2 „Podłącz nową igłę”), a następnie wykonaj test bezpieczeństwa (patrz KROK 3).
• Jeśli nadal trudno Ci naciskać przycisk, weź nowy długopis.
• Nie używaj strzykawki do pobierania roztworu leku z długopisu.

A. Wybierz miejsce wykonania wstrzyknięcia zgodnie z poniższym rysunkiem.

B. Wprowadź igłę w skórę tak, jak pokazał Ci lekarz lub pielęgniarka.

• W tym momencie nie dotykaj jeszcze przycisku do wykonania wstrzyknięcia.

C. Połóż kciuk ręki na przycisku do wykonania wstrzyknięcia. Następnie naciśnij go do oporu i trzymaj w tej pozycji.

• Nie naciskaj przycisku pod kątem, ponieważ Twój kciuk może zablokować obracanie się pokrętła doboru dawki.

D. Trzymaj przycisk do wykonania wstrzyknięcia wciśnięty i po zobaczeniu w okienku wyświetlania dawki „0” powoli policz do 10.

Jest to konieczne, aby upewnić się o otrzymaniu pełnej dawki leku.

E. Po utrzymywaniu przycisku i powolnym liczeniu do 10 zwolnij przycisk do wykonania wstrzyknięcia. Następnie wyjmij igłę ze skóry.

KROK 6. Odłącz igłę.

• Postępuj ostrożnie z igłami. Jest to konieczne, aby zapobiec ukłuciom i zakażeniom krzyżowym.
• Nie zakładaj ponownie wewnętrznej osłonki igły.

A. Weź zewnętrzną osłonkę igły za jej najszerszą część. Trzymaj igłę prosto i wsuń ją w zewnętrzną osłonkę igły. Następnie mocno przyciśnij je do siebie.

• Igła może przebić osłonkę, jeśli jest zakładana pod kątem.

B. Weź zewnętrzną osłonkę igły za jej najszerszą część i ścisnij ją w tym miejscu. Drugą ręką obróć długopis kilkakrotnie, aby odłączyć igłę.

• Jeśli igła nie odłączy się za pierwszym razem, spróbuj ponownie.

C. Wyrzuć używaną igłę do odpornego na przebicie pojemnika lub zgodnie z zaleceniami lekarza lub lokalnego organu upoważnionego.

D. Załóż ponownie osłonkę długopisu na długopis.

• Nie wkładaj długopisu z powrotem do lodówki.

Instrukcje dotyczące przechowywania

Przed pierwszym użyciem długopis należy przechowywać w lodówce w temperaturze od +2 °C do +8 °C w miejscu chronionym przed światłem. Nie zamrażać.

Po pierwszym użyciu długopis należy przechowywać nie dłużej niż 28 dni w temperaturze pokojowej poniżej 25 °C w miejscu chronionym przed światłem.

Nie wkładaj długopisu z powrotem do lodówki. Nie zamrażać.

Po każdym wstrzyknięciu należy ponownie założyć osłonkę na długopis w celu ochrony przed światłem. Nie wolno przechowywać długopisu z podłączoną igłą.

Eksploatacja

Z długopisem należy postępować ostrożnie. Jeśli wydaje Ci się, że długopis jest uszkodzony, nie próbuj go naprawiać, weź nowy.

Ochrona długopisu przed kurzem i brudem: zewnętrzną powierzchnię długopisu można czyścić, przetrzając ją wilgotną tkaniną (nasączoną wyłącznie wodą). Nie zanurzaj w cieczy, nie płucz i nie smaruj długopisu, ponieważ może to go uszkodzić.

Utylizacja długopisu: przed utylizacją długopisu należy zdjąć z niego igłę. Wyrzuć długopis zgodnie z zaleceniami lokalnych organów regulacyjnych.

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania leku Soliqua® w leczeniu dzieci (do 18. roku życia) nie zostały ustalone. Brak danych w tym zakresie.

Przedawkowanie

W przypadku podania większej dawki leku Soliqua® niż wymagane mogą wystąpić niepożądane reakcje w postaci hipoglikemii i zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego.

Epizody hipoglikemii o łagodnym nasileniu zazwyczaj można skorygować doustnym przyjmowaniem węglowodanów. Może być konieczna korekta dawkowania leku oraz zmiany w diecie lub aktywności fizycznej.

Cięższe epizody hipoglikemii, towarzyszące śpiączce, drgawkom lub zaburzeniom neurologicznym, wymagają podania glukagonu lub wstrzyknięcia dożylnego stężonego roztworu glukozy. Ponieważ hipoglikemia może ponownie wystąpić nawet po wyraźnej poprawie stanu klinicznego pacjenta, konieczne mogą być długotrwałe przyjmowanie węglowodanów i obserwacja pacjenta.

W przypadku wystąpienia niepożądanych reakcji ze strony przewodu pokarmowego należy rozpocząć terapię wspierającą zgodnie z objawami klinicznymi występującymi u pacjenta.

Niepożądane działania

Najczęściej zgłaszanymi niepożądanymi działaniami podczas leczenia lekiem Soliqua® były hipoglikemia oraz zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (patrz poniższy rozdział „Opis wybranych niepożądanych działań”).

Niepożądane działania związane z zastosowaniem leku, obserwowane podczas badań klinicznych, przedstawiono w tabeli 5 według klasyfikacji „Układ-Organy-Klasa” w kolejności malejącej częstości występowania (bardzo często: ≥ 1/10; często: od ≥ 1/100 do < 1/10; nieczęsto: od ≥ 1/1000 do < 1/100; rzadko: od ≥ 1/10 000 do < 1/1000; bardzo rzadko: < 1/10 000; częstość nieznana: nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W ramach każdej grupy niepożądane działania uporządkowano według malejącego stopnia ich powagi.

Tabela 5

Opis poszczególnych działań niepożądanych

Hipoglikemia. W tabeli 6 przedstawiono dane dotyczące częstości występowania udokumentowanej hipoglikemii objawowej (≤ 3,9 mmol/l) oraz hipoglikemii ciężkiej podczas stosowania leku Soliqua® i leku porównawczego***.

Tabela 6

Działania niepożądane w postaci udokumentowanej hipoglikemii objawowej lub hipoglikemii ciężkiej

* Zasygnalizowana hipoglikemia objawowa była definiowana jako zdarzenie, podczas którego typowe objawy hipoglikemii towarzyszyły stwierdzonej koncentracji glukozy we krwi ≤ 3,9 mmol/l.

** Ciężka hipoglikemia objawowa była definiowana jako zdarzenie wymagające pomocy innej osoby w celu aktywnego podania węglowodanów, glukagonu lub wykonania innych działań ratujących życie.

*** Liraglutyd, egzynatyd podawany dwa razy dziennie lub o przedłużonym uwalnianiu, dulaglutyd lub albiglutyd.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego. Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty i biegunka) były często zgłaszanymi reakcjami niepożądanymi podczas okresu leczenia. U pacjentów otrzymujących lek Soliqua®, częstość leczeniem wywołanych nudności, biegunki i wymiotów wynosiła odpowiednio 8,4%, 2,2% i 2,2%. Reakcje niepożądane ze strony przewodu pokarmowego były głównie łagodnego nasilenia i miały charakter przejściowy.

Zaburzenia ze strony układu odpornościowego. O reakcjach alergicznych (np. pokrzywce), które mogły być związane z zastosowaniem leku, zgłoszono u 0,3% pacjentów. Podczas stosowania po rejestracji leku zgłaszano przypadki ogólnoustrojowych reakcji alergicznych, w tym reakcje anafilaktyczne i obrzęk naczynioruchowy, po zastosowaniu insuliny glarginy i lixisenatydu.

Imunogenność. Stosowanie leku Soliqua® może prowadzić do powstawania przeciwciał przeciwko insulinie glarginie i/lub lixisenatydom.

Częstość występowania przeciwciał przeciwko insulinie glarginie wynosiła 21,0% i 26,2%. U około 93% pacjentów stwierdzono reaktywność krzyżową przeciwciał przeciwko insulinie glarginie wobec ludzkiej insuliny. Częstość powstawania przeciwciał przeciwko lixisenatydom wynosiła około 43%. Żaden status przeciwciał przeciwko insulinie glarginie ani status przeciwciał przeciwko lixisenatydom nie miał klinicznie istotnego wpływu na bezpieczeństwo ani skuteczność stosowania leku.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej. Lipodystrofia i skórny amyloid może wystąpić w miejscu wstrzyknięcia insuliny i może prowadzić do opóźnienia wchłaniania insuliny. Regularna zmiana miejsca wstrzyknięcia w obrębie jednego obszaru ciała może pomóc w zmniejszeniu tych reakcji lub zapobieganiu im (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Reakcje w miejscu wstrzyknięcia. U niektórych pacjentów (1,7%) otrzymujących terapię obejmującą podawanie insuliny, w tym leku Soliqua®, obserwowano zaczerwienienie, obrzęk lokalny i świąd w miejscu wstrzyknięcia.

Częstość akcji serca. Podczas stosowania agonistów receptora GLP-1 zgłaszano zwiększenie częstości akcji serca; przejściowe zwiększenie częstości akcji serca obserwowano również w ramach niektórych badań z zastosowaniem lixisenatydu. Wyniki wszystkich badań klinicznych fazy 3 wykazały, że stosowanie leku Soliqua® nie prowadziło do zwiększenia średniej częstości akcji serca.

Zgłaszanie podejrzeń reakcji niepożądanych

Zgłaszanie podejrzeń reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzanych reakcji niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 36 miesięcy.

Okres ważności po pierwszym użyciu długopisu strzykawki – 28 dni.

Przechowywać w temperaturze poniżej 25 °C. Nie zamrażać. Nie chłodzić. Nie przechowywać z zamocowaną igłą. Przechowywać długopis strzykawkę w miejscu chronionym przed bezpośrednim ciepłem i światłem. Po każdej iniekcji należy ponownie założyć nasadkę na długopis strzykawkę w celu ochrony przed światłem.

Warunki przechowywania

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Długopisy strzykawki nie używane

Przechowywać w lodówce (w temperaturze od +2 °C do +8 °C).

Nie zamrażać i nie dopuszczać do kontaktu z zamrażalnikiem lub chłodnikami.

Przechowywać długopis strzykawkę w zewnętrznej tekturowej opakowaniu w celu ochrony przed światłem.

Długopisy strzykawki po pierwszym użyciu

Warunki przechowywania patrz sekcja „Okres ważności”.

Niezgodność

Ten lek nie może być mieszany z żadnym innym lekiem.

Opakowanie

Nr 3 lub Nr 5: 3 ml w wkładzie strzykawki umieszczonej w jednorazowym długopisie strzykawce; 3 lub 5 długopisów strzykawek w tekturowym pudełku. Igły nie są zawarte w opakowaniu.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Sanofi-Aventis Deutschland GmbH.

Lokalizacja producenta i adres miejsca prowadzenia działalności

Bruningstraße 50, Industriepark Höchst, 65926 Frankfurt am Main, Niemcy.

Wnioskodawca: Spółka z o.o. „Sanofi-Aventis Ukraina”.

Adres siedziby wnioskodawcy: ul. Żyłańska 48-50A, 01033 Kijów, Ukraina.